Meningen

Euh, dit is toch één van de betere low budget Aziatische Sci-Fi /actiefilms! Een Chinese potpourri die stukjes uit westerse Sciencefiction; X-Men, Resident Evil, Blade Runner vermengd met Ghost In The Shell. En dat werkt zeer aangenaam! De verhaallijn in de film is mager maar Monsters, Mutanten met Superkrachten en Bloed. Het is er allemaal en ook al slaat het misschien nergens op...verdorie wat was dit eigenlijk vermakelijk! Een kwaadaardig Koreaans geneticabedrijf genaamd Medusa creëert gemuteerde mensen met genetische manipulatie. De schurk komt dus uit Zuid-Korea dus de Chinese overheid had ook geen reden tot bezwaar. De actiescènes zijn behoorlijk goed gechoreografeerd en opgenomen, visueel is het zelfverzekerd en creatief met een aantal goede CGI-effecten (niet de blockbuster-normen natuurlijk)en wat goedkope anime VFX. Weinig mis met deze Stijlvolle cyberpunk-actie-martial arts-superheld-spionagefilm waarin coole beelden verschillende meisjes stoere vechtscènes uitvoeren!

Deze The Mutations aka The Freakmaker is gevuld met een karrenvracht aan exploitatie en is een vermoedelijk één van de meer curieuze en ongewone Britse "Sleaze" horrorfilms. Doordat in 1974 de film "Freaks" van Tod Browning nog steeds was verboden in Groot-Brittannië vertaald regisseur Jack Cardiff veelvuldig stukken van die film naar deze seventies exploitation-film. Dit wordt gecombineerd met een verhaal van de gekke Professor Nolter (Donald Pleasence) die bizarre experimenten van Genetische Manipulatie verricht door mensen met vleesetende planten te kruisen. Het meest maffe van de film is toch wel de overvloedig scene van meerdere optredens van kermis-artiesten. Pleasence is natuurlijk een zeer bekende in de wereld van B-films maar naast hem zien we ook een bijna onherkenbare Tom Baker (De vierde Doctor Who) in de rol van Lynch. Brad Harris (in de rol van Brian Redford) die bekend werd met verschillende sword & sandal -films en ook Julie Ege (Hedi) een voormalig Pin-up, Hammer en Bond (On Her Majesty's Secret Service) meisje was geen onbekende. Al gebeurd er in de film niet veel met zijn vreemde scenes, ideeën en met misschien wel één van de meest bizarre filmmonster ooit; een Venus Vliegen-val Man/monster, is het zeker geen slechte film.

Leuke luchtige `80 jaren slasher. Er zijn natuurlijk betere maar doordat de film een soort vrolijkheid uitstraalt is het een genot om er naar te kijken. De kills worden goed in beeld gebracht. Verder is het natuurlijk hetzelfde verhaaltje over een stel tieners die één voor één worden uitgemoord. Prima genoten van deze één uit duizend slasher!

Degenen die hopen op een conventionele weerwolf-horrorfilm zullen deze hier niet vinden. Dit is meer een lesbische lycantroop-verhaal over jonge liefde en een verkenning van identiteit en acceptatie, dan dat het horror is. Een uur lang is het allemaal opbouw, en ook de verdere film is er bijna geen actie. Toch ben ik over deze film positief in mijn beoordeling want veel wordt gecompenseerd door de chemie van hoofdrolspelers Bobbi Salvör Menuez (Heather) en Amandla Stenberg (Jonny)

Op het eerste gezicht lijkt Heather een gewone tiener in een klein stadje, alleen is er een geheim; Zij en haar familie zijn weerwolven. Dan ontmoet ze kunstschaats-meisje Jonny, de twee krijgen een band en beginnen hun avonden samen door te brengen. Maar Heather heeft nog een geheim. Ze voelt zich aangetrokken tot vrouwen. Terwijl Heather dus verliefd begint te worden op haar nieuwe vriendin, maakt het dubbelleven dat ze leidt de zaken ingewikkelder, om nog maar te zwijgen van Jonny's problematische, jaloerse vriend.

Het andere waarom dit positief uitpakte, is de regie-flair, meestal gehuld in sfeervol licht met de kleur rood. Rood als hartstocht, rood als lust, rood als waarschuwing, rood als bloed, rood als haar innerlijke verlangen. Naast gestileerde momenten zijn, er ook een handvol opvallend of ontroerende scènes. Tja en als het script is geschreven door Jae Matthews, de ene helft van de band Boy Harsher, is niet verwonderlijk dat er een synth-score is van Augustus Muller de andere helft van Boy Harsher, aanwezig is.

Helaas valt er, naast dat het prima is vormgegeven en er fijne uitvoeringen zijn, niet veel te zeggen over de horror, die is domweg gewoon mager. Er zijn een paar nacht POV-shots van besneeuwde bossen vanuit het perspectief van een wolf en het einde van de film. Dit roept de vraag op waarom dit in een weerwolffilm zou moeten zijn maar bevredigend was de film wel!

Dat regisseur George Mihalka duidelijk naar de Friday the 13th (1980) en Halloween (1978) heeft
gekeken, is natuurlijk wel te zien. Maar ach je kent het gezegde; Beter goed gejat, dan slecht verzonnen. En deze slasher-film heeft dan ook alle bekende ingrediënten. Toch kan je met de film genoeg fun beleven want tussen al dat hak-werk zitten namelijk een paar geweldige moorden. Voor mij waren de scenes met; het meisje dat een onderdeel wordt van het douchesysteem, de jongen die gekookt wordt samen met de knakworstjes en natuurlijk het droger-incident, die er bovenuit sprongen. En vol in beeld! Mits je naar wat ik begreep goede versie heb, want de MPAA heeft 9 minuten laten verwijderen. De film speelt zich af in Valentine Bluff, een fictief mijnstadje. Twintig jaar geleden kwamen daar, op Valentijnsdag, bij een gasexplosie vijf mijnwerkers vast te zitten onder de grond. Slechts één van hen overleefde de ramp, Harry Warden ... door de andere vier op te eten. Dit is te zien en een erg sterke scene. Daarnaast is de killer met zijn gasmasker,mijn-helm en pikhouweel best creepy. Ik vraag mijn eigen ook af of de shots vanuit first person al eens eerder werden gedaan in een slasher van voor 1981? De locatie van de mijn was natuurlijk een ideale omgeving en als er dan ook afgedaald wordt naar die mijn zien we heerlijk enge claustrofobische mijnschacht-scènes. Met ook hier natuurlijk de nodige beelden van bloederige kills. De atmosfeer, personages en moorden zorgen voor een prima ervaring. Echter het enig gemis is de seks of naakt, iets wat helaas niet over is genomen van Friday the 13th(we kunnen niet alles hebben ) en wat toch wel vreemd is voor een film over een "Valentijnsdag-bloedbad."

My Bloody Valentine is een remake van de gelijknamige horrorfilm uit 1981. Ditmaal zijn aan de film 3D-effecten toegevoegd. Of deze de film beter maakte weet ik niet ik heb hem namelijk in het oude vertrouwde 2D gekeken. Misschien dat een 3D-beleving de film net dat beetje extra had gegeven om boven de standaard horror uit te komen.

Enfin de moordende mijnwerker Harry Warden met zijn gasmasker en pikhouweel is terug. Echter als horrorfilm an sich biedt de film maar weinig verrassingen. Daarnaast vond ik het verhaal (toch al nooit het meest briljantste in een slasher) in de oude film iets beter uitgewerkt. De saaie driehoeksverhouding waar dan soms de killer zijn werk verricht is gebleven maar de twist rond de killer Warden is te ongeloofwaardig. Ook werd veel spanning teniet gedaan doordat de muziek steeds als de killer in beeld was, aanzwelt. Over het acteerwerk zwijg ik verder maar... Positief was de gore en de blonde actrice Betsy Rue die frontaal in beeld een poedelnaakte dame-op-hakken speelt.

De jaren '80-film kon nog met bepaalde aspecten wegkomen echter anno 2009 is dit vooral standaard, middelmatig, en niets nieuws onder de zon. Oké de film was niet heel erg vervelend, maar is ook niet erg gedenkwaardig.

Wisselende gevoelens bij deze film. Er zitten namelijk in deze film prachtige shots. Maar daartegenover staat dat ik veel van andere scenes maar matig vond. Het verhaal gaat over de bekende Wyatt Earp en Doc Holliday in het stadje Tombstone. Nu ken ik het verhaal niet en het lijkt of dat de film er vanuit gaat dat iedereen de story wel kent. Het is een wraakfilm maar veel actie is er niet te bleven. Afgezien van de het einde wordt er eigenlijk niet veel geschoten. En die eind scene is dan ook van hele korte duur. Tussen het begin en het einde zien we voornamelijk meer hoe Wyatt Earp leeft. Veel scenes van eten, pokeren, lummelen en de barbershop. Henry Fonda speelde fantastische. Toch miste ik de spanning en interactie van andere acteurs om deze film naar een hogere plan te tillen. Ik vond het allemaal erg vlak.

Magere “Hicksploitation” De stijl was vaak wel interessant maar veel van de feitelijke inhoud was dat niet. Die stijl zag eruit als een soort mash-up van Bayou-exploitatie en arthouse. Deze film verrast alleen nauwelijks. Daarvoor zijn beide elementen te weinig voor ontwikkeld. Er is onverklaarbaar gedrag van de personages en de film zelf lijkt een lijstje van momenten. Het start nog veelbelovend met een vader die zijn zoon aftuigde. Compleet in zwart-wit geschoten echter al snel veranderd het in kleur en wordt het een eenvoudig wraak-verhaaltje met enigszins misplaatste ambities om iets meer te zijn. Om bij het laatste gedeelte compleet te vervallen in een actiefilm-clichés. Wellicht voor liefhebbers van dat genre dan ook iets boeiender.

"Hebben jouw ingewanden dezelfde kleur als de mijne", vraagt Jeffrey aan een donkere medescholier.

Hij is best een rare jongen die Jeffrey? Als een geslagen hond loopt hij rond op zoek naar road kill. In een boshut, weekt hij met zuur het vlees eraf en de beenderen bewaard hij. Hij is gefascineerd door biologie, en dan vooral ingewanden. Doet alsof hij spastische aanvallen krijgt. Drie klasgenoten; John 'Derf' Backderf, Neil en Mike zien er de lol wel van in, vinden het wel cool en Jeffrey wordt dus opgenomen in hun groep. Alhoewel ze nooit echte vrienden worden. Ze weten natuurlijk niet dat deze jongen zal uitgroeien tot de "Milwaukee cannibal" en dat hij zeventien mannen en jongens zal verminkingen en vermoorden. Jeffrey is namelijk de beroemde Amerikaanse seriemoordenaar/lustmoordenaar, necrofiel en kannibaal Dahmer.

Doordat de film is gebaseerd op de graphic novel (memoires in stripvorm) van Derf Backderfs over zijn vriendschap met de jongen die een seriemoordenaar zou worden, is dit een allesbehalve gangbaar zeg... coming-of-age-verhaal. We zien Jeff Dahmer van de brugklas tot na het eindexamen van de middelbare school in 1978. We zien zijn fascinatie voor dode dieren, zijn seksualiteit, zijn vreemd gedrag op school, zijn moeilijke thuissituatie, tot aan het geven van een lift aan zijn eerste slachtoffer Steven Hicks. Met als onderlinge gedachte waren er signalen? Konden we ook (of eigenlijk ik (Derf) voorkomen wat er later gebeurd is? Knap was het dat Jeffrey (een geweldige rol van Ross Lynch) ook niet afgeschilderd werd als die weirdo, een Freak. Ze laten hem zien als dat wat eenzame buitenbeentje, die maar weinig sympathieke jongen. Grootste verdienste van de film is de tweestrijd tussen; dat je Jeffrey het beste gunt, maar dat je ook al weet je dat het niet zo is gelopen.

Oké het is goed gemaakt en er wordt goed geacteerd, maar het verhaal en de film waren gewoon niets voor mij. Er is in de film geen achtergrondverhaal over Thomas, zijn toestand of over zijn broer en zus en waarom ze voor hem zorgen. En blijkbaar doe ze dat al ook al een tijdje maar nog nooit zijn ze opgemerkt? Feiten die gewoon worden geaccepteerd..? Er gebeurd verder een heleboel in de film maar eigenlijk ook helemaal niets! Kijken maar karaoke-zingen, eten op de bank voor de tv en de andere vaste dagelijkse routines! Kortom een saai en sober leven Tussen elke scene zijn er ook van die lange stiltes. Doen het altijd goed, als je wil benadrukken dat je artistiek bezig ben. Want Ja hoor... zucht... ik had weer te maken met een hip -arthouse film die realistisch familiedrama verpakt als horror. Ook geheel op hipster manier gemaakt, opgenomen in een beeldverhouding van 4:3 en de mannen laten uiteraard een baard staan! Tja daardoor sleept de film met een speelduur van 1 uur en 30 minuten, VEEL langer voort dan nodig is! Tja en de film eindigt gewoon....? Mij achterlatend met een onbevredigend en onvolledig gevoel. Wat de teleurstelling nog groter maakte!

Weinig innovatief maar vakkundig gefilmd oorlogsdrama. Een Amerikaanse productie die zich laat inspireren op het leven van Sara Góralnik Shapiro,een in 1930 geboren Pools, Joods meisje dat haar afkomst verborg en probeert te overleven, terwijl de nazi's steeds meer grondgebied bezetten. Ze ging uiteindelijk wonen in Verenigde Staten en stierf daar in 2018. Helaas verliest de film veel van zijn impact doordat ze zelden het huis verlaten. Op en rond het erf van de boerderij hebben ze het ook relatief goed. Van de nazi-bezetting is niet rechtstreeks iets te merken, zodoende leiden ze dan ook een aardig goed leventje; ze eten, drinken, slapen en bedrijven de liefde en zo van tijd tot tijd bezoekt de oorlog hen even. Zowel in de vorm van de nazi-bezetters als ook van de eigen strijders, de partizanen. Hier vertoont het ook niet iets wat al niet eerder is vertoond in andere films over de Tweede Wereldoorlog. Die nog redelijke 'wel en wee' op het platteland van de Oekraïne staat ook een beetje de impact van het verhaal in de weg, evenals het feit dat in de film Engels wordt gesproken. Meest interessante wat ik zag in de film was de viering van het Oekraïense Nieuwjaar met de naam 'Malanka' Een gebruik waar ik niets van kende en daarnaast best bevreemd was.

De titel suggereert dat we iets meer kunnen leren van de octopus die het leven van Craig Foster veranderde, maar onze hoofdpersoon kweelt met een ASMR-stem alleen oppervlakkige levenslessen van zichzelf. Oké, er zijn prachtig onderwaterbeelden maar echt...? Een documentaire over een volwassen man die verteld over hoe intiem zijn ervaring zijn met een octopus vulgaris? Gevoelens voor een emotioneel onbeschikbare octopus? Gevalletje codependent gedrag? De gehele tijd vroeg ik mij eigen af; "Raakte deze man nu opgewonden van een octopus?" Geen wonder dan dat deze man last had van een burn-out! Hm, daarnaast als je zo vaak het territorium van de octopus verstoort, dat deze niet meer schuw voor de mens is...had dit, afgezien dat dit meer klinkt als een obsessie, ook kunnen aflopen op iemands bord. Goed bedoeld, misschien maar ook ondoordacht..en tja, daar krijg je een Oscar voor? Dat een documentaire met als onderwerp Zoöfilie (of er aan grenst) zulke goede waarderingen krijgt, lijkt me eigenlijk ook best wel eng...

Ik kan met mijn opmerking tenminste kort zijn; voor mij is dit de minst leuke Guy Maddin-film tot nu toe; en dit is nu mijn zesde film die heb gezien (waarvan The Forbidden Room (2015) en Archangel (1990) beide 4* kregen) Echter dit voelde gewoon teveel als een documentairefilm met soms oubollige beatpoëzie erover. Erg eentonig. Sommige beelden waren zeker mooi of geslaagd maar het oeverloze gelul via die voice-over-vertelling...pfft. kan niet veel met die anekdotes over de familie van regisseur? Of deze nu fictie of werkelijkheid waren, mijmerende herinneringen...neuh niet echt interessant. En eerlijk gezegd de stad Winnipeg (of welke andere stad) laat me eigenlijk ook gewoon (hoe toepasselijk) koud!

Overdonderd bioscoop-spektakel met veel heldenverering. De film behandelt de historische slag bij Myeongnyang in 1597 waarbij een aanval van de Japanse vloot werd afgeslagen. Het bijzondere was dat de Koreanen slechts beschikten over 13 schepen, terwijl de Japanse vloot 333 schepen telde (133 oorlogschepen, en 200 logistiek ondersteunings- en bevoorradingsschepen) Kosten nog moeite werden gespaard om alles zo realistisch mogelijk over te brengen. Dit werkt samen met de tijdsduur soms in het nadeel van de film. De epische zeeslag is absoluut het mooiste spektakel in de film! Echter de weg om daar te komen is een stuk minder. Vooral in de eerste helft van de film is het getoonde nogal chaotisch. Er zijn teveel zij-verhalen die er niet toe dienen. Bijvoorbeeld over een niets toedoend personage, dat later in de film een heldenrol krijg, bij hem is zelfs een hele achtergrond bedacht met een dove vrouw. Ook gaan de vele personages (zelfs die van Yi) grotendeels verloren in het spektakel. Nu is admiraal Yi een nationale held en is dit zijn grootste wapenfeit maar soms kreeg wel een beetje de kriebels van zoveel heroïsme. Vaak ook onder-begeleiding van dik aangezette muziek die dan heroïsch moest klinken. Deze film over één van de belangrijkste confrontaties tussen de Koreaanse en de Japanse vloot is een wel geweldig schouwspel maar overtuigd niet helemaal.

Wat vind ik dit jammer zeg! De film ziet er best veel belovend uit met prachtige sombere nachtmerrieachtige realistische sferen en verontrustende, verschuivende camera-beelden (deed me wat aan Dogme denken, een pluspunt) die voor een extra beetje spanning zorgde. Echter levert de twee uur durende film tot aan het einde bijna geen grote spanning op. Het uitgangspunt verloor ook menigmaal wat aan kracht door te praterige scenes en de regels die werden vastgelegd, waren me wel duidelijk, maar het verhaal is erg wazig over hoe nu elk personage dat iets 'ergs' doet. Dat de geesten wat neigen naar Japanse meisjes met lange zwarte haren was zeker geen struikelblok, aangezien de film verder veel meer zijn eigen gang gaat. Het is dan ook best jammer dat de film met zijn gestileerde look en een paar sterke punten, net niet iets beter uit de verf kwam.

Boekverfilming (eerste verfilming) van het derde misdaadboek (Noorderveen) van Arnaldur Indriðason. Rechercheur Erlendur (Sigurdsson), de held van de reeks, onderzoekt de asbak-moord op een vrachtwagenchauffeur die hem en assistent Óli (Haraldsson) leidt naar een verjaarde verkrachtingszaak, een kindergraf en een oude genetische afwijking. Dat verhaal zelf zit goed in elkaar. Zelf heb ik het boek niet gelezen maar volgens wat andere recensies blijkt de regisseur zich wel verschillende vrijheden veroorloofd te hebben. Enfin, het is een goede en vaardige politiethriller geworden, waarbij het drama rond de moord en de thriller-elementen in deze context redelijk geloofwaardig zijn. Ook de Engelse titel Jar City wordt duidelijk in de film en heeft een en ander te maken met het werkelijk bestaande IJslandse bedrijf deCODE Genetics. De regisseur toont verder veel mooie beelden van IJsland en dat driehonderdduizend zielen tellende eiland is een kleine, benauwende ons-kent-ons samenleving met alledaagse smerige eetgewoontes en waar roddel en achterklap de boventoon voeren.

Het vijfde deel gaat van start met de ontsnapping van Duivelseiland waarna de Oosterse speurneus in mistig Londen verder de strijd aanbindt met de Vereniging der Moordenaars. Het middelpunt draait om het uitschakelen van de rijke staalfabrikant Anton Darvak (Henry Wilcoxon) Daarnaast is er een zij-plot met de grote vraag wie het (voorspelbare) hoofd is van dat moordenaars-gilde. Weinig Oriënt maar de achteraf straten van Londen waren een zeer goede vervanging. En gelukkig zitten er heel wat leuke hoogstandjes in de film o.a. een gevecht in een Engelse pub en een wilde achtervolging door de donkere straten van Londen. Met als onbetwiste climax de ontknoping tijdens een museumtentoonstelling en waarbij Peter Lorre zijn Duits mag oefenen. Leuk was het dat Lotus Long als mr. Moto's hulpje weer even terug was. Wederom een goede mysterie en misdaadfilm met een prima Peter Lorre die steeds opnieuw weet te verassen met zijn rijke personage. Rest mij nog één vraag; waarom dronk mr. Moto opeens geen melk meer?

Boris Karloff keert terug als de Chinese detective Mr. Wong. Dit keer raakt hij betrokken bij de moord op een antiquiteitenverzamelaar die in het bezit is gekomen van de gestolen grootste stersaffier ter wereld, het "Oog van de Dochter van de Maan'", waar zogenaamd vloek op rust. Niet moeilijk te raden wie er sterf...

De mysterie opzet: speelt rond een spelletje charades (hier "Indications" genoemd) op een feestje wanneer een pistool, daadwerkelijk iemand doodt. Men nam dus het plot dat schrijver Scott Darling al eerder gebruikte voor de film Murder at Midnight (1931) en bracht wat wijzigingen aan zodat het meer paste voor het Wong-personage

Deze tweede Mr. Wong-film kreeg een iets groter budget dan de eerste, bevat enkele buitenscènes maar voor de meeste van de tijd spelen de plot-twistten en verdachten zich toch allemaal binnen af dus op één plaats. Het moordmysterie komt weliswaar met een onvoorspelbare oplossing , maar doet dit door essentiële informatie over het motief van de moordenaar achter te houden. Och het is een Poverty Row B-film van 70 minuten en van dat niveau is het meer dan vermakelijk genoeg voor wat het is.

De op één na oudste Hammer-productie waarvan alleen een ingekorte Amerikaanse versie van 62 minuten genaamd Phantom Ship, bewaard is gebleven Het kreeg een horror-aanduiding maar eigenlijk is het een mysterie die handelt over én van de grote raadsels van de zee. Het schip werd zonder bemanning en Kapitein Briggs en zijn familie maar met de lading alcohol intact en de persoonlijke bezittingen onaangeroerd op volle zee aangetroffen. Niemand van degenen die aan boord waren geweest, werd ooit nog gezien of gehoord en de reden voor het verlaten van de Mary Celeste is nooit achterhaald. De film zelf is een vergeetbare zwart-wit B-film; waar volgens de tien kleine indiaantjes-formule op mysterieuze wijze verdwijnen of omkomen maar dan op een schip Wat heel toevallig ook een van de beroemdste "spookschepen" uit de geschiedenis is. Niet veel spanning, maar ach het is zondag, en het lage budget en de gedateerdheid en Bela Lugosi versterken de sfeer.

Nadat ik de House of Wax had gekeken met VIncent Price kwam ik er achter dat het een remake was van deze film. Daarom mij ook aan deze film gewaagd. Het eerste wat natuurlijk opvalt is dat deze film in kleur was. Maar ook het verhaal is iets anders want dat de boosdoener handelt vanuit artistieke overweging. En dat in een decennium waar vooral wetenschappers met hun experimenten in de film de dienst uitmaakte. Helaas richt de film zich ook meer op komedie en mysterie. De echte horror blijft achterwege. Hierdoor ontstaat er een veel luchtigere film en wordt de dreiging die van Ivan Igor moet uitgaan een beetje te niet gedaan. Glenda Farrell speelt de reporter Florence Dempsey , zij moet een sterke zelfstandige vrouw voorstellen, die weet wat ze wil. Echter het ging een stap te ver om haar dan ook de zaak tot het eind te volbrengen. En dan is er natuurlijk Fay Wray die ernaar hartenlust op los mag schreeuwen als Charlotte Duncan. Al met al is de film nog redelijk vermakelijk maar doordat de film in de dertiger jaren misschien te eng moet zijn geweest, is er gekozen om er humor in te stoppen. Iets wat helaas de spanning en mysterie geen goed doet.

Wat een gave film!! Er is via kickstarter geld opgehaald voor deze film. Het buget zal dus niet al te groot zijn geweest maar door de liefde voor Fantasy is dat bijna niet te zien! De CGI- Oger is redelijk inbeeld gebracht. En ook de orken en andere creaturen zien er degelijk uit. De verhaallijn is sterk en zoals in veel fantasy verhalen komt er een onwaarschijnlijk reisgezelschap die dan een avontuur beleeft. Waar veel van dit soort producties blijven steken in een wat achter elkaar aangeren en gevechtjes werd hier de tijd genomen en op de karakters dieper. Dit is natuurlijk doordat er nog zeker twee films moeten komen! Dit hobby project wat met ingezameld geld van kickstarter en de liefde voor het genre is gemaakt smaakt gewoon naar meer! Was aangenaam verrast en voor mij de eerste ontdekking van 2015!

Het is niet goed uit te leggen waarom ik de vijfdelige Mythica-serie zo gaaf vind, maar voor mij voelt als een gezellige warme deken. Die verscheen halverwege 2010 doormiddels van een crowdfunding en hadden uiteraard een klein budget maar ook veel hart. Ik was dan ook aangenaam verrast dat na acht jaar er opeens weer een nieuwe film online stond. Ook verrassend is dat Jake Stormoen die in de Mythica-serie het personage van Daegan speelde, nu regisseert.

Het grootste deel speelt zich af in een herberg die wordt geteisterd door een storm, waar een groep personages uiteindelijk wacht op beter weer, die bijna allemaal hun eigen agenda's en geheimen hebben. Door dingen op die beperkte locatie te houden en niet de gebruikelijke reis-verhaallijn, is het een frisse benadering van het genre. En op deze manier is de film ook in staat een om met minimale kosten een verhaal te vertellen.

Er is inmiddels negentien jaar verstreken na de ondergang van Necromancer Szorlock (uit de vorige films) Alhoewel Marek en de Rode Doornen (Redthorns) legendarisch zijn geworden, zijn de naweeën van de oorlog nog steeds voelbaar. Vytalion-soldaten worden opgejaagd en gedood. Rhistel en Leyaris zijn twee van die jagers. Ze ontmoeten de zwijgzame premiejager ‘The Stranger’ genaamd, die een mysterieuze lading vervoert in een kar.

Ze komen samen in de herberg van dwergenherbergier en zijn slaaf-bedienden Arlin en Erid. En niet veel later voegen ook edelman Aymon Thadruck en dorpsbewoner Resma zich bij hun. Spanning komt omdat het bijna voelt als een whodunnit. Aan CGI-effecten ontkom je eigenlijk niet in fantasie, echter is dit ook vaak een struikelblok door het budget. Ook hier is dat het geval maar voor het hoogtepunt, de onthulling van de inhoud van de kar waren ze zeer goed!

Eerlijk gezegd ben ik onder de indruk, hoe netjes dit er toch weer uit ziet. Veel nieuwe fans zullen ze er denk ik niet mee trekken maar de fans van de eerste vijf zullen hopen dat deze solide start is voor nog een handvol andere Mythica-films. Laat maar komen!

Nu moet ik eerst kwijt dat ik een enorme fantasy liefhebber ben! Dit beïnvloed dus voor een gedeelte mijn waardering van deze film. De eerste film in de reeks was voor mij een super film! Het was een B-film waarvoor geld door fans was ingezameld via kickstarter.Dit is bij deze ook het geval! Nu moet ik zeggen dat deze film een veel minder sterke verhaal-lijn heb. Vandaar dat ik het misschien ook allemaal wat minder vind. Het kan ook zijn dat het budget net iets te laag was. Wederom ontmoeten we de (onverwachtse) helden. En waar het eerste deel zo beetje stopte gaat het nu verder. De draak die we krijgen te zien is zeer mooi in beeld gebracht. Wat niet kan worden gezegd van een scene waar een stad word bestormd! Al met al is het een leuke knullige B-film. Die vooral voor liefhebbers goed te doen is! Alles lijkt een beetje op L.A.R.P. Melanie Stone vind ik daarnaast ook wel een schatje!

Laatste en vijfde deel van de Mythica-saga. En tevens de tweede film die regisseur John Lyde regisseert. Echter waarbij in deel vier nog een fijne steampunk-atmosfeer hing, is die hier ver te zoeken. Uiteraard is dit de afrondende film met het treffen van Marek en Szorlok. Nadeel is dat er teveel ingegaan wordt op de persoonlijk worsteling van de helden. Nu is dit een fijn Kickstarter-project en de acteurs zijn verder prima maar echt goed dramatiek kunnen ze niet overbrengen. Toch weet de film wel te overtuigen met zijn charme, wat gevechten, de terugkeer van Kevin Sorbo en een zeer leuke ontmoeting met dwergen-god Tek gespeeld door Kristian Nairn, een bekent gezicht uit een overbekende serie. Hier met wel meer tekst dan het woordje “Hodor!” Gelukkig is entertainment-gedeelte nog steeds hoog. En bewijst de film dat er ondanks een budget van $131,000 (LOTR had een budget van $100 miljoen) toch nog een hele leuke fantasy-film kan worden gemaakt. Tja en zo kwam er dus een eind aan dit project dat van mij alle lof krijg voor hun moed om een film te maken met een krap budget maar met vooral veel liefde!

Wederom een fijne film uit de Mythica-reeks. En dit keer zijn er wat steampunk- elementen toegevoegd. Wat zeker niet verkeerd was! Zo zien we een soort van strijdwagen die aangedreven wordt door de één of andere vloeistof, een luchtschip en motorbrillen dragende handlangers. Aan het begin krijgt Marek het laatste stuk van de machtige Darkspore in handen en moet hierna de strijd aanbinden met zowel de kwaadaardige necromantiër Szorlok en drie van zijn demonen als ook een stel huurlingen. Daarnaast blijft Admiraal Hess waarvan de Darkspore is gestolen het ook niet opgeven. Admiraal Borlund Hess wordt gespeeld door Eve Mauro die zich zichtbaar goed vermaak met haar rol. De film is van dezelfde kwaliteit als zijn voorgangers. Wat betekent dat de film met een zeer laag-budget is gemaakt. Alhoewel de film wel iets meer actie bezit. Het is toch een zeer knappe prestatie om met beperkt budget toch een erg mooie film af te leveren. Het goede aan de Mythica-reeks is niet het acteerwerk (al val dat reuze mee) of de gevechten. Nee, het leukste van de serie is het aanstekelijke plezier waarmee iedereen deze film maakt.

Voor degene die “Mythica: The Necromancer” willen gaan kijken zou ik adviseren om eerst deel 1 te kijken. En mocht je die film goed vinden kom je vanzelf bij dit derde deel. Het zijn zeker geen slechte films, zoals men hieronder wil doen geloven. Het zijn namelijk Kickstarter projecten en als het echt belabberd slecht was hadden ze zeker geen geld opgehaald voor 5 delen. Alles is een beetje te vergelijken met de Sword and sorcery B-films uit de jaren 80, zoals bijvoorbeeld “The Beastmaster.” Maar dan met een nog lager budget. Gelukkig is ook mijn grootste probleem uit het tweede deel opgelost, dit keer was het verhaal een stuk duidelijker en zonder veel gaten waarvan je je afvroeg hoe dat zou kunnen zijn gebeurd. Misschien dat de wisseling van regisseur daar iets mee van doen had? De Mythica films volgen de avonturen van Marek, die samen met een aantal andere avonturiers, en ondertussen haar vrienden, de missie aan zijn aangegaan om de onsterfelijke necromancer Szorlok tegen te houden. Dit derde deel opent met de training van Marek door Gojun Pye. Een rol van Kevin Sorbo ,die we natuurlijk kennen uit de serie Hercules en Andromeda. Ze oefent om haar controle over magie, en haar duistere kant, te vergroten. Dit word echter ruw verstoord en niet alleen door de volgelingen van Szorlock. Ook Peregus Malister heeft het er niet bij laten zitten na zijn vernedering in het vorige deel, en heeft Thane ontvoerd. Om hem weer terug te krijgen worden onze helden op een nieuwe Quest gestuurd. Om er zeker van te zijn dat de drie niet iets anders in hun schild voeren, en om het verlies van het vierde lid op te vangen, stuurt Peregus zijn handlanger Betylla met hun mee. Hoewel dit een makkelijke zoektocht lijkt te zijn, brengt het toch meer problemen met zich mee dan verwacht. Het is alleen al een zeer knappe prestatie, dat met de beperkte middelen, zulke degelijk special effects te zien zijn, het acteerwerk helemaal zo slecht niet is (ik heb veel slechter gezien) Combineer dit ook nog eens met een leuk verhaal, en dan is de film zeker de moeite waard om te zien. Deze derde film is een prima vervolg in de “Mythica Saga”