Naar deze film keek ik al enige tijd uit. De YouTube films had ik al gezien, en een debuut van een jonge filmmaker op A24 belooft vaak een interessante film.
We volgen Clark, een man die ooit grote ambities had maar helaas vast zit in een baan die hem niet gelukkig maakt en zijn vrouw is bij hem weggegaan. Hij doet zijn verhaal bij zijn therapeut en ontdekt op een nacht een geheime doorgang in zijn winkel, die uitkomt in een doolhof van felverlichte, maar verlaten kantoorruimtes.
Waar de korte film op YouTube alles mysterieus laat, probeert deze film een verklaring te bieden voor de backrooms. Het doolhof dat zichzelf steeds vernieuwt en herinneringen vertekend opslaat is een interessant idee, en staat metafoor voor de menselijke geest en hoe de mens zijn eigen herinneringen vervormd. Een afdaling in de backrooms is dan ook vooral een afdaling in de eigen geest en wat we daar vinden is niet altijd prettig.
Een heel sterk concept.
Het verhaal voelt af en toe onevenwichtig maar uiteindelijk komt alles treffend samen. Mary met haar traumatische verleden vertekent haar eigen geschiedenis en dat gaat van kwaad tot erger. Clark ziet zichzelf helaas als een clowneske piraat en dat is dan ook de gecreëerde vorm waartegen hij een zinloze strijd moet voeren in de backrooms. De piraat verslindt letterlijk de echte Clark, waarna alleen zijn waanbeeld overblijft. Dat uiteindelijk dus alleen hun vertekende zelfbeelden overblijven is tragisch, maar goed gevonden.
Het sterkste punt van de shortfilm was de sfeer. Die eindeloze lege ruimtes en het dreigende gevoel zorgen voor een grote spanning. Dat is goed gevangen in met name de eerste helft van de film, wanneer Clark voor het eerst de ruimte betreedt. Ook de korte found footage aan het begin en de scene met zijn co-workers zijn hierin geslaagd. Het niet-weten wordt sterk gebruikt.
Na de diner-scene wordt deze dreiging minder. Zoals altijd in horror: wanneer we het monster zien is de dreiging weg, maar is er veel ruimte voor ontlading in de vorm van paniek, achtervolgingen en zelfs enige gore.
De film heeft een unieke sfeer en kent veel mooie beelden. Op momenten moest ik denken aan the Shining en Cube2: Hypercube. Ook de eerste versies van ai art schoten mij te binnen, want de backrooms hebben onlogische details die het resultaat lijken van een halve herinnering, of een slecht uitgevoerde prompt. Een film die dus treffend de huidige tijdsgeest pakt qua sfeer en stijl.
Als fan van liminal space art was het voor mij genieten. Een bijzonder geslaagd debuut.
