Meningen

Lichtgewicht horrordrama. Een film die best netjes was maar die ook geen al te grote indruk achterlaat. Het gaat over alleenstaande moeder Laura en haar zoon Cody die in 1955 verhuizen om te ontsnappen aan haar ex-man en verleden. Tja maar zoals in elke horror is het geen groot mysterie dat er iets niet pluis is...En zo zie je de bekende elementen; flikkerende lampen, zoonlief die een tekening maakt en uiteraard vriendschap met het bovennatuurlijke sluit. Twee dingen zorgde echter dat dit nog best aardig wegkijk. Ten eerste; de prestaties van Christina Ricci! Haar aanwezigheid in dit schetsmatige scenario was wat de film bij elkaar houdt (zeker het eerste uur). Het tweede is het zonnige gezellige (suikerspin) jaren 50-decor. Eveneens ondersteunt door overbekende uptempo nummers uit dit tijdperk. Dit gaf de film net een kleine beetje extra, waardoor alles net wat minder standaard werd. Het monster in kwestie ziet er helaas niet altijd even geweldig uit. De film is geen volle Creature feature en ook géén al te complexe psychologische horror maar het was een aardige en nette horrorfilm met daaronder een droevig ontroerend verhaal.

You gotta be shittin me!

Wat je ziet, is wat je krijgt; een ultra-laag-budget filmpje (3000 dollar) over een poep-monster. Dit betekent dat acteer-en-camerawerk vooral amateuristisch zijn. Echter het half mens/half uitwerpselen- wezen is zowaar zo slecht nog niet gemaakt. En ook de andere CGI zag er prima uit. Bij vlagen is de film aardig grappig en is met het hart op de juiste plaats gemaakt. Daardoor is het best een charmante monsterfilm. En oh ja... onoverkomelijk natuurlijk ongeveer een miljoen kak en poep-woordspelingen. Blijf vooral ook kijken naar de aftiteling; niet alleen is er een liedje; Number Two: The Ballad of the Monsturd maar ook zitten er nog wat practical jokes in die aftiteling-tekst.

Met filmtitels als slavin en berg van de kannibalen-god en Ursula Andress op de poster is het natuurlijk niet heel moeilijk om te raden hoe dat gaat aflopen. Al is er wel geprobeerd om op een verkeerde manier te ontsnappen aan die verwachting. Om bij die kannibalen te komen gaan er drie blanke eerst op weg door de jungle. De film is dan ook voor twee-derde gevuld met beelden van een stel mensen die door de jungle trekken. Waarbij net op de goede momenten er iets gebeurd. Vaak zijn dit beelden van slangen of krokodillen die een ander dier gevoerd hebben gekregen. Maar af en toe zien we ook wat grafische gore, waar meestal de donkere helpers bij betrokken zijn. Die momenten van gore zijn dan nog wel de leukste van de film. Daarnaast verliest Andress natuurlijk geregeld kledingstukken. De climax van de film is natuurlijk het bereiken van de kannibalen-stam maar hierna ontaard de film meer in perverse seksuele ideeën van de regisseur dan dat er geknabbeld wordt op een mensen-botje. Deze als jungle-avontuur verpakte (s)exploitation -film heeft ook een paar opvallende goede dingen. Zo is het camerawerk in de jungle van Sri Lanka nog zo slecht niet en bezit de film met Stacy Keach en Ursula Andress twee bekende acteurs. Voldoende om het boven de middelmaat uit te laten stijgen is het niet maar het maakt de film wel iets leuker om te kijken.

Sfeervol, intrigerend en onheilspellend maar waarin absoluut bijna niets gebeurt. Het is minutenlang naar karakters kijken die ronddolen door een Spaans berglandschap, wetende dat er iets niet klopt... maar wat dan precies...? Ruim nadat de film al een uur elke vorm van actie of logische plotontwikkeling zorgvuldig heeft uitgesteld kom je daar enigszins achter. Maar dan nog is het lastig om de plot te ontcijferen. Je kunt dus gerust stellen dat het grotendeels traag en weinig spannend is! Wel zitten er een paar griezelige momenten in, maar de rest van de film werkt nauwelijks. Er is ook een vreemde soundtrack die zelfs de personages in de film op een gegeven moment horen: een krijsende heksenmelodie die eerder irritant dan sfeervol is. De film is helaas slecht gemaakt en te onsamenhangend, maar het is op zichzelf mysterieus genoeg om te blijven kijken...

Hm... laat ik nog gul zijn voor dit sciencefictiondrama met één acteur en één enkele set en met invloeden van 2001: A Space Odyssey, Silent Running en Solaris Tja het soort sciencefiction met filosofisch geneuzel dat niet aan mij besteed is! Punten scoort de film vooral met het interieur van de maanbasis en de ritjes met de maanwagen over het maanoppervlak. Ja er is veel gewerkt op de ouderwetse manier, dingen op schaal namaken en van dichtbij filmen. Door die ouderwetse sfeer valt de film enigszins op maar het droge karakter van de film is iets wat ik minder kan waarderen. Beetje bij beetje ontrafelt zich naar een ontknoping toe, maar echt spannend wordt het nooit. Als regiedebuut was het oké Maar teveel elementen zijn geleend, uit die andere films. Helaas van films die ik dezelfde waardering gaf.

Prachtige duistere fantasie doorspekt met bitter drama en de angsten van een middernachtfilm. Als het vijfjarige meisje Emma haar continu ruziënde ouders ontvlucht, valt ze op een avond van de trap en raakt in coma. Emma dwaalt door een schimmig, vies en mysterieus rijk terwijl haar transistor radio dingen uit de ziekenhuiskamer en haar ouders oppikt.

Visueel is dit verbluffend. Prachtig opgenomen op 35mm-film met vintage lenzen door schrijver en regisseur Ryan Stevens Harris, (deed Editor-werk en geluidswerk voor films van Emmerich) Zo krijg de droomwereld een abstracte, korrelige gloed. Het is een horror/fantasie die met veel liefde op het scherm wordt getoverd en voortdurend indruk maakt met zijn doe-het-zelf-koortsdroom. Het voelt sprookjesachtig vertrouwd aan maar eveneens bloedstollend origineel.

Onderweg ontmoet Emma een pianist (Phillip E. Walker), een prinses (Maria Olsen) een heks gemaakt van modder (Angelica Ulloa) Groom (Timothy Lee DePriest), een hoofdeloze ballerina (Emily Meister) en Teeth Man (gespeeld door poppenspeler Morgana Ignis) een wezen met angstaanjagende klappertanden, die Emma achtervolgt, zodat hij haar tranen kan voeden. In veel scènes wordt Emma’s verrukte emoties de onze.

Wat deze film zo goed maakt zijn de verbazingwekkende beelden die met veel tijd en liefde zijn gemaakt! De wereld zelf is ongelooflijk ontworpen en gedetailleerd met live action, stop-motion en traditionele animatie, en een groot aantal uitstekende praktische effecten. As er überhaupt CGI was, heb ik het niet kunnen ontdekken! Die ongepolijste speciale effecten maken deze film alleen maar leuker om naar te kijken. Moeder zingt in de film een slaapliedje wat het nummer “Without You” van Badfinger is En wat hier soms angstaanjagend creepy was!

En dan is er nog het solide optreden van Haven Lee Harris als Emma. Ze is buitengewoon charmant en overtuigend! Het kleine meisje draagt opmerkelijk deze film bijna in haar eentje! Sowieso was het ook door budgettaire reden een familieaangelegenheid! Het meisje is de dochter van de regisseur en zijn vrouw en de moeder van Haven Lee, Colleen Harris fungeert ook als coproducent en speelt een kleine rol als verpleegster in de film.

Ja dit was duidelijk liefdeswerk! Het lijkt vele invloeden te kennen maar Ryan Stevens Harris creëert daarmee een modern vernieuwend duister steampunk-sprookje dat met zijn sublieme schoonheid en onheilspellende verschrikkingen naar mijn mening uniek was! Kortom; ADEMBENEMEND!

Deze film is onderdeel van de Amerikaanse wekelijkse televisieserie ABC Movie of the Week. Het is dus een voor televisie gemaakte film en daar gaat het direct mis! Het is het verhaal van een kleiner stadje in de bayou waar een inwoner dood wordt aangetroffen en de sheriff op onderzoek uit gaat. Er zijn wat voodoo- en Cajun-elementen om het mysterie op te leuken maar het is vooral voorspelbaar over wie en wat... Het focus zich op het moordmysterie rond het slachtoffer en pas laat in de film wordt duidelijk dat de moordenaar een weerwolf is, en het einde is een beetje een teleurstelling. Het is niet zo'n hele slechte film, maar gewoon te gedateerd en te tam maar ja....met het beoogde publiek van die tijd was dat ook wel te verwachten

In 1969 waren miljoenen mensen in de ban van de Apollo 11 met aan boord Armstrong, Collins en Aldrin. Niet gek dat Hammer-films een poging deed om die toenmalige interesse in de maan te vertalen naar een film. Het werd één van hun merkwaardigste ondernemingen in sciencefiction. Sf-horror-hybriden kende ze wel maar speculatieve toekomstscenario's...? Daardoor bedachten ze om het concept te combineren met een western-thema. Regisseur Roy Ward Baker die net klaar was met de derde Quatermass- film kreeg de regie.

Het werd uiteindelijk een beetje campy maar geen slechte film. Het 'Space Western'-ding dringt nooit teveel door in het verder verhaal. Een vechtpartij in de bar (waar je ook de Top of the Pops-groep The GoJos ziet en erg cheesy is zonder zwaartekracht) en een paar keer schieten met pistolen. Als ze dus de toespelingen niet in de publiciteit hadden genoemd, waren ze misschien niet eens opgevallen. De film heeft verder genoeg realistische speculatieve glimpen van het leven op de maan en fantasierijke technologie Dingen die toch de eerste vereiste zijn voor een goede sciencefictionfilm.

Helaas is de film gemaakt met het gebruikelijke budget van Hammer en daardoor hebben de effecten en sets niet altijd wat ze nodig hebben om de visie volledig uit te dragen. Wat, nu het bijna 2021 is, nog iets meer opvalt natuurlijk. De geanimeerde openings-credits en de aanwezige jazzscore waren eveneens een beetje een ongerijmde absurditeit. Maar niet ongewoon in films uit de jaren '60 (bv The Pink Panther (1964) Wat me op Catherine Schell brengt de appetijtelijke dame, zij zal na eerst nog een Bond-girl te zijn, in het vervolg van de Pink Panther te zien zal zijn.

“Because I’ve got my own problems.”

Tja...een nieuwe Roland Emmerich en ook deze voldoet weer gewoon aan de (lees mijn) verwachtingen! Eentje die ook een beetje een soort grootste hits lijkt...van zijn andere films. Het levert dus precies wat het belooft. En ja dat is ook een prestatie! Aliens en incidentele rampen, om te eindigen met een grote finale. Veel opvulling met subplots over oppervlakkig human interest-drama. Ook nu zijn de dialogen domweg cheesy en onnatuurlijk. Wat informatiedump om het interessanter over te laten komen. In deze probeert men zelfs te beweren dat de complottheoretici, de wappies, het bij het rechte eind hebben en de aarde juist redden? Oh visueel is het behoorlijk hoor maar om nu te zeggen dat het entertaintent was? Nee dit is meer een film die je ergens 's middags in 2 verloren uurtjes op tv of laptop bekijk. Waarna je aan het einde, het begin alweer ben vergeten.

Mijn vierde Wes Anderson. En wederom kon ik me onderdompelen in zijn prachtige sprookjeswereld. Wat een film! Gelijk aan het begin als Bob Balaban als een soort bioloog annex Verteller in beeld verschijnt was ik om. Het kon niet meer stuk! En inderdaad wat volgt is een doldwaas verhaal over twee verliefde kinderen die weglopen, en waarna de sheriff en de ouders van het meisje naar hen op zoek gaan. Ook deze film heeft een lange lijst aan bekende namen die alle vreemde personage vertolken. De meeste van hen zijn ook maar te zien in bijrollen aangezien de hoofdrollen zijn weggelegd voor de twee kinderen. Die trouwens ook fantastische spelen en absoluut niet irritant zijn. Bill Murray is waarschijnlijk een vaste acteur of een zeer goede vriend aangezien hij in zeven van de acht films van Wes Anderson voorkomt. Roman Coppola (zoon van) schreef mee aan dit verhaal zoals hij dat ook deed bij The Darjeeling Limited. Die film werd ook meegeschreven door Jason Schwartzman. Die we hier dan weer zien als Neef Ben. In het echt is Schwartzman natuurlijk een neef van Coppola maar dat terzijde. Terug naar de film want wat was die fijn! En wat een oog voor detail. Dat was gewoonweg genieten. Een blauw platenspelertje, een gele koffer, de boeken waaruit voor werd gelezen, enz. Of wat te denken van die scene met Murray die met alleen een pyjama-broek en een fles wijn een bijl pakt, terwijl zijn drie zoontjes een potje mens-erg-je-niet aan het spelen zijn? Hilarisch!

Deze film van Herschell G. Lewis over Hillbilly's is prima zoals het is. Het vertelt het verhaal van een countryzanger genaamd Doug Martin en daar zit ook een beetje het probleem. Want Lewis werkt uiteraard met een laag budget en daardoor wordt veel van de speeltijd gerekt door erg veel Hillbilly-muziek. En die muziek is nu niet direct mijn favoriete genre. Daarnaast is het typische low-budget; veel gepraat en gebeurd er weinig en wat er gebeurd is bijna niet in beeld! Het is wel een beetje een vreemde eend in oeuvre van Lewis; er is geen gore of naakt of uitbuiting of iets anders gewaagdst. Het is een vrij eenvoudig verhaal van een grote stadsmuzikant in het midden van nergens met als enige spanning een corrupte sheriff. Waren er niet hele stukken met (voor mij) vreselijke countrymuziek te zien en horen had ik misschien iets positiever geweest, nu was er bijna geen doorkomen aan.

Schiet mij maar lek... een turkey-score... echter als je een horror-fan kippenvel weet te bezorgen, doe je absoluut iets goed! Het zal wel aan de huidige tijd liggen (wordt ik oud?) dat als het geen grafische beelden, vol flitsende CGI of snel tempo, het publiek het betiteld als suf! Tja dit is een rustig en ingetogen film, die niet alles verklaard. En een groot deel van het effect van de film komt voort uit de desolate sfeer van de uitgestrektheid van North Yorkshire Moors, het veen en heidelandschap zelf.

De film opent halverwege de jaren negentig de jonge Claire moedigt haar vriend Danny aan om een winkelieraf te leiden terwijl ze snoep steelt. (zie hoe de camera speelt met het steegje!) Alles verloopt volgens plan totdat blijkt dat Danny, de eerste van vijf kinderen zal zijn die verdwijnen voordat de dader wordt opgepakt. Vijfentwintig jaar later neemt Danny's vader Bill (David Edward-Robertson) weer contact op met Claire (Sophia La Porta). Hij is van plan het lichaam van zijn zoon te vinden om te voorkomen dat zijn moordenaar wordt vrijgelaten. Maar de methodes om het lichaam te vinden zijn op zijn zachtst gezegd een beetje onorthodox.

De introductie van de paragnostische Eleanor zet de film op zijn kop en plotseling begint de griezeligheid. Niet alleen wat betreft het plot, maar ook de setting zorgt voor aanzienlijk ongemak. De mist maskeert verborgen gevaren en de huiveringwekkende stilte werkt op de zenuwen, zodat je stemmen gaat horen. De scènes op de hei zijn werkelijk spectaculair en zoals ik al aangaf, is er weinig sprake van openlijke bedreigingen of volumeknop op hard-schrik. Het hanteert een langzame en zachte benadering, waarbij het geleidelijk horrorelementen invoegt. Maar tegen het einde is er flinke en stevige angst!

Hoewel Cronin vooral vasthoudt aan traditioneel camerawerk, gebruikt hij ook Claires hoofdcamera. Op deze manier worden beelden vastgelegd van Claire die door de veen en heide dwaalt. Deze found-footage-invalshoek voegt een belangrijke intimiteit toe! Daarnaast zijn er ook interviews die Claire voert met de ouders van de vermiste kinderen en anderen die bij het onderzoek betrokken zijn er interviews te zien van de ouders van de vermiste kinderen en anderen die bij het onderzoek betrokken zijn. Dit was om de impact van gruwelijk gebeurtenissen van vijfentwintig jaar geleden beter te illustreren.

Het is een prachtig gefilmde film die de sfeer optimaal tot zijn recht laat komen. Deze film van regisseur Chris Cronin slaagt erin de griezeligheid en het gevoel van dreiging vast te leggen en over te brengen en iets sfeervols en zenuwslopends te creëren. De onheilspellende verontrustende sfeermuziek is perfect afgestemd op de beelden. Verder wordt er in de film goed geacteerd, bouwt het verhaal rustig op naar een bevredigende climax, geloofwaardig en niet melodramatische. Ik ben een doorgewinterde liefhebber van horror maar de rillingen liepen hier toch van over mijn rug. Erg sterk en zenuwslopend debuut!

Verrassend degelijke bovennatuurlijke thriller met Ierse mythologie. Het special effecten-team haalt het maximale uit hun budget n de acteerprestaties zijn ook uitstekend. Als archeoloog met een geschorste rebelse dochter en een collega die haar werk dreigt te stelen, heeft Saffron Burrows al genoeg te verwerken en dan breekt er ook nog eens de Ierse godin van de oorlog Mórrígan los. Daarmee is het een veelbelovend mythologisch concept, maar blijft het net iets teveel bij de vertrouwde horrorelementen (bezetenheid, kwaadaardig demonisch wezen) De casting is goed, de regie beter dan verwacht en de spanning is hoog. en met een handvol schrikmomenten en praktische gore-effecten was dit toch zonder twijfel een aardige monsterfilm

Helaas toch wel een tegenvaller! Op papier leek dit het soort film waarvan ik best van kan genieten. Een soort oorsprongsverhaal. En Oké men brengt de Thor-legende dus terug naar het land van het ijs en de sneeuw. De mooie locatie van Noorwegen... Echter de uiteindelijke onthulling was dus nauwelijks een verrassing, aangezien er ook in de synopsis expliciet wordt onthult dat het verhaal is gebaseerd op de Noorse mythologie. Nog wel enige complimenten in het proberen om een ​​versleten verhaal op een nieuwe manier te vertellen, maar het wordt allemaal met zoveel ernst gebracht, alsof het een voor een Oscar-genomineerd drama was. Wat een traag tempo. Regelmatig deed het me ook meer denken aan een rampenfilm. De effecten zijn nog best goed, zeker gezien het zichtbaar lagere budget. Ook de charmeloze personages hielpen de film niet! De Amerikaanse agente Hathaway lijkt een belangrijk personage te zijn, maar waarom...het kom er niet uit! Oké het was enigszins vermakelijke maar een teleurstelling, gezien het eerdere werk van de regisseur.

Oef, dit viel niet mee!!! Ben een groot fan van Johnny Depp. Zoals hij the pirates film boven de middelmaat uit laat komen. En al die andere typetjes edward, sweeney,Barnabas, enz. Tonto uit de The Lone Ranger was nog te pruimen. Maar daarna glijdt hij toch wel erg uit!! Na Tusk is de tweede film waar hij totaal niet leuk in is! Misschien was het de bedoeling om een ietwat irritant persoon neer te zetten. Alleen je moet toch een beetje binding met een hoofdrolspeler krijgen en dit lukt totaal niet. Gwyneth Paltrow is ook niet echt top! Ze zag er slonzig uit en speelde vooral mak. Tja en dan de komische noot van de film niet is ver beneden elk peil. De film speelt voor een groot gedeelte af in Engeland maar nergens zie je ook maar de fantastische droge Engelse humor. Nee, wat we voor geschoteld krijgen is platte humor in de trant van American Pie en Scary movie. De enige die ik nog het leukst vond was Paul Bettany in de rol van Jock.

Hm heb zo mijn twijfels over deze Italiaans-Spaanse coproductie. Het heeft een paar handelsmerken van het giallo-genre maar mist een goed tempo en regie-flair. In de eerste helft van de film, waarin een intrigerende verhaallijn wordt opgebouwd over een internationale juwelendief die wordt vermoord in een trein en toevallig ook de vader van Nicole was, een stripper in een Parijse nachtclub, was zeker sfeer-en-stijlvol. Om haar verdriet en gedachten ​​af te leiden voert ze algauw niet één maar twee erotische cabaret-dansjes op. Wanneer ze dan een telefoontje van iemand die een voice-box gebruikt om zijn stem te verhullen (roept herinneringen op aan de kwakende moordenaar in Lucio Fulci's latere The New York Ripper(1982) Ja toen dacht ik dit gaat wat worden...

Maar nee, ze vertrekt naar Engeland, met een bewonderaar Dr. Robert Matthews in de hoop dat de afstand tot de gehandschoende moordenaar groot genoeg is. Helaas blijf de film daardoor lang doelloos rondhangen. En is het nooit echt zeker of het nu een thriller is of dat regisseur Luciano Ercoli een uitgebreide liefdesverklaring aan zijn vrouw was aan het filmen. Er zijn een paar verrassingen in het verhaal maar het aanvankelijke diamantplot leek zoekgeraakt en het aantal doden is ondergeschikt aan de intriges. Jammer maar door de kluchtige vuistgevecht scènes en meanderend tempo was dit lang niet genoeg om iets van verrukking te brengen

Nooit mis een giallo met gothic-smaak! In het plot een heleboel zaken; een vampirisme in de vorm van een familievloek, lesbische advances, geheime passages, Serge Gainsbourg die moorden probeert op te lossen, een gorilla, nog een hele reeks andere dingen en daar tussendoor loopt een spookachtige verdachte kat. Het plot bereikt in de laatste tien minuten een hoogtepunt en het einde is een beetje dom maar het past wel bij al wat eraan vooraf ging. Dit is zeker niet de beste van het genre, maar het heeft genoeg te bieden. Jane Birkin is ook opmerkelijk goed als sympathieke heldin en wordt weer herenigt met Gainsbourg na zuchtzingen.met hem in Je t'aime (moi non plus)

Eerder 'Poliziotteschi' dan 'Giallo' en met een plot wat sterk lijkt op het betere La Polizia Chiede Aiuto (Film, 1974) Waarin ook Cassinelli speelt, de hoofdrolspeler in deze... Alleen omdat je niet precies weet of die bebrilde Paolo nu aan de goede of foute kant staat kan je misschien nog spreken van een giallo-manier. De verhalende gebeurtenissen zijn bekend; Het draait om een ​​golf van ontvoeringen en de moord op een jong meisje in Milaan. Naarmate het verhaal vordert, verandert de zaak in een ring van drugs- en minderjarige meisjes-handelaren. Paolo Germi (Claudio Cassinelli) met zijn onorthodoxe methoden los het wel even op! Regisseur Sergio Martino kende het genre wel maar mist, net zoals bij de meeste andere van zijn films, het talent om er iets echt goeds mee aan te vangen. Rommelt maar wat aan, waardoor er zowel goede als mindere delen in film ontstaan. Echte spanning ontbeert de film omdat er gekozen wordt om steeds de komische slapstick kant op te willen. Zodoende weet de film een auto-achtervolging die spannend had moet zijn vakkundig de nek om te draaien. Om vervolgens het beter te doen met een vuurgevecht / achtervolgingsscène in een achtbaan. Het is een solide film maar te standaard om vele genre-genoten te overtreffen.

“The world is not made of atoms, it is made of stories.”

Als de film begint met een jongen die op zijn fiets door de stad fietst, krijg je het rare gevoel dat je naar een kinderfilm ga kijken. Maar niets is minder waar voor deze gotische horror-anthologie. Dit is een met veel liefde voor het horror- genre gemaakt vierluik. Voor de liefhebber van dit soort films (en dat ben ik) is dit puur ouderwets genieten!

Zodra het inlijstende verhaal van de griezelige begrafenisondernemer van Ravens End, Montgomery Dark (tot in de perfectie gespeeld door, Clancy Brown, niet voor niets een link naar 'Tales from the Crypt') die de mysterieuze jonge bezoeker, Sam rondleidt door het mortuarium en ondertussen verwent met enkele macabere verhalen. Heerlijk elkaar bekritiserend of ondermijnend.

Het eerste vrij korte verhaal, (Medicine Cabinet) zoals ook benoemd een opwarmer voor wat er nog gaat komen. Gaat over dievegge Emma die op een feestje een medicijnkastje opent dat op slot had moeten blijven. Met een Lovecraftiaans tintje en setting die lijkt op die van de jaren '50.

"Unprotected" Vermoedelijk tien jaar verder, de jaren '60 iets donkerder van opzet maar heeft nog steeds zijn grappige momenten. Jake is het typische alfamannetje en rokkenjager van een studentenvereniging en ( je raadt het al) de prijs betaalt voor zijn hoogmoed. Ondanks een andere tijdsperiode heeft, is dit verhaal ook geworteld in de hedendaagse seks en genderpolitiek.

Het derde verhaal, 'Til Death Do Us Part' is helemaal niet zo grappig meer. Het is het trieste verhaal van Wendell die houdt van zijn vrouw Carol Owens. Het probleem is dat Carol in een comateuze toestand verkeert en door al die jaren voor haar te zorgen, is hij emotioneel en financieel tot het uiterste gedreven. Een man gekweld door gewetensnood, het is zowel bloederig, beangstigend als ook ontroerend.

Daarna is het de beurt aan Sam om het vierde verhaal. te vertellen; 'The Babysitter Murders' Dit segment was al in 2015 gemaakt om als voorbeeld te dienen zodat men de financiering voor deze film rond kon krijgen. Het segment draagt de originele titel van Carpenter's Halloween en is eveneens een slasher. Het past perfect in de film. De conclusie biedt zowel een bevredigende afsluiting voor het laatste verhaaltje als ook de gehele film.

Hoewel sommige verhalen misschien bekend aanvoelen, is het de manier waarop Spindell ze uitvoert. Montgomery Dark maakt zelfs de opmerking; 'The form may be familiar but message is timeless' Een film vol met ouderwetse sfeer, denk aan de oude Britse horror-anthologie zoals, Tales from the Crypt, Dr. Terror's House of Horrors, Asylum en al de rest. De verhouding tussen suspense en gore is precies goed; er is geen overbodig bloedvergieten of romantisch geneuzel. En de meeste zijn gedaan met praktische effecten. Er is wat CGI, maar het is in ieder geval tot een minimum beperkt. Clancy Brown is uitstekend als de toepasselijk genaamde Mr. Dark. Hij heeft een sinistere charme over zich en zou bijna kunnen doorgaan voor Phantasm's Tall Man.

Dit was een erg fijne Old-school anthologie (deed denken aan EC Comics) maar zeker ook met een been in deze tijd. Voor mij kunnen er niet genoeg horror-anthologie uitkomen zeker als ze zo goed als deze zijn!

Stoner-Komedie met een vleugje doe-het-zelf horror. De meeste van de castleden die je in deze film ziet, stonden zowel voor als achter de camera en deden zo'n beetje alles zelf! Het budget was volgens IDMB $ 5.000 en dat is vaak ook wel zichtbaar, maar de enigszins creativiteit van dat budget vormt één van de charmes van de film. Er zijn geen pretenties om iets anders te proberen te maken dan een film over een stelletje kerels die plezier hebben.

Heel dat Stoner-bro-humor gedoe gaat zelden goed met mij, het is gewoon niet mijn soort van humor en dat is hier zeker ook het geval en het is er in overvloed. Tja, en een film met een microbudget waarin ze veranderen na geïnfecteerde hertenvlees te eten, kom je algauw in buurt van zombies...ook iets waar ik minder enthousiast van wordt! Ach voor zijn budget was het waarschijnlijk best een aardige speelfilm. Het ziet er zelfs niet eens zo heel slecht uit Maar de komische en zombie-achtige elementen, houden mij van een beter cijfer af!

Gebaseerd op het gelijknamige kort verhaal van Richard Connell uit 1924. Deze film was de eerste verfilming van het verhaal "The Most Dangerous Game." Het verhaal is onder andere titels nog wel vaker verfilmd. Ook zijn zowel het originele verhaal als deze eerste verfilming door andere film- en televisiemakers als inspiratie gebruikt. En het is een fijn filmpje om te kijken.

Het eerste wat opvalt aan de film zijn de sets! En wat blijkt de film is tijdens de nachtelijke uren opgenomen op de set van King Kong (1933) Natuurlijk altijd handig dat deze jungle-sets al waren gebouwd want daardoor bleef er geld over voor miniatuurwerk; het kasteel en de zinkende boot. Ook was het terug te zien in de special effects en make-up. Bijzonderheid daarbij was ook dat de getinte acteur Noble Johnson misschien de enige is geweest die juist een soort van ge-white faced is. Niet alleen de verschillende jungle-sets kwamen van King Kong ook de acteurs Steve Clemente, Noble Johnson, Fay Wray en Robert Armstrong geven hier acte de présence. Plus Ernest B. Schoedsack en Merian C. Cooper die bij beide films als co-regisseur betrokken waren.

Het tweede opvallende is dat dit duidelijk een pre-code film was! Dit was vooral terug te zien in de horror-elementen. Gekrompen hoofd, hoofden op sterk water, honden die werden neergeschoten en zo dan ook dood in overvloed. Daarnaast was er meer erotiek want Fay Wray raakte gedurende de film meerdere repen stof van haar jurk kwijt. Helaas schijnt later door die "Hays Code" ook het nodige in de film geknipt te zijn en dan vooral in de al aangehaalde horror-elementen. Deze waren blijkbaar veel langer en ook voor die tijd schokkender.

De combinatie van alle elementen samen, (acteer-camerawerk, verhaal en sets) maakt dat deze film een erg fijne kijkervaring.

Pffft, viel niet mee om deze film uit te zitten!! Afgezien van de verwijzing naar het meest geweldadige jaar 1981. Is er (bijna) nergens eigenlijk maar iets te zien over New York en het geweld. Zelfs spanning is ver te zoeken Wa overblijft is zijn cartel- achtige scene`s en verwijzingen naar corruptie! En is er dan iets van actie dan gaat het ook direct mis! Een chauffeur waarvan ziet dat ie klap op zijn neus krijg. Maar dan verderop in de film met een kruk loop. En tja waar de film eigenlijk een beetje om draait vindt ik ook erg onlogisch. De tweede keer schiet de chauffeur op de overvallers. Maar dan wordt hij op gepakt en de daders kunnen blijven lopen? En weer iets later kan/mag de hoofrolspeler dan wel geweld gebruiken? De hoofdrolspeler (Oscar Isaac) is verder platonisch en heeft absoluut geen charme zo als b.v. Al Pacino of Robert de Niro. Voor mij is de film vooral rommelig. Helaas!

Film die manoeuvreert tussen komedie en horror en er wonderlijk in slaagt om ook redelijk leuk te zijn. Een van de eerste dingen die mij opviel was hoe goed het was gefilmd. Rory Calhoun (een zeer bekend gezicht) speelt de hoofdrol als boer Vincent. Een vrolijke vreemde godvrezende man die het motel Hell(o) runt. De man maakt overheerlijk gerookt vlees en zie de ideale omstandigheden voor een horrorfilm. Helaas geen volbloed want de meeste gore is buitenbeeld gebracht. Wat is dat toch met horror-komedies en bloed? Er gebeurd genoeg in het verhaal zodat de film lekker vlot wegkijkt. Een groot pluspunt voor de film. Een ander pluspunt zijn een paar memorabele scenes. Met als meest iconische beeld: boer Vincent met varkenskop en kettingzaag. Waardoor het meteen duidelijk wordt (als het dat nog niet was) dat de film een redelijk eerbetoon toont aan de The Texas Chainsaw Massacre.

Aardige film. Leuke hoofdrolspeelster speelt goed haar rol. En ook Lily Cole is goed getypcast. Ze is opzicht al een vreemde verschijning. Verder is het meer een spannende film met wat bovennatuurlijke dingen. Er wordt een verhaal vertelt en dat wordt heel goed gedaan!!

Zelf had ik de film onder de thrillers/ mysterie geschaard. Want voor een horror is hij net iets te mak. Maar toch het is een fijne film.

De Adams-familie brengt al een tijdje in familei-verband uit. Die ondanks een klein budget geen slechte films zijn Ze zijn vakkundig en met liefde gemaakt en soms redelijk opvallend. Echter lijkt er in hun films geen enkele progressie meer te zitten. Daardoor voelt het stagnerend aan. Alsof je steeds dezelfde film opzet Dat werd me al direct duidlijk aan het begin als het meisje, die lijdt aan terminale kanker, haar vader mee naar een afgelegen hut in het bos van een heks neemt Je krijg dus wederom een trage film met een gevoel van onbehagen, sfeer en symboliek. Waarbij vader, dochter en moeder met dialogen (en camerawerk) te hard hun best doen om artistiek te zijn. Men gaat ook nu meer voor de emotionele vertelling en de horror komt op een laag pitje te staan. Flink irritant was ook het voortdurende overdub-geklets en het voordragen van poëzie over leven en dood van de heks Solveig.Is het de nieuwe hobby van Toby Poser? De muziek is van H6LLBND6R, de eigen band van de familie en hobbyproject van Zelda Adams. Tja, ik draag de familie Adams met wat zij doen, een warm hart toe maar de te artistieke visuals en minimale verhaal raken uitgewerkt of komen minder overuitgend over want dit werkte bij mij niet zo goed meer!

Ach een wat hogere beoordeling want in een tijd dat komedie vooral veilig is en last heeft van politieke correctheid, zijn dit soort films eigenlijk niet meer mogelijk! Weinig is heilig! Spijtig genoeg is diezelfde humor soms wel wat onevenwichtig en je ziet sommige ook wel aankomen! De beste onder de chauffeurs is de gewapende, bierdrinkende 'Mother', gespeeld door jawel...Bill Cosby. Daarnaast is er Larry Hagman, (JR Ewing uit Dallas),die Murdoch speelt, een verschrikkelijke eikel die zelfs probeert om een bewusteloze vrouwelijke patiënt te verkrachten. En dan is er nog Raquel Welch die speelt Jennifer, beter bekend als "Jugs" (om voor de hand liggende redenen); zij is de F + B-receptioniste die verlangt naar gendergelijkheid op de werkvloer en het aanleg met een jonge Harvey Keitel. Zo ondanks de aanwezigheid van massagesalons, een aanranding en Welch zelf, is er in de film geen naakt en al helemaal niet seksistisch, Het zijn alleen de personages die als het bij hun karakter past het wel zijn. En dit alles komt van de scenarioschrijver (Tom Mankiewicz) die bekend werd om zijn bijdragen aan de vroege 007-films van Roger Moore en de eerste twee Superman-film!? Een leuke komedie uit een lang vervlogen tijd.

De naam van Laurence Vannicelli kwam ik tegen als één van de schrijvers van de horrorkomedie Porno (Film, 2019) dus ik wist niet zeker wat ik kon verwachten als regisseur. Echter op basis van die film verwachtte ik zeker niet zoiets subtiels of genuanceerd als dit. De film is ingetogen tot op het punt dat het soms nog maar moeilijk is om het zelfs maar horror of thriller te noemen.

Het is géén griezelige spookhuis- of bezetenheid-film. Er val géén hoog aantal doden en er zijn géén momenten die ons schrik doen aanjagen. Nee, dit is een psychologische (voorheen Elevated) horrorthriller die bovennatuurlijke wezens of moordende monsters schuwt (of is het ervoor schaamt?) omdat er een intellectueel (horrorgruwel komt voort uit relatiedynamiek en onderdrukt trauma) streven moet zijn. Het soort horrorfilms waar ik helemaal niets van moet hebben! Toch lukte het de regisseur op één of ander manier het boeiend te houden.

Aan het begin van de film is de (schoon) moeder van Emmet en Anya net overleden en heeft ze haar grote huis op het platteland aan hem nagelaten. Iedereen die meer dan een handvol horrorfilms heeft gezien, weet dat het een slecht idee is om in de buurt van deze plek te komen. Zodoende zijn er een paar spookachtige elementen zodat het script kan flirten met het idee dat Anya bezeten is door de geest van Emmets moeder, terwijl ze ook de mogelijkheid openlaat dat ze manipuleert en doet alsof. Wat de verklaring ook mag zijn, Anya's acties en Emmets reactie daarop zijn verontrustend te noemen.

Ook al is het zoals ik al had gezegd niet zo'n soort film, had ik meer dan eens bijna verwacht dat er iets uit de donkere hoekjes van het huis zou komen. Veel lof gaat er naar Kyle Gallner en Holland Roden voor de uitvoeringen die stemming creëren en behouden. Dat geldt vooral voor Holland Roden (die ook een erg prettige dame was om naar te kijken) die in wezen een dubbele rol speelt. Beide acteurs zijn eigenlijk de film!

Alhoewel het traag is, en ik meestal teleurgesteld wordt door dit soort films door het ontbreken van horror was deze een intrigerend, "psycho-drama" dat wordt gedragen op de schouders van de geweldige uitvoeringen van Gallner en Roden. En dat was absoluut iets wat ik niet verwachtte!

Laat het maar aan Darren Aronofsky over om een film te maken met gewaagde chaos, bevreemdende personages, bizarre situaties en onthutsende symboliek. Of zoals hij zelf aangaf; "Het is een achtbaanrit, maar stap alleen aan boord als je bereid bent drie loopings te maken." We zien dan ook in drie golven het idyllische huis van ‘Moeder’ (Jennifer Lawrence) en ‘De Dichter’ (Javier Bardem) veranderen van het hof van eden in een Inferno. Maar wat is het? De geschiedenis van de mensheid, de Bijbel, wanhoop over de staat van de planeet, een ecologische Apocalyps? Zeker is het dat de Amerikaanse regisseur Darren Aronofsky, een vrij complexe film heeft gemaakt en natuurlijk blijft het een kwestie van smaak? En met mother! lijkt er bijna geen tussenweg het is; afbranden of ophemelen.

Volgens de waardering zou dit na twee Saw vervolgen de beste film van Darren Lynn Bousman moeten zijn....maar tjonge wat was dit voor een Snoozefest? Het leent het concept van een moeder met twee zonen uit de Troma-film met dezelfde naam uit 1980 Deze heb ik nog nooit gezien, echter dat was een backwood-horror en dit is niets minder dan een home invasion-thriller waarin drie koppels worden lastiggevallen door drie criminele broers en hun moeder. Waarom er ook een zusje (Deborah Ann Woll), van de broers werd opgevoerd, ik had werkelijk geen idee! Voor een thriller bevatte het nog enigszins aardige brutale scenes maar echt heftig ging het er niet aan toe. Het bezit bar weinig spanning, het draait geheel om de invasie en de enkele keren dat er een plotwending is, wordt elke onlogica ingezet om weer terug te komen. Sowieso is de tijdsduur van de film veel te lang waardoor elke gelegenheid wordt aangrepen om het maar rekken. Hierdoor gaat de film enorm slepen. Ondanks dat er best bekende namen onder cast zaten weet niemand echt op te vallen en was er ook nergens sympathie voor zowel de slachtoffers als de daders. Rebecca De Mornay kwam er nog het voordeligst uit. Het concept van "iedereen is een moordenaar" was zelfs nog zwakker en de film zag er qua stijl (de regisseur heeft al geen echte eigen stijl) uit als een waargebeurde of bouquet-film. nee dit was helemaal niet best!

In deze post-apocalyptische Sciencefiction proberen een zwangere vrouw en haar vriend hordes wraakzuchtige humanoïde robots te ontlopen. Zombie-Apocalyps iemand..? Als dat klinkt als een bekend uitgangspunt, klopt dat helemaal want dit is niet veel meer dan een heleboel ideeën die je eerder hebt gezien in een enigszins andere verpakking. Op zijn best is het misschien nog een soort " A Quiet Place "-light. Maar voorspelbaarheid is niet eens het grootste probleem! Zombies worden gemotiveerd door honger, maar de androïden worden gemotiveerd door … wat? Het maakt ze meer een plotapparaat dan iets echt daadwerkelijke gevaarlijk. Eerlijk gezegd, hoewel "android" in de titel van de film staat, besteedt de film niet veel tijd aan hen. Waarom waren er überhaupt dus nog robots bij nodig? Algee Smith en Chloe Grace Moretz zijn zeker geen slechte acteurs! Maar waarom ze tieners moesten spelen...? Maar goed ondanks de vele op en aanmerkingen, moet ik ook zeggen dat ik nooit de neiging had om te stoppen met kijken, wat ook iets willen zeggen!