Meningen

Ik heb geen voorgeschiedenis van Rurouni Kenshin en dit is dan ook meteen mijn kennismaking ermee. Misschien niet zo ideaal, maar anderzijds zou dit toch een afgerond verhaal moeten zijn. Het duurt wel even om er in te komen, denkelijk omdat ik net die voorkennis mis. Maar gaandeweg kom ik er wel in en is het best een boeiend verhaal. Af en toe wat traag, zeker voor een verhaal dat amper 108 minuten duurt. Het is wel mooie geanimeerd en eens je vertrouwd bent met de figuren is het best een boeiende film. Ik heb wel begrepen dat de animatie hier opvallend goed is, dus ik vraag me af of het wel de moeite is om de serie op te graven.

Een film dus waar ik als Kenshin-leek best van kon genieten, maar waar ik daardoor tegelijkertijd niet meteen de topfilm in zie om dat ik wel wat achtergrondinformatie en verwijzingen mis.

Ron Howard, een regisseur die achtereenvolgens het gedrocht How the grinch stole Christmas maakte om daarna de klassieker A beautiful mind te brengen. Met Rush maakt hij één van zijn betere films. Een biopic van twee racers, waarvan vooral Niki Lauda de bekendere naam is. Formule 1 op zich is niet voldoende om een film over te brengen, daarvoor moet je als kijker wel wat interesse in hebben. Als leek val je dan terug op de grote namen in het circuit. Maar of Michael Shumacher, Jackie Stewart, Jackie Ickx (als Belgische coureur), Alain Prost, Sebastian Vettel of andere grootheden interessant genoeg zijn is nog wel de vraag. Schieten over: Ayrton Senna, wiens dood zelfs niet Formule 1 liefhebbers schokte, en de strijd tussen twee grootheden: James Hunt en Niki Lauda.

De film zoekt nog zijn weg in het begin, al lukt het Howard toch wel om tempo in de film te brengen. Genoeg tempo om de snelheid van auto's mee te geven. Maar wel te weinig om de adrenaline van het race mee te geven. Wel zijn de 2 hoofdrolspelers mooi neergezet, zonder dat één van hen per se de lead wil zijn. Ook al is de vete tussen beide coureurs grotendeels fictief, de rest is wel juist en die zo gezegde vete tussen beide heren is een vertaling van de strijd tussen beiden op het circuit.

De film is vooral genieten als je van Formule 1 houdt. Blijkbaar is de voorstelling zeer geloofwaardig. En ook het verhaaltje er rond is boeiend genoeg om meer te zien dan een autorace van 2 uur. Het geheel is misschien wel wat standaard en buiten enkele mooi scènes tijdens de race mist het toch wel de creativiteit die volgens mij bij een andere regisseur beter hadden gelukt. Geef dit in handen van Aronofsky en je voelt de strijd nog veel meer.

Anno 1998 had Jackie Chan al een stevige carrière achter zich, weliswaar vooral in Hongkong. In het westen begon hij stilaan ook op te vallen en het was dan ook kwestie van tijd voor hij zou meespelen in een Amerikaanse film. Wat ook de wens was van Jackie Chan. Als je zo'n man inlijft, ga je voor de kwaliteiten van de acteur. Of je gebruikt zijn naam en een deeltje van zijn talenten om je eigen ding te doen. En dat laatste is Rush Hour geworden. Een parodie (?) of verder bouwen op de buddyfilms die toen alsmaar populair werden. Met Chris Tucker als de nieuwe Eddie Murphy.

Commercieel gezien was het een succes. Er volgden nog 2 delen na deze film en de Amerikaanse carrière (helaas meestal in flauwe films) was begonnen. Er is blijkbaar toch een publiek voor de afgezwakte stunts met meer aandacht voor de humor dan de stunts van Jackie Chan. In Rush Hour moet hij zich inhouden. Alsof je een nieuwe John Wick film gaat maken en meer aandacht aan zijn hond gaat besteden met 5 minuten gevecht van John Wick zelf. Hetzelfde jaar maakte Jackie Chan de film 'Who am I' een wereld van verschil in niveau waar hij wel laat zien wat hij kan.

Chris Tucker is toch wel de Eddy Murphy van den Aldi. Verschrikkelijk irritant en ik kan me voorstellen waarom zijn collega's in deze film niet met hem willen werken. Het wordt met momenten best wel genant.

Rush Hour laat een hele andere Jackie Chan zien, die deze film enkel maakte voor het geld om zijn eigen projecten te financieren en Amerika te veroveren. Bij de bloopers op het einde zie je dat hij zich op zich wel amuseert, maar ik denk dat de man gewoon professioneel zijn ding heeft gedaan en dit louter als een verplichte job zag. En bij de schaarse gevechten in de film zie je toch even de sprankel van wat hij echt kan. Geef mij maar zijn Hongkong films.

Minder dan deel 1. Chris Tucker is wederom irriterend en Chan doet blijkbaar graag mee om alle clichés van China op een rijtje te zetten. Chan had al eens laten vallen dat hij een hekel had aan de Rush Hour films, en dat enkel om het geld deed. Gelukkig zijn de actiescenes van Chan nog wel leuk, al heb ik toch al beter gezien. Deel 3 heb ik nog niet aangedurfd, gezien de neerdalende kwaliteit van de reeks...

Man, die Carter is irritant. De film alleen maar bekeken vanwege Jackie Chan. Al wist ik wel dat hij deze filmreeks puur voor het geld doet om zo z'n Aziatische films te kunnen bekostigen. Je merkt ook wel dat hier veel minder typische Chan-scènes in zitten. Af en toe is er wel wat actie, maar over het algemeen is dit niet veel soeps. Geef mij maar de echte Jackie Chan films!

The Russia House is een saaie film geworden. Jammer, want oa Sean Connery was niet slecht bezig hier. Een wat atypische rol voor hem. Michelle Pfeiffer speelt een flauwe mus. Verder niet veel memorabele figuren. Klaus Maria Brandauer viel nog mee, maar heeft al beter gedaan. De film is gewoon veel te lang en door de liftmuzieksoundtrack brengt de regisseur je als kijker gewoon in een roes. Een regisseur van bandwerk. Want buiten enkele mooie Russische plekjes, is het nooit echt de moeite. En zelfs die mooie plekjes hadden nog beter gekund. The Russia House is een veredelde tv-film geworden met een ietwat bekendere cast.

Op het eerste zicht is dit een nieuwe interpretatie van Beauty & The Beast, maar dat is maar één facet in deze animatie. Een film over virtuele realiteit, zonder dat de focus daar te hard op ligt. Over rouwen en tienerliefde. Maar op de eerste plaats heel ontroerend met een tiener die in zichzelf gekeerd is. Het oogt allemaal licht en kleurrijk en tegelijk is een animatie zelden zo gelaagd. Het raakt van de visuele aankleding tot de boeiende personages over de subtiele humor en mooie muziek tot de zeer emotionele momenten. Blij dat ik dit in de cinema heb kunnen zien, en uiteraard in de originele versie. Ik ontdek dit soort animaties pas als ze al lang uit de bioscoop zijn, als ze daar al gedraaid worden. Een echte aanrader!