The long walk is al jaren één van mijn favoriete King verhalen: het eenvoudige uitgangspunt biedt ruimte aan eigen interpretatie, waarin bekende thema’s als mannelijkheid en de oorlogsmachine met elkaar verweven worden tot een idiote strijd op leven en dood.
De film blijft voor een groot deel trouw aan het boek. Met een flink diverse cast oogt de film lekker modern, maar de vintage vibe is alom aanwezig. Het boek speelt in een alternatief jaren 70, en daar lijkt deze film ook plaats te vinden, hoewel dat nergens verteld wordt. Mooie beelden, en fijne kleurfilters ook.
Het verhaal kent een prettig tempo (no pun intended) en kent een goede afwisseling tussen spannende momenten en een luchtige jongens-onder-elkaar sfeer.
De schietpartijen bevatten onverwacht fijne gore. Sowieso durft de film op dit vlak: de open geschoten schedels zijn al heftig, maar de ontlasting die zichtbaar op straat eruit moet is nog walgelijker. Dapper dat de makers de rauwe kant van het verhaal niet schuwen.
Voor wie het boek kent, het einde wijkt enigszins af, hoewel het laatste shot weer rechtstreeks uit het boek komt. Gelukkig, want het is één van King’s mooiste zinnen.
Een film die het boek recht doet, dat zien we te weinig bij Stephen King. Hier is dat goed gelukt.
Alternatieve titel: Springsteen: Deliver Me from Nowhere, 24 januari, 00:04 uur
Als tiener luisterde ik veel naar het Born in the Usa album, en later leerde ik enkele andere platen kennen. Darkness on the edge of town vond ik goed, maar toen ik Nebraska hoorde was ik meteen verkocht. Die duistere sound, de melancholie, de teksten over immorele mensen en hun gewetensvragen… ik vond het prachtig en het is met afstand mijn favoriete Bruce album. Toen ik las dat ze een film gingen maken over de totstandkoming van dit album was ik dan ook benieuwd.
Helaas viel de film me tegen. En waar het precies in zit kan ik moeilijk zeggen. De deprimerende sfeer is aardig getroffen, maar ik had vaak het gevoel dat het nog wat dieper had gemogen, alsof alleen de oppervlakte geraakt werd.
De romance met Faye voelde gemakzuchtig, waarin elk denkbaar cliche over rocksterren werd afgevinkt: moeilijk te bereiken, romantisch, lastig en moeite met binding. Zulke liefdes hebben we al vaak genoeg gezien. Wellicht gebaseerd op de waarheid, maar de gesprekken voelden gemaakt en dat is jammer.
Het hele muzikale proces rondom de opnames vond ik goed gedaan. Het brengt mooi in beeld hoe uniek deze plaat tot stand kwam, en hoe een stoffig cassette bandje uiteindelijk tot een legendarisch album geperst werd. Vele malen interessanter.
Ook de algehele look van de film en de muziek zijn dik in orde.
Een dappere poging vind ik. Een film maken over de meest duistere en vreemde plaat uit Bruce’s oeuvre, een album dat weliswaar bij veel fans geliefd is, maar voor het grote publiek nagenoeg onbekend is gebleven. Een dik compliment daarvoor.
Maar als film schiet het totaal wat te kort, en ik bleef achter met een leeg gevoel, terwijl de plaat juist zo enorm geladen is.
