Meningen

Een erg zoetsappig en wat voorspelbaar verhaal, waarbij ik me telkens afvroeg of het in werkelijkheid ook wel zo komisch was allemaal. Robin Williams speelt een sympathieke rebel die keer op keer tegen het gezag aanschopt van de medische school die hij zo graag wil doorlopen.

Daarnaast was Adams suïcidaal, maar daarvan is, naast de opening, niets te merken in deze film. Hij strijdt tegen ‘het gezag’ en dat wordt karikaturaal vertolkt door een bijzonder starre directeur. Kortom, het hele verhaal komt erg geromantiseerd over, en voelt meer als een fantasierijke kinderfilm dan als iets wat waargebeurd is.

De talloze strijkorkesten die het verhaal ondersteunen maken het er nog sentimenteler op dan dat het verhaal op zichzelf al is.

Maar wie daar doorheen kan kijken (of juist van houdt) houdt met Patch Adams een erg fijne feelgoodfilm over, met een lach en een traan, die zeker een kijkbeurt waard is.

Verstand op nul, en verdwaal even in deze wereld vol kinderlijke naïviteit, en deze film bezorgt je een warm gevoel. En dat is precies het soort film dat altijd Williams kracht is geweest.

3*

En de tweede bioscoopervaring van mijn dochter is feit.

Hoewel het een iets te lange zit voor haar was, heb ik me prima vermaakt met deze film. Het kijkt lekker weg, bevat een mooie moraal en biedt genoeg actie en spanning om geboeid te blijven. Ook zijn er een aantal mooie shots waarin de pups door de stad racen, de film voelt daardoor soms als een game en dat werkt goed.

Geen hoogvlieger, maar prima vermaak voor een zondagmiddag.

3,5*

Ik ben wat verbaasd over de negatieve reacties hier. Misschien ligt het aan de intentie waarmee ik de film in ging... ik verwachte namelijk een standaard wraak verhaal, en dat was het ook. Vrijwel alles is voorspelbaar en het dunne verhaal verrast ook nergens echt (behalve dan die dubbelrol van die agent, die zag ik dus niet aankomen).

Maar goed, ik heb me prima vermaakt in de bios. De actie was goed, een paar goede schietscenes, en ik kon goed meeleven met het personage en haar tragische verhaal.

Minpunten zijn er zeker te noemen: het socialmedia verhaal voegt werkelijk niets toe, dat deden ze bij Death Wish toch wat beter. En de scene dat ze bij die bitchy vrouw uit het begin van de film langsgaat... waar was dat voor nodig? Dat je je oude vijand nog even intimiderend gedag zegt snap ik, maar deze vernedering had deze vrouw ook weer niet verdiend. En wat was dat voor geklets over haar stukgelopen huwelijk? Nee, deze scene sloeg volledig de plank mis, in een film die ik verder vermakelijk vond.

Garner speelde erg goed: ze was geloofwaardig als liefdevolle moeder en als moordmachine. Zoals mijn vriendin zei: Een film als deze zouden ze eens op een Ladies Night moeten draaien, dit is girlpower tot het bittere eind!

Het is mooi om de Dollars-trilogie achter elkaar te zien. Per film zie je hoe Leone zijn stijl perfectioneert, met The Good the Bad and the Ugly als climax, gevolgd door het al even zo mooie, maar totaal andere Once upon an time in the West.

In For a few Dollars more toont Leone zich al een ware meester van het beeld. Qua kadrering is deze film fantastisch. In elke scene bevinden zich shots die qua compositie te vergelijken zijn met de perfecte uitlijning van Renaissance schilderijen.

Hele bendes op een rij, meerdere mensen in een duel, een samenspel tussen voorgrond en achtergrond... Leone weet keer op keer te verassen met zijn visueel brutale en krachtige stijl.

Met name zijn sterke kleurenpalet viel me vaker op: bij de schietpartij op de hoeden is bijvoorbeeld de voorgrond oranje, terwijl de achtergrond in elk shot complementair blauw is. Bijzonder sterk.

De film bevat talloze scenes die zo sterk in beeld zijn gebracht, dat ze direct in je geheugen geprent zijn: de overvallers die de stappen tellen van de bewakers, de schietpartijen op elkaars 'hat'/ ;head'. Om nog maar te zwijgen over de epische duels ondersteunt door de tijdloze muziek van Morricone, die in deze film veel meer diversiteit kan tonen dan in de vorige film. Met name het speldoosje is natuurlijk legendarisch.

Een ijzersterke western. Niet zo iconisch als The Good, the Bad and the Ugly, maar zeker meerdere kijkbeurten waard.

4,5*

Als kind keek ik deze film vaak, want we hadden hem op VHS. En hoewel ik de laatste jaren minder horror kijk, was ik er als kind gek op. Tegenwoordig vind ik het vaak te goor, of trek ik de spanning minder, maar als jochie op op de basisschool was ik er gek op. Grappig hoe zoiets kan veranderen.

Als fan van Stephen King heeft deze film altijd goed gescoord bij mij. Het is een trouwe vertelling naar het boek, en staat bol van de sfeer. Nog altijd als ik door een bos loop moet ik toch even denken aan de bossen in Pet Semetary.

Perfect is de film niet. Het personage Pascow is verwarrend (wat stuurt hem aan? Het kwaadaardige kerkhof niet, maar welke kracht dan wel?) dus hij had gemist kunnen worden, hoewel hij wel voor enkele creepy momenten zorgt. Dit geldt ook voor bijvoorbeeld het gruwelgezicht dat Louis ziet wanneer hij naar het kerkhof klimt, wat was dat nu precies? Maar ook hier geldt, wel een griezelig moment.

Echter, de film heeft dat niet nodig, want het verhaal is gruwelijk genoeg van zichzelf en staat al bol van de gruwelijke momenten: de dood van Gage, de kat die terugkeert, de vallende kist op se begrafenis, Louis die zijn dode zoon opgraaft, de dood van Jud en natuurlijk elke scene met Zelda. Die zijn nog altijd op mijn netvlies gebrand, dat nare personage en het afschuwelijke verhaal erachter ben ik nooit vergeten.

Het acteerwerk is redelijk, voor jaren 80 horror. Vooral het personage van Jud is memorabel, hoewel zijn beweegredenen ook uiterst vaag zijn. Laten we het maar toeschrijven aan de kracht van de plek.
Met een moderne bril valt er genoeg te bekritiseren. Maar sfeervoller dan deze horror ken ik er maar weinig. En wanneer een film je dertig jaar later soms nog de rillingen kan bezorgen, doet hij iets goed.

4*

Wederom een erg goede verfilming van het boek.

Het oorspronkelijke boek heb ik meerdere keren gelezen, en de film uit 89 was vroeger één van mijn favorieten. Nog steeds krijg ik de rillingen als ik aan dit nare verhaal denk, en dan vooral die mismaakte zus Zelda. Een klein jeugdtrauma.... Dus ik was erg benieuwd naar deze nieuwe verfilming.

De film begint erg sterk met een vooruitzicht op wat er komen gaat: een openstaande deur, bloed en vieze voetstappen. Iedereen die bekend is met het origineel weet wat dit gezin te wachten staat. De bossen worden mooi in beeld gebracht, en direct voelde ik weer die onheilspellende sfeer, die ook in de vorige versie voelbaar is. Deze donkere wouden hebben veel geheimen te verbergen lijkt de film te willen zeggen.

Hoewel Louis duidelijk het hoofdpersonage is, krijgt ook dochter Ellie veel tijd om haar karakter te laten zien. Complimenten voor het acteerwerk, want ze komt over als een echt mens, en niet als de zoveelste Hollywood-wijsneus. We maken verder kennis met de buurman, en zien Louis zijn werk als dokter doen op de lokale highschool, voordat alle horror begint.

Het personage van Jud uit de 89 versie is toch wel iconisch te noemen. Moeilijk te evenaren dus. Toch beviel deze nieuwe versie me wel. De creepyness is wat minder, maar we snappen wel meer van de beweegredenen van hem om Louis de begraafplaats te tonen. Minpunt is het zijverhaal omtrent zijn overleden vrouw, wat later nog eens terugkomt, dat voegt weinig toe aan deze film.

Wat ik positief vond was dat Louis echt met zijn herboren dochter samen wilde leven, en ondanks zijn afschuw voor haar, toch haar haar wast, verzorgt en troost. Het rouwproces dat hij doorloopt wordt letterlijk in beeld gebracht, met twijfels tussen liefde en afschuw en de naderende wanhoop. Zijn vrouw ziet het echter allemaal wat helderder, en walgt direct van dit wezen. De moordneigingen die Ellie krijgt ten aanzien van haar moeder zijn dan ook logisch, ze komen simpelweg voort uit de behoefte om te willen blijven leven.

De film ademt veel retro horror-sfeer uit: kerkhoven, mist, volle maan, donkere bossen... Erg mooie beelden die meteen de toon goed neerzetten. Deze familie is duidelijk gevangen in een omgeving veel ouder en gevaarlijker dan zij beseffen, en krijgen te maken met krachten die hun verstand te boven gaan.

Een minpunt vind ik dat de film richting het einde eindigt als een wat goedkope slasher, waarbij in korte tijd meerdere personages op bloedige wijze de dood vinden. Voor mij doet dit wat af aan de sfeervolle opbouw van het verhaal, en je voelt de spanning bijna wegvloeien.
Ook vind ik de rol van Pascow nog altijd wat merkwaardig. Hij treedt op als beschermengel, maar hoe is onduidelijk. Het oude kerkhof is duidelijk slecht, welke kracht stuurt Pascow dan met zijn advies naar Louis? Net als in de vorige film blijft deze vraag onbeantwoord.

De nachtmerries die het gezin krijgt van deze plek zijn goed in beeld gebracht: van Louis nachtelijke wandelingen tot Rachel’s bijzonder verontrustende terugkerende trauma over haar mismaakte overleden zus.

Maar ook de echte nachtmerrie in deze film is duidelijk voelbaar. Het verlies van een kind, een gezin dat verscheurd wordt, schuldgevoelens omtrent verloren geliefden... dit zijn heel menselijke emoties, die iedereen kan begrijpen en mee kan voelen. De film werkt in dat opzicht als psychologisch drama misschien nog wel beter dan als zombie-horror.
En voor mijn persoonlijk schuilt in dat verhaal de ware horror van Pet Sematary: we weten niet wat de dood is, en of er na dit leven iets is. En zo ja, of het wel iets goeds is.

3,5*

Ik me zelden zo vermaakt in de bioscoop als bij deze film destijds: een prachtig gemaakt eerbetoon aan oude horror, compleet met ranzige effecten en dreigende synthesizers.

De combinatie van horror met humor en actie is goed gevonden en treffend doorgevoerd. Nergens had ik het gevoel dat het te smerig werd (op echt ranzige momenten bleek de film ook regelmatig aan plots kwaliteitsverlies te lijden, slim bedacht!) en de humor is vaak zo droog dat dit lekker afwisselt met de knal en schietpartijen.

Sympathieke personages ook, toch niet onbelangrijk in een film vol vleeseters. Je merkt dat deze film met veel plezier gemaakt is, de cameo's van Tarantino en Fergie onderstrepen dat nog eens extra.

Oh, en wat een vette soundtrack! Check de trailer en je weet wat ik bedoel.

Wat een heerlijke film. Point Break doet alles wat je van een goede actie film mag verwachten: een origineel verhaal, geloofwaardige personages, fijne humor en vooral goede actie.

Met name de rennende achtervolging, de parachute scene en natuurlijk de duik uit het vliegtuig zijn werkelijk nog steeds spannend om naar te kijken. Over de top weliswaar, maar door de goede opbouw kan ik er makkelijk in meegaan.

De film ziet er ook heel mooi uit. Die typische LA sunset, met trillend beeld van de warmte komt veelvuldig voor. Ook de talloze shots van stuntende surfers zorgen voor mij dat ik graag deze kunst had beheerst.

4*

Een degelijke film van Spielberg. Hoewel ik het gevoel had dat er meer in had kunnen zitten. Het verhaal is niet heel spannend en erg voorspelbaar, en dat zorgt ervoor dat de film aardig wat trage momenten kent. Er wordt maar gepraat en gepraat, en soms kan dat heel interessant zijn, maar hier vermoeide het me af en toe. Het kwam me teveel over als tijdvulling.

Het acteerwerk is dik in orde, wat wil je met zulke namen. De voorspelbaarheid van Streeps karakterontwikkeling daargelaten valt er op de personages niet veel aan te merken. Het wat trage plot, en de voorspelbaarheid van de uitkomst ervan maakten deze film voor mij een lange zit.

Maar wel dikke complimenten voor de sfeer van de film, iets waar ik altijd veel waarde aan hecht: de kostuums, de gebouwen, belichting, en dat alles gehuld in een continue sigarettenwalm, want iedereen rookt natuurlijk ouderwets in deze film... het ziet er allemaal prachtig uit. Journalisten worden sterk neergezet als rebellen, de strijders van het vrije woord. Met name de scenes in de drukkerij zijn prachtig in beeld gebracht, je kunt de inkt bijna ruiken als je de persen ziet draaien.

Een mooi gemaakt eerbetoon aan de journalistiek, wat iets vlotter verteld had mogen worden.

Een matige van Damme. De film opent met een interessant gegeven wanneer we van Damme gewond aantreffen in zijn hotelkamer. Aan de hand van flash backs komen we erachter wat er gebeurd is. Maar het verhaal dat volgt komt nogal gekunsteld over. Gelukkig is er die oudere Chinese man die telkens de expositie op zich neemt, en ons precies vertelt wat ze gaan doen, en waarom dat belangrijk of gevaarlijk is.

De stijl zal modern en flitsend moeten zijn, maar oogt al snel geforceerd hip. De hoekige camerabewegingen, snelle zooms en vooral de meer hallucinante beelden van de nacht met flitsen, neon en overstuurd geluid geven de film soms meer de look van een videoclip. Op zich kan ik daar wel iets mee, als die stijl consequent zou zijn. Maar dat is het helaas niet. Vooral de scene in het zomerhuis is tergend traag.

De actie is aardig en de film kent nog een aangename twist op het eind. Maar los daarvan heeft van Damme in veel betere films gespeeld. Leuk voor fans van de man.

2,5*

Vermakelijke onzin.

Gek genoeg had ik deze klassieker nog nooit gezien. Ik was altijd meer van Van Damme dan van Schwarzenegger, Stallone of Seagal. Maar Terminator vind ik fantastisch en dus was ik benieuwd naar deze film.

Het verhaal heeft weinig om het lijf, en de oorspronkelijke missie stelt ook niks voor. De enige reden voor die inval lijkt te zijn dat die vrouw mee het verhaal in kan. Maar los van een opmerking over de legende van de Predator stelt haar rol niets voor. Ook die eindeloze mitrailleursalvo’s heb ik niets mee.

Gelukkig is de sfeer goed in de film, is de fotografie vaak sterk en duurt het allemaal niet te lang. De Predator zelf is een iconisch karakter, en de spanning wordt goed opgebouwd. Ook die beelden van de warmtecamera doen het goed en werken sfeerverhogend. Ik heb me vermaakt en dat is precies wat een film als deze lijkt te willen doen.

Mission accomplished.

3,5*

Een mooi gemaakte film over het tragisch lege leven van Priscilla Presley.

De romantiek van het popsterren bestaan wordt flink onderuit gehaald in deze film. Uiteraard kiest deze film het uitgangspunt van Priscilla, en krijgen we dus een tragisch verhaal te zien van een vrouw die aan de zijlijn staat van de iconische zanger. Altijd dienstbaar, en in de schaduw.

De vernederingen die ze ondergaat van Elvis, maar ook van haar omgeving, draagt ze lijdzaam omdat ze van haar man houdt. Maar waarom is een raadsel. De relatie begint als een kalverliefde en wanneer ze bij hem intrekt is al direct duidelijk dat hij zijn carrière op de eerste plek zet, en zij een kleinere rol zal vervullen in zijn leven.

Dan hangen er ook nog continu een aantal kinderachtige mannen om Elvis heen die hem aanbidden, om elke grap lachen en hem daardoor ook in zijn vrije tijd telkens op een podium zetten. Elvis lijkt hier meer een brallerige jock dan de gevoelige zanger zoals we hem vaker zien in films.

Dat is even wennen, maar ik wil dit best geloven.

De film geeft een inkijk in de gouden kooi die roem met zich mee kan brengen. Want aan luxe geen gebrek, maar dat je met geld geen geluk of liefde koopt wordt steeds maar weer duidelijk. Alle mooie kleding en auto’s te spijt.

Het is knap en gedurfd dat Coppola een film durft te maken waarin juist de leegheid en verveling van Priscilla’s leven centraal staan. De film ziet er fantastisch uit, maar laat je me een leeg gevoel achter. Precies zoals het keven van Priscilla met Elvis was.

3*

Ik ben benieuwd naar je review en je uitleg, geen enkele site heeft mij tot dusver een bevredigende theorie kunnen geven namelijk, los van Tarantino zelf die aangaf dat het gewoon een lampje in een koffer was, iets om het publiek lekker over na te laten denken (wat verdomd goed lukt).

Pathe vertoont tegenwoordig regelmatig een klassieker tot mijn grote vreugd: vorig jaar genoot ik al van The Shining en 2001: a Space Oddyssey, en gisteren dus eindelijk Pulp Fiction op het witte doek gezien, en dat is toch wel een bijzondere ervaring, hoe vaak ik de film ook gezien heb. Wanneer het zo groot voor je afspeelt vallen telkens kleine details op die op een tv scherm onzichtbaar blijven: van de brallende dronken mensen in de achtergrond tijdens de dansscene, tot en met het pakje Drum-shag dat Travolta rookt, en het pakje Red Apples dat Tim Roth op tafel heeft liggen.

Die 5* sterren blijven gewoon staan, deze film is ondertussen in mijn DNA gesleten, en zal daar waarschijnlijk altijd blijven zitten.

Nu is het wachten tot Pathe The Good The Bad and The Ugly ooit weer eens gaat vertonen, mijn absolute bucketlist film voor het witte doek.

Mooie docu over de punk scene in Londen. Veel ruige obscure live muziek, smerige oude gebouwen, veel pogoënde jongeren, en diverse muzikanten komen in interviews aan het woord. Daaruit horen we ook hoe snel de punk commercieel werd, en hoe de beweging al in korte tijd aan haar eigen succes ten onder ging.

Voor wie een informatieve docu over punk zoekt kan deze beter laten liggen. Want hoewel de kern van punk, en de ondergang benoemd worden, is het vooral een sfeerbeeld van dit bijzondere tijdperk in de muziekgeschiedenis.

Hier en daar sleept het wat, maar al met al een fijne docu om eens gezien te hebben.

Een mooi tijdsdocument.

3,5*

Als jonge tiener had ik een VHS met daarop videoclips die ik van tv had opgenomen. Metallica, Bon Jovi, Guns n’ Roses, Aerosmith en ook de video van Purple Rain van Prince. Fantastische song.

Gisteravond zag ik de totale film, en dat was flink doorbijten. De hoogtepunten zijn de liveshows. Prince/the Kid was een enorm getalenteerde muzikant en dat komt duidelijk naar voren op het podium. Hoewel de shows geënsceneerd zijn, komen ze geloofwaardig en energiek over. Het absolute hoogtepunt is natuurlijk Purple Rain, ook omdat daarin de verwerking van de persoonlijke problemen van the Kid verwerkt zitten (de liefde, band met zijn vader, en de vrouwen in zijn band)

Helaas worden de liveshows afgewisseld met een bijzonder rommelig en cheesy coming of age verhaal. Er is vrij veel gaande (de concurrentie met Morris, de zoektocht naar muzikaal succes, zijn moeizame relatie met zijn ouders, de problemen in de band, en zijn vreemde houding naar Apollonia), maar vreemd genoeg komt het drama nauwelijks van de grond.
Naast het rommelige script is het slechte acteerwerk is daar zeker debet aan. Vrijwel iedereen staat telkens op standje overacteren waardoor de film vaak kolderiek aandoet. Met name Morris kan er wat van met zijn knullige sidekick. Ook het aangezette melodrama (Apallonia die meerdere keren huilt bij de liveshows bijvoorbeeld) komt geforceerd over en haalt de geloofwaardigheid onderuit.

Uiteindelijk bleef ik achter met een gevoel dat er meer in had gezeten. Een magere film. Een dikke halve punt bonus voor de Purple Rain scene.

2,5*