Conductor (2021)

Nadat ik paar maanden geleden saint maud zag , dacht ik , oké dit gaat het wat originaliteit niet overtreffen.

Rare vergelijking misschien , maar het is wel een van de origineelste horrorfilm van dit jaar .

Dit idee was gewoon niet eerder gedaan , en het is erg mooi in beeld gebracht , verknipt , en met wat torture Gore .

Niet kapot gebruikt , het concert , maar precies dat gedaan wat je er mee kon , en gelukkig deed het niet low budget aan.

Prima horror dus ,

Misser.

Het is een vreemd woord om een recensie mee te openen die de eindbeoordeling op een 3,0* heeft staan, en daar ben ik me ook bewust van, maar geef me even de ruimte om het uit te leggen. Sound of Violence had eigenlijk onder het juiste publiek een monsterhit kunnen worden, maar het talent en de uitwerking ontbreken op te veel momenten.

Het eerste kwartier blinkt uit in kleurtjes en een visueel stijltje. Het geeft direct al weg dat deze film een aparte regiestijl bevat, en ook de poster die hier op MovieMeter te zien is geeft een aparte film prijs. Kleurtjes en gore, het is altijd een heerlijke combinatie en films als bijvoorbeeld Mandy hebben bewezen dat deze combinatie elkaar bijna vlekkeloos kan ondersteunen.

Helaas is het na het eerste kwartier dat bijna naadloos wordt geregisseerd afgelopen met de pret. De visuele kracht is wel voelbaar aangezien de beelden lekker scherp naar voren komen, maar de film blijkt toch erg regulier te zijn uiteindelijk. De kleurtjes verdwijnen bijna volledig en voor een film die zichzelf promoot als een film waar de sound editing een belangrijke rol speelt is het allemaal behoorlijk terughoudend.

Niet alleen is de muziek zelf gewoon niet sterk genoeg om deze film te dragen, maar het acteerwerk van Brown is ook vreselijk te noemen. De bijpersonages doen het veel en veel beter dan haar. Vervelende en achterlijke prestatie die nooit over de juiste toon of uitstraling beschikt. Geef me dan maar Simmons, die met haar beperkte screentime stukken interessanter te noemen is.

Is deze film dan alleen maar slecht? Absoluut niet. De moorden binnen deze film zijn serieus grafisch en de brute natuur van deze scenes zijn sterk. Veel harder en rauwer dan de gemiddelde slasherfilm die tegenwoordig uitkomt. Fijn dat regisseur Noyer zich op dat gebied ook niet echt inhoudt, want het weet de film op een behoorlijke manier te redden.

Visueel ziet het er nog wel aardig uit buiten de kritiekpunten die ik eerder heb benoemd. Scherpe horror, sterk camerawerk en aardige editing. Het ontbreekt de film zeker niet aan talent, maar voor een film die eigenlijk de volgende Mandy had kunnen zijn gaat het de mist in. Ik had het allemaal iets obscuurder en poëtischer verwacht, maar niettemin een aardig gebeuren. Het had alleen zoveel beter kunnen zijn.

Voor de verschijning van Sound of Violence produceerde regisseur Alex Noyer vooral documentaires. In een interview vertelt hij over een documentaire met de naam 808, waar hij als producer bij was betrokken. De documentaire heeft de legendarische drummachine TR-808 tot onderwerp en dient als inspiratiebron voor de korte film Conductor die Noyer regisseerde. Conductor werd vervolgens weer de basis voor een langere film. En dat werd Sound of Violence.

Hoofdpersonage Alexis is een intrigerend persoon. Zij is op zoek naar brutal sounds die een connectie hebben met een duistere traumatische ervaring in haar verleden. De film begint met het tonen van die traumatische ervaring en laat een indrukwekkende echo achter die de kijker vanaf dat moment bij zich draagt. De gebeurtenis gaat gepaard met een afschuwelijke ritmiek van klanken, die protagoniste Alexis nooit meer uit haar hoofd heeft kunnen krijgen. Het trauma wakkert haar liefde voor muziek aan en stimuleert haar in een neurotische zoektocht naar brutal sounds.

Alexis is een tragische figuur. Zij is niet het prototype van een doorgewinterde killer. Ze heeft twee zijden. Een moordlustige en een gevoelige en kunstzinnige kant. Die kunstzinnige kant is voor de kijker goed te bevatten en kweekt tot op zekere hoogte sympathie. Jasmin Savoy Brown speelt de beide persoonlijkheden van haar complexe personage erg goed. De kijker raakt zeer bewust van de emotionele reikwijdten in het karakter van Alexis, die gevaarlijk heen en weer bewegen tussen levenslust en de ziekelijke hang naar het duister.

De kwade genius die onderdeel is van Alexis’ wezen komt visueel tot uiting in de gehoorbeleving die zij heeft als zij luistert naar brutal sounds. Noyer slaagt erin deze belevenissen heel intens te maken door ze te verstevigen met bevreemdende visuele effecten en met een sound design dat de vernietigende werking van de klanken overduidelijk laat blijken. Het beeld van Alexis op zoek naar brutal sounds of zelf bezig om afschuwelijk geluiden bij anderen op te wekken, biedt een pijnlijk en tragisch aanzicht. Het heeft de kenmerken van een verslaving.

Sound of Violence is een horror-drama dat vertelt over een donkere obsessie die wordt gemotiveerd op een manier die enige sympathie opwekt. Een film over de totstandkoming van een symfonie van geluid waarvoor de protagoniste over lijken gaat. Een symfonie die haar troost en kracht brengt en die alleen zij volledig kan bevatten. Sound of Violence is traag, tragisch, visueel sterk, inhoudelijk wat mager en duister.