Meningen

Een losgeslagen beer die ladingen cocaïne heeft gesnoven en voor de bezoekers van het bosgebied waar de beer leeft levensgevaarlijk is. Aldus luidt het belachelijk klinkende plot dat echter niet zo belachelijk is als het klinkt. Net als in Cocaine Bear was er ooit Andrew C. Thornton II die cocaïne uit een vliegtuig gooide en bij het neerstorten van het vliegtuig om het leven kwam. En net als in de film was er een beer die een gedeelte van de cocaïne naar binnen werkte. Welke doldwaze uitwerkingen de inname van zoveel cocaïne op het dier hadden, is niet bekend. Wel is bekend dat de beer als gevolg van een overdosis is gestorven.

Cocaine Bear maakt dankbaar gebruik van dit onwaarschijnlijke scenario en maakt er een horrorkomedie van die zich weinig aantrekt van een correcte weergave van de feiten. Het levert een film op die het vooral van de humor moet hebben. En die humor is meestal wel leuk. Het is grappig om te zien hoe de beer er alles aan doet om weer en fikse snuif te kunnen nemen. Ook de horror is vooral grappig neergezet en dus geen horror pur sang.. De kills zijn erg overdreven en duidelijk bedoeld om te lachen in plaats van om te huiveren.

De personages zijn eveneens om te lachen. Ze zijn overdreven gestileerd en absoluut niet serieus te nemen. Het is dan ook jammer dat de film zoveel aandacht besteed aan de levens van deze personages, terwijl bij hen daarvoor het psychologische fundament ontbreekt. De personages zijn neergezet als vermakelijk en dienen dan ook als zodanig ingezet te worden. Als hun vermakelijke rol is uitgespeeld rest hun enkel nog de rol als vermakelijk slachtvee. Meer ronding in de personages is totaal overbodig en remt het verhaal af. De leukste scènes zijn bovendien de scènes met de beer en vaak niet de scènes met de personages.

Cocaine Bear is geen horrorfilm. Cocaine Bear is een komedie die lekker wegkijkt en op momenten behoorlijk grappig is. Leuk.

Matige film waarin de comedy het enige element is dat het bekijken waard is. Comedy van de absurde soort. De hilarische slapstick van de broers mag er zijn. De dialogen en de quotes winnen het echter in grappigheid. Ze zijn gewoon net even leuker. Onnavolgbaar in hun logica, hun onzinnigheid en hun scherpte.

Voorbeeldje: Groucho (aan de telefoon): You want to know where you can get a hold of Mrs. Potter? I don't know, she's awfully ticklish.

De film oogt nogal toneelmatig. Statisch camerawerk in statige decors. De snelle en beweeglijke humor van de broers voelt soms vreemd aan in deze setting. De speelruimte is meestal klein en het lijkt alsof het improvisatiebereik om te grappen daardoor wordt ingeperkt.

De Vaudeville achtergrond is duidelijk en niet ver weg. Veel zang en dans tussen de komische scènes door. Scènes zonder de broers. Heel vervelend. Scènes waarin liederen met dramatische gezichten en stemmen worden vertolkt en scènes waarin houterig uitgevoerde groepsdansen zonder aanwijsbare reden opeens gebeuren. Ze kappen de comedy heel abrupt af en laten zien dat het filmgedeelte zonder inbreng van de Marx Brothers de vergelijking met een slechte musical heel goed kan doorstaan.

Een episodenfilm. De elf episoden waaruit de film is opgebouwd, ontstonden gedurende een tijdspanne van circa 17 jaar. Locaties en cast waren ten tijde van het filmen alle te vinden in de nabije omgeving van de regisseur. Diverse episoden werden als losse fragmenten her en der wel eens vertoond. In 2003 besloot Jim Jarmusch de fragmenten te bundelen tot een speelfilm. Het resultaat van de bundeling is een interessante en visueel esthetische film die echter in inhoudelijk opzicht niet veel heeft te bieden.

Het gevoel dat opkomt bij het kijken naar Coffee and Cigarettes wordt in de tweede episode goed verwoord door Cinqué Lee die aan de luie en praatziek ober Steve Buscemi vraagt: “Where’s the punchline?”. Goeie vraag. Ik wist het ook niet. Ik kreeg wel de indruk dat hetgeen dat niet wordt uitgesproken belangrijker is dan hetgeen wel wordt uitgesproken. Tussen de personages die roken en koffiedrinken heerst een bepaalde spanning die niet in woorden wordt uitgedrukt maar wel wordt geïmpliceerd. Zo verzekert Isaach in de episode met de titel 'No Problem' zijn oude vriend Alex die hij na jaren weerziet herhaaldelijk dat alles nog steeds in orde is terwijl dat overduidelijk niet zo is. In elke episode is een dergelijk spanningsveld tussen de personages aanwezig. Een rode draad. Behalve onderhuids en soms ook directer in een dialoog wordt het bestaan van een spanningsveld ook uitgedrukt in het alomtegenwoordige schaakmotief dat in de sets en op de koffietafels prominent aanwezig is.

Een aantal episoden vermaakt beter dan de andere episoden. ‘Somewhere in California’ met Iggy Pop en Tom Waits en ‘Cousins?’ met Alfred Molina en Steve Coogan zijn prettig humoristisch. Een derde episode is ook goed. Dat is ‘Cousins’ met een dubbelrol van Cate Blanchett. De uitverkozen episoden behoren tot de langste fragmenten en hebben daardoor de tijd de personages geloofwaardiger en pakkender neer te zetten. De onderhuidse spanning komt in deze fragmenten middels oppervlakkig klinkende dialogen op een melancholische dan wel droogkomische manier goed tot uiting.

Coffee and Cigarettes is een bijzondere bundeling van een aantal sketches. In de film een aantal hoogtepunten. Veel vaker zijn de episoden echter middelmatig en een aantal episoden is niet eens middelmatig. Opgeteld is Coffee and Cigarettes bij tijd en wijle amusant maar ik zou de film niet per se als een geslaagd project willen betitelen.

Cold Skin van regisseur Xavier Gens (Frontière(s) (2007)) moet het vooral hebben van de fijne donkere sfeer. Magnifiek camerawerk en een fantastische setting in de vorm van een kaal rotsachtig eiland doen de kijker sidderen van genot. De film die een mengeling is van science fiction, avontuur en horror verwent de kijker vanaf het begin met prachtige beelden van de woeste zee die op de kale rotsen beukt terwijl in de verte de vuurtoren somber afsteekt tegen de bewolkte hemel.

Het is alsof je je op een vreemde planeet bevindt. De paar vervallen gebouwtjes die dienen als onderdak voor de nieuwe meteoroloog die een paar maanden op het verlaten eiland moet bivakkeren om metingen te verrichten, passen naadloos in het tafereel. En dan is daar nog de vuurtorenwachter die erg op afzondering is gesteld en zich vijandig opstelt. En uiteraard zijn daar ook nog de merkwaardige zeebewoners die ’s nachts uit het water kruipen en de twee eilandbewoners bedreigen.

Het is een heerlijke entourage. Een entourage die een spannend en ideeënrijk verhaal had verdiend. Het verhaal volgt echter vanaf het begin een voorspelbare weg. Een weinig zinderend verhaal met weinig overtuigende plotwendingen. De karakters van de personages (overigens uitstekend gespeeld door Ray Stevenson, David Oaken en Aura Garrido) krijgen geen kans zich te ontwikkelen. Ze blijven empathisch gezien aan de oppervlakte hangen en van een emotionele band met de kijker is dan ook geen sprake.

En zo is Cold Skin een waanzinnig mooi gefilmde en waanzinnig sferische beleving die inhoudelijk ietwat teleurstelt. De beginsituatie is bekend, het verhaal dat volgt is in grote lijnen te voorspellen en de personages zijn simpel gelaagde reproducties uit talloze andere films. Cold Skin is een prima film met een fantastische sfeer maar gaat op andere vlakken ook wat gemakzuchtig te werk en voldoet daarom niet geheel aan de verwachting.

Een horrorkomedie met sciencefiction elementen die zich heel nauwgezet houdt aan de clichés en regels die in het genre gelden. Twee personages die nachtwaker zijn in een groot magazijn dat ver van de bewoonde wereld is gelegen, worden in dat geïsoleerd liggende gebouw geconfronteerd met een dodelijke dreiging. Nog spannender wordt het als je weet dat de twee nauwelijks ervaring hebben als nachtwaker. De film zet die onervarenheid doeltreffend in en doet er nog een spannend schepje bovenop door de kijker heel consequent steeds van meer informatie te voorzien dan de personages.

Liam Neeson doet mee. Hij speelt een wetenschapper die al eens met de dodelijke dreiging te maken heeft gehad en in tegenstelling tot zijn superieuren het gevaar onderkent. Een wandelend cliché. Afgedankt maar zich toch geroepen voelend om de wereld van een dodelijke dreiging te redden. Prima bezetting verder met namen als Vanessa Redgrave, Georgina Campbell en Joe Keery in aangename rollen. Die prima bezetting neemt niet weg dat Cold Storage gewoon een simpele B-film is die zich op het gebied van gore en splatter niet inhoudt. De overwegend handgemaakte effecten zijn af en toe heftig en weerzinwekkend. Leuk dus. Zwarte humor is gelukkig ruim voorhanden om de heftigheid van gore en splatter iets te verzachten.

In Cold Storage staat sinister plezier voorop. De zwarte humor en de effecten maken van een op zich bekend en simpel horrorplot iets meer dan een bekend en simpel horrorplot. Een plot dat sterk aan Invasion of the Body Snatchers (1978) doet denken. Dat weet regisseur Jonny Campbell natuurlijk ook. Hij maakt dat duidelijk door ergens in het begin van de film een van de nachtwakers de roman van Jack Finney te laten lezen. Erg origineel is de film in verhalend opzicht derhalve niet. Daar staat tegenover dat Cold Storage grof, slijmerig, overtrokken en vooral plezierig vermaak biedt en het verhaal uiteindelijk ondergeschikt is. Ik heb me er goed mee vermaakt.

Hoewel geen heuse eyeopener, toch een schokkende documentaire die kijkt als een thriller. Een vertwijfelde zoektocht naar rede. Een poging om het waarom te achterhalen. Een ontstellend tijdsdocument vol uitwassen van populistische politiek en tomeloos gehanteerd neoliberalisme. De documentaire is niet per se een openbaring, maar wel een enge confrontatie.

Colectiv vertelt in eerste instantie de tragische geschiedenis van een brand in de nachtclub Colectiv in de Roemeense hoofdstad Boekarest. Een brand waarbij 64 mensen omkwamen en 146 mensen gewond raakten. Het is de aanleiding voor een vervolgverhaal. Tientallen stierven niet aan hun brandwonden, maar overleden in ziekenhuizen aan ziektekiemen die zich door het gebruik van sterk verdunde desinfecteermiddelen ongehinderd konden verspreiden.

De documentaire schetst een beeld van het hoe en het waarom. De toon waarop dat gebeurt is rustig maar dwingend en volhardend. De camera is confronterend aanwezig en zit dicht op de hoofdrolspelers. Bijna terloops wordt de brand afgehandeld. De brand in een club waar de veiligheidsvoorschriften werden genegeerd. Een ramp die in de kern al weergeeft wat in de documentaire nog gaat komen. Het blootleggen van een falende overheid. Een autoritaire machtsstructuur die baadt in corruptie en eigen gewin.

De documentaire doet verslag. Stap voor stap en zeer gedetailleerd (soms iets te uitgerekt) wordt de waarheid achterhaald. Regisseur Alexander Nanau concentreert zich daartoe op de wandelgangen van onderzoeksjournalist Cătălin Tolontan wiens onderzoek het aftreden van de regering betekent. Als die wordt vervangen door een interim-regering richt de camera zich op de minister van gezondheid Vlad Voiculescu. Het is fascinerend om de minister te volgen op zijn kruistocht tegen de misstanden in de ziekenhuizen. De camera is aanwezig bij vergaderingen en legt behalve de ad-hoc-besluitvorming van zijn departement ook heel intiem de vertwijfeling van Voiculescu vast. De transparantie is verbazingwekkend. Het zijn indringende scènes van de gedreven journalist en de gedreven politicus.

Colectiv richt zich niet alleen op een falende gezagsstructuur en op de doorwerking daarvan in de samenleving, maar laat ook een helingsproces zien. Een vrije pers die misstanden aan de kaak durft te stellen. En natuurlijk een bevolking die massaal in opstand komt tegen corruptie en wangedrag van de overheid. Dat diezelfde bevolking in de verkiezingen daaropvolgend dan weer kiest voor dezelfde populistische machthebbers die verantwoordelijk waren voor alle onmin, legt het positieve gevoel ietwat aan banden. Een bevolking gelooft blijkbaar meer in holle beloftes dan in een oprechte poging iets structureels binnen de samenleving te veranderen. Dat doet immers pijn. De kiezer vergeet en vergeeft snel.

Er is in het algemeen niks mis met een kerstfilm. Er is niks mis met zo'n typisch kerstsprookje waarin feeën, engelen en rendieren de mensheid verblijden met een hoop goedheid. Zo'n film waarin de boodschap van geloof, hoop en liefde groots wordt verkondigd. Zo'n film die wat goed getimede emotionele rillingen en huilmomentjes herbergt. Ach, het is Kerst enzo. Moet kunnen, toch?

Inderdaad, moet kunnen. Maar dan wel graag anders dan deze "Collateral Beauty". Dan wel graag wat minder opgelegd mikkend op het sentiment en op de traan. Werkelijk elke scène lijkt bedoeld te zijn om een traan te scoren. Er is geen enkele maat. De film kent geen enkele emotionele nuancering.

Deze film die geen enkele nuancering kent en als enig doel lijkt te hebben om emotioneel te scoren, is daardoor niet in staat om ècht te ontroeren. Er is teveel sentimentele trucage en dat maakt dat de gebeurtenissen in de film goedkoop en belachelijk aanvoelen. Het gevoel voorbij, zogezegd.

Het verhaal is eigenlijk niet eens heel erg. Dat gaat nog. 't Is de weeïge uitstraling die me zo tegenstaat. Die weeïgheid zit het verhaal in de weg. Dat stoorde me.

Er is een kindeke geboren, Een nieuwe kitcherige kerstfilm ziet het licht. Dat moet gevierd worden. Gloria in excelsis Deo.

Erg.

Met 'La Collina degli Stivali' sloot Giuseppe Colizzi zijn trilogie rondom Cat Stevens (Terence Hill) en Hutch Bessy (Bud Spencer) af. In mijn ogen is de film de minste uit de trilogie. Het is een film die volgens mij allang in de vergetelheid zou zijn geraakt, ware het niet dat het illustere duo erin optreedt. Van de film zijn diverse versies verschenen. Ik heb geen idee welke versie ik heb gezien, maar de voertaal was Engels. Wel veranderde het Engels af en toe voor korte perioden opeens in die Deutsche Sprache. Een vreemde gewaarwording die onbedoeld komisch werkte.

Regisseur Colizzi heeft na deze film nog weinig betekend voor de filmwereld. Na het zien van de trilogie, begrijp ik dat wel. Het talent van de man die hij zo bewonderde (Sergio Leone) heeft hij duidelijk niet. In deze film is daar in ieder geval weinig sprake van. De montage is slordig. Scènes sluiten niet goed op elkaar aan en zijn soms plompverloren ergens gedumpt, lijkt het wel. De film is een chaotische beleving. De draad van het verhaal kun je echter niet kwijt raken, want daarvoor heeft het verhaal te weinig inhoud.

Dat verhaal is niet bijzonder vindingrijk en kabbelt zonder veel richtingsgevoel maar wat voort. Omdat de film niet rijk is aan boeiende handelingen en dialogen is er tijd genoeg om de kijker te vervelen met minutenlange scènes van dobbelende mannen, dansende showgirls en een circusact. De actiescènes brengen wat leven maar die zijn dan weer zo slordig en donker geënsceneerd dat aan die scènes weinig lol valt te beleven. De score van Carlo Rustichelli die sfeervolle westermuziek mengt met vrolijke circusmuziek, is dan wel weer aardig.

Met een simpele verhaallijn en een paar voorspelbare plotwendinkjes kijkt de film gemakkelijk weg. Veel meer valt er over de film niet te zeggen. Toch doe ik het.
De CGi is prima. De gore is weinig maar goed. De confrontaties tussen mens en monster zijn ok en af en toe zelfs spannend. De cliffhangers in de film zijn absoluut voorspelbaar. De actie die erop volgt ook. De personages zijn lekker zwart/wit. Goed of slecht. Heerlijk. Alle onderdelen van de film zijn gewoon heel comfortabel ingericht ten behoeve van het kijkgemak. Het is: verstand op nul en kijken maar.
Eigenlijk ligt de enige uitdaging in het analyseren van de effecten die stommiteiten en onoplettendheid van geoefend militair personeel hebben op het verloop van de film. Oftewel, hoe verkeerde keuzes of onattent gedrag leiden tot het enorme gevaar en de enorme chaos, die het bestaan van deze film rechtvaardigen. Het is een leuke tussentijdse studie die de tijd doodt en het kijken naar de film vermakelijker maakt.
De opvallendste constateringen van de studie zijn:
Een ondergrondse nederzetting heeft geen ontsnappingsclausule.
Voetsporen in de sneeuw zijn ook voor monsters goed zichtbaar.
Op een belangrijke missie neem je altijd een onervaren persoon mee. Moeilijkheden zijn gegarandeerd.
Ga als sterke en stabiele leider altijd mee op een gevaarlijke expeditie en laat het thuisfront achter bij een instabiele idioot. De gevolgen van zo'n beslissing voegen weer wat scènes aan de film toe.
Van die dingen dus. Leuk om te ontdekken. En ondertussen loopt de film gewoon lekker door en kijkt gemakkelijk weg. Heerlijk.

Een verfilming van het korte verhaal ’The Colour Out of Space’ dat H.P. Lovecraft in 1927 schreef. Hij wilde in dit verhaal een alien introduceren zonder humanoide trekjes. Hij wilde iets beschrijven dat buiten het gangbare menselijke voorstellingsvermogen lag. Hij introduceerde een buitenaardse entiteit in de vorm van een kleurig licht dat zonder aanwijsbaar motief de menselijke beschaving bedreigt. Met recht een buitenaards wezen. Emoties? Moreel besef? Een geweten? Het verhaal geeft hierover geen uitsluitsel. De film doet dat ook niet.
In het begin van de film is er nog weinig aan de hand. Maar toch. Dreigende beelden van het bos dat de leefomgeving is van de familie waar het in deze film om draait in combinatie met de voordracht van enkele regels uit het werk van Lovecraft, waarschuwen de kijker alvast dat de aanvankelijke rust weldra verstoord zal gaan worden. Voordat het zover is, neemt de film eerst de tijd om zijn belangrijkste personages te introduceren.
Merkwaardige personages zijn het. Ik doe een greep: een vader die sociaal gezien nogal onhandig opereert, een dochter die zich met occultisme bezighoudt en een hippie-kluizenaar die stoned door het leven gaat. De kennismaking met de personages gaat gepaard met humoristische vertakkingen die in beginsel wat moeilijk zijn te herkennen, maar die (als je beter bekend raakt met de personages en de verteltrant) erg leuk zijn.
Met het neerstorten van een meteoriet begint dan de hectiek. Een belangrijk thema in de werken van Lovecradt is het onvermogen van de mens om het noodlot te ontlopen omdat er altijd iets is dat maakt dat van de ingeslagen weg niet kan worden afgeweken. De film bouwt om dit gegeven een heerlijke bizarre maar ook heerlijk onheilspellende sfeer waarin de personages alleen maar absurd en ontspoord gedrag kunnen vertonen. De term 'psychedelische horrortrip‘ dekt de lading aardig. Opvallend is trouwens dat er tijdens alle dreigende gebeurtenissen en hectische gekte er altijd wat ruimte overblijft om de dingen met humor te bekijken.
Color out of Space is een vermakelijke film. Jammer is wel dat ondanks de aandacht die er in het begin is voor de personages, de kijker niet in staat wordt gesteld om zich echt in de personnages in te leven. Daarvoor zijn de personages te oppervlakkig ingekleurd en bovendien te bizar. Een ander ding dat spijtig is, is dat het verhaal in alle hectiek het onderspit delft. In de enorme visuele en emotionele warboel waarin de film verstrikt raakt is het verhaal steeds moeilijker te onderscheiden. De film focust zich dan erg op de sensationele afltakkingen. Minder op de kern. Heel vermakelijk, maar ik had een enigszins gefundeerde terugkeer naar de buitenaardse leidraad op prijs gesteld.
Tot slot nog even de heerlijke rol van Nicolas Cage benoemen. Hij speelt de vaderfiguur. In het begin houdt hij zich keurig in maar vanaf een bepaald moment slaan bij hem de stoppen door en leeft hij zich helemaal uit in een magnifiek staaltje overacting dat perfect in de film past. Memorabel, wat mij betreft.

"Thrilling, Funny, Original....an Instant Classic"

Dat staat althans geschreven op de filmposter. Tja, het klopt niet helemaal, maar geheel gelogen is het ook niet.

Thrilling. Heel bescheiden. De fragmenten waarin de monsters voorkomen zijn een beetje thrilling. Veel van de monsterlijke actie is zichtbaar via secundair bronmateriaal, waardoor er enige afstand is met de actie. Veel intense beleving komt daarbij niet vrij. Goeie sfx. Dat wel.

Funny. Redelijk. De film straalt een bepaalde droogheid uit, die leuk is. De personages reageren heel laconiek op gebeurtenissen. Dat werkt grappig. Dat geldt ook voor de dialogen. Veel dialogen gaan nergens over maar bevatten een soort basis droogheid die grappig werkt. Hathaway en Sudeikis doen dat prima.

Original. Redelijk correct. De constatering klopt als het om de inhoud van het verhaal gaat. De ontwikkelingen zijn in verhalend opzicht redelijk verrassend. Minder originaliteit is er bij de handelingen die de monsters verrichten en in de uiterlijkheden die zij bezitten. Denkend aan die zaken, komen toch onmiskenbaar beelden van Godzilla en consorten boven. In die zin is de film niet heel verrassend.

An Instant Classic. Nee, absolute onzin. Film komt niet verder dan 'enjoyable while watching and soon to be forgotten after that'.

Toen Comanche Station in 1960 uitkwam, was de Amerikaanse western met romantische insteek al op sterven na dood. De laatste samenwerking tussen regisseur Budd Boetticher en Randolph Scott geeft daar duidelijk blijk van. Eens kwamen eerzaam stralende helden in het geweer tegen eenduidig onrecht. In deze film zijn het bedachtzame en melancholische personages die tussen hoop, deugdzaamheid en verdorvenheid laveren en niet eenduidig als goed of slecht zijn aan te merken.

Geen typische western met de bekende sjablonen. In dergelijke westerns is het vaak de inheemse bevolking die alle schuld moet dragen. In Comanche Station zijn zij juist slachtoffer van barbaarse scalpenjagers. Goed en slecht zijn in deze film geen gemakkelijk te plaatsen waarden. Randolph Scott is dan wel onmiskenbaar de held, maar presenteert zich toch vooral als een teleurgestelde tobber. Iemand die de hoop en de richting kwijt is en op zoek is naar een doel. Hij lijkt uitgerangeerd.

De enige constante factor is Ben Lane. Aan hem zijn alle nuanceringen die een andere vorm van western-beleving met zich mee brengt, voorbij gegaan. Hij speelt de ouderwetse antagonist. Gewoon een gemene schurk, waarover je niet eerst met jezelf in conclaaf hoeft om een waardeoordeel te kunnen vellen. Iemand waaraan je simpelweg een hekel kunt hebben. Hoewel ik hem liever wat gelaagder had gezien, was het gemak ook wel prettig.

Mooie fotografie. De landschappen zijn als schilderijen. Mooi van kleur en heel sereen. Schitterende achtergronden die vloeiend in elkaar overlopen en (misschien daardoor) niet teveel afleiden van het verhaal en de karakters. Een ingewikkeld verhaal heeft de film overigens niet. Interessante karakters heeft de film wel. Karakters die het waard zijn om nader onderzocht te worden. De film is daarvoor helaas te kort. Zonde.

Comanche Station is een prima western die zich niet al te zeer uitput in bekende conventies en clichés maar die de ambivalentie in de karakters opzoekt en tornt aan een al te romantisch beeld van het wilde westen.

Een horrorfilm die is gebaseerd op „Larry“ uit 2017, een korte film van 5 minuten. De schrijver en regisseur was Jacob Chase. Voor de langspeler verbreedde hij het draaiboek en deed wederom de regie. Met Come Play toont hij aan iets in zijn mars te hebben. Chase is wel een naam om in de gaten te houden.

De korte film bezit weinig handeling. Aan het draaiboek moesten dus nogal wat ingrediënten worden toegevoegd. Zo is daar de toevoeging van een autistisch kind met een spraakblokkade als hoofdpersonage. Samen met het kind veschijnen thema‘s als pesten, vereenzaming en afwijkend gedrag. Prima thema‘s om drama omheen te bouwen en de film ietwat verdieping te verlenen en binding met de kijkers te creëren.

In aanzet gebeurt dat ook, maar het blijft bij oppervlakkige typeringen. De film houdt het symptomatisch en investeert niet heel diepzinnig in zijn personages. De film doet net genoeg om zijn personages geloofwaardig te maken om ze vervolgens in stelling te brengen tegen de aanstaande dreiging. Het werkt maar voelt verhaaltechnisch wat dun aan.

Met de sfeer zit het wel goed. Chase bouwt een fijne onheilspellende sfeer op waarin een creepy sounddesign en schrikeffecten een doeltreffende voedingsbodem vinden die zorgen voor extra spanning. Ook het creatuur levert een positieve bijdrage aan de spanning. Verrukkelijk achterbaks en boosaardig weet het ding zich onder het mom van een onschuldig kinderverhaaltje, heel geraffineerd de film in te vreten. Daarbij doet de film overigens niet aan bloed en gore, maar houdt het bij ouderwets griezelwerk. Een sporadische geweldsuitbarsting daargelaten.

Come Play is een alleraardigste film. Een iets dikkere verhalende schil en meer ruimte voor karakterbouw had ik op prijs gesteld. Desalniettemin weet de film een prima griezelsfeer op te roepen en zich uit te leven in een paar fijne horrorwaardige scènes. Ook het acteerwerk van de jonge autist, die de spil van de film is en wiens geloofwaardigheid dus belangrijk is, is gelukkig in orde.

Ja. Alleraardigst.

Come True houdt zich bezig met duistere verschijningen die in onze boze dromen opduiken. Interessant om een kijkje te nemen in droomwerelden en droomlogica. De wereld van de droom opent fantastische mogelijkheden om verdrongen en verborgen emoties op te graven. Emoties die liggen opgebaard in het donkerste hoekje van de menselijke psyche.

De film verbindt de droomwereld met een slaapstoornis, genaamd slaapverlamming. Een slapende staat waarin de lijder zich niet kan bewegen en niet kan praten en zich tussen droom en waaktoestand in bevindt. In die staat ziet de lijder vaak een kwaadaardige aanwezigheid.

Hoofdpersonage Sarah lijdt aan die aandoening. Ze is weggelopen van huis en brengt haar zwaarmoedige nachten door op een glijbaan in een speeltuin. De film besteedt ruime aandacht aan een nadere kennismaking met Sarah. Dat gebeurt zonder inkijkje in haar familiaire verleden. De kijker leert Sarah in haar huidige hoedanigheid goed kennen. Hij ziet haar oververmoeid haar dagelijkse tienerbezigheden uitvoeren op school, tijdens haar nachtelijke escapades en natuurlijk in haar nachtmerries. Sterke scènes waarin de sfeer melancholisch en droomachtig is en de beeldspraak grimmig en duister.

Als Sarah zich aanmeldt voor een slaapstudie waarmee zij wat geld verdient en verzekerd is van een slaapplaats, komen de onderdrukte emoties uit het onderbewustzijn pas goed los. Het ziekenhuis waar de studie plaatsvindt vormt daarbij overigens een fantastische setting. De grauwe klinische retro-look maakt een kille en doodse indruk. Geen fijne slaapplaats, maar zeer geschikt voor onderzoeksdoeleinden en een adequate horroratmosfeer.

De film is de meest tijd aangenaam intrigerend. Als de afloop inzet wordt het echter allemaal wat minder. De zorgvuldig opgebouwde spanning en sfeer worden steeds minder goed gevoed. Aan het eind wordt de kijker vergast op emotieloze fantasieloosheid. Een krachtig eindstatement blijft uit. De film eindigt niet met een knal maar nogal flauwtjes en armoedig.

Gemengde gevoelens dus. De griezelige atmosfeer is groots. De setting weergaloos. De synthesizer score werkt bevredigend. De personificatie van Sarah is indringend. De droomwereld die regisseur en schrijver Anthony Scott Burns creëert, intrigeert en maakt nieuwsgierig. Helaas schiet de film tekort in het vervolg. De uitbouw van de mooie elementen hapert en komt niet goed tot bloei. Come True is een goede film maar weet niet alle elementen bevredigend te verbinden en laat je toch wat teleurgesteld achter.

Een komedie is het zeker. Veel stand up en veel lekkere oneliners. Ook met scherpe en geestige dialoog. Erg ok. De humor voert de boventoon, maar door de komedie heen is de dramatische en somberder ondertoon al meteen voelbaar en zichtbaar aanwezig. In beginsel nog wat bescheiden maar dat verandert. In de loop van de film wordt de ondertoon minder gecamoufleerd door de komedie en krijgt meer speelruimte.

De humor blijft gelukkig wel. De prominente tegenhanger is er een goede voedingsbodem voor. Het maakt dat de film meer is dan een simpele aaneenschakeling van grappige situaties en dialoogjes. De film boort iets dieper dan dat en laat echte mensen in voorstelbare situaties zien. Herkenbaar, inleefbaar en ontroerend.

Al vrij snel is duidelijk dat de personages niet per sé vrolijk of optimistisch door het leven stappen. Het is een overwegend pessimistisch zootje. Teleurgesteld in het leven en teleurgesteld door sombere vooruitzichten. De comedy helpt om met desillusie en uitzichtloosheid om te gaan. Het is een tomeloze uitlaatklep voor de één en een troostrijke voedingsbron voor de ander.

De personages komen goed tot hun recht. Ze zijn menselijk en feilbaar. Prima acteerwerk zorgt voor de geloofwaardigheid. Een goeie de Niro en een goeie Mann. Het sprankelt zelfs af en toe. Zowel individueel en als in de combi.

Tegen het einde sijpelt er helaas wat feelgood door. Bah. Zoetigheid die zo goed werd geweerd krijgt toch nog een kans. Onnodig en niet passend bij de personages en de atmosfeer van de film.

Ondanks de smet, een prima film.

In een interview waarover ik las, vertelt regisseur James Ashcroft over de extreme omstandigheden waaronder de film werd gedraaid. Over slopende filmdagen in de ruige Nieuw-Zeelandse natuur midden in de winter. Barre omstandigheden die de crew tot op het bot uitputten. Het is de film aan te zien. De setting is grauw. De sfeer neerslachtig. De acteurs ogen vermoeid. Niet leuk voor de crew maar zeer goed voor de authenticiteit en dus voor de beleving.

De film vertelt een verhaal over fysiek en psychisch geweld en de gevolgen. De teneur van de film is rauw, smerig en hardvochtig. Dat wordt de kijker al vroeg in de film in een zwaar te verduren scène duidelijk gemaakt. Het geweld gebeurt zonder enige waarschuwing en is meedogenloos. Tezelfder tijd wordt eveneens duidelijk dat het geweld in deze film niet in dienst staat van het vermaak. We hebben het hier niet over het onrealistisch geweld dat met popcorn en mainstream wordt verbonden. Het geweld veroorzaakt hier een rotgevoel. Het is duister en maakt mistroostig.

Een groot deel van de film speelt zich af in kleine ruimtes. De sfeer is benauwend, beklemmend. De spanning tussen daders en slachtoffers is intens. De kijker komt in deze onrustbarende sfeer steeds meer te weten over de personages en hun motieven en geheimen. Wie te geloven en wie niet. Wat is gerechtvaardigd en wat niet. De kijker wordt meegetrokken in een moreel conflict. Hij worstelt. En hij doet dat in een ongelooflijk dichte atmosfeer die strak staat van de emotionele spanning.

Fantastisch camerawerk zorgt er samen met het minimalistische acteerwerk voor dat de ongemakkelijke sfeer in de film nooit iets aan intensiteit inboet. Het acteerwek is echt bijzonder goed. Vooral Matthias Luafutu als meedogenloze slechterik weet met weinig gebaren en woorden een zeer onaangenaam gevoel op te roepen. De minimalistisch vormgegeven personages passen perfect in een film die verontrust door op een smerige en hardvochtige manier veel duistere zaken te suggereren en te laten sudderen en maar weinig expliciet uit te spreken.

Coming Home in the Dark is een intense psychologische thriller. De film is sober van opzet en zet vooral in op fijnzinnig camerawerk en fijnzinnig acteerwerk om met succes een geweldige spanning op te bouwen. Erg indrukwekkend.

Een vroege slasher. Minder expliciet in de grafische horror dan recenter slashwerk maar absoluut spannender en interessanter dan veel werk van latere datum. Met markante personages en een vreemd vorm gegeven killer, die door zijn plastic uitdossing een ongemakkelijk gevoel veroorzaakt. Ook met een portie drama dat narratief niet helemaal overtuigt, maar wel heel effectief nog een extra laagje ongemak teweeg brengt.

De personages zijn interessant. De film speelt zich af in een devote katholieke omgeving en bezit alle symboliek die daarbij hoort. De volwassen personages horen er thuis. Ze zitten in alle uiterlijkheid vol met hoogstaand moralisme en wijsgerige (op christelijke leest geschoeide) retoriek en spuien dat graag. Uiteraard bezitten zij een dubbele moraal, want onder al die uiterlijke schijn schuilt een zondige wereld. Logisch. Omdat de meeste personages emotioneel geblokkeerd zijn, is er natuurlijk extra risico op een zondeval. Alle zeven hoofdzonden komen volgens mij in een of andere vorm wel voorbij.

De jonge (soms creepy) hoofdrol komt voor rekening van Paula E. Sheppard. Een onbekende naam in de filmwereld. Haar carrière beslaat slechts twee films. Desondanks een perfecte jonge hoofdrol, die er in slaagt om heel overtuigend zowel gemeen, verleidelijk en sardonisch als innemend en meisjesachtig te zijn. Heel verwarrend. Zelfs een rechercheur die haar op een bepaald moment ondervraagt raakt door die dubbelzinnige signalen van slag: ”She is a weird little girl. Did you notice her tits? When I put the tube around her she looked at me, like she wanted me to feel her up”.

In verhaal en dialoog veel toespelingen op goddeloos gerommel in de goegemeente. Zo zijn er scènes en dialogen die suggereren dat kindermisbruik binnen gezin en binnen de katholieke gemeenschap aan de orde is. De aanwezigheid van een vette huisbaas, die amper tot enige lichamelijke beweging in staat is, en die een aantal gluiperige interacties heeft met Alice, werkt in die zin bepaald niet reinigend. Zijn dubieuze gedrag en schimmige intenties richting de jeugdige hoofdrol voeden ranzigheid en versterken pedofiele vermoedens. Eenduidigheid is er echter nooit.

De kills tenslotte. Geen hele bloedige of spectaculaire kills. Toch maken ze indruk. Achter de kills zit namelijk een gedachtegang. Een verdorven gedachtegang weliswaar, maar evengoed een gedachtegang. Er wordt dan wel niet gesplatterd, maar de moorden getuigen van een enorme kilte. Afgezet tegen de warmte en de zuiverheid die de katholieke gemeenschap naar buiten toe etaleert, maken de koelbloedige en gevoelloze kills grote indruk. Gore en bloed zijn heus niet altijd nodig om van een kill een indrukwekkende voorstelling te maken.

Goeie film.

Film naar het gelijknamige boek van de New Yorkse auteur Whitley Strieber. Het boek en de film beschrijven hoe de auteur en zijn gezin in aanraking komen met vreemde verschijnselen van buitenaardse oorsprong. Strieber claimt dat onbekende bezoekers hem ontvoeren en experimenteel onderzoek op zijn lichaam verrichten. Dat interessante gegeven levert een spannende en indrukwekkende film op. Omdat de auteur de geschiedenis als waarheid heeft gepubliceerd, is de film behalve intrigerend ook beangstigend.

De auteur is geen onbekende in de filmwereld. Films als Wolfen en The Huinger zijn ook van zijn hand. Het zijn films die zijn gebaseerd op fantastische ingevingen die aan het brein van de auteur zijn ontsproten. In Communion beschrijft Strieber geen fantasiewereld maar beschrijft hij zijn eigen realistische waarneming. De film is een serieus verslag van ware gebeurtenissen die de auteur behoorlijk panisch maakten.

Over beschuldigingen van derden die hem van hallucinaties betichtten, zegt Strieber dat hij niet per sé wil insinueren dat de bezoekers buitenaards zijn, maar dat hij die mogelijkheid als zeer reëel ziet. De psychologische implicaties van de gebeurtenissen zijn voor hem overigens interessanter dan sensationele overpeinzingen over het bestaan van buitenaards leven. De film focust zich dan ook meer op de psychologische gevolgen dan op expliciete horrorwaardige effecten. Dat neemt niet weg dat de scènes waarin de buitenaardsen figureren, indruk maken en beklemmend en duister aanvoelen.

Communion is een film die geen eenduidig antwoord geeft op de vraag of de ontvoeringen ook daadwerkelijk hebben plaats gehad. De film houdt terdege rekening met de mogelijkheid dat de belevenissen het gevolg zijn van de werking van een overspannen brein. Weliswaar zijn er getuigen die in het bijzijn van Strieber eveneens buitenaardse fenomenen hebben waargenomen (een helder licht en een mysterieuze aanwezigheid), maar ook die waarnemingen staan in de film open voor interpretatie.

Regisseur Philippe Mora schetst het beeld van een man die twijfelt. Een man die bang is. Een man die bezorgt is om zijn gezin en om zijn eigen geestesgesteldheid. Acteur Christopher Walken speelt de rol van Strieber fantastisch. Een typische Walken. Hij speelt Strieber als een lichtelijk excentriek en emotioneel overspannen kunstenaar, wiens narcistische inslag zijn visioenen stevig onderlijnen. Toch slaagt Walken erin om van Strieber op momenten ook een opgeruimd en humoristisch persoon te maken. Een persoon die probeert vast te houden aan zijn eigen wereldbeeld waarin geen plaats is voor ontvoeringen en experimentele onderzoeken door buitenaardsen.

Communion is een fascinerende film. Het is interessant om te aanschouwen wat het voor een helderdenkend mens betekent om met iets te worden geconfronteerd dat hij verstandelijk niet kan verklaren. Je kunt berichten over ufo’s en buitenaardse ontmoetingen gemakkelijk als onzinnig afdoen, maar toch hoeft het geen onzin te zijn. Het is Striebers’ dilemma in een notendop.

Ik heb nu zowel het boek als de film geconsumeerd en ik heb op z’n minst twijfel over het onzingehalte. Ik ben momenteel een zwevende gelovige.

Een mystery/thriller is de genreaanduiding. Het mysterie gedeelte zit vooral in de eerste helft en is het leukste deel van de film. De held is op zoek naar een persoon in een trein. Hij heeft slechts een paar aanwijzingen en beperkte tijd om die persoon te vinden. Dat intrigerende gegeven wordt prima uitgespeeld. Een spannende situatie ontvouwt zich. Bijna elke passagier doet wel iets vreemds of vertoont afwijkend gedrag. Een paranoide mindset ontstaat bij hoofdrolspeler en kijker. Als dan nog de factoren manipulatie en chantage heel handig worden beklemtoond in het verhaal is de spanning opeens tot grote hoogte gestegen. Bij mij althans. ik werd op een prettige manier door het verhaal meegesleept.

Des te vervelender dat het spannende niveau in de loop van de film afzakt. Het subtielere werk dat komt kijken bij het oplossen van een raadsel wordt langzamerhand overgenomen door gemakkelijke spanning in de vorm van actie en geweld. Die dingen zijn best aardig om te zien, maar als de actiegerichte repeatknop blijvend wordt ingedrukt en het subtielere werk voornamelijk afwezig blijft, dan is de lol er gauw af. De boel wordt voorspelbaar en de spanning glipt weg.

Er verschijnen ongeloofwaardige twists in het verhaal. Er komen scènes langs met goedkope cliffhangende aspiraties, waarin de held steeds net op tijd uit een hachelijke situatie ontsnapt. Het bekende werk dus.

Op een bepaald moment is enig denkwerk niet meer nodig en volstaat het om leeghoofdig mee te knikken op weg naar de weinig verrassend afloop. Ach, en dat doe je dan maar.

Het is niet heel vleiend hoe de Roemeense regisseur en schrijver Corneliu Porumboiu de gang van zaken in zijn land beschrijft. Het is veeleer deprimerend om te zien hoe een ieder met schimmige trucs probeert wat extra’s te verdienen. Corruptie en leugens zijn aan de orde van de dag. Dat geldt ook voor Costi die zich als ambtenaar altijd aan de regels heeft gehouden maar die het in het licht van zijn deelname aan het opgraven van een schat opeens niet meer zo nauw neemt met die regels.

In het begin van de film zien we dat Costi het verhaal van Robin Hood aan zijn zoontje voorleest. Het verhaal van de struikrover die stal van de rijken en de buit aan de armen gaf. Robin Hood die alles niet volgens de regels deed, maar dat wel deed in naam van de gerechtigheid. Costi en zijn maat Adrian vinden dat ze in hun recht staan. De schat behoort hun toe en om je recht te halen mag je best wat regels overtreden. De schelmse insteek die Prumboiu kiest, maakt dat de film ondanks de deprimerende omstandigheden, redelijk lichtvoetig wegkijkt.

Verwacht dus geen film met grappen en slapstick, maar vind de humor in de absurditeiten die het scenario biedt gekoppeld aan de sombere ernst waarmee de personages hun ding doen. In Roemenië schijnt nooit iemand te lachen. Dat is althans de gedachte die postvat bij het kijken naar de film. Ik ben geen Roemeen en kon om alle verwikkelingen af en toe smakelijk lachen. Het schatgraven lijkt met elke nieuwe lading zand en stukken metaal die geestdriftig worden opgeschept, onzinniger te worden en uit te lopen op een vruchteloze onderneming. Gevoelens van wanhoop en desillusie nemen toe. De onderlinge kift ook. Het is heerlijke tragikomedie.

In de loop nemen we nog wat Roemeense geschiedenis op en verblijden we ons met een verrassend einde. Comoara is een prettige zit.

Companion begint als een romantische film die zich in de toekomst afspeelt. Een rustige opbouw. Een introductie van het gezelschap waar we de film mee gaan beleven. Een sympathiek filmpje lijkt het te gaan worden. Een verafgelegen villa in het bos is de setting voor een gezellig weekendje met een vriendengroep. Er is niets buitengewoons aan de hand. Bevind ik mij in een romantische komedie of drama wellicht? Het antwoord blijkt nee te zijn. Na een ruim kwartier openbaart zich de elementaire twist en verandert de film in een thriller.

In dat kwartiertje zijn er wel wat lichte aanwijzingen die het beeld van een romantische idylle weerspreken, maar die zijn eigenlijk bijna te verwaarlozen. “Wel een beetje vreemd, maar ik zoek er natuurlijk teveel achter”, sprak ik verklarend tegen mijzelf. Daarmee tevergeefs pogend het lichtelijke gevoel van onbehagen weg te halen dat bezig was mij te bekruipen. Pas na de twist kreeg ik echte zekerheid of de aanwijzingen die ik meende te zien ook echt aanwijzingen waren geweest.

Schrijver en regisseur Drew Hancock maakt een film die meerdere keren van focus verandert. Meerdere thema’s worden in de film belicht. De gevaren van technologische vooruitgang bijvoorbeeld. Het morele kompas en emotionele afhankelijkheid zijn andere voorbeelden van thema’s die aan bod komen. Allemaal interessant. Allemaal worden ze echter niet volledig uitgespeeld en verzinken in een ethisch-moralistische brij waarin wordt geroerd maar waarvan niet smaakvol wordt geproefd. Geen uitdieping dus.

Dat geconstateerd hebbende, rest een vermakelijke film. Een film met humor en met survival- en slasherelementen. Maar ook dan houdt Hancock de hand op de knip. De potentie om met behulp van deze elementen heerlijk tekeer te gaan was rijkelijk aanwezig. Companion is een vermakelijke film maar ook een film die veel potentie ongebruikt laat. Meer focus op minder ware beter geweest.

In een van zijn laatste films regisseerde Robert Altman The Company. De film geeft over een tijdspanne van een jaar een inkijkje in de balletgroep The Joffrey Ballet of Chicago en deelt met de kijker hoogtepunten en tegenslagen en zet daartoe een aantal markante karakters centraal.

Er gebeurt veel. The Company is een film van hectiek en dynamiek.Er is een losse verhaallijn. Een nieuwe choreograaf wordt aangesteld om een prestigieus dansstuk in elkaar te zetten. Het dansensemble, de techniciens, de decorbouwers en de artistieke begeleiding staan voor een enorme uitdaging. Jonge danstalenten hopen op een doorbraak. Gevestigde dansers verdedigen hun positie. Bezorgde ouders komen voor hun talentjes op.

In het middelpunt van de kunstzinnigheid staat artistiek leider Alberto Antonelli (fijne rol van Malcolm McDowell). Hij doet aan een strenge selectie en moet daarnaast ook het budget in de gaten houden dat door de fantastische ideeën van de choreograaf dreigt te worden overschreden. Kunstzinnige uitwassen houden immers niet altijd gelijke tred met de commerciële inspanning die daar voor nodig is.

Robert Altman was een van de eerste regisseurs die dialogen van zijn personages liet samenvallen met dialogisch geruis van de omgeving. Dat is in deze film niet anders. Die stijl zorgt soms voor warrigheid maar verleent aan het hectische gebeuren een realistisch tintje. Veel gebeurtenissen geschieden gelijktijdig, parallel aan elkaar of door elkaar. Een ware vloed aan indrukken wordt over de kijker uitgestort. Vooral wanneer Altman de focus op de receptuur van de balletgroep legt, is de bedrijvigheid groot en spat de energie van de film af.

Op de momenten dat de film zich op de individuele personages richt en zelfs fragmenten uit de dans toont, gaat het er op zich iets rustiger aan toe. Het is relatieve rust. De kijker maakt kennis met veel personages en krijgt veel visuele danssensaties te verwerken.

Het script (waaraan overigens hoofdrolspeelster Neve Campbell meeschreef) zet in op een episodische kijk op het reilen en zeilen van de dansgroep, op episodische blikken op de personages en laat op die manier de magie van de kunstvorm dans zien. Ik houd niet per se van dans, maar de energieke vorm en de visuele pracht waarin de film is gegoten, maakte wel dat ik geboeid was. Desondanks is mijn liefde voor dans na het kijken van de film niet aangewakkerd. Ongelooflijk knap enzo, maar het doet me maar weinig.

The Company leeft van de hectiek en laat heel mooi de zwaarte van het dansvak zien. De karakterschetsen zijn interessant. Hier en daar duurden de dansscènes me wat te lang en voelden sommige scènes wat doelloos aan, maar ja dat is in de realiteit niet anders. Ik ben tevreden. Over het algemeen is The Company een prettig kijkbare en fascinerende film.

Een film waarin traagheid en stroperigheid regeren. Langzaam en mistig breken verhaallijnen door. Het is af en toe bijna saai maar steeds net niet. De personages doen aan lijzig gepraat. Gemompel bijna.

De camera zit vaak dicht op de personages. Soms ook betracht de camera afstand. De personages zijn soms in focus en soms out of focus. Ze zijn soms prominent in beeld en soms slechts een niet significant onderdeel van een totaalbeeld of scène. Het oogt wat slordig, wat smoezelig. Het oogt nonchalant. Het oogt afstandelijk. En dat is het ook allemaal. Het is echter tevens Intrigerend en interessant. De film houdt je op een bepaalde manier goed in de greep. Camerawerk, verhaal en personages zijn boeiend genoeg.

Maar behalve intrigerend is de film op een bepaalde manier ook slaapverwekkend. En dat bedoel ik niet verkeerd want dat slaapverwekkende aspect is juist heel boeiend. Het zit 'm voornamelijk in het gevoel dat het kijken naar de film oproept en afgeeft. Het zit 'm vooral in de sfeer. Het zit 'm in de potpourri aan indrukken en (achtergrond)geluiden waar de film vol mee zit. Onafgebroken zijn de indrukken. Onafgebroken zijn de geluiden. De beelden deinen prettig voor je netvlies. Ze hypnotiseren. De geluiden beroeren heel lichtzinnig je oren. Ze hypnotiseren.

Er ontstaat een tevreden gevoel. Het is het gevoel dat je krijgt als je in een warme bus zit en je je slaperig overgeeft aan de repeterende geluiden van het afremmen en optrekken van de bus. Het is het gevoel dat je krijgt als je in de trein zit en je al doezelend verdwijnt in de monotone cadans van het geluid dat de trein maakt op de rails. De film maakt soezerig. De film maakt dat je wegdrijft naar de afwezigheid van besef en op het punt staat om in slaap te vallen. Dat gevoel bracht de film tenminste bij mij boven. Soms vielen bij mij de oogjes zelfs echt even dicht, wat ik wel grappig vond.

Uiteraard hebben de manier van filmen, de traagheid van de verhaalloop en plotontwikkeling een link met een gedachtengoed. Er zal zeker een boodschap zijn. Zeker. Waarschijnlijk worden vraagtekens geplaatst bij het gemak waarmee mensen zich tevreden stellen of wennen aan een situatie. Het gemak waarmee men zich onderdompelt in sleur en vooral niet wil weten dat het sleur is. Iets over een gevaarloos leven zonder prikkels. Zoiets zal het wel zijn. Ach, voor mij deed het er niet zo toe. Ik heb genoten en voelde me tijdens het kijken gewoon lekker relaxed.

Als de paus sterft, is het de taak van kardinaal Lawrence (Ralph Fiennes) om het conclaaf te leiden dat zijn opvolger zal kiezen. De bijeengekomen kardinalen vormen geen homogene groep. Scènes in de eetzaal alwaar de kardinalen zich verzamelen om voedsel te nuttigen, wijzen dat meteen al uit. Men eet in groepjes. Scheiding vindt plaats op basis van gelijkgezindheid en vaak ook op basis van de taal die men spreekt. De tegenstellingen tussen de kardinalen met betrekking tot de koers die de kerk moet gaan voeren, is groot. De dood van de paus legt die tegenstellingen verder bloot.

Op dat moment zou de film voor een diepgaande analyse van de verschillende zienswijzen kunnen kiezen. Dat gebeurt niet. Het accent ligt op het gedrag van de personages die proberen stemmen te winnen en stemgedrag te beïnvloeden. Het gaat in deze film om intriges. Om gekonkel. De film laat heilige mannen zien die zich bijna alles permitteren om de pauselijke macht te grijpen. De scènes die daadwerkelijk de onderliggende strijdpunten raken, zijn kort en oppervlakkig. Wat mij opviel is trouwens dat de hervormende kant meer sympathie krijgt dan de behoudende kant. De kardinale personages die de conservatieve leer aanhangen, zijn bepaald geen vrolijke en warme mensen.

Conclave is geen film waarin de diverse zienswijzen kritisch en diepzinnig worden beargumenteerd. Conclave is daarentegen een gemakkelijk kijkbare film die gelukkig behoorlijk vermakelijk is. Het is spannend om de gebeurtenissen en de verschillende verrassende plotwendingen te volgen. De finale plotwending ging me iets te ver. Maar goed. Het sterke acteursensemble is overtuigend bezig en de setting in het Vaticaan zorgt voor een passende sfeer. De twee uur film gingen snel voorbij. Ik heb me goed vermaakt.

De film van Pablo Larrain draait om de diabolische kunsten van een beruchte Chileen die zijn land en zijn volk in het verderf stortte: Augusto Pinochet. De film is geen biografie, geen geschiedenisles, geen psychogram. De film is een sarcastische vertekening van het leven van een dictator buiten dienst, die in actieve dienst de lijst van misstanden tegen de menselijkheid flink heeft uitgebreid.

Het personage Pinochet is in de film geen clowneske figuur. Geen figuur die valt te vergelijken met de humoristische portrettering van Hitler in The Great Dictator (1940) of in Er Ist Wieder Da (2015). Pinochet wordt als een vreugdeloze vampier neergezet die al 250 jaar op de aarde rondzwerft en bij menig jonge vrouw het hart uit de borst heeft gerukt.

El Conde is een humorloze satirische afrekening met het kwaad. Gedraaid in zwart-wit. De stijl komt gezocht kunstzinnig over en maakt dat de paar brute bloedrode moordlustige uitschieters die in de film verstopt zitten, niet tot hun recht komen. De film is een aaneenschakeling van vervelende scènes. El Conde is een verschrikkelijk saaie film.

Het camerawerk is trouwens opvallend goed en bezorgt de film een beklemmende sfeer. De entourage is huiveringwekkend droefgeestig. Het is één van de weinige positieve elementen. De soundtrack die in beginsel effectief dramatisch werkt onder de beelden, werd in het verloop steeds meer een pijniging voor het oor. De personagers zijn strak gekaderd. Frivoliteiten en vreemde sprongen zijn hun vreemd. De opkomst van een non belooft enig vuur in de film te brengen, maar ook zij sluit naadloos aan bij de verveling. De belachelijke entree van een andere diabolische grootheid deed wat mij betreft de film definitief de das om.

De mythe van de vampier gereduceerd tot een akelig mannetje in een uniform zonder aansprekende vampirische eigenschappen, behalve dan zijn hoedanigheid als bloedzuiger. Een metafoor voor de roofbouw gepleegd op het Chileense volk. Een humorloze satirische afrekening met het kwaad. 110 minuten kunnen erg lang duren.

Voor de verschijning van Sound of Violence produceerde regisseur Alex Noyer vooral documentaires. In een interview vertelt hij over een documentaire met de naam 808, waar hij als producer bij was betrokken. De documentaire heeft de legendarische drummachine TR-808 tot onderwerp en dient als inspiratiebron voor de korte film Conductor die Noyer regisseerde. Conductor werd vervolgens weer de basis voor een langere film. En dat werd Sound of Violence.

Hoofdpersonage Alexis is een intrigerend persoon. Zij is op zoek naar brutal sounds die een connectie hebben met een duistere traumatische ervaring in haar verleden. De film begint met het tonen van die traumatische ervaring en laat een indrukwekkende echo achter die de kijker vanaf dat moment bij zich draagt. De gebeurtenis gaat gepaard met een afschuwelijke ritmiek van klanken, die protagoniste Alexis nooit meer uit haar hoofd heeft kunnen krijgen. Het trauma wakkert haar liefde voor muziek aan en stimuleert haar in een neurotische zoektocht naar brutal sounds.

Alexis is een tragische figuur. Zij is niet het prototype van een doorgewinterde killer. Ze heeft twee zijden. Een moordlustige en een gevoelige en kunstzinnige kant. Die kunstzinnige kant is voor de kijker goed te bevatten en kweekt tot op zekere hoogte sympathie. Jasmin Savoy Brown speelt de beide persoonlijkheden van haar complexe personage erg goed. De kijker raakt zeer bewust van de emotionele reikwijdten in het karakter van Alexis, die gevaarlijk heen en weer bewegen tussen levenslust en de ziekelijke hang naar het duister.

De kwade genius die onderdeel is van Alexis’ wezen komt visueel tot uiting in de gehoorbeleving die zij heeft als zij luistert naar brutal sounds. Noyer slaagt erin deze belevenissen heel intens te maken door ze te verstevigen met bevreemdende visuele effecten en met een sound design dat de vernietigende werking van de klanken overduidelijk laat blijken. Het beeld van Alexis op zoek naar brutal sounds of zelf bezig om afschuwelijk geluiden bij anderen op te wekken, biedt een pijnlijk en tragisch aanzicht. Het heeft de kenmerken van een verslaving.

Sound of Violence is een horror-drama dat vertelt over een donkere obsessie die wordt gemotiveerd op een manier die enige sympathie opwekt. Een film over de totstandkoming van een symfonie van geluid waarvoor de protagoniste over lijken gaat. Een symfonie die haar troost en kracht brengt en die alleen zij volledig kan bevatten. Sound of Violence is traag, tragisch, visueel sterk, inhoudelijk wat mager en duister.

Een werkje dat zich onderscheidt van soortgenoten door de fantastische setting en door het gesluierde einde.

De film is in verhalend en filmtechnisch opzicht verder niet bijzonder. Het verhaaltje over een bewaakster in een groot leeg gebouw, waar enge dingen aan de hand zijn, is behoorlijk standaard. De truukjes die de camera uithaalt om een sfeer van schrik te creëren zijn eveneens standaard en imponeren niet.

Daar waar soortgenoten het vaak moeten doen met een bescheiden spookhuis, speelt deze film zich af in een grootse paleisachtige setting met een gigantisch kelderstelsel. Dat is dan wel weer imponerend.

Maar goed. Ondanks het imponerende decor is de lol er na een half uurtje film eigenlijk al wel af en kan het indutten beginnen. Bijna tot aan het einde dan, want in de laatste scenes verschijnt opeens een intrigerende invalshoek.

Het einde is origineel en voor meerdere interpretaties vatbaar. Het is ook de reden dat de film niet direct in de vergetelheid raakt en nog wat doorbroeit in het hoofd. Na het zien van zo'n stoffig werkje is dat toch een verdienste.

Tragi- en droogkomische film over een queeste naar gestolen gereedschap. Het verhaal is bepaald niet glamoureus of sprookjesachtig. Integendeel. De wereld waarin de meeste personages leven is rauw realistisch en hard. We zien armoede en ellende. De film confronteert ons met de voorwaarden voor een triest-, een wanhopig- en een ongelukkig bestaan.

De treurige realiteit waarin het hoofdpersonage (de vaderfiguur) bivakeert wordt niet opgesmukt of opgepoetst met een paar magische feelgood-inzichten tot een hoedanigheid die fantastisch hoopvol is. Gedurende de film ontstaat er wel wat hoop, maar die hoop mengt zich meteen met de realistische belevingswereld en leidt niet tot directe wonderen. De hoopvolle inzichten leiden hoogstens en in beperkte mate tot nieuwe mogelijkheden en zijn een minieme aanzet om geestelijk en maatschappelijk naar een hoger niveau te klimmen. Niet meer.

De personages in de film zijn niet per sé goed of worden goed. En de leefomstandigheden van de personages worden in de loop van de film ook niet per sé beter. 't Is geen Disney. Maar ondanks de weergave van halfslachtige, geveinsde en tot mislukking gedoemde pogingen om uit de ellende te krabbelen, heeft de film voldoende feelgood momentjes om als kijker wèl even die hoop te hebben. Er zijn voldoende momentjes om als kijker even oprecht en hoopvol mee te leven met de hoofdpersonages. Het tranenplengende hallelujah-gevoel dat daar normaliter mee samenhangt, is er echter niet echt. Daarvoor is de sfeer van hopeloosheid en mislukking waarmee de film is doordrenkt, toch te bepalend.

Humor is er wel. Die is ook wel nodig bij het ondergaan van de hoeveelheid tegenslag en zwartgalligheid waarmee de hoofdpersoon wordt opgezadeld. De humor is leuk en droog. Het zijn met name de verbale interacties tussen vader en jonge zoon die prettig komisch zijn. Ook de tragische ontwikkelingen en gebeurtenissen die de zoektocht naar het gereedschap omlijsten, werken komisch. Leuke ontmoetingen en bijzondere interacties met vreemde personages zorgen voor verlichting.

Opvallend goed spel van de jonge acteur Jaeden Lieberher. Owens is degelijk.

'The Confirmation' is een vermakelijke film met soms sombere inhoud waarin de humor er goed in slaagt om de somberheid uit balans te brengen met flarden optimisme. De combinatie van beiden zorgt na de aftiteling niet voor een (heftig) depressief gevoel. Althans niet bij mij.

Echte schoonheid zit van binnen. Een mooie gedachte die waarschijnlijk waar is, maar die in de echte wereld weinig waarde heeft. In deze jeugd- annex familiefilm draait het om nerds en buitenbeentjes die zich tegen de lichamelijk mooiere en populairdere exemplaren van het menselijke ras teweer moeten stellen. Het is merkwaardig dat aan de muurbloempjes geen opvallend verschrikkelijke gebreken kleven. Of eigenlijk is dat helemaal niet merkwaardig, want opzichtige gebreken zijn veel te realistisch en zorgen er alleen maar voor dat de omslag van buiten- naar binnenbeentje zich niet heerlijk oppervlakkig en gemakkelijk kan voltrekken.

Hoofdpersoon Tetê is zo’n buitenbeentje. Ze draagt een grote bril en heeft te kampen met een overmatige afscheiding van zweet. Dat zijn ernstige zaken. Ernstig genoeg om onzeker te zijn en altijd buiten de groep te vallen. Ze doet verwoede pogingen om samen met het groepje andere nerds waar zij mee bevriend raakt, aansluiting te vinden bij de populaire populatie. En dat is het dan ook wel. Meer heeft de film niet te bieden. Heel sympathiek en lief allemaal, maar zo verdomde braaf en oppervlakkig. Humorloos ook.

Noch in het verhaal, noch in de karakterschetsen zijn opvallende zaken aan de hand. Nou ja, behalve tijdens de afloop dan. Daarin vinden opeens een aantal belachelijke wendingen plaats, die nog eens bevestigen hoe zwak de film wel niet is en hoe oninteressant de personages zijn die erin spelen. .

Met regisseur Michael Chaves aan het roer (die ook de regie voor The Conjuring: The Devil Made Me Do It (2021) in handen had) is The Comjuring: Last Rites gelukkig toch een klassiek spookhuisverhaal geworden. Van uitstapjes naar mysterie en misdaad zoals in The Devil Made Me Do It het geval was is geen sprake meer. Last Rites is een simpele rechtlijnige horrorfilm.

De film vertelt van het laatste geval dat paranormale onderzoekers Lorraine en Ed Warren behandelden. Het geval van het gezin Smurl uit Pennsylvania dat een huis bewoont waarin demonische entiteiten hevig te keer gaan. De film baseert zich min of meer op ware gebeurtenissen. Aan de hoeveelheid artikelen, interviews en reportages te zien die online zijn te vinden, bracht het geval nogal wat roering teweeg. In 1991 werd zelfs een tv-film (The Haunted (1991)) van het demonische gebeuren gemaakt. The Haunted wist nominaties voor de Emmy en de Golden Globes in de wacht te slepen en wordt her en der goed gewaardeerd. Interessant genoeg om als kijktip in mijn achterhoofd te houden.

Last Rites is een klassieke spookhuisfilm. Dat betekent dat er een huis centraal staat waarin boze geesten en demonen een gezin terroriseren. Dat betekent eveneens dat de film vol zit met effecten. Meubels die uit zichzelf bewegen en angstaanjagende entiteiten die plots opduiken. En dat gaat dan gepaard met muziek die steeds harder klinkt en de jump scare voorbereidt. Subtiel is het allemaal niet. Weinig verrassend is het ook. Visueel zit het echter uitstekend in elkaar.

Wat mij goed beviel was dat de focus dit keer iets meer op Ed en Lorraine Warren werd gelegd. De film geeft wat meer achtergrond bij de personages en creëert wat drama rondom het gezin Warren. Het maakt dat de binding met de personages wordt versterkt. Dat werd ook wel tijd na de karakters zoveel jaren te hebben begeleid bij hun paranormale veldwerk. Verder gewoon een prima film met een verhaal dat weliswaar niet erg origineel is en geen nieuwigheden met betrekking tot een afgeleide franchise biedt maar gewoon een aangename horrorbeleving is. The Last Rites. De laatste in de reeks. Het is goed zo.