Meningen

In het jaar 1402 is Margaretha I regent van Denemarken, Noorwegen en Zweden en de grondlegger van de Unie van Kalmar. Ze heeft geen directe erfgenaam, aangezien haar enige zoon, Óláfr Hákonarson, stierf in 1387 op 16-jarige leeftijd. Daarom heeft Margrete de kleinzoon van haar zus als haar opvolger aangesteld: Eric van Pommeren. Plots verschijnt er een man die beweert dat hij de rechtmatige koning Olaf is.

Tot zover zijn de film en de historische bronnen het eens. Echter de film concentreert zich op de machtsspelletjes van de edelen. Zo is er een samenzwering tussen de Pruisen en leden van de Unie van Kalmar. In de film is de "Valse Olaf" de lang verloren gewaande zoon en werd al het bewijs verbrandt. En in werkelijkheid was de bedrieger een "Pruisische boer" die geen woord Deens sprak en direct werd ontmaskerd. Wat er in de vlammen op ging waren de brieven die hij aan Deense koningin schreef.

Toch is het verhaal een geloofwaardige hypothese van hoe het ook had kunnen zijn! Waarbij de veiligheid van de hele regio had afgehangen van de uitkomst van een strijd om koninklijke legitimiteit. De film werd geregisseerd door Charlotte Sieling, die ook Borgen, Forbrydelsen, Bron/Broen en Homeland op haar naam heeft staan. Natuurlijk met veel Scandinavische bekende acteurs! Trine Dyrholm was een overtuigende, geteisterde koningin Margrete! Prachtige beelden, accurate kleding en een goed scenario maken het nog steeds de moeite waard om te bekijken, maar het verhaal klopt historische niet.

De cinematografie is echt goed gedaan - het acteerwerk is een beetje een mengelmoes. Het lijkt er ook op dat sommige mensen, in ieder geval in de Engelse versie die ik zag, nagesynchroniseerd worden... Het verhaal volgt Maria Black een gevierde adult-filmactrice die na een auto-ongeluk en een daaropvolgende coma overleeft en vervolgens uit haar ziekenhuisbed verdwijnt. Drie jaar later keert ze terug en een wending zet de rest van het plot in gang...Het verhaal is interessant gepresenteerd en met een speelduur van ongeveer 70 minuten schrapt het veel bijzaken, om zich voornamelijk te richten op de bloederige effecten, die samen met behoorlijke CGI ondanks het beschikbare budget, best goed zijn. Ook al speelt het zich af in de pornowereld, blijf alles op dat gebied netjes en is er geen naakt te zien. Visueel wisselen de beelden zich af tussen zwart-wit en verzadigde, neon kleuren. Een respectabele lowbudget sci-fi-actie horrorfilm uit Argentinië die, ondanks de korte speelduur, vaart verliest, en daarna weer opleeft. Gekeken op 09-11-2025

“Niemand is wie hij was, noch zal hij zijn wie hij nu is”

Dit zijn de stemmende woorden van een ‘prime’ Een holografische intelligentie die de 86-jarige Marjorie gezelschap houdt. Een jongere versie van haar overleden man Walter. Twee van de hoofdkarakters in deze ingetogen verfilming van het gelijknamige toneelstuk. Hierin zien we de acteurs Lois Smith (ook in toneelversie) Jon Hamm, Geena Davis en Tim Robbins in een tijd leven waarin kunstmatige intelligentie heel gewoon is geworden. En die vertaling naar het witte doek werkt! Het is zeer fijne warmhartige geworden. Een vertelling die net als de film Her (2013) het vertrekpunt heeft over onze relatie met A.I. Maar waar die film meer handelde over liefde, gaat deze over sterfelijkheid en de verwerking ervan via de feiten en herinneringen over ons geliefden verteld aan een ‘prime.’ Wat zouden wij ons herinneren, en wat zouden wij vergeten, als we de kans kregen? Idealiseren we dat verleden of manipuleren we die herinneringen om het minder pijnlijk te maken. En creëren we zo niet voor ons een intellectuele gevangenis waaruit we niet kunnen ontsnappen? Of zoals Walter Prime opmerkt in de film tegen Julie de verpleegster: Een mens zijn is moeilijk, zelfs voor gesimuleerde creaties.

Een film die bestaat uit alleen maar dialogen moet je natuurlijk wel trekken maar wie weet door te zetten, krijgt een zeer bijzonder film! Met prachtige rollen van Lois Smith,Tim Robbins en Geena Davis. Goede cinematografie van Sean Price Williams ( waar ik onlangs ook het erg goede Good Time van gezien heb) Maar de beste prestatie van de film is dat hij juist zo goed is omdat de film meer vragen oproept, dan dat hij beantwoordt!

"Wie mijn vlees eet en mijn bloed drinkt, blijft in Mij en Ik in hem."

Niet verkeerd en in zekere maten ook best nog relevant, deze laatste en dertiende aflevering in de Hammer House of Horror-serie. Een mortuariumverzorger ontwikkel door een virus een paranoïde obsessie voor het getal 9 en ziet hierin de manifestatie van het kwaad. De gekke theorieën van Edwyn zijn best fascinerend weergegeven. Er is zelfs surrealistische droomreeks met een uitnodiging om de baby op te eten terwijl ze op een "perverse" satanische draai de eucharistie (de tekst hier bovenaan) reciteren en de priester met een zeer groot kruis rondloopt. Het verhaaltje over waanideeën en paranoia is behoorlijk effectief, helaas zijn de mortuarium-scenes die goede grafische horror opleveren, gereduceerd tot zo min mogelijk bloed of in beeld Zodoende zie je alleen verschillende met bloed besmeurde autopsieapparatuur, hersenen in een bakje en een steekpartij. Er was hier genoeg te beleven...maar jammer genoeg stopt deze serie dus net nu er meer interessante onderwerpen zijn te zien!

Er zijn veel scènes waarin mensen rondrennen, onkruid aan deurklinken vastbinden of ruzie maken over de vraag of vampiers echt bestaat. Het is eigenlijk niet eens een griezelfilm maar meer een moordmysterie met enkele gothic-elementen. Regisseur Tod Browning weet hoe hij moet filmen en weet soms daadwerkelijk wat griezel op het scherm te toveren. Genoeg mistige kerkhofscènes, vleermuizen en het vampiermeisje Luna Met een verrassend einde dat het een beetje verklaart, maar niet echt en een grap die Bela Lugosi in de laatste scène maakt. Luchtige film van 60 minuten die sfeervol is gefilmd

Oké, het begint met een heks die voordat ze werd opgehangen een langgerekte vloek op de bloedlijn van de beul uitspreek. Vervolgt door een spookachtig openingsdeuntje gezongen door een vrouw, dat je naar het "heden" brengt. Waar het meisje Jill een oud spreukenboek vindt en besluit dat het oproepen van een heks een perfect gezelschapsspel is. Eerlijk gezegd is de rest van de film nogal suf....met veel over boeken, het lezen van boeken, over boeken praten, meer boeken bestellen voor nog meer leesplezier, organiseren van een boekenverkoop …Enfin er zijn wat leukere jaren 70 scènes tussendoor en ja, slecht acteerwerk! Alhoewel hoofdrolspeelster Anitra Walsh was enigszins een hekserige traktatie, die ergens halverwege zo opgewonden raakte van een boom dat ze besluit om de bovenkant van haar jurkje te ontbloten. En mooiste van allemaal was vreemde psychedelische muziek in deze film. Veel piepjes en zeurende synths die een unheimische gevoel moesten oproepen. Totaal amateuristisch, maar de dwaze nep-occulte manier had iets vermakelijks was het zeer mager!

Bestaat er zoiets als Eastwoodism? Want dit deed me toch verdacht veel denken aan, de chagrijnige oude-man-op-een-missie-films inclusief de politieke neigingen waar Clint Eastwood meestal mee komt aanzetten. Achteraf blijkt het logisch, aangezien regisseur Robert Lorenz de afgelopen twee decennia als producer bij zo'n beetje alle Eastwood-films was betrokken. Ook voor zijn debuutfilm kon hij vertrouwen op de man want die vertolkte de hoofdrol. En in het tweede bedrijf van deze film verschijnt de beste man ook nog even op een motel-tv. Echter het is nu aan Liam Neeson om dus een Eastwood-type neer te zetten. Alhoewel zijn aanwezigheid altijd wel goed is, leek de beste man zich hier afvragen wat hij met dit script aan moest? Ja hij was wat aan het rijden met een Mexicaanse jochie van Arizona naar Illinois met op de vloer van zijn pick-up een zak vol drugsgeld en in zijn achteruitkijkspiegel een kartelmoordenaar. Echter voor een scherpschutter was die Jim Hanson maar een ​​hele slechte schutter, het kost namelijk 108 minuten om een paar slechteriken te vermoorden! Verder was het vooral op weg zijn en ook met niet al te gek veel verrassingen; Oei er is geen mobiele telefoon maar hey... de oudere generatie weet nog wat kaarten zijn! Je verlies je wapens maar ach gelukkig heeft in Arizona elke straathoek wel een wapenwinkel. En WOW... Liam Neeson kreeg zijn eigen John Wick-momentje! De gewelddadige, Mexicaanse misdadigers zijn niet veel meer dan stereotypen. Ook het jochie Miguel, krijg niet veel meer dan een paar eenvoudige eigenschappen. Al wa as dat nog beter dan de mooie Katheryn Winnick want die mag het doen met een nauwelijks aanwezige rol als dochter aan de telefoon? Meestal zijn Liam Neeson-films prima entertainment maar dit is denk ik de eerste die dat niet was!

Een zeer mooi gefilmd liefdesverhaal, waarbij er ook wat spoken uit de kast komen.

Het is een film met spookverhaal dat waarschijnlijk aangenamer is voor mensen die meer van een art-house-stijl houden dan van doorsnee horror. Stijl -en sfeervol is de film zeker, bijna elk beeld is spookachtig mooi. Ik probeer zo voorzichtig mogelijk omschrijvingen over het plot te mijden want hoe minder je van de film weet des te beter het is. Al moet het wel van mijn hart dat de schrijver van een paar succesvolle films Sergio G. Sánchez het geven van de film Where the Lilies Bloom (1974) combineert met ... Pas op een grote spoiler The Others

Als beginnend regisseur levert hij een goed gemaakte film maar wel één met een stel haperingen. Het is ook wel een beetje ironisch dat een van de weinige negatieve aspecten dan ook het script is. Het is lastig uit te leggen maar de film probeert je vanaf het begin op het verkeerde been te brengen, maar raakt vaak verstrikt in zijn eigen twists of veranderingen. Daarnaast hadden waarschijnlijk een paar sub-plots minder ook meer recht gedaan aan de film. Hierdoor had het geheel veel meer gestroomlijnder geweest bij bepaalde punten.

De cast met jong talent zoals; Jack (George MacKay, Captain Fantastic ), Billy (Charlie Heaton,Stranger Things binnenkort The New Mutants), Jane (Mia Goth, A Cure for Wellness, binnenkort Suspiria), Sam (Matthew Stagg) en buurmeisje Allie (Anya Taylor-Joy,The Vvitch, Split en binnenkort The New Mutants) presenteert zich erg goed met hun acteerwerk.

Ik vind dat de film eigenlijk ook verkeerd gepromoot wordt want waar nu ingezet wordt op horror is dat veel minder de kern van de film. De film bezit twee jump-scares maar juist die voegen maar weinig toe aan de film en zijn zelfs een beetje misplaatst. Al met al is het wel een goed mysterie/drama-film die me heftig laat twijfelen of ik hem toch niet een halve punt meer moet geven.

Dr. Pria Anan en haar collega-biologen Ben en Will trekken de moerassen van Australië in om onderzoek uitvoeren. 'S avonds bij het kampvuur verteld Ben over de legende van een moordzuchtige "Swagman' die in de moerassen rondspookt. Het duurt echter even voordat je zijn fluitje hoort want de film neemt de tijd om het publiek kennis te laten maken met de hoofdpersonen. Het ruige moerasland is geen gastvrije plek; redneck stropers en muggen maken het ongemakkelijk voor de milieu-wetenschappers. Veelal werkt deze film met een verontrustend gevoel maar na ongeveer 50 minuten toont het ook wat gore en bloed. Het was best boeiend, maar vaak ook vaag en raadselachtig. Alsof je op de hoogte moet zijn van de Australische folklore om dit echt te gronden. Ik die deze folklore dus niet kende bleef nogal in het ongewisse. Soms waren er ook beelden van microscopische waterdiertjes maar of daar ook bedoelingen achter zat was me een raadsel. Enfin niet bijzonder maar door de mooie setting en vakkundige cinematografie werd het wel een spannende survival-thriller met een paar prima slasher-horror-elementen.

Als we één ding van horrorfilms weten is het dat zomerkampen nu direct de veiligste plekken op aarde zijn. (denk maar eens aan toppers als Sleepaway Camp, The Burning, Final Girls of Friday the 13th) Toch wordt het verlegen en introverte twaalfjarige jochie Morgan naar zo'n kamp gestuurd. Een nachtmerrie voor een groepje buitenbeentjes dus, brr, pestkoppen, meisjes en een uiteraard een kampvuurverhaal die werkelijkheid wordt. Als je geen slasher-fan bent zal je denken "Ojee Daar gaan we weer" maar ook al zijn de clichés en bekende elementen er, was het slimme plot, één grote originele verrassing Het is moeilijk om in teveel detail te treden maar de overwegend jonge cast is in deze horrorfilm ook echt niet veilig, en dat verhoogt de spanning Dat de wat langere opbouw naar...en de in eerste instantie bekende subgenre elementen misschien een minpunt lijken, wordt dat tenslotte ergens in de tweede akte volledig goed gemaakt! Een echte aanrader!

Eigenlijk weet je aan het begin van deze film al wat er aan het eind gaat komen. Enfin, ik was toch wel benieuwd aangezien de film ook was genomineerd voor de Oscars in de categorie beste film. Zelf vind ik dat erg overdreven. De film is verder vakkundig gemaakt maar blijft ook niet weg van clichés. Sterker zelf ze worden vaak innig omarmt. Toch zijn er ook momenten dat er wel mooie beelden zijn. Mark Watney die aardappels poot of de onderschepping in de ruimte met het touw. Helaas zijn die momenten spaarzaam. De beelden van de landschappen van Mars waren trouwens ook zeer mooi om te zien. Nee, aan de aankleding lag het vaak niet. Bijna alle films van Ridley Scott hebben een lange tijdsduur maar kunnen het schijnbaar hebben, wat betekent dat de regisseur toch iets goed doet. Aangezien hij de volle lengte van de film mij wel weet te boeien.

Niet zozeer een horrorfilm als wel meer een tragedie over vervreemding. Het verhaal gaat over tiener Martin die een vampier is of een seriemoordenaar met een voorliefde voor bloed. Is Martin het monster die volkomen verachtelijke dingen doet? Veel vragen en het is aan de kijker om deze te beantwoorden. De cape, de hoektanden, de vleermuizen en de mist zijn verdwenen. En in hun plaats is er dubbelzinnigheid, veel dialoog en een erg traag tempo. In de low-budget film spelen om kosten te besparen ook Romero's vrouw Christine Forrest, make-up artiest Tom Savini en hijzelf een rol. Het zag er best goed uit met zwart-wit-fantasie beelden afgewisseld met in kleur het dagelijkse realisme. Maar de film weet nergens enige angst op te wekken. Het is dan ook veel meer een karakterstudie, kan niet zeggen dat het slecht was maar binding had ik ook niet met de film!

Deze A Ghost Story for Christmas, is een beetje een tegenvaller want het lijkt meer op een 17e-eeuwse versie van een rechtszaalthriller, traag en niet bepaald eng. En waarom voelde Gatiss de behoefte om af en toe een een moderne verteller te laten opduiken? Dit ondermijnt de continuïteit van het verhaal en voegt ook niets toe aan het verhaal?! In 1684 wordt een jongeman beschuldigd van de moord op Ann Clark. De situatie wordt erger wanneer de beruchte 'hangende rechter' George Jeffreys de rechtszaak leidt. Doordat bijna alles zich in de rechtszaal afspeelt is er een gebrek aan gruwelijke sfeer, Het enige echt goede moment is een late verschijning van Ann Clark, maar dat is het wachten nauwelijks waard. Kortom een slecht verteld spookverhaal dat opgeleukt lijkt te zijn door een verteller en misplaatste komische momenten van de rechter

“Do not neglect to show hospitality to strangers, for by so doing some people have shown hospitality to angels without knowing it.”

Er is iets vreemds en engs aan jonge kinderen. Dit spookverhaal concentreert zich op de relatie tussen twee jonge meisjes. Een groot deel van de film is gericht op de tienjarige Leah (Kiera Thompson). Ze is eigenzinnig, een spring-in-het-veld en nieuwsgierig. Haar vader is de dominee zodoende woont ze met haar familie in de pastorie. Echter als het 's nachts allang donker is klopt er een kleine meisje (Sienna Sayer) op het raam en vraagt voor haar verborgen schatten op te sporen. Maar is dit meisje een denkbeeldige vriendinnetje, een beschermengel of een Waanidee? In deze Britse bovennatuurlijke film hangt een ongelooflijk onderhuids gespannen sfeer.

Die griezelige kwaliteit wordt mede veroorzaakt doordat de schrijver/regisseur Ruth Platt voor het grootste deel de camera dichtbij de meisjes houdt. De andere kwaliteit komt van de twee jonge meisjes die uitstekende prestaties leveren! De film heeft een griezelig en tevens hartverscheurend verhaal. Een verhaal dat erg mooi in elkaar zat En waar zelfs de namen van de meisjes geen toeval waren (latere onthullingen maken duidelijk dat het een verwijzing is naar de Bijbelse vrouw van Jacob).

Regisseur Ruth Platt, had in 2019 al een korte film met dezelfde naam en dat is uiteindelijk deze lange speelfilm geworden. Een knappe rustige film met een goede setting en concept. Er zijn nergens jump scares of gore te bekennen en de onthulling is misschien ook niet zo groot maar verhaal was boeiend en werkte goed. Britse regisseurs schijnen toch net iets meer gevoel te hebben voor dit soort bovennatuurlijke drama -horror die zich afspelen op het platteland?

Wat ik mij eigen dan afvraag hoe gaat zo iets in zijn werk? Gaat in huize DaCosta dan de telefoon....Goedendag Nia DaCosta met Disney; We willen je graag vragen of je een film voor ons kan regisseren en natuurlijk mag je ook meeschrijven? DaCosta; Oh echt... wauw...ja natuurlijk...ik denk dat ik wel een "stripboekennerd" ben en na Candyman zit eigenlijk zonder nieuwe opdrachten dus ja het is zeker welkom! Oh en mag ik dan een beetje "creatieve speelruimte" ? Nou fijne dag nog...klik...

Dus...Oh piep...iets maken voor Disney...hoe zat het ook alweer...die doen iets met superhelden toch? Nou oké het is een vervolg op de film Captain Marvel (2019), en verder moet er aansluiting zijn met de serie Kamala Khan / Ms. Marvel, (die ze na slechts één seizoen alweer stopzetten) Oh en drie meiden ik moet nog ergens een sterk vrouwelijk personage vandaan halen dus... hier neem ik Monica Rambeau voor want die duikt toch regelmatig op in half grote rollen en is de tweede Captain Marvel.... Ook de ‘schurk’ wordt vrouwelijke want dat werkt net wat prettiger voor mij als regisseur...Oeps Nick Furyy...chips bijna Samuel Jackson vergeten...

Zo de rollen zijn vergeven maar euh...Disney...O, ja deden die ook niet iets met SF en dat Aliens dan tussen planeten reizen en werelden vernietigen en andere Aliens die de planeet willen redden. Oh en elke keer als ze dan hebben gevochten doen die helden iets grappig of ze zeggen iets komisch. Kan me ook herinneren dat in hun films altijd wordt gezongen...kwam dat liedje "Let It Go" niet uit één van de films?

Niet dat nu direct deze hele film zo slecht is! Er werden wel dingen geprobeerd. Sommige goed, andere tja...oef musical zijn beduidend minder! Probleem zit hem ook meer in het feit dat ze teveel verwijzen (hopend op meer kijkers voor de dingen uit de franchise) en daardoor is het om de motivaties en achtergronden van de drie hoofdpersonages te begrijpen, dat je minstens kennis moet hebben van de film Captain Marvel én van series WandaVision en Ms. Marvel. Tja en er is nu eenmaal de laatste tijd een soort trend onder een deel van de kijkers die niet alleen Marvel maar ook andere Disney-films willen bashen.

De film wekt geen moment het gevoel dat er echt iets op het spel staat, of dat dit een onmisbaar deel uit de franchise is waarin een belangrijk verhaal wordt verteld. Toch geef ik een krappe voldoende omdat voor een film die op jongere is gericht, het een redelijk vrolijke toon bezat, het op visueel vlak nog steeds prima verzorgd was, er met drie stoere meiden toch fijn feministische randje aan de film zat en niet te vergeten de leuke bijrol van de meute kitten, ja op zijn minst vermakelijk!

Zoals gebruikelijk zijn er een paar clips die hinten op wat gaat komen Ten eerste zie je Ms. Marvel/Kamala Khan op bezoek gaan bij Kate Bishop (miniserie Hawkeye (2021) wat vermoedelijk de opmaat is naar een Young Avengers-film En in de mid-creditsscène als Monica wakker wordt in het alternatieve universum zie je iets dat lijkt op een ondergrondse medische ruimte. Waarna je superheld Binary (Maria Rambeau, de moeder van Monica en de vriendin van Kapitein Marvel) en X-Men-lid Beast ziet. Zal Monica vastzitten in het Fox-universum en is dit de X-Men introductie in het MCU? Moet bijna wel want met Deadpool 3 voor de deur...

Hoe?? Hoe is het mogelijk, dat een Oscar-winnaar als Gary Oldman en een gerespecteerde actrice als Emily Mortimer verzeild zijn geraakt in dit? Ondanks het feit dat ze al rechtstreeks op weg zijn naar de legendarische "Bermuda-driehoek neemt het ook elke spookhuis-cliché en plaats dit nu dan op een grote zeilboot. Zucht Je hebt het allemaal eerder gezien, het jongste meisje gaat beangstigende tekeningen maken, natte voetafdrukken op de grond, dichtslaande deuren en deurknoppen die niet open willen enz. Sterker het is allemaal al eens veel beter gedaan! Regisseur Michael Goi, gooit er een paar routineuze cameratrucs tegen aan maar de film is gewoon ver onder het niveau van verzameld talent. En zelfs als je geen horrorkenner bent, zorgt de omhullende, flashback-manier van vertellen van de film ervoor dat er hier niet teveel verrassingen zijn. Dit is een saaie, vergeetbare thriller, verstoken van originaliteit en die maar weinig te zeggen en nog minder te tonen heeft. Ik weet niet wat Gary Oldman en Emily Mortimer deed beslissen om in dit project te stappen, maar waren zij er niet dan was dit eindproduct nog middelmatiger of gewoon slecht.

Producer Scott Jeffrey zal na het succes van Winne the Pooh: Blood and Honey niet producer Scott Jeffrey (Scott Chambers) zijn als hij niet nog een hele reeks microbudget-horrorfilms uitgebracht, (met Three Blind Mice (2023) is men toe aan de derde film) gebaseerd op verschillende sprookjes, legendes en zelfs kinderliedjes uit het publieke domein. Titels die herkenning oproepen zodat je het aan klikt op een streamingsite

Wanhopig om haar baan te behouden, volgen radiopresentator Carla (May Kelly, die op Lindsay Lohan lijkt) en haar collega's de voetstappen van twee wandelaars die vermist zijn geraakt in het bos. Een dergelijke onderneming is voor de personages altijd een recept voor een ramp. Tja, een afgelegen huis, een gestoorde vrouw van middelbare leeftijd met uiteraard de naam Mary en een moorddadige maniak in een schapenkostuum verder, bevindt je in een TCM-kloon. Scenarioschrijver Harry Boxley speelt overigens ook in de film als het personage Ray.

Het is een eenvoudige film die precies doet wat er staat, maar ook niets meer. Alles in deze film is eerder gezien en zijn er geen verrassingen te vinden. Hoewel het personage Mary nog een vleugje gekte met zich meebrengt is het niet genoeg om van de teleurstellende oppervlakkige film, iets beters te maken. Als horrorschurk is Mary's lammetje geen Winnie de Poeh. Het bloed (hoewel aanwezig) blijft beperkt. Er zijn meer dubieuze stukje dialoog of een langgerekt 'praat'-gedeelte, dan dat je dingen ziet gebeuren. Meer dan een slimme marketing om een horrorvariant op het oude kinderliedje werd niet!

Aangezien binnenkort Saiorse Ronan en Margot Robbie als de twee koninklijke rivalen in een nieuwe verfilming te zien zijn. Deze Zwitserse film die gebaseerd is op een Oostenrijks boek over Mary Stuart, de koningin van Frankrijk, Schotland en volgens een belangrijk deel van haar zestiende-eeuwse onderdanen, Engeland, gekeken. Aan het begin zien we in sneltreinvaart haar als kind Engeland ontvluchten naar Frankrijk en wat jaren later trouwen met Frans II van Frankrijk. Om vervolgens als weduwe weer terug te keren naar Schotland. Vaak horen en zien we Mary brieven schrijven aan Elizabeth I van Engeland refererend aan haar als zussen en dromend van vrede tussen de twee vrouwelijke staatshoofden en hun door oorlog verscheurde landen. Het draait daardoor vooral om de psychologie van de Schotse koningin in plaats van historische elementen. Het historische is ook veel te fragmentarisch. Wie is wie en waarom sommige voorvallen gebeuren is niet duidelijk! Soms zijn ze zelfs ook incorrect. Door Maria te reduceren van "monarch" tot "gewone meid" wordt de verhaallijn van de film tamelijk droog.Hoofdrolspeelster Camille Rutherford speelt nog wel geloofwaardig en goed haar rol maar is niet in staat om de film in haar eentje te dragen. Ondanks dat de kostuums en aankleding erg mooi waren, is het inhoudelijk te oppervlakkig en mist de film het vermogen of spanning om echt mee te leven met de charismatisch koningin.

Deze religieuze horror is maar net oké..Het is maar een middelmatig Indonesische djinn-horror, met een paar niet zo slechte horrorelementen. Zoals wel vaker met Indonesische films is het geïnspireerd op een podcast. Waarvan ze beweren dat het waargebeurd is. De film begon redelijk goed, met een zwart-witte scène in een klaslokaal. Jammer geneog weet het de de aandacht niet vasthouen doordat het plot steeds meer verzandt in religeuze aspecten. Er is een Ifrit, een gevaarlijk soort duivel ( shayṭān) die op het meisje Maryam jaagt en alleen een huwelijk brengt verlossing...amen euh...einde. Het ziet er verder netjes uit maar het is nergens memorabel.

Wat een heerlijke binnenkomer zit er aan begin van deze film! De heks Asa wordt gebrandmerkt en wordt ‘Het masker van Satan,' een met naar binnen gekeerde stalen pinnen, met hamerslagen aan haar gezicht vastgenageld. Met dit tafereel is de toon, van een van de bekendste werken van regisseur Mario Bava, direct gezet. Het scenario gebaseerd op een verhaal van de Russische schrijver Nikolaj Gogol is voor de film sterk aangepast en de vertelling over hekserij en duiveluitdrijving bevat niet veel verrassingen. Echter daarvoor in de plaats krijgen we in deze film wel veel stijl en sfeer! Prachtige met oog voor detail vormgegeven gotische decors die geïnspireerd lijken door de horrorklassiekers van de Universal Studio’s Iets wat perfect paste in de tijdgeest aangezien ook Roger Corman en Hammer Film hiermee bezig waren. Al is deze film dan wel in het zwart-wit iets wat zeker geen gemis was. Actrice Barbara Steele is met haar dubbelrol de blikvanger in deze film. En eigenlijk ook de enige die opvalt want de rest van de cast is niet slecht maar ook niet bijster opvallend. Een van de stijl- en sfeervolle klassiekers in het vampiersgenre en waarin het vakmanschap van regisseur Bava duidelijk tot uiting komt.

Zoals bijna elke andere Italiaanse horrorfilm uit de late jaren tachtig wordt deze film bestempeld als een onderdeel van de 'Demons'-serie, die regisseur Lamberto Bava zelf startte in 1985. Daar heb deze film helemaal niets van doen. Deze film gebruik het element van de heks die wordt gedood door een masker in haar schedel te spijkeren en was te zien in het werk met dezelfde naam van vader Mario Bava Echter is deze film maar een teleurstellend geheel en van een remake is geen sprake. Het Nikolai Gogol-verhaal is compleet verdwenen en vervangen voor een tiener-horrorfilm concept.

Tja... dat had de film van Mario Bava ook echt nodig? Tiener skiërs! Een groep van 8 tieners die gaan skiën in de Zwitserse Alpen en plots in een kloof vallen. Ze geven geen zier om elkaar als ze gewond of dood gaan en bij een blinde priester gedragen zich algauw als bezeten. De heks heet Anibas… Rara wie zouden als laatste het overleven? Het decor van het huis, kerk en besneeuwde berg weten nog iets van een magere sfeer te brengen. De film is gemaakt voor televisie, en als zodanig wordt het bloed tot een minimum beperkt. Wel is er nog een soort van erotische scene tussen David en Sabina die veranderd in een enigszins onsmakelijke (verschrompelde borsten) maar verder is er niets om over naar huis te schrijven. Irritante spelers, het oeverloos doorgaan met bij de hand, pakje vriendje bij de hand en plots verschijnen van Medusa maken deze Italiaanse film behoorlijk waardeloos.

“He vas my friend!”

“Vell, he vasn’t exactly my friend, but – vell, I liked him!”

Het is een genot om in deze film Peter Lorre, als de Nederlandse schrijver Cornelius Leyden, rond Europa te zien trekken en te ontdekken wat hij kan over Dimitrios. En daar bij geholpen of is het tegengewerkt door Sydney Greenstreet (Mr. Peters). Beide heren waren elkaar natuurlijk niet vreemd omdat ze in totaal 8 films met elkaar opnamen. De Laurel en Hardy van de misdaad! Europa is trouwens geheel gesitueerd in de studio. Als er gereisd wordt naar Istanboel, Smyrna, Sofia, Paris, dan zien we een kaart. Echter de sets die dienst doen als deze steden, zijn erg goed gemaakt en ademen de atmosfeer uit alsof ze er echt zijn. Als de verhalen van internationaal gezochte crimineel Dimitrios Makropoulos worden verteld zien we dat in flashback. Mede door de fantastische uitvoeringen van Peter Lorre en Sydney Greenstreet is dit een heerlijke film-noir.

De film begint met een korrelige trailer voor de film, 'Small Tables', de zogenaamde enige speelfilm van filmmaker Roosh, dit was eigenlijk niets minder dan een soort promotie voor Dogged (2017), de vorige film van regisseur Richard Rowntree en volkomen overbodig. Hierna volgt de openingsscène, waarin een groep Engelsen in 1878 ergens in West-Afrika, een ​​heilig masker stelen, en die was eigenlijk best veelbelovend, maar de rest van de film..? De film schakelt namelijk over naar de huidige tijd en volgt Mary die voor haar eerste baantje gaat werken als fluffer bij een Tarzan-XXX-parodie en goh...ze hebben als rekwisiet het masker gekocht. Helaas besteedt het dus meer tijd aan een komedie over het maken van een porno dan aan een horrorfilm over een duivelsmasker. Voor een film die over het maken van een porno gaat, is er totaal géén naakt te zien. In de tweede helft van de film is het meer gericht op horror; wat veelal in het donker plaatsvindt en waarvan je alleen het eindresultaat ziet. Daarnaast is er ook leentjebuur van de klassiekers; de assistent koopt het masker wat lijkt op de openingsscène van Gremlins en er is een scène die doet denken aan Poltergeist. Nou vooruit het heeft nog iets van low-budget charme maar goed wil ik het ook niet echt noemen!

Het klopt! In deze film zijn geen Oscar-waardig prestaties. Films van regisseur Mj Dixon zijn stuk voor stuk Shlock! Maar binnen dit soort goedkope werkjes levert de regisseur toch de wat 'betere' kwaliteit. In 2012 kwam Mycho Entertainment met hun eerste film Slasher House (2012) Een film met een simpel idee om filmmonsters allemaal hetzelfde universum te laten bewonen. (helaas zijn de kosten voor de grote bekende te hoog) De Thorn' uit deze film maakt ook deel uit van die film en is inmiddels naast zijn verschijning in die twee delen, ook toe aan zijn tweede eigen avontuur.

De ouders van Bethany willen haar op haar zestiende verjaardag offeren aan Thorn. Haar moeder Mina die veranderd; van een aan het begin jammerende, hulpeloze moeder in een soort Alien- jager probeert dit voorkomen. En het bloedbad dat volgt is erg vermakelijk. Op een low-budget manier worden ledematen afgesneden, hoofden verpletterd of mensen worden brutaal in tweeën gesneden. Daarnaast bezit de regisseur wat talent doordat hij met verlichting en het gebruik van schaduwen, eenvoudige gebreken weet te verbergen.Verder is er een fijn '80 throwback-sfeer.

Zeker de film bezit genoeg problemen, waarvan budget de voornaamste was maar kijk je daardoorheen dan is dit nog een behoorlijke horror met een aantal leuke slachtingen.

Oei dit viel niet mee, een zeer matig verhaaltje en driemaal wordt de kijker verzocht om: "Put the mask on now" waarnaar er zeer zweverige beelden in 3D worden getoond. Denk dat het kunstzinnige bedoeld was met wat horrorelementen. Het sloeg in ieder geval de plank geheel mis. Het was eerder slaapverwekkend en vervelend dan dat die beelden spannend waren. Of lag dit toch aan de 3D bril die ik niet gebruikte? Geen aanrader, of je moet niets te doen hebben.

Na in de anthologie German Angst (2015) het segment "Alraune" te hebben gezien was ik benieuwd geworden naar meer werk van regisseur Andreas Marschall. En nu heb ik dan eindelijk één van zijn films gezien. En wat voor één...!

Een mooie jonge vrouw gaat lessen volgen aan een school. De schaduw van een killer, die een glimmend mes in zijn zwart gehandschoende hand vasthoudt. Duidelijk herkenbare muziek en veel bloed en naakt. Elementen die je meestal tegenkomt bij Giallo en dan met name “Suspiria” een van de grootste Italiaanse Giallo's van de late jaren zeventig. Masks kan daarom worden gezien als een remake, een tribute of welke benaming er nog meer te bedenken valt maar het is zoveel meer dan dat. Ironisch genoeg waren diezelfde Giallo's geïnspireerd door Duitse krimi's.

Het plot is zeker aan de start van de film, zoals ik al eerder zei, veel verwant aan “Suspiria.” Onze jonge mooie heldin Stella wil actrice worden, ze heeft wat succes op school gehad maar slaagt er niet in om een ​​geslaagde auditie te behalen. Op een dag krijgt ze het advies om het te proberen bij de Matteusz Gdula school. Een school die uiteraard afgelegen lig, vervallen delen kent en onheilspellend er uit ziet. In de loop van de tijd krijgt ze het aanbod om privélessen te volgen, gebaseerd op een of andere avant-gardistische methode die in 1973 werd beleden door de oprichter van de school. De beelden van die methode deden sterk denken aan; Panic-Movement en die werd ontbonden in het jaar 1973. Erg mooi om te zien hoe de regisseur (tevens schrijver) dus fictie combineert met realiteit.

Maar ook alle ander elementen in de film lieten mijn horror-hart kloppen. Als er Gore was, dan was die bloederig en in beeld. Wat eveneens van toepassing was voor de naakt. Het acteerwerk is duidelijk Duits (misschien even wennen) maar hier zeker erg zeer goed. Een soundtrack die herkenbaar en de film prima ondersteunt. Het verhaal... is wel een echte Giallo! En dan is er nog het indrukwekkende camerawerk. Dit is inderdaad met recht een topper in het genre.

Wederom een sterke Poe-film van Corman. Vincent Price ditmaal in de rol van de decadente prins Prospero. Een duivelaanbidder. De film heeft een paar fantastische memorabele scene`s. Deze film is wederom een prachtige klassieker met een perfecte sfeer en een zeer vermakelijke verhaal. Dankzij de Horror challenge helemaal Vincent Price ontdekt!

Deze film werkt niet! Niet als horrorfilm en niet als drama-thriller. De reden hiervoor is het onderontwikkeld verhaal! Het is niet eens in de verste verte eng! Wel houdt deze film van maden..! Er is een vage verwijzing naar een legende over ene Margaret Millet die werd opgehangen voor het beoefenen van hekserij tijdens de bouw van de universiteit. Tja en er zijn elementen van iets bovennatuurlijks maar het speelt zich vaak af in doelloze nachtmerries. De film richt zich verder op het leven van drie Afro-Amerikaanse vrouwen; een eerstejaarsstudent, een professor en de nieuw aangetreden Meester van Studies. Hm, de donkere minderheid op de campus dus...en ze zijn alle slachtoffer van de verschrikking van systemisch racisme en ongelijkheid. Zeker het is een belangrijk en actueel onderwerp maar dit letterlijk bijna uitspelen is niet echt sterk! Oh opeens zie je dan bv. een brandend kruis maar waarom? Er is geen aanleiding of afwikkeling hiervan...Dit is dus door de hele film het geval met zowel de horror als de sociale kwesties Deze besluitloosheid levert nergens iets bevredigend op!

Bekoorlijke film gebaseerd op een verhaal van Jules Verne. Het gaat over de mysterieuze Robur, een briljant uitvinder gespeeld door altijd fantastische Vincent Price. Deze heeft een zeppelin, de Albatross, ontworpen en wil hiermee de wereldvrede afdwingen. Helaas zijn er de nieuwsgierige Prudent,zijn dochter Dorothy, haar verloofde Evans en een inspecteur van de Amerikaanse regering John Strock gespeeld door Charles Bronson. Deze twee genoemde mannen staken met kop en schouders boven de rest van crew uit. Al deed Henry Hull het ook niet verkeerd. De film is licht verteerbaar en heeft een beetje dezelfde sfeer als Chitty Chitty Bang Bang (1968) of het latere Willy Wonka & the Chocolate Factory (1971) Maar mist wel de andere kwaliteiten van die films. Zo te zien was regisseur William Witney een druk baasje, op moviemeter staan 89 films en dat is een ongeveer drie á vier films per jaar.

Geen al te goede western maar is wel iets beter dan vorige westernfilms die ik van regisseur William Castle zag. Vooral het scenario was alles behalve goed, echter zorgde Castle ervoor dat er veel actie in de film zat, in de hoop dat niemand de mankementen zou bemerken. Een stuk grasland is de aanleiding om een complot op te zetten zodat de eigenaar Merrick kan worden opgehangen. Echter hadden ze niet gerekend op de hulp van drie befaamde westernhelden: Bat Masterson (Montgomery), Doc Holliday (Griffith) en Wyatt Earp (Cowling) Vooral James Griffith als Doc Holliday overtuigd in deze film heel goed. Tja en Montgomery speelt verder zoals hij altijd doet. Het is vooral een gemis dat er geen betere acteurs aan het werk zijn aangezien de speelse interacties tussen Masterson en Holliday nu veelal verzanden. Ook de verhaallijn van Nancy Gates die de dochter van Merrick speelt en voor de nodige romantiek moet zorgen, is niet goed uitgewerkt. Mooi was wel aan het einde als de drie revolverhelden naast elkaar in de straat lopen en de schurken uitschakelen en die actie maakte dus nog veel goed.