Pulp Fiction (1994)

Tja, je kunt de film ook gewoon slecht vinden omdat je er op een gegeven moment achterkomt dat het allemaal wel erg 'wannabee-cool' blijkt te zijn.

Net herzien in Kino. Wat blijft dit toch een weergaloze film vol briljante ‘set pieces’ en een geweldige verhaalopbouw. En ja, het is allemaal heel erg wannabe cool, daarom heet de film Pulp Fiction. Het maakt de film er geen cent minder entertaining op.

Dikke 5* blijft staan als een huis!

Ik ben de tel kwijtgeraakt hoe vaak ik Pulp Fiction heb gezien. Maar als ik de kans krijg een van mijn favoriete films aller tijden op het grote witte doek te mogen aanschouwen, dan laat ik dat natuurlijk niet aan me voorbijgaan. De flamboyante personages, absurde situaties, humoristische dialogen, coole soundtrack en over de top geweld dragen allemaal hun steentje bij aan de creatie van deze fictieve pulp. Eentje van de bovenste plank, welteverstaan.

Een van de allerbeste films ooit. Zeker als je weet wat er in de koffer zit!

En nee ik bedoel niet "de ziel van Marcellus Wallice" of zulk soort bullshit. Als je het weet maakt het de film nog beter. MIND BLOWN!

Wil je het delen met ons? Are we happy Vincent?

Grapjas. Er zat gewoon een lampje met een oranje filter in die koffer.

Het is iets abstracter Basto "Don't be a ...."

Het meest intelligente stukje dubbelzinnige beeldspraak in film OOIT.

Maar niemand weet het hier blijkbaar.

Ik ga een review schrijven, and expose this damn secret! (Nadat ik de film weer gezien heb woensdag)

Prima film maar niet meer dan dat.

De film is beslist vermakelijk maar het ontgaat me wat er nu zo super geniaal aan de film is. De film bestaat in feite uit drie verhaaltjes (het uitje met de vrouw van de baas, het geld ophalen voor de baas en het conflict tussen de bokser en de baas) en is vooral een komedie met doldwaze avonturen van de personages. Een soort running gag is het constante slap geouwehoer tussen Vincent en Jules terwijl ze hun werk als moordenaars uitoefenen.

De asynchrone montage en hoe alles uiteindelijk op z’n plaats valt, maakt het natuurlijk best kunstig. Daarbij zijn een groot aantal scenes ronduit briljant. Zitten zo 5 of 6 scenes in die instant classics zijn geworden. Ook de meeste personages zijn echt geweldig. Vooral de comeback van een dikke vadsige Travolta! (Dat dansje! ???? )

Verder was het ook totaal iets nieuws. Ken eigenlijk nog steeds geen enkele film die er op lijkt. Al is het natuurlijk wel geprobeerd. Ook QT zelf heeft dit niveau nooit meer gehaald.

Wat ook best wel interessant is in het verhaal, is de rol die "toeval" speelt, en door Jules toegeschreven wordt aan "de hand van God." In z'n meest simpele uitleg komt 't erop neer dat Jules werkelijk gelooft dat "wie goed doet, goed ontmoet."

Afijn ... zou dit een foutje zijn? Als alles op chronologische volgorde wordt gezet, dan vindt Vincent zijn einde na een toiletbezoek in het appartement van Butch. Hij is dan gekleed in exact hetzelfde strakke gangsterspak dat tijdens het schietincident in de auto van Jules en Vincent helemaal onder het bloed zat. Later in de "diner" (cafetaria) waren Jules en Vincent gekleed in t-shirt. Ofwel, tijdens de "ontmoeting" met Butch had Vincent toch op z'n minst even een ander pak aan moeten hebben?

O ja, dat koffertje: "Je ziet 't pas, als je 't doorhebt?" Maw, "het licht" zien? Niet toevallig bleek Wallace tijdens de laatste ontmoeting met Butch min of meer toch een man van "eer" te zijn.

...

Tarantino's beste. Had 'm al een tijdje niet gezien, was weer heerlijk gisteravond.

Er zitten natuurlijk geweldige scenes in, maar bij herziening valt het toch op dat sommige stukken wat langdradig zijn. Er had hier en daar wat uitgekund, meer dan 2.5 uur is toch een hele zit.

de bizarre dialogen en gesprekjes zijn het meest opvallend aan deze film, vind ik.

ik kijk erg uit naar Once upon a time in Hollywood, die tarantino als zijn meest persoonlijke film ziet!

Onlangs herzien. Mening van 15 jaar geleden is gebleven. Een van de minste Tarantino's. Alleen de verhaallijn van Bruce Willis is de moeite waard. Half puntje omhoog, doordat geen enkele scene me nu als overdreven traag overkwam.

Stond jaren op mijn lijst om eens opnieuw te zien, dus een vertoning in de bioscoop liet ik niet aan me voorbij gaan. Pulp Fiction is zo’n film die door velen op handen wordt gedragen en ik denk dat deze poster in menig studentenkamer heeft gehangen. Ondanks zijn sterke Reservoir Dogs is dit waarschijnlijk de film waar Tarantino vooral bekend mee werd bij een groot publiek. En alle elementen die je hier voorbij ziet komen, zie je nog steeds in zijn werk. Van de cast, de jaren 70 muziek, de lange dialoogscènes, het geweld dat op een komische manier wordt gebracht. En niet alleen in zijn eigen werk, zijn stijl is - zeker na Pulp Fiction - veel gekopieerd. Want wie vindt Pulp Fiction nu niet cool?

Ondanks dat de film me niet enorm is tegengevallen, is en blijft het wel een enorme zit. Tarantino weet uitstekend hoe hij langdurige scènes interessant en zelfs spannend moet maken. Het hele gedeelte bij Zed en Maynard is veruit één van de beste momenten uit de film. Dat Tarantino scènes ogenschijnlijk simpel rete-spannend kan maken, liet hij ook al zien in Inglorious Bastards, nog steeds één van zijn beste films. En ook in Pulp Fiction wordt de film sterk als de boel spannend wordt. Maar Tarantino heeft er een handje van om in élke scène lang van stof te zijn. Sommige mensen zijn juist lyrisch over al die ellenlange ‘gesprekken over niets’, maar ik vind één of twee flinke dialoogscènes over pietluttige dingen als mayonaise wel genoeg. Maar de personages ratelen maar door. Eerst Travolta en Jackson, meteen gevolgd door Travolta en Thurman, daarna Willis en een taxi-chauffeur en weer later Willis en zijn vriendin. Je bent telkens blij als er weer een beetje spanning in het geheel komt.

En zo wisselt de film langgerekte scènes af met enorm sterke sequenties. Het gesprek met Willis en zijn vriendin ging me veel te lang door, maar als hij zijn horloge gaat terughalen wordt het weer enorm interessant. In mijn herinneringen deed Tarantino ook veel bijzonders op visueel vlak, maar het viel me nu op hoe rechttoe- rechtaan hij alles eigenlijk filmt. Ja, hij gebruikt vaak opvallend lange shots tijdens dialogen, maar knipt altijd op een gegeven moment toch naar een ander shot, alsof het hem - en/of de acteur in kwestie - niet lukte om alles in één erop take te krijgen. Maar ondanks de lange shots is de cameravoering in Pulp Fiction vooral functioneel, maar een stuk minder speels dan je zou verwachten. Maar goed, die mag ook functioneel zijn, want je oog valt toch vooral op een reeks acteurs met veelal sterke optredens. Vooral knap dat tussen al die prestaties van grote namen Samuel L. Jackson met zoveel gemak de show steelt.

3,5 sterren.

Ik ben benieuwd naar je review en je uitleg, geen enkele site heeft mij tot dusver een bevredigende theorie kunnen geven namelijk, los van Tarantino zelf die aangaf dat het gewoon een lampje in een koffer was, iets om het publiek lekker over na te laten denken (wat verdomd goed lukt).

Pathe vertoont tegenwoordig regelmatig een klassieker tot mijn grote vreugd: vorig jaar genoot ik al van The Shining en 2001: a Space Oddyssey, en gisteren dus eindelijk Pulp Fiction op het witte doek gezien, en dat is toch wel een bijzondere ervaring, hoe vaak ik de film ook gezien heb. Wanneer het zo groot voor je afspeelt vallen telkens kleine details op die op een tv scherm onzichtbaar blijven: van de brallende dronken mensen in de achtergrond tijdens de dansscene, tot en met het pakje Drum-shag dat Travolta rookt, en het pakje Red Apples dat Tim Roth op tafel heeft liggen.

Die 5* sterren blijven gewoon staan, deze film is ondertussen in mijn DNA gesleten, en zal daar waarschijnlijk altijd blijven zitten.

Nu is het wachten tot Pathe The Good The Bad and The Ugly ooit weer eens gaat vertonen, mijn absolute bucketlist film voor het witte doek.

Jongen lul niet, hoe vaak hebben Quentin en Avary wel niet gezegd dat er niks speciaals inzit.

Of wat de kijker er zelf van maakt.

Kies zelf maar:

- gouden pak van Elvis

- ziel van Marsellus

- diamanten uit Reservoir Dogs

- oranje lampje

- geen ene fuck

Deze film afgelopen zondag gezien in de bioscoop, ditmaal met Engelse ondertiteling. (Geeft toch leuke nieuwe inzichten)

Ondanks dat ik deze film al vele malen heb gezien komt er elke keer wel weer iets nieuws naar voren wat ik nog niet eerder zag. Zoals altijd blijven er ook weer vragen over zoals: Wat zat er in de koffer?
Wat er ook in zat, het zou mooi zijn, geeft licht en Jules zegt op een gegeven moment: 'Where is the shit', waarmee hij op de koffer doelt.
Jules heeft uiteindelijk het licht gezien (divine intervention) en stopt per direct met zijn ''werk''. Zijn collega Vincent gelooft hier niet echt in en noemt het toeval. Waarschijnlijk een dag later loopt het voor Vincent slecht af want hij Butch schiet hem neer met zijn eigen wapen.
Jules blijkt dus de juiste keuze te hebben gemaakt. Ook Ringo lijkt het licht te hebben gezien want hij loopt samen met Yolanda weg van de 'mislukte' overval.

Eigenlijk zijn alle scenes inmiddels klassiekers en Pulp Fiction stelt gelukkig nooit teleur, hoe vaak ik de film al gezien heb.

Ik kijk uit naar Once Upon A Time In Hollywood.

Komt er nog wat van? Het blijft angstvallig stil.

"you wanna go play blind man, go walk with the shepherd. My eyes are wide open!"

Ik heb eerlijk gezegd meerdere interviews met Tarantino gezien waarin hij zelf zegt dat de betekenis die hij er aan heeft gegeven zelden geraden wordt en dat hij altijd wel geniet van de theoriën....

Wat een film! ...een van de allerbeste ooit gemaakt.

Met deze film vereeuwigd Tarantino zijn stijl en werkwijze. Elke keer weer grijpt hij terug naar de grondslagen waarop hij zijn kunst baseert, alle stereotypen en clichés die hij hanteert zijn lauter opzettelijk en vaak onmogelijk uitvergroot. De dialogen, hoe onnozel ze ook mogen zijn, versterken telkens dat ene punt wat hij knalhard maakt in de titel nl.: "Dit is Pulp Fictie".

Het is zijn handtekening vanaf nu en de blauwdruk voor al zijn films. Zoals John Waters goocheld met camp en kitsch en Spike Lee de moker der poetische gerechtigheid hanteerd, zo spuwt Tarantino zijn pulpcliches en stereotypes. Keer op keer op keer....op keer op keer op keer. Elke schrijver weet hoe moeilijk het is om cliche's en stereotypeeringen te vermijden, terwijl Tarantino volluit zich bediend van alle cliches en stereotypes die hij vinden kan en er met verve van profiteert.

En dat is wat er in de koffer zit. Zijn terugkerende thema, zijn methode zowel letterlijk als metaforisch.

In de oude drukperstechniek werden er door de centrale banken drukplaten gemaakt om geld te drukken, die gelddrukplaten vertegenwoordigen het 'licence to print money', en die drukplaten heten: Cliché of stereotype.

In de koffer zit een gestolen bankcliché waar Marcellus Wallace zelf valse biljetten mee wil drukken.

Uhh, echt waar? Maakt QT kunst? Mwah, heb daar toch wat moeite mee, want volgens mij herhaalt hij zijn "kunstje" tot in den treuren: het verheerlijken van geweld. Het is helaas wel zo dat dit geweld, en zeker in de U$ of A als dagelijkse kost op het menu staat en daarmee zijn al z'n films een nogal visieloze uitvergroting van het doorgedraaide tijdsgewricht : 500 massa-slachtingen en we blijven tellen.

Afijn, al het jat en plak werk ten spijt, vanuit allerlei genres, QT kent feitelijk maar één stokpaardje, al zou hij het zelf eerder verwoorden als "All I Have Is One Bloody Fucking Trick Pony." Zet de knisperende chips maar klaar, large of extra large? O ja, en "one diet coke, please."

Hoe mooi je uitleg ook is, ik vind het te vergezocht. Een eerbetoon/ verwijzing naar de koffer uit de film Kiss me Deadly lijkt me aannemelijker, gezien de talloze ander verwijzingen naar pop/pulp historie in de film. Ik zie geen reden waarom dit ene object dan een veel grotere boodschap / diepere laag zou bevatten dan elke andere pulpverwijzing dan ook in deze film.

Los van dat ik dit een weinig bevredigende invulling vind, is je theorie er nogal met de haren bijgesleept. Zoveel chlicées zitten er helemaal niet in zijn films. Sterker nog, ik vind zijn personages en situaties eerder buitengewoon origineel. Zijn doorgaans ook meer gebaseerd op de uithoeken van de cultcinema, dan de main stream wereld van bijv Disney. Die films bestaan wel volledig uit clichées.

Of je het kunst vindt, zal voor iedereen anders zijn. Voor mij absoluut. Ik plaats m dan wel in de buurt van Andy Warhol, het schuurt nog het meest tegen zijn zelfbewuste pop art aan.

Daarbij QT heeft wel meer pony's. Geweld is slechts één van zijn terugkerende thema’s (komt trouwens nauwelijks voor in Jackie Brown) Ik zie m vooral als een artiest die nieuwe verhalen vertelt met klassieke elementen van zijn voorgangers. Een soort collage artiest. Daarnaast is hij natuurlijk ook een poet. Want een groot deel van zijn teksten zijn inmiddels klassiekers geworden. Evenals veel van de personages die hij vanuit het niets gecreëerd heeft.

Misschien voortaan wat minder chips en cola nuttigen en juist je stoffige bril erbij pakken.