Meningen

Het beste van het beste.

Toen ik een jaar of 12 was keek ik zowat elke schoolvakantie de trilogie. Hoewel ik elke scène na verloop van tijd uit het hoofd kende, heb ik me nooit verveeld.
Ondertussen was het al enkele jaren geleden dat ik de beste trilogie aller tijden had gezien. In de tussentijd had ik de BluRaybox met de extended versies in huis gehaald en die heb ik gisteren dan maar eens opgezet voor een "marathon".

En het moet gezegd dat de extended versie beduidend beter is - ja, het kan dus! - dan de bioscoopversie.
Vooral de intro biedt meer. De proloog waarin Isildur gedood wordt laat al meteen zien dat de Ring zijn eigen wil heeft. Ook de kennismaking met Bilbo is stukken beter. Je leert het personage écht kennen. De nostalgie naar de avonturen die hij beleefde met de dertien Dwergen druipt er van af, iets wat wellicht vooral de liefhebbers van de boeken kan bekoren.
Na de uitgebreide intro in de Gouw begint de tocht naar Breeg. De "ontmoeting" met Merry en Pippin is komisch, maar niettemin kundig verweven met de dreiging van de jagende Nazgûl. Mijn minst favoriete passage uit het boek - het intermezzo met Tom Bombadil - is gelukkig weggelaten.
Na het rustige gedeelte in Rivendel begint de film pas écht - het Reisgenootschap is dan pas gevormd - en volgt de ene climax na de andere. De scènes in Moria zijn perfect - het gevecht bij Balin's Tombe is kort maar krachtig; het duel tussen Gandalf en Balrog is dat zo mogelijk nog meer.
Het gedeelte in Lothlorién - een stuk langer dan in de "normale" versie - kent het eerste minpunt. Met name het uitdelen van die wapens en mantels aan de Reisgenoten vind ik wat overbodig. Daar staat dan weer tegenover dat Boromir - mijn favoriete personage - meer diepgang krijgt.
Mede daardoor is de climax op Amon Hen zo geslaagd. De spanning wordt zorgvuldig opgebouwd en wanneer Boromir doordraait en nadien de Uruk-Hai ten tonele verschijnen is het hek echt van de dam. Het daaropvolgende gevecht is één en al adrenaline, Boromirs dood is en blijft episch.

De mannen en vrouwen van de castingafdeling hadden heel wat mogelijkheden gezien het groot aantal personages. Des te spijtiger het is dat Elijah Wood tekortschiet als hoofdrolspeler. Echt slecht is hij nergens, maar een hoofdrolspeler moet meer kunnen dan "niet slecht zijn".
Dan zijn de overige castings meer succesvol. Viggo Mortensen en Ian McKellen zijn uitstekend op dreef, maar het zijn Ian Holm en Sean Bean die écht indruk maken. Sean Astin, maar vooral Billy Boyd en Dominic Monaghan zijn genietbaar en ook John Rhys-Davies en zelfs Orlando Bloom zetten hun rol goed neer.
In de kleinere rollen doen Liv Tyler en Cate Blanchett hun ding, maar zij kunnen niet uitblinken. Hugo Weaving is zelfs lichtelijk irritant.

Dit eerste deel is mijn favoriete deel uit de trilogie (hoewel het feitelijk een geheel vormt). De reden daarvoor moet niet ver gezocht worden: het fantasy-gehalte is hier het hoogst.
De decors en sets zijn niet minder dan schitterend. De Gouw lijkt het paradepaardje, maar dan krijg je nog de levensechte Dwergenhallen van Moria, de bomen in Lothlorién en de ruïnes op Amon Hen. Zowat elk decor beantwoordt perfect aan wat ik in gedachten heb als ik Tokien's beschrijvingen lees.
Het enige wat af en toe een beetje minder is zijn scènes zoals die waarin Galadriel aan de Ring weerstaat en het Oog prominent in beeld komt. Die zijn wat minder mooi - ook het gebruik van een blue screen valt soms op -, maar in de wetenschap dat we ondertussen toch weer een dikke tien jaar later zijn en er in die periode niets beter is gekomen is dat amper een minpunt te noemen.
Voorts heb ik enkel positieve dingen gezien, en gehoord. Zo is de muziek eveneens van ontzettend hoog niveau. Het ondertussen bekende Hobbitdeuntje is fantastisch en bezorgt me keer op keer kippenvel, maar ook de meer bombastische stukken zoals de Isengardmuziek zijn de moeite.

Mijn eeuwige dank aan Peter Jackson en co.
5

Wordt eens tijd voor een recensie.

Mooie en sterke afsluiter van één van de beste trilogieën ooit gemaakt. Een meesterwerk.

Het verhaal uit de boek wordt eigenlijk bjina volledig overgenomen behalve dat Grima Wormtong en Saruman aan het begin sterven ipv aan't eind in de Gouw.

Het acteerwerk is briljant, over de ganse lijn, al vond ik dat Elijah Wood een net iets te zagerige Frodo neerzette.

De regie is meesterlijk. De beelden waren prachtig, de steden zoals Minas Tirith prachtig vertoond. De gevechten waren om van te smullen. De cavalerie-scene op de Pelennorvelden is zowat de mooiste gevechtsscene ooit, al vond ik de slag bij Helmsdiepte in The Two Towers ook erg goed.

Heb deze al een keer of 4 gezien, maar nog nooit de extented versie, wordt hoog tijd die eens eigen te maken.

Een 5* uiteraard en een top3 plaats.

Best oké.

Geslaagde toevoeging aan het Midden-Aarde van Peter Jackson. Het is overduidelijk geen meesterwerk zoals de trilogie, maar het vormt een aardige variatie op de gekende wereld.

Maar de wereld van Jackson is wel zeer herkenbaar in beeld gebracht. Edoras en Helmsdiepte zijn naar de gekende designs vormgegeven en ook uit de score van Howard Shore wordt getapt. Idem dito voor een aantal dialogen. Aan fan service geen gebrek.

The War of the Rohirrim heeft zeker in het tweede deel echter genoeg een eigen smoel om op zichzelf te staan - de eerste helft loopt verhalend wat stroef. Ik ben als het anime betreft vaker te spreken over de achtergrond en omgeving, de personages en animatie zelf vind ik maar niks. Dat is hier niet anders.

Meer dan de film van Helm Hamerhand is dit de film van z'n dochter. Helm is maar een weinig mythische figuur. Brian Cox z'n stem is mij ook te schel. Daar had ik even heimwee naar Bernard Hill.

Geslaagd dus, al denk ik dat het helpt om een liefhebber van de trilogie te zijn. Het is geen nieuw meesterwerk maar wel toffer dan het onevenwichtige The Hobbit en een stevige vooruitgang na het wangedrocht dat The Rings of Power is.

3

Goed.

Toffe film met een goeie Nicolas Cage. Bijna 20 jaar oud intussen, maar amper gedateerd en thematisch ook vandaag nog actueel. Het is ook een goeie keuze om het verhaal rond een fictief personage te bouwen, dat komt m.i. toch minder belerend over. Zeer vlot verteld, goed geacteerd en die twee uur zijn zo voorbij gevlogen.

3,5

Redelijk.

The Losers dankt veel aan zijn B-filmgehalte, al zou de cast met Zoe Saldana, Chris Evans en Idris Elba anders doen vermoeden. De film oogt weinig pretentieus en is gewoon simpel vermaak. Enig verstand wordt best uitgeschakeld bij het kijken van deze film. Met een gemakkelijk plotje van iets en niks en een speelduur die weinig ruimte laat om te slabakken, vind ik het uiteindelijk nog wel kijkbaar als simpele tussendoor.

Kleine 3

Behoorlijk.

Vooral een tof eighties-filmpje. Erg fout en in de tijd blijven plakken, maar dat is tegelijkertijd ook de charme. Het lijkt zelfs gewoon de bedoeling te zijn geweest. Die charme werkt m.i. nu nog altijd. Niks mis met films die louter een product van hun tijd willen zijn, zeker niet als het dit soort hersenloos, pretentieloos vermaak moet zijn. The Lost Boys vinkt die vakjes keurig af. Horror vind ik nu wel niet de meest juiste benoeming van het genre. Ik zie dit als een soort avonturenfilm. Een beetje The Goonies, maar dan meegegroeid met dat publiek en dus ietsiepietsie minder kinderlijk en "enger".

3

Sterk.

Sowieso heb ik wel een zwak voor dit soort film, zeker als ik het verhaal niet op voorhand ken. Geweldig hoe ambigue zo'n Percy Fawcett geweest moet zijn. Wat moet je van zo iemand denken? Was hij een egoïst? Of net het tegenovergestelde? En heeft hij uiteindelijk bereikt wat hij wilde?

James Gray had zijn film nog iets meer een surreële vibe mogen geven. Dat had hem nog beter gemaakt. Het einde vind ik fantastisch - waarin Percy en zoonlief langzaam maar zeker wegzakken in de jungle. Dat "wegzakken" had voorheen ook een paar keer naar voor mogen komen. Gray maakt het bij momenten iets te fragmentarisch en soms ook te gemakkelijk - met geduld en vriendelijkheid komt Percy nogal een eind bij de natives. De film mist soms onderliggende spanning.

Desalniettemin zorgt hij voor schitterende beelden van overwegend donkere locaties. De kijker krijgt nooit echt vat op de jungle, wat de beleving van Percy ook zou moeten geweest zijn. De soundtrack is uitstekend en had ik dat ook nog kunnen zeggen van enkele personages - die nu al te karikaturaal en gemakkelijk zijn - dan was dit een topfilm. De vertolkingen zijn degelijk, zonder meer.

Kleine 4

Best leuk.

Niets nieuw onder de zon, wel gewoon een leuk tussendoortje. De film is ondanks de voorspelbaarheid vlot. Zeker het begin stuift aardig door. Dat zal wellicht ook te maken hebben met het gegeven dat Sandra Bullock en Channing Tatum nog niet het volle gewicht moeten dragen. Ik kan afgeleid zijn geweest door het stuk dood vlees dat haar bovenlip tegenwoordig lijkt, maar Bullock is de ganse film vrij flets. Tatum is typisch Tatum: kan ook niet goed acteren, maar de combo dom komisch rolletje + verplichte dansnummertjes + (voor de liefhebbers) de scènes in bloot bovenlijf gaat het hem dan toch nog een beetje af.

Het is dat kleine rolletje van Brad Pitt dat eigenlijk het leukst is. De afloop daarvan is vrij voorspelbaar - ik had verwacht dat hij reeds tijdens de vlucht in slomo door de kop geschoten ging worden -, maar zijn cameo is kort maar krachtig. Daar lijnrecht tegenover staat Daniel Radcliffe als villain van dienst: behoorlijk gefaald. Vervelend is-ie sowieso, daar ontbreekt het niet aan; maar grappig of gevat, laat staan amusant, helaas niet.

Zoals meerdere avonturenfilms van de laatste pakweg 10, 15 jaar heeft ook The Lost City wel wat last van de digitale look. De kleuren zijn aan de lelijke kant en hoewel de film deels opgenomen zou zijn in de Dominicaanse Republiek, is daar niet zo veel van te merken. Het aantal scènes opgenomen voor een green screen zijn talrijk aanwezig.

3

Vrij degelijk, eigenlijk.

Budget was er waarschijnlijk amper voorhanden en dan vind ik dat de schade verrassend goed meevalt. Het verhaal (en vooral de uitwerking ervan) is een beetje idioot (het olijke heldentrio doet er een uur over om de stad te bereiken, terwijl de terugtocht misschien een minuut duurt).
En toch valt het allemaal vlot te verteren...

... iets wat absoluut niet de verdienste is van de cast. Sean Bean is nog degelijk, maar heeft uiteindelijk maar de 3e of 4e rol. De mannelijke hoofdrolspelers hebben geen greintje charisma en net als Annabelle Wallis komen de dialogen er belachelijk houterig uit. Die laatste heeft echter het voordeel een mooi snoetje (en lichaam, niet te vergeten!) te hebben.

Wat The Lost Future dan wél te bieden heeft is een vrij geslaagde look/ aankleding. De meeste decors en locaties zijn opgetrokken uit natuurlijke materialen en dat is absoluut een pluspunt. Het beetje CGI dat er dan toch aan te pas komt valt heus mee. Dat geldt ook voor het monster in het begin, tenzij je iets van het niveau-Lord of the Rings verwacht.
De Slechte Rikken van dienst lijken trouwens erg veel op creaties uit Tolkien's universum. Men neme het hoofd van een Uruk-Hai en zette het op het lijf van een Ork/ Aardman; en we hebben lelijke mormels met het gedrag van een zombie. Ach ja.

Verre van perfect, maar voor een B-film absoluut kijkbaar.
3

Beetje doelloos.

Ik had vrij hoge verwachtingen van Lost In Translation. Het genre (nl tragikomedie) spreekt me namelijk heel erg aan en zorgde reeds voor aangename verrassingen (American Beauty op kop). Helaas is Lost In Translation niet zo'n verrassing geworden.
Het is me namelijk allemaal te suf en Coppola lijkt me een beetje lost in circles. Spitsvondige dialogen blijven uit, net als enkele leuke scènes.
Hoe dan ook is het einde - ondanks de romantische twist die ik totaal misplaatst vind- best mooi.

Van Bill Murray had ik meer verwacht. Hij heeft zo'n komische kop, maar komt hier nog zoutlozer over dan zijn personage. De combinatie met Scarlett Johansson - die het hier nog niet echt van haar sex appeal moet hebben - is op zich best gewaagd en pakt bij momenten nog wel goed uit - eerlijk is eerlijk.
Het bijrolletje van Anna Faris is irritant en Giovani Ribisi's talent wordt niet benut.

Aanvankelijk brengt Sofia Coppola - dit is trouwens de eerste film die ik van haar gezien heb - het onbehaaglijke gevoel van niet kunnen slapen nog goed over, maar sfeervolle taferelen - Tokio bij nacht moet toch meer te bieden hebben? - blijven uit.
Lost In Translation bevat eveneens bitterweinig humor. Lachen met Japanners vanwege hun 'l'/'r'-probleem heb ik nooit grappig gevonden daar ik zelf geen Nederlandse 'r' kan.

Teleurstellend, maar met een mooi einde.
2,5

Interessant.

Een rudimentair eerste werk van Ryan Gosling. Een liefhebber van surrealistische werelden, zo blijkt. Ook al zijn de invloeden overduidelijk, hij probeert toch z'n eigen wereldje te creëren. Dat lukt moeizaam. Het eerste half uur is best taai. Rommelig ook, met personages die amper tot hun recht komen.

Nadien ontvouwt zich een betere film en komt het noir-sfeertje wat beter tot leven. Audiovisueel zeer aardig. In regie nog wel wat hoekig soms. De cast staat zeer degelijk te acteren en hoewel het plot misschien iets te vrijblijvend verloopt, kan de film toch vrij rechtlijnig afsluiten.

3

Oef.

Niet best, deze sequel. Véél te lang en veel te saai. In het begin vroeg ik me al af waar de militairen, ingehuurd door een sinistere organisatie, in dit verhaal bleven, of de heli's kwamen aangevlogen en de 'hel' kon nog een keertje beginnen. Ook deze keer zijn het de T-Rex'en die de boel op stelten zetten.

Steven Spielberg gaat all-in op actie, veel meer dan in het eerste deel, en dat zorgt uiteindelijk voor een erg vermoeiende zit. De cast met Jeff Goldblum en een onuitstaanbaar irritante Julianne Moore huppelen wat van hot naar her, maar veel amusement of charme valt gedurende de 2u+ niet te ontdekken.

1,5

Zo.

Aardig dramatisch tijdsbeeld. Diefstal, sociaal onrecht, babymoord, verkrachting,.. Noem maar op. De Loteling schotelt het allemaal voor in een minuut of 80.

Het lijkt overkill. Dat is het voor mij ook, maar desondanks is het ook weer niet echt slecht. Voor een stugge Vlaamse boerenfilm valt het me al bij al nog mee. Het gegeven van de loting wordt slechts even aangeroerd. Het is de calvarietocht die de film een hart tracht te geven. Soms wat te stijf maar uiteindelijk lukt dat toch enigszins.

2,5

Mwah.

Op zich wel leuk om een heel andere blik op (een aspect van) liefde geworpen te krijgen. Maar over de ganse lijn is het mij toch iets te zeurderig om de dikke 2 uur te blijven boeien. Beide hoofdpersonages spreken mij niet aan, ook al is hun gedrag soms zo uitgesproken dat het in feite alleen maar had kunnen boeien.

Dat ligt volgens mij ook grotendeels aan de cast, die er m.i. weinig tot niks van bakt. Geen idee ook hoe moeilijk het is om talentvolle mensen met acteerambities zo ver te krijgen dergelijke expliciete scènes te filmen. Het zal er misschien iets mee te maken hebben gehad.

Niet dat die scènes voor mij zo schokkend zijn. 't Is natuurlijk weinig verhullend, maar ik ben wel voor de aanpak om seks te tonen zoals het zou kunnen zijn. Na een tijdje weet Gaspar Noé het voor mij wel niet boeiend te houden. De film verzandt in een soort sleur, een opeenstapeling van dom gedrag dat slecht geacteerd wordt, en wat dan weer afgewisseld wordt door een seksscène. Qua kleurengebruik evenwel mooi gebracht, maar in zijn geheel niet goed genoeg om gans de speelduur te blijven boeien.

2,5

Goh ja.

Best charmant en warm, te danken aan het feit dat dit van Britse makelij is. Z'n Amerikaanse ensemble-tegenhangers scoren hoe dan ook lager. De Britten wekken bij mij toch vrij gemakkelijk sympathie op in dit genre. Het is allemaal makkelijker te behappen. Acteurs als Emma Thompson en Bill Nighy vind ik ook écht goed in hun rol.

Maar gemakkelijk de helft van de verschillende verhaaltjes kan me amper boeien. Kleffe romcoms voor de ganse familie staan dan ook absoluut niet bovenaan mijn must see-lijst. De wederhelft ziet ze wel graag en dan ben ik weleens op een warme lenteavond mee naar dit soort kerstfilm aan het kijken. Uitermate sympathiek gebracht, daar niet van, maar desondanks niet helemaal mijn ding.

2,5

Vermakelijk.

Van de laatste 15 jaar van Woody Allen's oeuvre heb ik wellicht alles gezien. Van de decennia daarvoor daarentegen...

Love and Death is een tof filmpje. Best anders dan z'n recentere werk, maar overduidelijk Allen. Allen zelf als het typische neurotische hoofdpersonage is sowieso wel tof. De kleine Buster Keaton-trekjes had ik nog niet eerder gezien.

Verder zeer gevat bij momenten, maar ook erg slapstick. De vele toffe vondsten ten spijt had ik het na een uurtje wel gezien. Gelukkig duurt het dan niet te lang meer, al klinkt dat misschien net te negatief.

3

Eerder matig.

Op zich kan zo'n avontuurlijk Netflix-tussendoortje er wel eens in en Love and Monsters begint eigenlijk ook redelijk, maar eenmaal boven de grond gebeurt er niet echt heel veel. Wat ontmoetingen met monsters wiens CGI soms erg twijfelachtig is, maar die ontmoetingen zijn ook niet echt origineel.

Op het einde gaat men helaas nog het meest uit de bocht door er opeens wat moraaltjes tegen aan te gooien en "de mens" als extra antagonist, belichaamt door een wel erg pover geschreven en geacteerd macho-mannetje. Dat neemt toch de charme weg die er zeker de eerste 20 minuten wel is.

2,5

Vlees noch vis.

Love & Other Drugs blijft wat hangen tussen komedie en drama. Men scheen niet te weten welke kant men wilde opgaan en uiteindelijk is het een kruising geworden.
Kruising is eigenlijk niet het juiste woord, want komedie en drama gaan zelden gepaard. Een handvol komisch bedoelde scènes wordt afgewisseld met een stukje drama. De kunst zit 'm er echter in om het drama een komische, luchtige ondertoon te geven. En dat wilt hier maar niet lukken.
Toch blijft de eindafrekening overwegend positief. Vooral het drama werkt wel; in het komische luik lopen er veel te domme personages rondt - die Jonah Hill/ Jack Black-mengeling ... misplaatster kan niet.

Sterkhouder van dienst is zonder twijfel Anne Hathaway. Zij heeft een leuk personage - leuk om te vertolken, bedoel ik, in feite is ze een gekwelde persoon - en haalt er alles uit wat er uit te halen valt.
Tegenspeler Jake Gyllenhaal is een mindere god. Ik vind hem geen slecht acteur, maar hier is hij een kleurloze vod. Inleving - ingetogen of enthousiast, maakt me niet uit - is het belangrijkste aan acteren, maar dat mis ik hier volledig.

Love & Other Drugs is uiteraard bekend omwille van de dosis seks - tenminste, ik heb al meermaals gelezen dat de dosis naakt behoorlijk hoog ligt. Ik vind het echter allemaal nog wel meevallen. Af en toe zit er niet-functioneel naakt in - Maggie die in een kamerjas binnenkomt en hem meteen laat afvallen; oké, Hathaway is een mooie vrouw, maar zo'n scène voegt werkelijk geen bal toe -, maar uiteindelijk is dit gewoon één van de weinige Hollywoodfilms die seks laat zien zoals het (meestal) is, nl. zonder kleren aan.

Degelijk.
3

Drakerig.

Het begin belooft nog e.e.a. maar na een tijdje lijkt men de pedalen kwijt te spelen. Er wordt volledig geteerd op de zielige kant van het verhaal: het arme kleine meisje. Allemaal goed en wel, maar mij irriteerde het hoe langer hoe meer.
De film duurt ook te lang (wat voor waarde heeft bomma ook aan het verhaal?), maar langs de andere kant belicht men amper zaken zoals de moeder die het opeens afbolt en nog opeenser weer terug thuis staat.
Het einde is echter nog de grootste misser, compleet idioot ook hoe buurman Psycho aan z'n einde komt. Zoiets hou je toch niet voor mogelijk?

Saoirse Ronan blinkt niet uit, maar slecht is ze nu ook weer niet. Wel slecht is Mark Wahlberg - die kan echt geen dramarol neerzetten. Rachel Weisz is gewoon oké, ook Susan Sarandon is in feite wel redelijk. De steler van de show is uiteraard Stanley Tucci - waar ik na het zien van z'n look mijn hart voor vasthield.

Peter Jackson lukt aardig in zijn opzet om The Lovely Bones enige zweverigheid te geven. Dat had mij wellicht kunnen meehebben mocht de tussenwereld er een stuk mooier hebben uitgezien. Dat het niet echt creatief is, oké, maar dat de gebruikte CGI spuuglelijk is had ik toch niet meteen verwacht van de man achter The Lord Of The Rings.
De muziek tot slot is zeikerig - continu op de emotie inspelend, of toch iets met die bedoeling.

2

Redelijk.

Naturel verfilmde romance tussen twee vrouwen, al spelen de gevoelens zich veelal onderhuids af. De soms wat onuitgesproken stunteligheid komt 'echt' over, maar in zijn geheel mis ik toch wat pit. Het is allemaal nogal braaf waardoor ik net te apathisch was toen de aftiteling van het scherm rolde.

3

Best wel leuke wegkijker.

Weinig speciaal verhaal (waar op zich niks mis mee is). Minpunten zijn er genoeg. Zowat alle bijrollen zijn maar matig; de katholieke kostschool deed me eerder aan een soort van lesbo-kamp denken; af en toe was het allemaal te puberaal.
Natuurlijk zijn er ook pluspunten: Erin Kelly deed het wat mij betreft erg goed; de film beschikt over een aardige sfeer alsook enkele mooie omgevingen. De film beschikt ook wel over een zekere spanning. Annabelle en Simone beleven enkele net niet-momentjes, en ik vroeg me wel af wanneer er nu eens schot in de zaak kwam (omdat de film toch maar een kleine 75min duurt..) Godzijdank kwam er dan toch schot in de zaak met een toch wel aardig gefilmde seksscène.

Nadien wordt het slot wel wat te snel afgehandeld. Het einde vind ik niet onaardig, doch de gedachte dat de lerares als pedofiele opgepakt wordt, 5 minuten nadat Moeder Overste haar betrapt had, is wat onbevredigend.

Zoals gezegd, best goed als tussendoortje (een film van 1u15 is rap bekeken). Geen meesterwerk, zeker niet, maar wel meeslepend op een eigen manier. Een 3,5 toch wel.

Tegenvaller.

Waarom o waarom heeft men zich hier gewaagd aan dat pretentieuze gezeik waarbij men heden met verleden en fictie met realiteit verweefd? Dat is dodelijk, zeker in geval van een erg simpel plotje. Zonder dat gesukkel had de film een half uur minder lang kunnen duren, had het tempo erin gebleven en hadden de emoties misschien overgekomen. Een simpel plot moet simpel gehouden worden, daar is niets mis mee; een simpel plot "ingewikkeld" willen maken, daarentegen...

En dat is best spijtig gezien al de overige facetten van cinema die ik belangrijk vind, wél overtuigend gebracht zijn, te beginnen met de cast. De zeer appetijtelijke Paz Vega spant de kroon, des te spijtiger het is dat Lucia na een tijd een poos naar de achtergrond verdwijnt.

Maar ook regisseur Julio Medem mag wat pluimen op z'n hoed steken - behalve dan dat hij zwaar de mist ingaat met zijn vertelstructuur. Visueel is deze film namelijk een pareltje. Zeker aan het strandhuis zitten tal van mooie shots, waarbij het broeierige sterk de bovenhand heeft, niet in het minst door het geslaagde kleurengebruik. Muzikaal ben ik iets minder overtuigd.

De seksscènes realistisch noemen gaat mij wat te ver (of als keer op keer gelijktijdig klaarkomen de norm is, moet ik mijn lat maar hoger leggen), maar ze zijn wel stijlvol gebracht en niet met kleren aan en onder de lakens. Da's toch ook al iets.

2

Onderhoudend.

Sympathieke film over een stokoude eenzaat. Het verhaal ontvouwt zich traag maar zeker. Zonder uitgesproken hoogtepunten kabbelt het iets te vlak verder. Het beetje drama in de angst voor de aftakeling en het naderende levenseinde is echter mooi genoeg in beeld gebracht. Ik vind dat bovendien een interessant onderwerp.

3

Heerlijke film. Eén van mijn favorieten.

Ga hem vanavond zeker opnieuw bekijken.

Acteerwerk is prima, Josh Hartnett houdt zich goed staande in gezelschap van Freeman en Kingsley (al heeft deze een kleine rol).

Het verhaal begint wat wazig en vaag als het ware, maar naarmate het verhaal vordert een toffe plotontwikkeling.

Goed ingestoken en knap geacteerd. Het verhaal vergt wat aandacht, maar is zeker niet slecht.

Meh.

Lucy als tussendoortje leek me wel iets, voornamelijk door de speelduur. En het moet gezegd: de film raast door elk minuutje alsof het niets is. De makers nemen de hele opzet gelukkig niet al te serieus, maar helaas wil dat nog niet zeggen dat de film dan automatisch goed is. Lucy heeft een rotvaart, maar voelt ook erg rommelig aan. Het is ook een film zonder genre. Science fiction? Mwah. Actie? Mwah. Satire? Een beetje. Ik hoef geen film die in hokjes te steken valt, maar wel een goede film en dat is Lucy niet.

Scarlett Johansson is ook echt zo'n actrice van niks. Heel ergerlijk, die overacting dat eerste kwartier. Nadat ze Superman is geworden valt het ietsjes beter mee. De Japanse slechteriken worden wat verwaarloosd en Morgan Freeman loopt er ook maar wat bij.

Luc Besson slaagt erin om in een klein anderhalf uurtje enorm veel voor te schotelen. Veel rommeligheid, af en toe "opgesmukt" wat visuele dingetjes uit de tovertrom. Het belachelijke uitleggerige aan het begin (Freeman's commentaar visueel ondersteund) is het beste deel van de film.

2