Mardi Gras Massacre (1978)

helaas zijn dit soort films nooit te vinden!

kan iemand mij zeggen of deze dvd verkrijgbaar is in europa regio 2

Bijzonder zwakke horror, met extreem laag budget (regisseur is ook producer en cameraman). Scenes vaak vanuit 1 camerapositie, droog en zielloos geacteerd, trage en zwakke dialogen. Deze horror ontbeert elke vorm van spanning.

Ai. Zou dit behoorlijk graag willen zien. Jammer dat dit nergens verkrijgbaar is.

Mardi Gras Massacre DVD - lostsilver.com

Hier is hij wel te koop

Dikke trash.

Mardi Gras Massacre is een behoorlijk slappe film eigenlijk. Maar toch had deze film wel wat. Bij de docu Video Nasties: Moral Panic, Censorship & Videotape (2010) heeft Marc Morris ons gewaarschuwd dat je vaak scene's hebt die van scene naar scene vliegen. En dat klopt. Dit is wel erg storend. Het camerawerk ziet er absoluut niet goed uit. Maar bij dit soort pulp films neem ik dat maar voor lief. De moorden zien er misschien niet helemaal goed uit, maar op de manier hoe de merkwaardige killer dat doet is wel cruel. Het verhaal is lachwekkend en het uitgangspunt is misschien een klein beetje mislukt. Maar dit vind ik niet zo erg. Heb me er toch goed mee vermaakt. Lekker cheesy ook allemaal. Mijn vriend (waar ik deze film heb gezien) heeft deze film op deze site gekocht: Buy Mardi Gras Massacre DVD - Classic Movie DVDs - shop.tcm.com

Moet ik binnenkort ook maar eens doen. 3,5.

Taaie zit.
Als een man de producer, cameraman en regisseur van de film moet zijn is dat meestal al een teken dat het in ieder geval erg low budget zal zijn.
Het plot doet wat denken aan Blood Feast, maar de uitwerking is vele malen saaier.
Het acteer werk is niet al te best (zachtjes uitgedrukt) en de scenes worden vaak vanuit een camerastandpunt geschoten. Verrassend is het dan wel weer dat er on screen te zien is hoe de moordenaar het hart uitrukt (een homp vlees van de lokale slager waarschijnlijk).
De manier waarop hij zijn offers uitvoert is alleen wat eentonig.
Zo nu en dan nog wel kunnen lachen om de cheesy conversaties, maar meer dan dat weet deze 'Mardi Gras Massacre' ook niet te bieden.

Komt uit op blu ray bij 88 films

De maker van deze low-budget film heeft duidelijk heel goed naar Herschell Gordon Lewis en dan met name naar Blood Feast gekeken. Het is een lekker simpel verhaaltje, waarbij een man in New Orleans hoertjes oppikt om ze vervolgens ritueel te slachten. En uiteraard is er een politie-agent die op onderzoek is. De moorden zijn ondanks het low-budget-aspect nog wel aardig gedaan met een leuk sfeertje, waarbij de varkenshazen vakkundig uit de neplijken worden getrokken. Daartussenin kakt de film toch wel in - en dan met name bij het politie-onderzoek dat vooral uit saaie gesprekken bestaat. Bovendien is de hele film een beetje een inwisselbare opeenvolging van scenes in (1) het politiebureau, (2) de stripclub en (3) het appartement van de moordenaar, en dat gaat wel een beetje vervelen. Alsnog, voor een B-film was dit best aan te zien.

Eigenlijk zoals Woland al aangaf een soort re-adaptatie van HG Lewis' Blood Feast maar de gore is nogal vluchtig en de rituelen verlopen allemaal volgens hetzelfde stramien. heb je het eerste ritueel bekeken, dan zijn de volgende eigenlijk een kopie gewoon met een andere vrouw. het zou me niet verbazen dat hetzelfde neplijk en nephart werd hergebruikt voor ieder van deze scènes. Zoals Woland ook aangaf het is een inwisselbare opeenvolging van scènes in (1) het politiebureau, (2) de stripclub en (3) het appartement van de moordenaar en dat gaat dus vervelen. Wegens de toevoeging van de stripclub en wat strip-tease leek de regisseur te willen gaan voor een combinatie van Blood Feast en The Gore Gore Girls. Beide zijn geen favoriete HG Lewis voor mij maar qua gore toch vele malen beter en toch een wat betere pay-off aan het einde dan Mardi Gras.

Een seriemoordenaar dwaalt door New Orleans, een paar weken voor Mardi Gras en pleegt occulte moorden op prostituees terwijl een agent hem probeert tegen te houden. Wie is de moordenaar? Die man in het grijze geruite pak, met een grote zegelring en overvolle portemonnee die op zoek is naar de meest ‘slechte’ meisjes misschien? Hmmm… okay, in feite een hervertelling van Herschell Gordon Lewis' Blood Feast (1963) met iets meer naaktheid en iets minder bloedvergieten.

Het is geen superspannende film, het is low-budget, dus slecht geacteerd, houterige dialogen en er is een onophoudelijke discoscore. Er zijn stockbeelden van een Mardi Gras-parade...maar het beloofde bloedbad blijf uit Het plot gaat over het offeren aan een Azteekse godin. Wat slechts een excuus is om drie vrijwel identieke bloed- en naaktscènes (alhoewel oink, één dame eerst nog even een ballet-dansje opvoert) met elkaar te verbinden. Die bloederige scènes zijn overduidelijk nep maar voor zijn budget nog verrassend goed uitgevoerd. Dit waren de scènes die de film vermoedelijk in Groot-Brittannië op de video-nasties-lijst deden belanden.

De film is ook eindeloos gevuld met opvulling; De film besteedt tijd aan Stripteases en de gezelligheid tussen de verliefde agent en zijn vriendin of concentreert zich op de minder interessante kwesties van het onderzoek. Gek genoeg is er een auto-achtervolging door de Franse wijk, niet al te uitgebreid, maar het is ambitieus voor een film waarin een groot deel van de actie plaatsvindt in onopvallende interieurs. Tja...moet toegeven dat het op nostalgische wijze best vermakelijk was.

Horror Challenge (2024) registratie #18

De film waarvan ik eigenlijk niet durf toe te geven dat ik deze uitgezeten heb. Omdat ik graag een tekstje wil schrijven bij iedere registratie, lopen de registraties niet synchroon met mijn kijk gedrag. Daarom houd ik tijdens deze challenge een txt-bestand bij waarin ik wat punten opschrijf en een eindoordeel noteer per film. Drie dagen later staat er bij deze film nog steeds als eindoordeel ?*. Ik denk dat ik dan nu de knoop door hak en hem in dezelfde vijver gooi als Samurai Cop en Hard Ticket to Hawaii.

Een project waarbij een persoon dient als regisseur, schrijver, cameraman, en producent; een recept voor succes. De moordenaar van dit verhaal is opzoek naar 'evil' vrouwen om te offeren aan een godheid. De acteur probeert spanning aan te brengen door lange pauze in te lassen voor het laatste woord in van de zin. Ook pauzeert hij graag voor het woord 'evil'. De moordenaar voert drie maal hetzelfde ritueel uit. Hij zoekt een 'evil' prostituee in een bar/club en neemt haar naar huis. Vervolgens laat hij de vrouw zichzelf uitkleden, hij bindt haar vast op een tafel, snijdt haar een paar keer, en haalt het hart eruit. Ik vermoed dat hier wat shots zijn gerecycled bij de verschillende scènes.

Na het eerste ritueel leren we twee detectives kennen. Een van de detectives gaat al snel een relatie aan met een prostituee. We krijgen dan een montage van dates. Dit gaat veel te lang door. Dat montages veel te lang door gaan, gebeurt wel vaker tijdens deze film. Later zien we de twee detectives op zoek gaan naar de moordenaar. Hier krijgen we te zien hoe het tweetal door de straten heen loopt en onhoorbaar vragen stelt aan mensen. De filmmaker heeft volgens mij niet door dat je een muzieknummer niet helemaal hoeft af te spelen. De scènes duren namelijk net zo lang als de muziek.

Op het gebied van geluidsmix gingen er ook her en der wat dingen mis. De achtergrondmuziek staat of zeer luid of zeer zacht. Geregeld vallen er wat woorden van de geluidsband. Wanneer de film ongeveer 40 minuten bezig is, leren we een professor op het gebied van offerrituelen kennen. Deze acteur zit aan een bureau. We zien de acteur zijn zinnen voorlezen van een papiertje dat voor hem op het bureau ligt.

Voor mij is dit filmgenre onbekend terrein. Misschien dat hier daarom zo om heb kunnen lachen. Vandaar de symbolische krappe voldoende, die Samurai Cop en Hard Ticket to Hawaii ook hebben gekregen. 2,5*