Meningen

Film die ontworpen is om een ​​zaak te verdedigen voor een specifiek probleem of onrecht. Schrijver en regisseur Lawrence Huntington had gehoord over de kwestie van de duizenden deserteurs in Groot-Brittannië, zo verzon hij een verhaal over een man die onberispelijk was in elk ander aspect van zijn leven maar die verstrikt raakt in een web van misdaad wanneer hij probeert zijn leger-revolver te verpanden bij een Londense juwelier om vervolgens te verzeilen in een nog erger toeval. Visueel was dit een sfeervolle Brit noir, en thematisch intrigerend. Joan Hopkins en Derek Farr waren hier allebei nogal stijf maar charismatisch en spraken in een vreselijk chique dialect. Gelukkig was hun ondersteunende cast veel aardser, en locatieopnamen rond Londen en de kust maakten dit levendiger dan wanneer ze gewoon in de studio waren gebleven, hoewel de sets die ze gebruiken in dat opzicht zeer effectief zijn. Ook aan het einde was de conclusie verre van gelukkig, hoewel het erger had kunnen zijn. Blijkbaar is de film ook beschikbaar met een alternatief Duits einde dat een happy end biedt (en een heel andere rechtszaal)! Over het algemeen is het niet uitzonderlijk, maar wel een plezierige film noir, vanwege de goede uitvoeringen, regie, script, gespannen sfeer en dramatische momenten.

De Hammer-remake van The Man in Half Moon Street (1945) Afgezien van een paar korte uitbarstingen van actie en enkele nachtelijke moorden in de mist, vertrouwt de film zwaar op spraakzame scènes en oninteressante dialogen. We zien dezelfde vier mensen in een handvol sets met elkaar praten. Het is vooral wachten en wachten op een mager einde. Het is jammer want Terence Fisher is een goed regisseur maar hier is het gewoon te weinig en te laat.

In de film herken je duidelijk de voortekenen van de Universal Monsters-films die nog zullen gaan komen. Veel van de elementen uit die films zien we hier al in terug: sombere, gotische settings; griezelige technieken met de verlichting, krachtige spanning gecombineerd met humor; en de verwrongen, monsterlijke make-up van de hoofdpersoon. Deze elementen zijn geheel toe te schrijven aan regisseur Paul Leni, een Duitse expressionistische regisseur uit de jaren '20 die films is gaan maken in Amerika. Deze was tevens verantwoordelijk voor de meeste decorontwerpen. Deze met donkere atmosfeer, horror-elementen en humor gevulde horrorfilm bezit dus veel kenmerken die bij latere Universal Monsters-horrorfilms gebruikelijk zullen gaan worden.

Losjes gebaseerd op de roman L’Homme Qui Rit van Victor Hugo vertelt de film het tragische verhaal over Gwynplaine en zijn geliefde blinde Dea. En al lig de nadruk niet echt op de horror, zijn er wel een paar mooie gruwelijke taferelen (uit het oogpunt van 1928) te vinden. Toch is deze veel meer opgezet om een groot publiek aan te spreken. Dus is er veel tijd voor romantiek en actie in de vorm van massascènes te zien. Verder zorgt de hond Homo, de wolf nog voor een paar vertederde momentjes.

De Russische actrice Olga Baclanova, die ik later nog tegenkwam als de trapeze-artiest Cleopatra in Freaks,speelt Hertogin Josiana, een verwende, liederlijke erfgename die probeert Gwynplaine te verlokken in een rendezvous. In Dea was de actrice Mary Philbin te herkennen die al eerder in een ander verfilming van Victor Hugo; The Phantom of the Opera te zien was. Maar de meeste eer gaat toch naar de fantastische Duitse Conrad Veidt (Das Cabinet des Dr. Caligari, Orlacs Hände of Jaffar in The Thief of Bagdad) Hoe hij constant rondloop met die grijns, terwijl hij met zijn ogen toch het verdriet uitbeeld van een getergd persoon, is erg goed!

Die doodsgrijns van Gwynplaine was een creatie van make-up artiest Jack Pierce. Deze man was later ook betrokken bij vele Universal Horror-films inclusief; Frankenstein, The Mummy, The Wolf Man, The Invisible Man. En dan is er nog het geluid: Universal was in mei 1927 begonnen met de pre-productie van de film. Echter vond er toen een onvoorziene gebeurtenis plaats. Warner Bros bracht de film ' The Jazz Singer,' één van de eerste films waarin de acteurs praten, uit. Die film werd een succes en om hun aanzienlijke investering in The Man Who Laughs niet verliezen, gingen ze aan het werk om een ​​Movietone-soundtrack voor de film te creëren.

Zowel historisch als ook als vermaak was deze film dus zeer de moeite waard om te kijken.Een heerlijke spannende ontroerende film met een prachtige donkere sfeer en een echte publiekstrekker uit de jaren '20.

Prima ‘klassieke’ westernfilm. Waarin het oude westen (Lee Marvin en John Wayne) tegenover het nieuwe westen (James Stewart) wordt gezet. De tijd dat veedrijvers, outlaws en revolverhelden het voor het zeggen hadden, raakt op zijn einde. De opkomst van de trein zorgt ervoor dat steden ontstaan en de stadsbevolking zich organiseert. Die verandering wordt zeer goed geïllustreerd door advocaat Ransom Stoddard, oude revolverheld Tom Doniphon en bandiet Liberty Valance. Stewart,Wayne en Marvin spelen die rollen dan ook uitstekend. Ook in het romantische gedeelte, in de vorm van Vera Miles, wordt er uiteindelijk voor het nieuwe westen gekozen. Echter schiet regisseur John Ford af en toe zijn doel voorbij door zich teveel te richten op van die typische Amerikaanse politieke zaken. Met de scene in het schooltje sloeg de film voor mij zelfs dood. Ik als Europeaan zat daar toch wat minder op te wachten. Ondanks dat alles waren de sfeer, het prachtige camerawerk en het toch wel geniale verhaal die dit tot een fijne western maken.

Qua plot is dit een aardig, aangename, vijftiger jaren B-sci-fi-film. Helaas bezit de film ook een te rechtaan plot en ontbreekt het regisseur László Kardos een beetje aan stijl. Dr. Murdock, leidt een meisjesgevangenis om zo hun levenskrachten via elektriciteit op te kunnen nemen, hierdoor kan hij zelf onsterfelijk blijven en niet in steen veranderen. Er is wat spanning tussen Victor Jory en de andere doctoren, als de transfusies te snel uitgewerkt zijn, waardoor het aantal donoren en de frequentie waarmee ze nodig zijn toeneemt. Echter is er niet veel meer dan wat gepraat, geschreeuw, flauwvallen en rondsjouwen met vrouwen in hun nachtjaponnen. De film vereiste dus weinig cinematografie of art directie, alles in de film vrij eenvoudig, toch zit er wel een zekere charme in dit soort 'B'-thrillers. Het was niet de engste of de meest opwindende maar nog wel vermakelijk!

Een zwijgzame kapper die een verhaal vertelt? Met een keuvelde filmnoir-achtige voice-over vertelt het over een voorspelbaar maar gezellig verhaaltje van louche investeringszaakjes, chantage en moord Alles in comfortable zwart-witfotografie. Het plot is dat van een op film noir-twisters geïnspireerde met veel gin, sigaretten en overspel, waarin de juiste man wordt veroordeeld voor de verkeerde misdaad. Weinig verheffend en als er al spanning was, wordt deze opgeheven doordat de film in veel te rustig tempo verloopt. De film brengt je dan ook eerder in een meditatieve toestand. Billy Bob Thornton had weinig dialoog, James Gandolfini doet niet veel meer dan wat hij in de ‘Sopranos’ deed maar of het het acteren of gewoon de film was... ? Echt overtuigd was deze film echter nergens. De overige castleden zijn gezichten die je in zo beetje elke Coen-film ziet langs komen, waaronder natuurlijk actrice Frances McDormand die getrouwd is met Joel Coen. Uiteindelijk is het allemaal op het middelmatige af en kruipt sloom naar zijn einde.

Bruce Campbell, de acteur, die door zijn rollen in Within the Woods en Evil Dead van zijn jeugdvriend Sam Raimi een fenomeen werd, maakt zijn regiedebuut. Maar naar mijn mening is het een verschrikkelijke drol. Al kan dat ook te maken hebben met dat de film vol zit met slapstick-komedie zit en...ach je ziet het aan mijn waardering...Een zakenman ontwaakt na dodelijk hoofdletsel met aan één kant de hersenen van een Russische taxichauffeur. Tja...uiteraard gaan ze kolderiek over de controle van het lichaam strijden. Daarnaast is er flauwekul over de professor en diens hulpje Ted Raimi (de broer van de regisseur) Bizarre personages in overvloed maar effectief was het voor mij niet echt. Als ‘toffe jongens onder elkaar’ (Campbell, Raimi, Goodman) was het ongetwijfeld een en al lol Maar een goede film...? Tja als je films uit de jaren 50 houd waarin mensen elkaar achterna zitten als bij wijze van grap misschien...Anders niet veel meer dan Schlocky vreselijke onzin.

Dokter Lawrence: “Sometimes I think you’re mad,” Dokter Rigas: I am!”

Voordat regisseur George Waggner en zijn speciale effecten-team samen met Lon Chaney Jr. in hetzelfde jaar de klassieker 'The Wolf Man' opnamen, werkte ze aan deze film. Chaney Jr. is hier te zien als Dan McCormick een soort levende gloeilamp. Meer dan een Universal horror-vluggertje uit zijn tijd is het niet. Twee wetenschappers de goede Dr. Lawrence (Samuel Hinds, The Raven, Son of Dracula) en de slechte Dr. Rigas (Lionel Atwill, Doctor X,The Vampire Bat) experimenteren met elektriciteit. Chaney Jr speelt Dynamo Dan, een proefkonijn en goed zak, die meer geïnteresseerd is in de hond dan in de Lawrence's nichtje June (Anne Nagel) 'Man Made Monster' is verder nog wel een aardige B-film, maar verre van geweldig.

De film volgt reclasseringsambtenaar en gescheiden vrouw Cathy wordt belast met de zaak van de moordenares Mary Laidlaw, die van de lokale bevolking de bijnaam 'Heks' en "Bloody Mary" kreeg toebedeeld. Kort na haar vrijlating worden echter twee kinderen vermist...tja...wie krijg er dan de schuld? Regelmatig zijn horrors over volksverschrikkingen goed voor een gezellig portie griezelen, echter deze film houdt zich meer bezig met alledaagse sociale kwesties en persoonlijk drama van de personages dan met zijn bovennatuurlijke elementen. het weet ook niet of het nu een politiethriller, drama of horror wil zijn? Maar slaagt er sowieso niet goed in ze alle drie te combineren. En het einde wordt te open gelaten, gezien hoe rechttoe rechtaan de rest van de film is. Echt jammer, want de enkele folk-horrordingetjes met alruinwortels en spreuken waren best wel lekker en het acteerwerk was redelijk goed. Nu heb ik nog een zwak voor folk-horror en hekserij verhalen en geef het een half puntje meer maar eigenlijk is het meer een Iers duister drama. Het werkt niet en voelt aan als de zoveelste film van A24/"elevated horror"

"Take a good look, you piece of human excrement! This is the tainted blade of the Pale Night, straight from the Abyssal Lair!".

Om eerlijk te zijn, toen ik de vorige film van regisseur Panos Cosmatos, zag was ik niet onder de indruk. Ja, ik vond het visueel prachtig. Ik vond de film vooral pretentieus. Echter na bijna acht jaar taal noch teken was daar 'Mandy' en ditmaal is het geen experimentele, pretentieuze film! In het begin van de film leek het er even op dat het weer dezelfde zweverige manier ging worden als dat hij deed in zijn vorige film. Het waren veruit de lastigste minuten om doorheen te komen. Het was een kwartiertje wachten maar dan begint het verhaal pas goed en word je als kijker beloond.

Daarbij zit Mandy vol verwijzingen: veel naar de 80’s, en niet alleen door het decennia waarin de film zich afspeelt. Ook zijn er niet de gebruikelijk crossfietsen of old school video-spelletjes. Nee de verwijzingen zijn vaak veel subtieler; T-shirts van Mötley Crüe en Black Sabbath, veel uit de film (en cultmagazine) Heavy Metal, Dungeons and Dragons role-play game (waar het bovenstaande citaat van is) en demonen die lijken geïnspireerd op Clive Barker's creaties. Echter er zijn veel meer verwijzingen zo is het openingsnummer Starless van King Crimson en dat is niet zomaar! Dit nummer komt van het album Red en is dus niet heel toevallig de naam van Nicolas Cage's personage. Terwijl Crimson zich laat vertalen in karmozijn, een naam voor een bepaalde rode kleur, en in deze kleur doordrenkt, de film zich regelmatig.

Natuurlijk kan je vraagtekens stellen bij de personages en hun handelingen. Hoe kon Red, T'he Chemist' (wat heerlijke kop heeft die Richard Brake toch!) vinden, stond de tijger ergens voor? Waarom was de cultleider zo geïnteresseerd in Mandy. Hoe kwam het dat de Black riders; Scabs, Fuck Pig en Dog the Dog soms bovennatuurlijke krachten hadden? Hoe kwam het dat Red wapens kon vervaardigen en blijkbaar ook wist te gebruiken? Echter gaat het niet om logica. Het gaat om een man die naar de hel afdaalt om zijn geliefde te wreken. En dat allemaal op een heerlijke elektronische score van wijlen Jóhann Jóhannsson.

Misschien had dit simpele gegeven niet over een 2 uur durende film uitgesmeerd hoefde te worden. Echter zorgt de uitvoering er nu voor dat dit niet zomaar een simpel dom wraak verhaaltje is geworden. Waarbij het acteerwerk van Nicolas Cage meer dan uitstekend scoort! Daarnaast is de film ook nog eens lekker grafisch en bloederig. Wat de film alleen maar meer ten goede komt! En oké de film was zeker geen snelle hap-slik-weg mainstream film. Maar rechtgeaarde horrorfilm-fans moeten hun vingers hier toch bij kunnen aflikken!? Regisseur Panos Cosmatos overtuigd echt goed met dit heerlijke horrorwerk en weet ditmaal mijn horrorhart ieder geval te raken!

Zoveelste lopende band Z-grade vin flick. Alleen dit jaar kwamen er al maar liefst 10 Haaienfilms uit! Deze houdt zich vast aan de basisformule: zwoele locatie, cast en gekleed in badkleding en een grote vis. Op het menu staat een groep vrienden, die samenkomen in Hawaï om Jessie te helpen over haar ex-verloofde heen te komen Ze werd vlak voor haar huwelijk gedumpt. Carcharodons blijken erg therapeutische te werken?

Het eerste deel van Maneater is zwaar op dialoog en toeristisch beeldmateriaal van het resort waar het is gefilmd. Behalve aan het begin de dochter van het Harlan-personage en een paar vlugge naamloze hapjes. Harlan de haaienjager was een rol van country-muzieksuperster Trace Adkins. Misschien opvallend maar om de verkeerde redenen; zijn dialoog is zo slecht geschreven (tenminste ik hoop dat het dat is!) dat hij overkomt als een enorme eikel in plaats van een heldhaftig Kapitein Ahab.

Nu zijn de rest van de meeste andere personages ook variërend tussen flauw en onsympathiek, en het wordt dus al snel vervelend om naar ze te luisteren. Na die lange tijd met de personages te hebben doorgebracht, gaat de haai dan eindelijk los. Er is niet veel speeltijd meer dus worden ze snel even erdoorheen gejaagd. De aanvallen zijn wat grafischer dan in veel soortgelijke films, er zat zelfs een beetje praktische gore in.

Maar te veel haai is duidelijk van gemiddelde CGI-kwaliteit en bij de slachtoffer werd veel verdoezeld door bloederig water. Af-en-toe lijkt de diepte van het water ook te laag voor de grootte van het wezen. En dan zijn er nog de lachwekkende scènes van de vin die het oppervlak breekt en meer doen denken aan de commandotoren van een onderzeeër. Het zorgt ervoor dat haaien in The Reef: Stalked zelfs Oscarwaardig lijken. Ach...het was amusant maar de film slaagt er niet in om indruk te maken.

Het regisseursduo Alexandre Bustillo en Julien Maury weten toch maar mooi weer te verassen! Oh "Le Mangeur d'Âmes" of "The Soul Eater" is zeker geen meesterwerk, maar niettemin wel een zeer professioneel goed gemaakte, meeslepende, spannende en vaak verontrustende film.

Het is ook meer een politie-moordmysterie en thriller dan een echte horrorfilm vol shock, maar wees gerust, er zijn nog steeds een handvol misselijkmakende momenten (met praktische effecten) om van te genieten. Een ander verschil tussen deze film en de eerdere films (behalve "Leatherface") is dat ze niet werken vanuit een scenario dat ze zelf hebben geschreven, maar vanuit een "nieuwe" bewerking van het boek van Alexis Laipsker.

De gruwelijke dood van een echtpaar in een afgelegen Frans bergstadje lijkt op de een of andere manier verband te houden met een reeks onopgeloste verdwijningszaken van kinderen. Twee politie-inspecteurs van verschillende divisies doen onderzoek en stuiten op een oud folkloreverhaal over een gehoornd wezen dat zich voedt met zielen.

Vanuit twee verschillende benaderingen proberen ze de bijna onmogelijke puzzel op te lossen. Naarmate dat onderzoek vordert, wordt de lokale legende van de ‘zieleneter’ een steeds dreigende aanwezigheid tot het allemaal samenkomt tegen de tijd dat de film eindigt. Is er na het einde een heftige en bloederige scene maar bijzonder genoeg is dit voor het regisseursduo een nogal een ingetogen film met weliswaar ook een aantal goede onvoorziene wendingen.

Een deel dat zo goed is komt voort uit de geweldige uitvoeringen. Virginie Ledoyen (dat meisje uit The Beach, 8 Women) schittert als Elizabeth Guardiano en Paul Hamy (The Ornithologist, 9 Fingers) weet goed de geheimzinnige Franck de Rolan neer te zetten. Zo de vertolkingen brengen het verhaal op een manier die druipt van de spanning tot leven, terwijl de visuele elementen voor genoeg verschrikkingen zorgen. Heerlijke eersteklas detective-thriller!

Italiaans knip en plakwerk! Hierdoor ontstond er een soort greatest-hits-verzameling van scènes van eerdere films; uit Il Paese del Sesso Selvaggio (1972) de krokodil die wordt gedood met een mes en de vrouw die wordt gedood en opgegeten door kannibalen uit Ultimo Mondo Cannibale (1977) de doodssequentie van Me Me Lay en uit La Montagna del Dio Cannibale (1978) de castratiescène, beelden van een slang die een aap eet en de man die door een krokodil in het water wordt getrokken. Dit alles met elkaar verbonden door een nieuwe verhaallijn die is geïnspireerd op de tragedie van de Jonestown Massacre van 1978 in Guyana en met de nodige andere stockbeelden van dieren, al dan niet knabbelend op een prooi.

Uiteraard begint het avontuur in New York, waar rond Kerstmis iemand gedrogeerde blaaspijltjes naar slachtoffers schiet. Waarna Sheila (Janet Agren, City of the Living Dead) wiens zus Diana (Paola Senatore, Emanuelle in Amerika) is verdwenen via verontrustende filmbeelden (vermoedelijk ook uit andere film) van de plaatselijke professor te weten komt dat een sekteleider in Nieuw-Guinea achter deze snode activiteiten zit! Oh... en de blaaspijltjes zijn ze natuurlijk vergeten als het eenmaal jungletijd is!

Tja...en voor een film die 'levend opgegeten door de Kannibalen' heet wordt er maar weinig mens gegeten! (alleen aan het begin en einde zijn er de recycl-beelden) Veel wordt gevuld met beelden van mensen die rennen in de jungle, de nodige bitch slaps en rituelen van de sekte wat vaak bizarre seksscène-ideeen waren; rituele verkrachting door drie broers van het slachtoffer (Me Me Lai), een gehypnotiseerde Sheila die op een altaar-bed wordt geofferd met een slangengif-dildo en later naakt en geheel goudgeverfd is of de middenin de achtervolging verkrachting. Tja als je nog niet die andere kannibalenfilms heb gezien zal het niet zo gauw opvallen dat het gaat om hergebruikte beelden. In dat opzicht kwam de film nog niets eens zo heel rommelig over. Ach vooruit laat ik mild zijn met mijn waardering!

Levenloos vervolg op het origineel van Tobe Hooper. Voor wie het origineel niet hebben gezien die gaat over een bezeten vouw-persmachine die mensen eet. Echter is de film zonder enige relatie tot de eerste film, je vraag je eigen af waarom men zou beweren dat dit een vervolg is? Het gaat over een school die een nieuw geautomatiseerd beveiligingssysteem introduceert en door het computervirus Mangler 2.0 (tja echt dat is de link!) een kunstmatige intelligentie verwerft. Helaas zijn alle kills buitenbeeld of tarten elke vorm van logica, blijft het met de vrouwen bij suggesties en gaan niet uit de kleren. Het is dus erg moeilijk om positief te zijn over de film maar toch was er één goed kort momentje; Lance Hendrickson die door de computer is geassimileerd. Deze film is in alles middelmatig zelfs voor dit type B-film.

Ondanks dat het bronmateriaal geschreven door Stephen King, niet eersteklas en maar vrij kort is, wist regisseur Tobe Hooper (ook verantwoordelijk voor het veel betere Salem's lot) er net voldoende uit te knijpen om er nog net iets leuks van te maken. Dit komt vooral door de prachtig vormgegeven 'Mangler' (al zijn het soms wel ouderwetse computeranimaties) en de heerlijke gore effecten. Er is maar weinig verbeelding voor nodig omdat ding hongerig wasvrouwen naar binnen te zien schrokken. Tja, over het acteren hou ik verder mijn mond maar wie weleens een horror kijkt weet dat het vaak niet het sterkste punt is. (ja ook van de aanwezige Robert Englund) 'The Mangler' is natuurlijk geen topper maar de film is wel leuk om naar te kijken.

Deze slasher-film kwam uit in hetzelfde jaar als ‘Friday the 13th’ en toentertijd sprak men; ‘dit gaat te ver’ Dit zat hem niet zo zeer in zijn bloederigheid (al was deze redelijk goed) maar meer in het concept. In het tijdperk waarin de drijfveren van een moordenaar even afwezig waren als hun dialoog, neemt Maniac je mee tussen de oren van maniak Frank Zito. Je volgt domweg deze seriemoordenaar met (heel Freudiaans) mama-problemen in nachtelijk New York op jacht naar vrouwen om ze vervolgens te scalperen. Geen mysterieuze gemaskerde moordenaar maar een op een vreemde manier sympathieke schizo, die eigenlijk niemand wil kwetsen. Dat concept zal later geperfectioneerd worden door films als Angst (1983) en Henry (1986) Natuurlijk, heeft de film ook zijn typische slasher-suspense-scènes van het willekeurige meisje dat rent en zich verbergt voor de moordenaar en dat eindigt in een bloederige moment. En die Tom Savini-special effecten zijn uiteraard zeer goed! Nu is het low-budget film en bezit het daardoor ook een paar mindere elementen. Zo gaan sommige dingen net iets te lang door en vond ik persoonlijk het einde niet echt geslaagd. Het kwam mij iets te makkelijk en redelijk dom over. Alsof je opeens in een zombieachtige film was belandt!

Aangenaam verrast! Maniac is een remake van de gelijknamige film uit 1980. Ik heb het origineel niet gezien dus ik kan niet vergelijken, al las ik wel dat het origineel geen gebruikt maakt van de POV-techniek. De film is geschreven door Alexandre Aja (High Tension, Piranha) en Gregory Levasseur (The Hills Have Eyes, Mirrors) En ik moet zeggen de film is een best mooi gemaakt. Shots (POV) zijn allemaal vanuit het oogpunt van Frank Zito. En dat is, na even te wennen, een aardig idee om een verbeelding te geven hoe een geestelijk gestoord iemand de wereld ziet. Acteerprestaties zijn ook niet slecht, Elijah Wood speelt goed, al overtuigd hij niet helemaal. Meer als een zielige jongen met mama-problemen. Nora Arnezeder laat een mooie kwetsbare maar tevens sterke vrouw zien. Waarmee ze een goede Final Girl is. Echter het blijft een slasher met zijn roots in de jaren '80. Wat betekent dat er ook gekilled moet worden. Dit is vermoedelijk net als de voorganger enigszins voorspelbaar. En sommige gebeurtenissen zijn daarnaast erg ongeloofwaardig. Menige dame loopt rond als een kip zonder kop totdat ze in de val loopt. Al zijn de gruwelijke stukken in de film dan wél weer goed uitgewerkt. En het vrouwelijke schoon heeft geen probleem om met ontbloot bovenlichaam rond te lopen. Daarom is Maniac zeker geen verkeerde film om te kijken.

Late jaren tachtig B-film/horror op z'n best: crimineel New York en een ondode ex-agent die wraak neemt omdat naar Sing-Sing is gestuurd vanwege politiegeweld. Een vrolijke low budget rit die op plezierige wijze de slasherfilm-formule (Matt Cordell is groot en lijkt bovennatuurlijke krachten te hebben) fuseert met het jaren 80 actieplot Alhoewel dit dus daardoor creatief genoeg is om wat broodnodige originaliteit toe te voegen! Tja wat wil je als het slimme script van Larry Cohen kom? In plaats van dat slachtoffers wegrennen van de moordenaar, rennen ze juist naar hem toe, door de vertrouwenspositie van agenten Paniek, paniek, een politieagent vermoordt onschuldige mensen, en geheel logisch is de reactie natuurlijk om terug te gaan moorden. Alleen een groot minpunt, de moorden zelf zijn niet zo opwindend. Niet veel te zien hier en dat van regisseur William Lustig die ook de beruchte video-Nastie Maniac (1980) maakte... Oké, om het gebrek aan creatieve kills (behalve de gast die verdrinkt in nat cement) te compenseren, heb je wel een stel iconen uit de jaren 80 in de hoofdrollen. De beste goede slechte acteur Bruce Campbell, Hundra-actrice Laurene Landon, Tom Atkins,(meerdere Carpenter films) en Sam Raimi en Jake "Raging Bull" LaMotta maken cameo's zonder vermelding in de credits. Ja dit waren erg leuke 90 minuten

“I feel like John fuckin’ Wayne!”

De film uit 1988 had een goed uitgangspunt maar kampte een beetje met geldproblemen waardoor het net niet helemaal de juiste toon raakte. Desondanks slaagde de film er wel in om een aardig beetje winst te maken, wat de weg vrijmaakte voor een vervolg met een hoger budget.

Daarom gaan de avonturen van de ten onrechte opgesloten, vermoorde en daarna bovennatuurlijk herrezen politieagent Matt Cordell (Robert Z’Dar) na 2 jaar weer door...Nadat hij op de een of andere manier zijn waterig graf overleefde, patrouilleert hij wederom wraakzuchtig door de straten van New York. En ditmaal werkt hij samen met de Times Square Killer, waardoor je een vreemd buddy-psycho-moordenaar-plot krijg...

De filmmakers hebben nog steeds lol met het concept en laten Jack Forrest (Bruce Campbell) kennismaken met het mes-stokje van de wrokkige Cordell. Ook politie-vriendin Teresa Mallory verdwijnt algauw van het toneel na een geweldige vurige achtervolging, één van de hoogtepunten in de film. Nu die uit de weg zijn, tijd voor wat nieuwe spelers; psycholoog /agent Susan Riley (Claudia Christian) en hardvochtige rechercheur McKinney (Robert Davi)

Maniac Cop was iets te terughoudend met zijn actie en moorden, maar Maniac Cop 2 vult zijn looptijd met genoeg wilde actiescènes. Jongens vliegen uit ramen, racen door de straten van New York, botsen op een busje Een agent wordt aan de haak van een sleepwagen gehangen, naast de auto rennende vrouwen en mensen in brand. Het stuntwerk en de special effecten zijn hier voortreffelijk!

Het bouwt voort op de eerste film, maar heeft een betere verhaalvertelling, betere productiewaarden en hoger entertainmentwaarde. Een enge film is het dan niet maar een toffe actiefilm met lichte horrorelementen wel! En op de een of andere manier krijg de Maniakale politieagent ook zijn eigen rap-aftitelinglied (Na Freddy Krueger - the Fat Boys) Dit horrorvervolg doet zo ongeveer alles beter!

Het is verbazingwekkend dat de film nog zo goed werkt! Want als het een regisseur lukt om het pseudoniem Alan Smithee als uitvoerend regisseur weet toe te schrijven aan de film is iets goed loos! Larry Cohen had een script geschreven waarin een zwarte detective een reeks moorden in Harlem zou onderzoeken. (hij stond ook aan het begin van Blaxploitation-beweging)

Om een ​​lang verhaal kort te maken; de investeerders waren niet enthousiast over dat plan! Geërgerd weigerde Cohen te herschrijven, tenzij hij ervoor werd betaald. Niet dus...waardoor William Lustig moeite kreeg met het verloop van de film want de opnames waren al aan de gang. Uiteindelijk vertrok Lustig ook, waardoor producer Joel Soisson gedwongen werd om te herschrijven, (Bride of Frankenstein?) opnames te maken en zelfs ruimte op te vullen met scènes uit de vorige film

Maar goed weet je nog hoe Matt Cordell aan het einde van #2 zijn hand uit de grafkist sloeg? Wat blijkt een of andere voodoo-priester wil hem opnieuw wakker te maken. Om vervolgens de belangrijkste focus van het verhaal te liggen op pogingen van rechercheur Sean McKinney(Robert Davi) samen met Dr. Susan Fowler (Caitlin Dulany0 de naam van comateuze Kate Sullivan "Maniac Kate" (Gretchen Becker) zo genoemd vanwege buitensporige geweld, te zuiveren.

Helaas is het eindresultaat maar wisselvallig. Het voelt echt als een direct-to-video zelfs met de manier waarop het is opgenomen. De productiekwaliteit is dus minder, het verhaal is een puinhoop en past niet goed bij de voorgaande delen. Wel is er nog genoeg actie, om enigszins van te genieten. Na een verrassend goede start. een nog betere tweede film wordt er nu met de laatste een flink stapje terug gedaan.

Deze film werd op 13 juli 1937 uitgebracht, met goedkeuring van de nationaalsocialistische partij en kreeg de beoordeling "artistiek waardevol" Niet heel gek als twee Britten in het "louche" Parijs, afgeschilderd worden als een stel boeven en bedriegers. Desondanks bezit de film (gelukkig) geen groot anti-Engels sentiment en is het absoluut behoorlijk amusant.

De detectives Morris Flint (Hans Albers) en Macky McPherson (Heinz Rühmann) doen zich voor als Sherlock Holmes en dr. Watson (terwijl niemand anders in de film lijkt te beseffen dat deze fictief zijn) en blunderen wonderwel op een complot om vier postzegels van onschatbare waarde te stelen. Er is wel ook een liedje wat beide heren zingen als ze in bad gaan maar dat is gelukkig snel voorbij. En in de laatste scène in de rechtszaal volgt een opvallende onthulling van de identiteit van de 'lachende man'. Zowaar was dit een leuke variant op Sherlock Holmes, die zijn tempo nooit laat verslappen en een zeer plezierige tijd oplevert!

Ja, soms worden lage verwachtingen ook beantwoord. Niet dat dit een hele slechte film was, maar het is verre van bevredigend. Het verhaal gaat over de zussen Rojas, Liana en Sophia, die een atelier in een oud gebouw in LA gaan huren. Uiteraard met een duistere geschiedenis want een vorige eigenaar was een seriemoordenaar. En tja, er zit een mannequin in de film maar die staat voor het grootste deel van de filmin de hoek van de kamer. En daar ligt het grootste probleem, als de etalagepop letterlijk niets doet...rest alleen nog vier meiden die wijn drinken en probleemjes bespreken. Af-en-toe onderbroken door enkele jumpscare-momenten, er valt één off-screen moord en er is wat bloed...te mager om van goede 'horror' te spreken. En in de laatste 15 minuten verteld men het verhaal over de seriemoordenaar....wat, als men dit had larten zien, waarschijnlijk een betere film had opgeleverd...aangezien het prolooggedeelte dat in zwart-wit is opgenomen, het meest stijlvolle en sfeervolle deel van de hele film was.

Horror in het bejaardentehuis. Het is fijn als een horror voor de verandering zich eens niet rond een groepje jongeren afspeelt maar alle hoofdpersonages oud zijn. Het is dan ook erg jammer dat dit maar een vrij matige film is geworden. De 70-jarige Judith (de 73-jarige actrice Barbara Hershey) lijdt aan een ziekte, waarop ze naar een zeer gotisch ogend rusthuis verhuist waar uiteraard vreemde dingen aan de hand zijn. De Belgische regisseur/scenarist Axelle Carolyn komt niet bijzonder origineel uit de hoek, op zich hoeft dat nog niet per se problematisch te zijn. Veel erger is het feit dat ze niet eens de moeite doet om er een goed samenhangend geheel van te maken. Er werd slecht gespeeld met of de angst uit bovennatuurlijke factor kwam of de ziekte. De uiteindelijke verklaring van wat er in het verzorgingshuis gebeurt, is niet geheel onverwacht en lijkt bijna als iets uit een tv-film uit de jaren '70 of '80. De film is zo bezig om je te proberen ergens over na te laten denken, dat de horror maar licht aanwezig was. Deze film ben je zo weer vergeten!

Amerikaans-Japanse exploitatie-film waarvan niet goed duidelijk is wanneer de film nu precies is gemaakt. Volgens Wikipedia bestaan er zelfs drie jaartallen. Ach, uiteindelijk gaat het natuurlijk om de film en dat is best geinige onzin uit de late 50's. Een goedkopere variatie op de Wolf Man (1941). En het gaat gelijk goed want aan het begin zien / horen we een stel Japanse badende schone worden afgeslacht (uit beeld dus) door een aapachtig -monster. Waarna ze overschakelen naar het Mad Scientist met monster - concept. De Japanse doctor Robert Suzuki is bezig met onduidelijke experimenten en krijg bezoek van de Amerikaanse journalist Larry Stanford. Assistente in dit complot van de gekke dokter is de mooie Tara. Nadat het onvermijdelijke is gebeurd, raakt de inspiratie wat het verhaal betreft ook een beetje op en wordt het meer achter het monster aanrennen. Gelukkig zijn de transformatie en monsters wel in beeld. Helaas zijn de moorden dan weer wel buiten beeld. De effecten van de transformatie zijn daarom dan ook een groot pluspunt voor de film. Er zijn prachtige vergroeiing te zien zoals een oogbal uit een schouder en later nemen ze gespleten persoonlijkheid ook wel heel letterlijk. Het lijkt erop dat Sam Raimi bij deze film inspiratie heeft gehaald voor de derde Evil Dead film. Als je van oude monster/sci-fi films uit de jaren '50 of '60 houd dan heb je met deze een film zeker 72 minuten plezier! En gelukkig doe ik dat!

Van regisseur Rodrigo Aragão zag ik eerder het fantastische El Bosque Negro (2018) dus ik was best benieuwd wat hij nog meer had gemaakt. In de opening zie je twee lokale vissers die worden aangevallen door een gaaf vormgeven gemuteerd viswezen die tot overmaat van ramp in de arm van één van hen bijt. Wow, ik dacht echt dat dit een creature-feature ging worden! Zo mijn hart begon sneller slaan. Helaas de film vertraagt ​​na deze opening en zie je veel slapstickachtige perikelen rond een 'Albino' die verliefd is op de getrouwde vrouw Indiara, een pas geopend bordeel gerund door de travestiet Madam Ursula, perverse corrupte politici enz. Gelukkig ontaardt de film na een tijdje ook in een spetterfeestje met vrij goede bloederige speciale effecten. Jammer genoeg zijn er géén viswezens meer te bekennen maar zijn het de rottende, levende doden aka zombies. Tja en behalve dat die zombies ontstaan uit het eten van zeedieren en de liters bloed is er eigenlijk niet zo gek veel nieuws. Grappig of geestig of spannend werd het niet maar het is zeker vermakelijk. En de grote verrassing op het einde was absoluut een memorable en misschien wel het beste van de hele film!

‘Wat niet dood is leeft eeuwig voort. Maar met het verstrijken van de tijd zal zelfs de dood sterven.’

Och deze gekke horrorgenre-mashup uit Mexico was niet eens heel slecht! De inhoud, is inderdaad enigszins standaard, je heb te maken met exorcisme en daar doet deze niet veel nieuws mee. Maar het probeert tenminste zich wel nog iets te onderscheiden! Tja, de film opent al met het bovenstaande citaat van H.P. Lovecraft. En als de jongere besluiten dat een goed idee is om uit griezelige boek te lezen (en nee...ga nu niet zeggen dat die uit Evil Dead kwam!). Lijkt dat boek niet alleen op de Necronomicon maar roepen ze ook nog de Cthulhu-Ouden aan! Helaas zijn er duidelijk productiebeperkingen! Er zijn dus nergens Lovecraft monsters te bekennen. Wel zie je Tomás, een priester met een heroïneverslaving en zijn compagnon met hoed, ene Karl. Jammer genoeg gingen ze niet heel diep in over de oorsprong van de bezetenheid! Zowel niet bij Karl als bij de meisjes Camila en Fernanda niet! Maar het idee dat twee of drie Cthulhu namen van lichamen en ruzie hadden was op zich best interessant! Balen dus dat het budget te laag was en dat daardoor met een paar zwarte ogen en een gebrekkig eindgevecht het niet beter werd dan de normale bezittingsfilm. Maar de Lovecraft-connectie, het energieke tempo en de onzin van dit verhaal maakten dat het voor mij ook geen slechte tijdsbesteding was!

Oei, wat een teleurstelling. Wie heeft hier lopen prutsen? De vorige 4 verfilmingen vond ik allemaal geweldig. Voor één van de films werd zelfs de bekende regisseur Christoffer Boe ingehuurd. Maar dit was op zijn best middelmatig. Om welke reden dan ook, herstarten ze de serie over Departement ‘Q. Als kijker krijg je opeens nieuwe acteurs voor de personages. Dat is ook het grootste probleem, deze nieuwe cast ken je 'nog' niet. Het is dus lastig om er sympathie voor te hebben. Ondanks de aanwezige acteerkwaliteiten werkt het dus helemaal niet.

Daarnaast wordt er veel te veel gefocust op Carl Mørks De algehele indruk was nu een onsympathieke, constant op kauwgom kauwende ezel Dat is voor een hoofdpersoon niet best! De assistenten Assad en Rose zijn ook nies meer dan; hulpjes. Het is dus ook niet per se de schuld van de acteurs, het is meer het script. Dat wordt ook nog eens duidelijk in de setting; officieel is Departement Q, was weggemoffeld in de kelder van het politiebureau in Kopenhagen. Nu was dit het standaard bureau decor.

Het scenario is ook verhalend niet echt goed, het is zogenaamd donkerder door een link naar kinderporno, maar dit verdampt geleidelijk compleet, en het geheel is volkomen voorspelbaar. Het deed meer denken aan vluchtige (vaak Amerikaanse) detectiveseries. Goedbedoeld...misschien maar nergens is dit meer de serie die opviel tussen de vele andere, sterker het was zelfs ondanks de beste intenties nog maar een middelmatige!

Een seriemoordenaar dwaalt door New Orleans, een paar weken voor Mardi Gras en pleegt occulte moorden op prostituees terwijl een agent hem probeert tegen te houden. Wie is de moordenaar? Die man in het grijze geruite pak, met een grote zegelring en overvolle portemonnee die op zoek is naar de meest ‘slechte’ meisjes misschien? Hmmm… okay, in feite een hervertelling van Herschell Gordon Lewis' Blood Feast (1963) met iets meer naaktheid en iets minder bloedvergieten.

Het is geen superspannende film, het is low-budget, dus slecht geacteerd, houterige dialogen en er is een onophoudelijke discoscore. Er zijn stockbeelden van een Mardi Gras-parade...maar het beloofde bloedbad blijf uit Het plot gaat over het offeren aan een Azteekse godin. Wat slechts een excuus is om drie vrijwel identieke bloed- en naaktscènes (alhoewel oink, één dame eerst nog even een ballet-dansje opvoert) met elkaar te verbinden. Die bloederige scènes zijn overduidelijk nep maar voor zijn budget nog verrassend goed uitgevoerd. Dit waren de scènes die de film vermoedelijk in Groot-Brittannië op de video-nasties-lijst deden belanden.

De film is ook eindeloos gevuld met opvulling; De film besteedt tijd aan Stripteases en de gezelligheid tussen de verliefde agent en zijn vriendin of concentreert zich op de minder interessante kwesties van het onderzoek. Gek genoeg is er een auto-achtervolging door de Franse wijk, niet al te uitgebreid, maar het is ambitieus voor een film waarin een groot deel van de actie plaatsvindt in onopvallende interieurs. Tja...moet toegeven dat het op nostalgische wijze best vermakelijk was.

Verrassende J-horror! Verwacht geen geesten-meisjes met lange haren voor hun gezicht, nee dit zelfs geen geestenverhaal. Het is veel meer duister, bijzonder en/of zelfs bizar. En een echte slow-burner. Doordat een cameraman de hoofdrol speelt, zien we een soort schokkende camerabeelden (documentaire stijl) en ook andere trucjes, waarschijnlijk vooral om te kunnen te verbergen dat het budget wat aan de lage kant was. Maar in dit geval werkte het zeer goed! Naast de goede opbouw van de film was het meest intrigerende van de film de wereld onder de metro. Cameraman Matsuoka gespeeld door Shinya Tsukamoto en het meisje “F” (Tomomi Miyashita) doen het qua acteerprestaties redelijk goed. Slachtoffers zijn er minimaal maar daarentegen zijn er wel genoeg memorabele scenes met nog aardig wat geweld. Door het mystieke thema, de interessante Visuals, een paar verrassingen en het solide acteerwerk is dit een zeer aangename film!

De eerste vijf minuten vertellen je alles wat je moet weten. Die openingsscène bevat daarnaast de nog iets van een memorabele kill. Daarna wordt het veertig minuten; een groep vrienden gaat op vakantie, wat kan er mis gaan....Personages die je maar al te goed zal kennen uit elke cliché slasher-film: het geile stel, de hunk, het meisje dat op sociaal media post, de stoner en het meisje dat zachtmoedig lijkt maar slimmer is dan de rest. Alleen hier geen killer met masker maar een huis met kunstmatige intelligentie en een 3D-printer. Helaas is de film gewoon pijnlijk voorspelbaar en kun je de uitkomst al direct raden. Tot slot zijn de special effecten ook niet altijd even geweldig. Oef die Doc Ock-armen? Hier en daar bouwt de film een klein beetje spanning op, of ensceneert het een redelijk moord-door-technologie momentje maar voor het grootste gedeelte is het gewoon standaard filmische opvulling.