Meningen

Technisch (film & acteerwerk) was deze thriller niet slecht maar het is allemaal zo voorspelbaar en standaard. Sowieso meer thriller dan horror. Kate (Lora Burke) en haar dochter Beth (Tessa Kozma) verhuizen naar een onderduikadres, vader zit in de gevangenis voor het vermoorden van een meisje. Veel melodrama dus...Dan zijn we halverwege de film en ach, ach, er zijn geluiden te horen in het huis. Maar de film wordt er helaas niet beter op. Die verhaallijn was gewoon te alledaags en ook de twist aan het einde kan je mijlenver zien aankomen. (al denk ik dat de makers dit meer als een verrassende wending bedoeld hadden!) De horror in deze film moet komen van een stel middelmatige jump-scares en een home-invasie. Maar één scène met bebloede vinger maakt het nog géén horror...De film geeft van begin tot eind het gevoel dat men vast zat op de automatische piloot en dat is nooit goed! De gezapigheid viert hier hoogtij.

Mount Adams is de op één na hoogste vulkaan in de staat Washington. Er zijn op deze plaats lichten en andere fenomenen waargenomen die toegeschreven worden aan Ufo's. De makers van de film beweren dus dat hun film is "Based On The True Phenomenon" Jaja...? De film is ook al wat ouder want het werd al in 2016 opgenomen maar kwam pas nu uit!

De film begint met het standaard verzamelen van de crew en het op weggaan naar de berg. Zodra ze die bereiken, beginnen ze met het weinig interessante interviewen van mensen. Veel spraakzame scènes van een cast die beperkte tot geen ervaring had met acteerwerk. Oef...gelukkig laten de filmmakers niet al te lang op zich wachten.

En als er dan wat gebeurd is toch nog best goed! Het gigantische insect en effecten van buitenaardse monsterwezens zien er uitstekend uit, vooral als je bedenkt hun eerste speelfilm was. De laatstgenoemde zijn wel veel minder indrukwekkend, maar toch beter dan verwacht. Verwacht ook niet teveel van het script want dat is ook onevenwichtig. Ja het is gemaakt met meer enthousiasme dan geld en vaak met veel meer aandacht voor de effecten dan voor het plot. Uiteindelijk werd een eenvoudige monsterfilm, niet heel bijzonder en met een laag budget maar net genoeg als leuk lovenswaardig tijdverdrijf.

Een ongewone oorlogsfilm. Een behoorlijk intelligente anti-oorlogsfilm, verpakt in een zeer serieuze pro-Amerikaanse militaire laag. Deze film geregisseerd door Daniel Mann is gebaseerd op de gelijknamige roman uit 1958 en vertelt het verhaal van het Amerikaanse leger dat wegen en bruggen in China vernietigt om de Japanse opmars tijdens de Tweede Wereldoorlog te stoppen. In de film ontbreekt het aan een tegenstander, de Japanners worden wel genoemd maar zijn nooit te zien...In plaats daarvan ligt de focus op een verrassend intelligent manier van culturele botsingen. Met als kanttekening dat dit wel de ideeën uit zijn eigen periode vertegenwoordig. De film is bovendien heel direct in het aankaarten van de toe-eigening van macht in een conflict en schuwt daarbij ook geen grimmige voorstelling. Toch blijft het respectvol ten opzichte van het leger zodat ze wel meewerkte aan deze film. Het einde is uitstekend, tragisch en onvermijdelijk. Opmerkelijk dat James Stewart in de hoofdrol was te zien want hij wilde niet in een oorlogsfilms spelen (omdat hij zelf een WOII-veteraan was) De Chinese Lisa Lu krijg hier meer te doen en te zeggen dan andere Amerikaanse films uit die tijd en ze is absoluut fantastisch in haar rol. In zekere zin is dit ook een grotendeels vergeten film en eigenlijk is dat onterecht want het was juist een prima film!

Nee, bij lange na niet een goede film te noemen maar voor een low-budget slasher valt het mee! Het verhaal stuitert van moord naar moord zonder verder rekening te houden met logica. (Waarom zijn er giftige kwallen in het zwembad?) Het acteerwerk was helemaal niet geweldig Echter Lewis Santer, de man met een muizenmasker was als titelwezen niet slecht! Al heeft ie wel goed naar Art the Clown gekeken. Effectenkunstenaar Jessica Martin mag (naar Mary Had A Little Lam) hier iets meer los gaan. Darmen vallen eruit, hoofden worden ingeslagen en andere lichaamsdelen worden verwijderd. Al werkt het niet altijd. Een afgehakte arm die niet bloedt ....is gewoon slecht! Opvallend dat het er best goed uitzag wat achteraf te verklaren was omdat onafhankelijk regisseur en filmproducer Charlie Steeds de cameraman blijkt te zijn! Maar tja daarentegen was de audiobewerking of het gebrek eraan gewoon verschrikkelijk en wie bedacht dat de film behoorlijk slechte CGI-lijken nodig had? Euh…nog zo iets... was het de bedoeling dat er een verband was ​​met het Poohniverse? Dan was dit absoluut een mislukte poging! Hoe dan ook de film is niet goed, maar het is bloederig genoeg om me te amuseren.

De vijfde, ja…er zijn nu al vijf... Mickey Mouse-slasher-films!

Wederom ook een ​​goedkope horrorfilm die "misbruik" maakt van de publieke domeinstatus van Mickey Mouse's debuutfilm, Steamboat Willie. We hadden er al één die zich afspeelde in een speelhal (The Mouse Trap (2024, 2*) en dit jaar kwamen Mouse of Horrors (2,5*) in een pretpark, I Heart Willie in een verlaten huis, en Screamboat met een veerboottocht erbij. En bij deze Mouseboat Massacre gaat het over een gezin dat samen met de therapeut een een drugsverslaafde dochter op een soort RTL 4 programma 'Verslaafd!' achtige manier naar een afgelegen plek brengt in de hoop hen te helpen.

Euh, ik geloof dat dit ook het plot was van Three Blind Mice (2023)... en da tis niet voor niets want hetzelfde Britse bedrijf ITN Studios (van ook het Pooniverse) en dezelfde persoon, Harry Boxley zitten er achter. Enfin na het bekijken van een vervloekte videocassette (à la The RING) ... raakt het meisje op de een of andere manier verbonden met de moordenaar. Al het andere is wat je zou verwachten. Te traag en teveel geklets voor de eerste helft... hersenloze moordpartijen die helaas nooit extreem goed in beeld voor de tweede helft.

Maar hey...ze zijn er! Zoals ook porno-ster Atlanta Moreno er is om zonder pardon haar borsten te showen en om er later doorheen te worden gestoken terwijl ze een man berijdt. Het is dus precies wat je ervan kan verwachten. En dat is ook helemaal prima maar in de buurt komen van een aanbeveling dat iedereen dit moet zien...omdat het goed is...Nee echt niet!

Een niemendalletje van Hitchcock. Het eerste half uur van de film was nog redelijk vermakelijk. Vooral door het speelse spel van Carole Lombard samen met Robert Montgomery maar zodra Montgomery de deur uit wordt gezet gaat het mis. Er waren zelfs een paar knap irritante scene's en de humor was schaars en braaf. Misschien was deze humor anno 1941 wel leuk, dat kan ik niet zeggen? Nu werkte het in ieder geval minder. Ook mistte ik echte Hitchcock-beelden, zeker als je net voor deze film Rebecca (1940) heb gekeken. Die film staat in schril contrast met dit werkje.

Wie denk een avondje lekker griezelen, heeft het met deze film mis! Want zowel het korte verhaal als deze film zet men de horror op een laag pitje om een ​​coming-of-age-verhaal te vertellen. Het houdt zich meer bezig met volwassen worden, de negatieve impact van het digitale tijdperk (smartphones, internet) en omdat het een Stephen King is, komt daar een klein beetje bovennatuurlijke wraak bij kijken. Maar van die gebeurtenissen zie je "alleen" de nasleep en niet de feitelijke gebeurtenis. Typische Blumhouse... Tja, als je de horrorverwachtingen loslaat, is het nog een aardige film maar het doet het wel allemaal netjes volgens het boekje!

"Men came and thought that they could change nature's laws"

De Holodomor was de hongersnood in Oekraïne die werd veroorzaakt door het beleid van de regering van de Sovjet-Unie onder Stalin in de jaren 1932-1933. En was onderdeel van een grotere hongersnood die ook in andere delen van de Sovjet-Unie heerste; het aantal doden lag ergens tussen de 2,5 en de 7,5 miljoen. Terwijl de gebeurtenissen grotendeels werden verborgen door het Sovjetregime kwam informatie in het westen over de massale hongersnood naar buiten door verschillende personen. Waaronder; journalist Gareth Jones.

Zijn naam is de meesten niet bekend maar deze film handelt over zijn voetnoot in de journalistieke geschiedenis. De Welshman wordt afgebeeld als een buitengewoon sympathieke en moedige zoeker naar waarheid. Het oude beeld van de heroïsche journalist in een bedrieglijke wereld. Waarbij de film opent in 1933 met Jones in een kamer vol met sigarenrook en legt de premier uit waarom Hitler ( die hij in een vliegtuig interviewde) serieus moet worden genomen.

Hoewel het een Poolse productie is, heeft de film een Hollywood-vriendelijke cast om de hoofdpersonages te spelen; James Norton, als Mr. Jones, Vanessa Kirby (The Crown ) als verslaggever Ada Brooks en Peter Sarsgaard als Walter Duranty, de in Moskou geboren editor van de New York Times, die hongersnood ontkende.

Nu is de film een beetje onevenwichtig geworden. Zo is de toevoeging van George Orwell die tussendoor ' Animal Farm 'schrijft meer storend dan een echt goede toevoeging. Ook doordat de film wil in gaan op de rol van de buitenlandse pers, het Sovjet-regime en hun propaganda toont het soms wat onnodige dingen. Blijf als het ware daar iets te lang in hangen. Echter zodra de film overschakelt naar gruwelijkheden in een winterse Oekraïne, kom dit nog best flink aan!

Gek genoeg eindig deze film die handelt over de waarheid aan het daglicht brengen, zelf ook met een veronderstelling. Aangezien niemand precies weet hoe Gareth Jones die in Mongolië was gijzelt aan zijn einde is gekomen. Al met al moet ik wel zeggen dat de film ondanks zijn onevenwichtigheid wel uiterst boeiend stukje biografische geschiedenis was.

Ik zette Mr. K op zonder er iets van te weten en met lage verwachting want tja... het is een Nederlandse film maar...eerlijk gezegd...dit was erg leuk om te kijken. Het is niet zo strak of iconisch als films waar het een voorbeeld aan neemt (Delicatessen, Hotel Poseidon en een vleugje Lovecraft en Time Bandits) maar het zwemt absoluut in dezelfde vijver. Een eenzame goochelaar "De Grote Illusionist" (een fantastische Crispin Glover) komt aan bij een vervallen grand hotel...dit is het begin van ontmoetingen met vreemde figuren; een norse receptioniste, een oude man die zich onder zijn bed verstopt, twee theedrinkende oude dametjes een dissonante fanfare en een keuken waar niets anders dan eieren worden gekookt. Misschien zijn het allemaal metaforen of symboliek (Nederlandse films kennende) maar gelukkig niet pretentieus, wel eigenzinnig maar niet op een vermoeiend manier, en is daardoor gewoon een vermakelijk spektakel voor een een gek filmavondje. Nochtans houdt de regisseur Tallulah Hazekamp Schwab (what's in a name) het ook nog vrij netjes. Ze had van mij nog wel meer of gekker mogen uitpakken …Verder werkte het voor mij uitstekend! Meer van dit soort Nederlandse werkjes graag?

Dit coole actieverhaal vond ik toch wel een van de betere Charles Bronson- films uit de jaren '70. Gebaseerd op een scenario van Elmore Leonard(Get Shorty, Jackie Brown) Het is een eenvoudig verhaal van de goede versus de slechterik maar de ietwat ongebruikelijke personages maken het de moeite waard. Denk dat het de enige actiefilm is waarin een meloenenteler als held een vendetta tegen de maffia begint. Regisseur Richard Fleischer weet met een paar wendingen, lekkere auto-achtervolgingen, schietpartijen en knokpartijen er heerlijk tijdverdrijf van te maken! Wat een ongelooflijke wilde eind-achtervolging met een Ford-truck die wel lijkt te vliegen door het hobbelige Colorado-landschap! Bronson met zijn gebruikelijke stille, stoïcijnse hardheid werkt altijd goed als stoere aanwezigheid in wraakfilms. Linda Cristal met lang glanzend zwart haar speelt een leuke pittige love-intrest. En ook Al Lettieri als Frank Renda en Paul Koslo als Wannabee-gangster leveren goede bijdrages. Ja dit was voor mij een fijne en strakke jaren '70 actiefilm!

In het zevende deel werkt mr. Moto (Peter Lorre) blijkbaar opeens voor de Amerikaanse regering want deze sturen hem naar Puerto Rico, bijgenaamd het 'Eiland der Gevaren, om een zaak in diamantsmokkel te onderzoeken. Regisseur (en schrijver) Norman Foster ontbreekt bij deze film en dat is wederom een groot gemis. Wat we te zien krijgen is een soort van whodunit, die pas op het allerlaatste wordt onthuld. Afgezien van een naamsverandering zijn de inmiddels o zo bekende vermommingen van mr. Moto hier helaas niet te zien. Wel krijg hij een sidekick in de vorm van Twister McGurk. Dit is Warren Hymer en zijn hele carrière speelt hij hetzelfde soort 'niet zulke slimme' typetjes Hier doet hij dat dan ook niet anders. Het zijn verder de gave slotachtervolging met een speedboot van de politie en uitstekende cast die van deze film nog iets leuks weten te maken.

Gelukkig het vierde deel in de reeks keert weer terug naar het fijne avontuurlijke. Wat een verademing en het zet de serie weer op de (goede) rails. Al blijven natuurlijk wel de oude ideeën over mensen uit Azië en spelen alleen westerse acteurs de hoofdrol. Ditmaal is mr. Moto vermomd als Japans archeoloog in de jungle van Cambodja of eigenlijk van het fictieve koninkrijk Tong Moi (in Frans Indochina) Direct aan het begin wordt ook de bevallige Rochelle Hudson (duidelijk alleen voor haar looks gecast) als Britse vrouwelijke vliegenier Victoria Mason geïntroduceerd. Verder krijg je vooral waar voor je geld met meerdere geheime agenten aan het werk, blaaspijpen, verborgen luiken en deuren, postduiven en zelfs een machine-gun. Ook is er de mysterieuze tempel van Shiva en de valse hoge priester Bokor (George Regas) Maar hoogtepunt van de film is toch mr. Moto zeker als hij als Tibetaanse monnik magische trucs uithaalt. Daarnaast zien we nog Robert Kent (typische leidende mannenrol) en Chick Chandler (type grappenmaker) Ondanks dat het hier en daar wat minder werkt dan bij eerdere inspanningen is dit toch een prima film. En overduidelijk te zien dat dit eigenlijk het derde deel in de reeks had moeten zijn!

De laatste zaak en achtste film van Peter Lorre als Mr. Moto en dit is zeker een waardige en goede afsluiter! Inzet is deze keer een juweel van onschatbare waarde: de kroon van de Koningin van Sheba. Terwijl Mr. Moto ogenschijnlijk geniet van een welverdiende vakantie, laat hij echter het kleinood geen moment onbewaakt. Met meerdere criminelen die op de kroon azen is dit dan ook echt wel nodig. Maar er kan natuurlijk maar één meester-schurk zijn en deze steekt mr. Moto zelfs naar de kroon als het om vermomming gaat. Hierdoor blijft het tot op het laatste ogenblik spannend! Ook de klunzige Archie Featherstone die steeds opduikt, voor een komische inbreng moest zorgen en onbedoeld de zaak verder hielp was niet irritant. Virginia Field verschijnt hier trouwens voor derde maal in een mr. moto-film. (wel steeds een ander personage) Tja en aan alles komt een einde en de producenten stopten dan ook met deze kwalitatief hoogstaande serie voortijdig, dit vanwege lucratieve aanbiedingen voor Peter Lorre en vanwege het dreigender wordende 'gele gevaar'.

In de eerste twee films over Mr. Moto (dit is de derde) was deze speurneus een vrij complex en een beetje immoreel man. Als iemand hem probeerde te vermoorden, legde de moordenaar vaak zelf het loodje door toedoen van Mr. Moto. Daarnaast was het niet goed duidelijk voor wie hij werkte of wat nu de motivatie van Mr. Moto waren. Die karaktertrekjes maakte hem mysterieus en zeker onderscheidend met die andere bekende Aziatische misdaadbestrijder Charlie Chan. Echter in deze film lijkt Peter Lorre niet meer dan een kloon van die Chan. En de reden is eigenlijk simpel: Dit was oorspronkelijk ook een Charlie Chan- verhaal. Warner Oland die Chan speelde was niet meer in staat om een rol te spelen en dus hebben ze deze film omgeturnd tot een Mr. Moto-film. En met dramatische gevolgen! Dit komt omdat de focus dit keer niet bij Mr. Moto lag. Afgezien dat hij een paar Judo-klappen uitdeelt, is hij praktisch onzichtbaar. Ook verschijnt Charlie's #1 Son, als Lee Chan (Keye Luke) en de manier waarop Mr. Moto met hem omgaat voelt vreemd en onlogisch. Ook is het avontuurlijk gedeelte van de film weg. Het speelt zich ook niet af Oriëntaals land. En dan is er nog te veel aanwezige comic relief. Politie-detective Riggs maak zich hieraan schuldig maar de kroon van de domme humor wordt gespannen door steeds maar vervelender wordende Maxie Rosenbloom. Het enige goede aan de film is dan ook de nog goede mysterie en de aanwezigheid van niet één maar twee mooie dames te weten pin-up girl Lynn Bari en Jayne Regan (die ook te zien was in de vorige film) De oplettende kijker kan ook nog een jonge Lon Chaney Jr. voorbij zien komen.

Mr. Moto mysteries staan altijd garant voor plezier. Dat is met dit zesde deel ook niet anders! Echter de wereld stond op het randje van oorlog. Het mogen dus duidelijk zijn dat dit plot, waarin een ongeïdentificeerde buitenlandse macht achter een plan zit om de Brits-Franse diplomatieke betrekkingen grondig te ondermijnen, een regelrechte verwijzing was naar het conflict dat gaande was in Europa. Dit wordt ook bevestigd door dat het land van handelen Egypte (een Brits protectoraat) was.

Aan het begin van de film zien we een fake Mr. Moto een leuke verrassing. Direct in die eerste tien minuten wordt het ook al duidelijk dit is niet een heel groot mysterie zal zijn. De boosdoeners zijn dan namelijk dan al bekent en draait het meer om uit elkaars handen blijven. Waarbij moord of aanslagen niet geschuwd worden. Als de echte mr. Moto te tonele verschijnt zitten we dan ook al midden in een leuk spionnen-avontuur. Peter Lorre meet zich zoals vanouds weer verschillende vermommingen aan en lig op de loer om de vloer aan te vegen met de 'bad guys' Hulp krijgt hij van de geheimzinnige in gewetensnood verkerende Virginia Field, een meisje met een mysterieus verleden. Daarnaast zijn George Sanders en John Carradine zeer geslepen in hun knappe bijrollen. Alleen Robert Coote is een irritante factor in de film.

Toch is dit ook weer een prima film met dit keer een paar prachtige onderwatergevechten en beelden. En bestaat er misschien niet een Japans gezegde met zoiets als; Een buikspreker is altijd een slechterik

We zien een vleugje Dracula nadat dokter Sir Robert Cargrave (Ronald Lewis) per brief wordt uitgenodigd door zijn voormalige geliefde Maude (de zeer mooie Audrey Dalton) Zij is uitgehuwelijkt aan Baron Sardonicus (Guy Rolfe) Natuurlijk is er iets mis met deze gemaskerde (ala Phantom of the Opera) mysterieuze echtgenoot. Hij wordt bijgestaan door zijn eigen Igor in de vorm van huisknecht Krull (Oskar Homolka) Gelukkig zijn dat alleen maar vergelijkingen want de film heeft verder vooral iets eigens en is enorm sfeervol. Het is een prachtig film uit de jaren '60 van William Castle, die we dan ook zelf de film zien inleiden als een soort Cryptkeeper. De film is in het zwart-wit wat de sfeer nog meer verhoogd. De aandoening waar mr. Sardonicus last van heeft is zelfs in latere horrorfilms nog terug te zien en is echt eng. Er is eigenlijk maar weinig aan op te merken aan deze film en ik kan deze film zeker aanraden om te kijken! En zoals we van Castle mogen verwachten is er ook nog een aardige gimmick. Aan het slot van Mr. Sardonicus laste Castle namelijk een 'Punishment Poll' in. Zoals de Romeinse keizers over het lot van gladiatoren in de arena beslisten, kon het publiek door middel van een omhoog of omlaag gerichte glow-in-the-dark duim bepalen of Sardonicus levend of dood de aftiteling haalde.

Ze hebben de Mr. Wong-formule met deze prima onder de knie want deze derde Wong-film is gevarieerder met locaties en meer actiegericht dan de twee voorgaande films. De film begint met een mysterieuze vrouw die de hulp van meneer Wong komt vragen. Maar voordat hij met haar kan praten, wordt ze in zijn woonkamer vermoord. Tja... tijd om inspecteur Bill Street in te schakelen maar ditmaal introduceert ook Majorie Reynolds als de nieuwsgierige pittige verslaggever. Die twee kibbelen wat af, wat een leuke extra dimensie toevoegt aan dit en de volgende twee afleveringen in de serie. Dat dit verhaal trouwens goed in elkaar zat moet de makers van de Charlie Chan blijkbaar ook zijn opgevallen want men gebruikte het voor de bijna shot-voor-shot-remake The Chinese Ring (1947) Met een behoorlijk goed mysterie die de identiteit van de moordenaar pas in de allerlaatste minuten prijs gaf, een wederom apart moordwapen, de toevoeging van Reynolds en uiteraard de prestaties van Karloff maken dat dit een film is die de moeite waard was! Het eindigt zelfs met een goede grap.

Boris Karloff's eerste optreden als James Lee Wong. aka Mr. Wong. Destijds waren dit soort oosterse detective populair! Zo was er de zestien-delige serie (1931 - 1937) met Charlie Chan (Warner Oland, die ervoor ook al Fu Manchu speelde) en acht-delige serie (1937 - 1939 )met Mr. Moto (Peter Lorre) en deze zesdelige serie van Mr. Wong. (de laatste met Keye Luke in plaats van Karloff)

Wat de film zelf betreft, zat het mysterie verrassend goed in elkaar, tot aan de uiteindelijke onthulling en er is een werkelijk uniek moordwapen. Helaas is het ook gemaakt door de Poverty Row Monogram Studios, dus was het budget voor deze film zo laag dat er verder alleen maar middelmatige acteurs aanwezig zijn, die veel heen en weer lopen in standaarddecors. Als je voorbij het feit kijkt dat het absoluut een product van zijn tijd is (blanke mensen spelen Aziatische mensen)… krijg je een leuk klein mysterie van iets meer dan een uur.

Ms. 45 was een succesvol grindhouse-film. En speelt zich af in New York van eind jaren '70, begin jaren '80 een totaal ander New York dan nu. Rauwer, bruter, harder. De Big Apple was een Urban circus met freaks en psycho's. Tegen deze achtergrond ontmoeten we de timide Thana, een meisje dat niet kan praten. Zij wordt op één avond tweemaal verkracht en daardoor slaan bij haar de stoppen een beetje door. De film combineert het bekende pad van revenge/thrillers als "I Spit on Your Grave" (1978) en "Death Wish" (1974) en combineert dit met het meer psychologische verval van "Repulsion" (1965) Het meest bijzondere aan deze film is dan ook dat er aan het eind in plaats van een triomfantelijke gevoel, zoals de meeste films met verkrachtingswraak, het een stuk somberder is. Zeer positief was ik over actrice Zoë Tamerlis, zij was zeer overtuigend als de wraakengel des doods Thana. Uiteindelijk is Zoë Tamerlis ten onder gegaan aan de gevolgen van haar verslaving. Er zijn voor deze film natuurlijk al andere hardere films met hetzelfde onderwerp gemaakt maar door de tijdsperiode (New York jaren 80), een zeer goede actrice en het verhaal meer naar het psychologische en feministische te laten neigen is dit een zeer fijne film.

Altijd wel in voor een blinde zwaardvechter-film en deze is erg leuk! Een blinde, kalme en meedogenloze premiejager jaagt op slechteriken (hoe hij weet hoe ze eruitzien, is minder van belang!?) met tegenzin raakt hij betrokken bij iets wat juist is om te doen... Dit concept is keer op keer gebruikt maar wat toevallig ook betekent dat je veel slechteriken moet doden. rechtvaardig... Oog om Oog, Enfin, deze moet het hebben van gevechtsscènes en de actiechoreografie is dan ook zeer solide, zeer goed zelfs! Ook nog eens heerlijk doorweekt met druppels bloed. Sympathieke personages, goede decors en setting en geen overdreven veel computer-effecten. En wow die laatste gevechtssequentie in de sneeuw. Helaas wel maar zevenenzeventig korte minuten. (een kortere speelduur is zowaar eens een minpunt) Regisseur Yang Bingjia is met deze film een nieuwkomer maar weet nu al de goede spullen te leveren! Verwacht niet teveel creatieve wendingen bij het kijken naar deze film maar het is wel een zeer degelijke welkome martial arts-film!

De eerste Eye for an Eye was een lekkere martial arts-film. Dus een ander verhaal in hetzelfde universum is altijd welkom! Hoofdrolspeler Xie Miao speelt opnieuw de harteloze, blinde premiejager die persoonlijk betrokken raakt bij wraak. Wie kan een kind iets weigeren, als haar onschuldige broertje wordt vermoord. De regie en cinematografie in de film zijn wederom zeer lovenswaardig gedaan. Er is leuke chemie tussen de twee hoofdrolspelers De vechtsport-, zwaard- en actiechoreografie zijn weer heerlijk uitgevoerd. Het vervolg biedt wel meer van hetzelfde maar met iets meer emotionele lading en het heeft een langere speelduur. Bonuspunten voor de scène waarin een slechterik plotseling zijn twee zwaarden in brand steekt. Ja deze was net zo goed als de vorige, alleen op een andere manier.

Klassiek historisch drama dat zich afspeelt in de jaren veertig. Aan het begin van die jaren veertig koopt de familie McAllan (wit en rijk) een omvangrijk stuk land in ruraal Mississippi, waarvan een deel gepacht wordt door de familie Jackson (zwart en arm). Gaandeweg raken hun levens steeds meer met elkaar verbonden. Die verhoudingen worden extra op scherp gezet als de tweede wereldoorlog eindigt, en twee zonen terugkeren naar Amerika. Zoon Ronsel Jackson krijgt te maken met de Jim Crow-wetten en zoon Jamie McAllan met PTSS. Die geschiedenis van Amerika is teruggebracht naar klein, persoonlijk leed. Nu is racisme van vooral in de zuidelijke staten, een regelmatig terugkomend thema. Maar heel onderscheidend is deze Mudbound tussen die andere ook niet. Daarnaast zet regisseur Dee Rees menigmaal minder overtuigende poëtische voice-overs in om meer dramatiek te creëren. Ze gaat zelfs helemaal over de schreef met het zoetsappige einde, inclusief foute muziekkeuze. Hierdoor balanceert de film soms gevaarlijk op het randje van kunst en kitsch. Het is dan ook vooral aan de acteurs te danken dat de film aan de positieve kant zit. Met in het bijzonder de onherkenbare Mary J. Blige. Is het trouwens iemand opgevallen dat de blanke hoofdrolspelers eerder genoemd worden dan de donkere spelers? Is dit toeval of heeft dat te maken met het diepgewortelde probleem? Enfin de film blijft aan de veilige kant en is vooral oer-degelijk.

De (min of meer) honderdste film van Takashi Miike is een meer traditionele Japanse zwaard-vecht-film. Alhoewel? De film is gebaseerd op de gelijknamige manga-reeks van Hiroaki Samura en gaat in het kort over Manji een onsterfelijke man die door een jong meisje wordt ingehuurd om wraak te nemen op de moordenaars van haar ouders, die door een groep zwaardvechters bruut om het leven zijn gebracht. Mensen die uitbundige gekheid willen in de film, Miike heeft er nogal wat op zijn naam staan, zullen wellicht het iets tegen vinden vallen. Echter op subtiele wijze is er genoeg tebeleven. Bloed, handen en benen vliegen er door de lucht, heilige bloedwormen die wonden helen, en een keur aan wapentuig maken dat het toch genieten is. Het eerste deel zijn voornamelijk,na het intro, leuke één op één gevechten tussen de leden van de Itto-Ryu en Manji, compleet met bovennatuurlijke krachten, wire fu en bloed. Hierna mondt de actie uit in hele veldslagen waarbij een of twee vechters het opnemen tegen honderden samoerai. Persoonlijk vond ik deze soms iets minder goed geslaagd. Verder is het vooral de kundigheid van regisseur Takashi Miike dat de film, ondanks de 2 uur en 20 minuten, het constant boeiend weet te houden. Daarnaast viel het op dat er tussen al die gevechten ook prachtige shots waren te zien. Een van de grootste Japanse filmsterren Takuya Kimura, speelt de sterke hoofdrol. Daarnaast zijn er ook sterke rollen van Sôta Fukushi ( Anotsu Kagehisa) en een leuke dubbelrol van nieuwkomer Hana Sugisaki (Rin Asano / Machi, Manji's zus). Helaas haar schreeuw-kanonnades zijn minder leuk! Echter degene die mij het meeste opvalt is Erika Toda (Death Note) Zij steelt echt de show als Makie Otono-Tachibana, de femme fatale, de wonderschone Onna-bugeisha. Wat een vrouw! Regisseur Takashi Miike levert met deze film wederom een pracht van een Jidaigeki -film af!

De debuutfilm van regisseur Jim Mickle (Stake Land, We Are What We Are, Cold In July) is voor zijn budget niet mis! Een sfeervolle horrorfilm, gefilmd in guerrillastijl op de straten van Manhattan. De film bouwt langzaam op, waardoor we de tijd hebben om de personages te leren kennen. Onder de bewoners van een appartementencomplex aan de gelijknamige Mulberry Street bevindt zich Clutch, een voormalig bokser die op zijn dochter wacht, ze zullen alle de nacht moeten zien overleven. De handcamera's zijn uiteraard een beetje een kwestie van smaak, maar ik vond ze goed passen bij de stijl van de film. Het creëerde zo knappe opnames in de kleine appartementen, drukke bars en drukke straten. En ja erg tof....rattenmonsterzombiemensen...die hadden we nog niet gezien! Het middengedeelte had wel wat tempoproblemen maar desondanks was het een plezierige kijkervaring

Tja... het valt maar niet mee om te overleven in de Joseon-dynastie! Hadden ze in de film Chang-gwol (2018) en de Netflix series Kingdom al last van een mysterieus virus dat mensen doet veranderen. Blijkt dat de nodige politieke intriges ditmaal ook nog voor angst voor een monsterlijk virus te zorgen. Ze willen ons zelfs laten geloven dat dit berustte op ware feiten want het wordt geïntroduceerd als zijne een waargebeurd verhaal. Echter bevestigt de film al snel dat het pure fantasie is. Ze blijven daarnaast wel erg lang spelen met het gegeven of 'Monstrum'; nu een plan van premier Sim Woon (Lee Kyoung-jong) voor een staatsgreep is of een echt angstaanjagend wangedrocht. Helaas is regisseur Jong-ho Huh ongeduldig en kan niet wachten om zijn CG-creatie te onthullen. Hij verspilt zo elke kans om maar iets van spanning of voelbare angst op te bouwen. Nu zit de naam van de film natuurlijk ook niet mee! Het grootste nadeel van deze film is dan ook het feit dat het veel te voorspelbaar is. Aan de cast lag het verder niet, evenals dat het visueel er prima uit zag en de special effecten voor Koreaanse standaard niet slecht waren.

Italiaanse film die de trend uit zijn tijd van Roger Corman Poe-verfilmingen en Hammer Films volgde Toch was dit een zeer leuk stukje film! Oh...maar deze is van regisseur Giorgio Ferroni die later het eersteklas sfeervolle Wurdalak-verhaal; La Notte dei Diavoli aka Night of the Devils (1972) maakte! Deze Frans-Italiaanse coproductie uit 1960 is eveneens een opmerkelijk want het is de eerste Italiaanse horrorfilm die in kleur is opgenomen. Dat zal dus een aardige deuk in het budget hebben geslagen dus om wat zekerder te zijn van bioscooppubliek recycleert men enkele ideeën uit reeds bestaande films.

Hans Van Arnem (Pierre Brice) gaat aan de slag bij de Nederlandse kunstprofessor Gregorius Wahl (Wolfgang Preiss) die plaatselijk beroemd is om zijn “Moulin des femmes de pierre”, een soort carrousel met wassenbeelden van beroemde vrouwen. Hij ontmoet de wellustige dochter Elfie (Scilla Gabel), mooi en mysterieus, maar kan het niet helpen dat hij verliefd wordt op de meer maagdelijke Liselotte (Dany Carrel). Tja...genoeg redenen om aan te nemen dat er van alles mis zal gaan!

Alhoewel men in openingstitel beweert dat het plot van de film gebaseerd is op een verhaal van Pieter van Weigen uit het boek "Vlaamse Verhalen", bestaat dit boek helemaal niet! Daarnaast is het voor ons kijker overduidelijk dat de keuze op Nederland als locatie van de actie is gevallen! De molen die je ziet was overigens ook te zien in de slotscène van Il Diavolo a Sette Facce aka The Devil Has Seven Faces (1971) Ook het plaatsje Veeze waar de molen moet zou moeten staan is fictief.

De film bevat een paar griezelige elementen, maar de horroreffecten zijn voor deze tijd natuurlijk wat achterhaald, maar door de macabere romantiek is zeker nog erg leuk om naar te kijken. Daarnaast is de gekozen locatie van de horrormolen (en het Nederlandse tintje) een vreemde, zij het zeer overtuigende, het binnenste oogt mysterieus en duister, en de cast doet de rest. Geslaagde film!

"Bottom of the barrel"...De film duurt iets meer dan een uur, maar HELP...het personage Mulva (Missy Donatuti) is binnen 5 seconde ronduit onuitstaanbaar en irritant.(Nog erger dan Pee-Wee Hermann...slik) Het verhaal is niet bijzonder. Tja... het is bijna Halloween in Tromaville: Mulva is een chocoladeverslaafde die bang voor Halloween is. Maar dit jaar verzamelt de 23-jarige haar moed bij elkaar en gaat langs de deuren voor snoep. Echter net nu staan de doden op uit hun graf om mensenvlees te eten.

Yup het is een zombiefilm...Verder is ongeveer net zo slecht als andere lowbudget horrorfilms; er is geen enkele productiewaarde, het zijn een soort van aaneenrijging van sketches met amateurs die hun zinnen opdreunen, en wat vaak alleen maar platvloerse humor inhoud. De regisseur is ook te zien...hij is zwartgemaakt en doet alsof hij Bill Cosby is....er is een cameo van ene "The Naked Cowboy" ...hm tja, oké... een bepaald soort Amerikaanse humor die ik tenenkrommend vind...

Het bloedvergieten had misschien nog iets van waardering kunnen opleveren maar die zijn al even zwak en amateuristisch...Er zij ook nog cameo's van Troma bekende; Debbie Rochon en Lloyd Kaufman maar die hebben ook niets zinnigs te doen. Hoewel er verwijzingen zijn is dit geen echte Troma-film! Waar het wel in slaagt is om zelfs hun films met het laagste budget eruit te laten zien als goede films. Nee dat is geen prestatie...maar gewoon smakeloos en slecht. (gekeken i.v.m. een challenge op Letterboxd; Watch a movie directed by Chris Seaver)

Oké het plot belooft een verslaggever die verstrikt raakt bij een complot van een seriemoordenaar die huiveringwekkende moorden pleegt, die worden gekenmerkt door een balsemingsritueel, en die terreur en verwarring onder de bewoners zaait.

Wat je krijg; zijn twee personages in een cafe aan een tafeltje, die consumpties nuttigen en praten en praten en praten. Hoewel als Joe zijn verhaal doet er wel flashbacks zijn, zijn deze ook niet bijzonder grafisch of gruwelijk. En tja ze werden vooral gekenmerkt door vertellen....dus eigenlijk nog meer praten! OMG wat was dit spraakzaam. Als je een film over een seriemoordenaar bekijkt, verwacht je toch iets meer dan alleen maar lange dialoogscènes...en eindeloze klassieke muziek die tijdens verschillende scènes door dreunt. Voor low budget-films wil ik niet al te streng zijn, als het maar vermakelijk is, maar tja als dat ook faalt, kan ik er ook niets aan doen...

De eerste 15 minuten begonnen erg spannend maar hierna stort de film toch lichtelijk in. Gelukkig tilt Boris Karloff deze film toch nog naar een hoger niveau. Het inzoomen op zijn dreigende ogen waren prachtig. Helaas is het verhaaltje erg dun. En het einde ging het opeens wel erg makkelijk?

Na wat tegenslagen in de jaren van de oprichting (1935 tot 1937) experimenteerde Hammer Film Productions in 1955 wat met het horrorgenre, (The Quatermass Xperiment) dit werd onverwacht een groot succes. Ook een tweede film was populair. Met dit succes brak er een nieuwe periode aan en werd gestart met regisseur Terence Fisher die drie succesvolle horrorfilms regisseerde, deze Mummie was de derde.

Men gebruikt hiervoor op een paar dingen na niet de Boris Karloffs versie uit 1932 maar leent elementen uit The Mummy's Hand (1940) en The Mummy's Tomb (1942) en herschikt deze voor deze film. Enfin...het verhaal is bekent; Nadat het graf van de Egyptische prinses Ananka wordt ontdekt, zweert Egyptenaar Mehemet Bey wraak te nemen op de grafschenders.

Uiteraard is er goed werk van de betrokken acteurs. Horrorveteraan Christopher Lee is in vorm als zowel de priester Kharis als de uit het graf opgestane mummie. Ook medehorroracteur Peter Cushing als de aanvankelijk sceptische archeoloog John Banning is vanouds goed! Actrice Yvonne Furneaux als Isobel krijg helaas maar weinig schermtijd.

Ook de studio-sets zijn zoals je van Hammer kan verwachten indrukwekkend. Opnames van de graftombe, het moeras, het Engelse landhuis en kroeg maar het meest opvallende was een flashback naar de ceremonie in het oude Egypte. Het is een film waarmee regisseur Terence Fisher wederom zijn vakmanschap laat zien en een sfeervolle, spannende en geslaagde horrorklassieker aflevert.