Reis rond de wereld challenge

1. Frankrijk - Holy Motors (2012)

http://www.relatably.com/q/img/holy-motors-quotes/holy-motors-6.png

Ik snap waarom er mensen zijn die deze film geweldig vinden, want het is een bijzonder eigenzinnig stukje cinema, maar voor mij was het te absurdistisch. Op visueel gebied is het prima, op het acteerwerk valt niks aan te merken en het is zonder enige twijfel origineel, maar op mij kwam het over als een verzameling sketches waarvan sommige me intrigeerde, maar ik de meeste te bizar vond.

2.0*

Ik pas, succes .

Is er een handige opsomming van de landen waaruit films nu op de NL netflix staan? in de search van MM bij Netflix ieder land gaan aanklikken is natuurlijk wel bewerkelijk...

12 september 2018

2. Frankrijk - Jeune Femme (2017)https://www.moviemeter.nl/images/cover/1114000/1114479.300.jpg?cb=1530091063

Recensie:

Tja, die Paula was nu niet bepaald een vrouw waarmee ik mij kon inleven. Een en al hysterie vooral in het begin. Ik moest onmiddellijk denken aan die vrouw die in de omgeving van Filmhuis Lux regelmatig aan het bedelen was en die je als je niks gaf je de huid vol schold. En die moeder van Paula, die was ook niet de meest gezellige. Integendeel zelfs. Neen, dan had ik toch meer sympathie voor de mensen die Paula op haar zwerftocht door Parijs tegenkwam, zoals het meisje Lila en haar moeder en Ousmane. Verder is Jeune Femme geen onaardige film maar toch een die mij niet voldoende wist te boeien. Betere films in dit genre gezien.

3.0*

Met goedkeuring van de organisator TornadoEF5 mocht ik deze film die ik net voor aankondiging heb gezien, ook nog posten

2. Letland - Nameja Gredzens (2018)

http://nkc.gov.lv/en/wp-content/uploads/sites/2/2014/12/DSC2869.jpg

Deze Letlandse film 'Nameja gredzens' (vertaald Ring of Namejs of zoals in de Duitse titel The King's Ring) is een historische fictie-film die gebaseerd is op de traditionele Letlandse waarde. Centraal staat een ring die symboliseert; de onafhankelijkheid, vriendschap en vertrouwen tussen drie oude Letse landen Kurzeme, Latgale en Vidzeme.

Het verhaal speelt zich af in de dertiende eeuw in Semgallië (Semgallen) De jonge Namejs krijgt op het sterfbed van koning Viesturs een ring en daarmee het recht om te regeren. Wat verder volgt is de strijd tegen de invasie van de Duitse kruisvaarders naar het grondgebied van Letland.

'Pagan King' doet in sommige opzichten een beetje denken aan 'Michiel de Ruyter' Beide films hadden een ruim budget, een nationale held maar weten niet helemaal te overtuigen. Daarnaast wil de film ook de cultuur van Baltische Letland en het land van Semigallia laten zien. En daardoor leggen ze te veel nadruk op het tonen van tradities in plaats van te focussen op personages of plot. Er is maar weinig introductie met als gevolg dat er een gebrek is aan binding tussen personage en kijker. Daarbij is het mindere acteerwerk ook niet heel behulpzaam.

De film doet ook dingen goed! Het visuele deel van de film is prima. En camerahoeken en beelden getuigde van goed werk, ook tijdens de vecht-scènes. Die dynamische vecht-scènes zagen er verder tiptop uit en waren lekker bloederig. Over het algemeen oogt 'The Pagan King' als een prima film maar die worstelt vanwege het lage budget en het slecht script. Doordat ik me nog goed heb vermaakt met de gevechten in de film en de oude Letlandse tradities en cultuur, niet alledaags zijn geef ik de film een iets hoger cijfer! Als je daar niet op zit te wachten, zal je niets missen als je hem overslaat.

1. Verenigde Staten - Solo: A Star Wars Story (2018)

2. Letland - Nameja Gredzens (2018)

1. Verenigde Staten - BlacKkKlansman (2018)

https://www.moviemeter.nl/images/cover/1119000/1119764.300.jpg?cb=1535606866

De belofte en de hype van Black Klansman werd helaas toch niet helemaal waargemaakt. Het is een film met het hart op de goede plek, en ook een film die verbazend genuanceerd is, zeker gezien het gesteiger van sommigen - en bovendien, het is ook in de kern een verhaal dat een bijzonder smeuïge film op zou kunnen leveren. Echt vervelend of slecht werd het ook niet, en daar hebben het goede acteerwerk van met name John Washington en Adam Driver een belangrijk aandeel in. Maar uiteindelijk sleepte het verhaaltje zich maar wat langzaam voort, en was het voor een komedie ook maar zelden echt grappig. Figuren als de nogal simpele Ivanhoe en Connie voelden ook wat makkelijk aan. Het romantische zijplot met Patrice leek er vooral aangeplakt te zijn om monologen over de positie van zwart Amerika te houden. Het passende einde hakte er dan nog wel behoorlijk in, maar helaas was de film in de eerste twee uur toch onvoldoende scherp of intrigerend voor een echt geslaagde film. Jammer, hier had meer ingezeten. 3.0*

1. Verenigde Arabische Emiraten - Zinzana (2015)

https://www.moviemeter.nl/images/cover/399000/399252.300.jpg

Vermakelijke psychologische thriller, dat zich de gehele film afspeelt op 1 locatie. De film blijft daardoor gelukkig wel boeiend, de acteerprestaties van Ali Suliman (Dabaan) Die een sadistisch psychopaat speelt was erg goed gespeeld. Zijn motief, blijft tot het einde van de film geheim, en dat maakt de film dan ook zeker spannend. Zeker prima voor een avondje vermaak!

Ik geef de film 3★

2. Afghanistan - Tell Spring Not to Come This Year (2015)
https://www.moviemeter.nl/images/cover/234000/234049.300.jpg

De eerste 45 minuten vielen voor mij wat tegen, er word wat gesproken, over het Afghaanse cultuur, wat afgunst naar de Amerikanen, al word er ook lovend gesproken over het feit, dat de Afghanen getraind zijn door o.a de Amerikanen. Het geloof al begon dat op den duur mij wat te irriteren. En niet te vergeten, de ontevredenheid binnen het Afghaanse leger, denk hierbij aan weinig respect van de hoge heren naar de eenheden, weinig rantsoenen en zo is er ook een man die klaagt dat zij al 9 maanden geen loon hebben gekregen.. Tevens komt er nog een opium gedeelte aan bod, waar de lokale bewoners toch nog een zakcentje weten te verdienen, omdat de normale gewassen te weinig opleveren te verbouwen. Na die 45 minuten vroeg ik me af of er nog wat actie aan te pas zou komen.

En jawel, we nemen afscheid van een wat saaie eerste 45 minuten en denderen door naar wat actie, een schermutseling zonder grote echte slachtoffers. Dan komen we vervolgens aan bij een stad genaamd Sangin hier heeft de documentaire dan wel behoorlijk wat raakvlakken. Het 3de Bataljon dat vast kom te zitten, en omringd wordt door de Taliban. We zien hoe de mannen langzaam door of over een muur kijken, en meteen wegduiken, uit angst dat een kogel hun lichaam zal doorboren. We zien tevens een man die in zijn hals werd geraakt, en ligt te vechten om te overleven. Tot slot zien we de blijdschap, dat de eenheid, naar huis mag en afgelost wordt, door een andere eenheid, wetende dat zij hetzelfde noodlot ongetwijfeld te wachten zal staan.

Ik geef de film 3★

2. Verenigd Koninkrijk - Beast (2017)

https://d32qys9a6wm9no.cloudfront.net/images/movies/landscape/5c/1a4b8b8676b76f69b2ce537598843d11_700x259.jpg?t=1535673770

Degelijke film die mijn verwachtingen niet helemaal waarmaakte. Door de lovende recensies en de catchphrase "A warped adult fairy tale" leek dit me een eigenzinnig en fantasierijk filmpje te gaan worden. Helaas werd het nooit meer dan een rechttoe rechtaan mystery-drama zonder al te veel poespas. Het kabbelde maar een beetje voort zonder ooit echt indruk te maken. De film ziet er goed verzorgd uit, maar weet ook op dat gebied niet te imponeren. Het blijft allemaal vrij timide en binnen de lijntjes. Het enige dat uit de bocht vliegt is het drama gehalte wat op sommige momenten wat dik aangezet is, maar gelukkig weet hoofdrolspeelster Jessie Buckley het overtuigend over te brengen. Blijft over een onderhoudende film die me helaas niet lang bij zal blijven.

3.0*

1. Frankrijk - Holy Motors (2012)

2. Verenigd Koninkrijk - Beast (2017)

Zie het topic nu pas. Ik vind het een erg sterk initiatief omdat ik al heel lang het voornemen had om van ieder land de belangrijkste films te gaan zien. Wanneer ik tijd heb zal ik eens meer lijstjes gaan opstellen

Zullen maar met "de gemakkelijkste" beginnen zeker?

1.Verenigde Staten - Moneyball (2011)

Mja, erg "Verenigde Staten" in ieder geval, niet per se slecht maar toch vaak nogal gemaakt en voorspelbaar. Sterke acteeprestaties wel en nog relatief originele invalshoek (weet ik eindelijk ook naar waar die Simpsons aflevering verwijst waarin Lisa het team van Bart coacht op basis van statistics). Kan er mee door maar niks bijzonders en toch wat overroepen status, 3*.

3. Argentinië - Los Salvajes (2012)

https://www.hkw.de/media/bilder/2015/nuevo_cine_argentino/filme_2/los_salvajes.jpg

Aparte film over een groep gewelddadige tieners die ontsnappen uit hun gereformeerde school en de Argentijnse wildernis intrekken. De film begon erg sterk met een vrij brute opening. Erg tof gefilmd ook. Jammer genoeg verzandt het even later in een verschrikkelijk trage contemplatieve reis door de natuur. Helaas krijg je niet bijster veel van die natuur te zien, aangezien er ontzettend dicht op de huid van de personages gefilmd wordt. Waar dat soms zijn meerwaarde kan hebben zag ik dat hier niet. De asociale tieners en hun relaties zelf worden ook amper uitgediept en de personages raken steeds meer in zichzelf gekeerd. Het zorgde ervoor dat ik langzaamaan mijn aandacht begon te verliezen. Slecht is het zeer zeker niet, maar dit soort stille contemplatieve cinema is misschien niet helemaal aan mij besteed als het audiovisuele element mij niet mee kan slepen. Ik had gehoopt op een onheilspellende film die onder de huid zou kruipen, maar dat is helaas niet gebeurd. Wel waardeer ik de aspiraties van de regisseur en de setting spreekt behoorlijk tot de verbeelding.

3.0*

1. Frankrijk - Holy Motors (2012)

2. Verenigd Koninkrijk - Beast (2017)

3. Argentinië - Los Salvajes (2012)

https://i.imgur.com/NyLDq7d.png

2. Ierland - The Young Offenders (2016)

Mja, viel me niet mee. Genoemde titels als Lock, Stock..., Trainspotting, en (ja, zelfs) New Kids zijn toch echt een stuk leuker dan deze Ierse variant. We volgen twee Ierse chavs die op zoektocht gaan naar aangespoelde cocaïne, waar natuurlijk een hoop dingen mis gaan. Het grootste probleem is gewoon dat het echt niet grappig is, en de twee hoofdpersonen zijn vooral irritant. Gelukkig was het binnen anderhalf uur af. 1.5*

1. Verenigde Staten - BlacKkKlansman (2018)

2. Ierland - The Young Offenders (2016)

3. Bulgarije - Bullet Head (2017) (al is alles aan de film Amerikaans)

http://moveablefest.com/wp-content/uploads/2017/12/BulletHeadPaulSolet.jpg

Prima en typisch ogende misdaadthriller, die onverwacht de kant uit gaat van liefde voor honden. Ook bijzonder is het feit dat in deze relatief kleinere film niemand minder dan John Malkovich, Adrien Brody én Antonio Banderas als de drie criminelen: Stacy, Walker en Blue verschijnen. Het acteerwerk is daarom helemaal in orde! Verbaasd was ik dat dit verhaal zover ik weet nog nooit is bedacht. Alhoewel het vrij simpel in elkaar steekt; een klus van een stel criminelen gaat mis. Daarom zoeken ze onderdak ik een gigantische gebouw, In dat gebouw treffen ze dan een agressieve hond. Om de personages meer achtergrond mee te geven, vertellen ze via flashbacks hun verleden. Deze hebben alle te maken met honden. Daarnaast zien we ook de gebeurtenissen van hond DeNiro. Wat je regisseur-scenarist Paul Solet misschien wel zal kunnen verwijten, is dat hij niet echt een boodschap overbrengt. Maar door de stijlvolle en vaak angstaanjagende actiescènes en de uitstekende cast, vergeet je al gauw de mindere elementen aan de film. Bullet Head is gewoon een leuke, bloederige en entertainende prent die best de moeite waard is.

1. Verenigde Staten - Solo: A Star Wars Story (2018)

2. Letland - Nameja Gredzens (2018)

3. Bulgarije - Bullet Head (2017)

1. Wan Pipel (1976)

https://www.wearepublic.nl/wp-content/uploads/2016/08/wanpipel-1280x800.jpeg

Wan Pipel (Eén Volk) is de eerste speelfilm die in Suriname verscheen in 1976, het jaar nadat het land onafhankelijk was geworden. Historisch gezien dus hoe dan ook uniek, maar ook qua thematiek was de film behoorlijk vernieuwend. Koloniaal verleden, interraciale relaties, nationale identiteit in een culturele lappendeken… Ik moest er aan het begin even inkomen, maar nadat ik aan het acteerwerk en de wat lagere productiewaarden was gewend, nam de film me wel degelijk mee.

3,5*

1. Suriname – Wan Pipel (1976)

---------------

2. Die Nibelungen: Kriemhilds Rache (1924)

https://assets.mubi.com/images/film/12412/image-w1280.jpg?1498801612

Blijft mooi, die oude films van Fritz Lang. Ik zag Die Nibelungen: Siegfried (1924) november vorig jaar, maar het kwam er niet eerder van dele 2 er ook achteraan te knallen. Prachtig gerestaureerd door de Murnau Stiftung en net een bijzonder fijne score, was ook dit tweede deel erg de moeite. Ik heb een lichte voorkeur voor Siegfried, maar de meeste liefhebbers zullen hoe dan ook beide delen kijken. De volgende die ik van de man zal kijken wordt de tiende, nu al zin in. Scarlett Street (1945), Spione (1928) of toch Frau im Mond (1929)? Ik ben er nog niet over uit, maar met lang maak ik me over de kwaliteit in elk geval geenszins zorgen.

4*

-------------------------

3. Pulgasari (1985)

https://upload.wikimedia.org/wikipedia/en/e/e9/Pulgasari_poster_japan.jpg

Ik meende intussen al wel een film uit Noord-Korea te hebben gezien, maar dat bleek niet het geval. Nu had ik door The Lovers and the Despot (2016) reeds vernomen dat Noord-Korea eind jaren ’70 een beroemde Zuid-Koreaanse filmmaker en zijn vrouw had ontvoerd in opdracht van Kim Jong-il. Ik moet die desbetreffende docu nog zien, maar het leek me leuk om eerst een van de films te kijken die Sang-ok Shin in die periode maakte, voor hij in 1986 uiteindelijk wist te ontsnappen.

Pulgasari is het resultaat van Kim’s bewondering voor de regisseur, en Godzilla en andere Kaiju films. Voor ogen van nu legt de fantasy film het af tegen de gemiddelde aflevering van de Power Rangers, en is het allemaal een beetje knullig en meer dan een beetje propagandistisch; maar dat kun je natuurlijk wel verwachten gezien de historische context en het feit dat Kim zelf als producent op schijnt te hebben getreden. Niet alles ziet er echter slecht uit, en dat snap je al iets meer met de wetenschap dat Kim ook special effect specialisten van Toho Studio’s vanuit Japan naar Zuid-Korea had gelokt onder valse voorwendselen.

Leuk om een keer te gezien te hebben als saillant stukje filmgeschiedenis, maar om nou te zeggen dat het echt goed is? Nee, dan zet ik liever King Kong nog een keer op, of desnoods Gojira (1954). Wie nieuwsgierig is, kan ook YouTube even checken.

2,5*

1. Suriname – Wan Pipel (1976)

2. Duitsland - Die Nibelungen: Kriemhilds Rache (1924)

3. Noord-Korea - Pulgasari (1985)

Ik vind het kaartje ook wel leuk, maar zal dat alleen onder iedere 5e film zetten, met oog op luiheid en de doorscrollbaarheid van het topic. ?

Feitelijk is registratie 2 natuurlijk de Weimarrepubliek, maar ik neem aan dat dat ok is?

Prima voor mij!

14 september 2018

3. Rusland - Pikovaya Dama (2015)

https://www.moviemeter.nl/images/cover/483000/483470.300.jpg?cb=1465569968

Recensie:

Niet slecht maar we hebben het allemaal al zo vaak gezien. Het gebruik van spiegels in horrorfilms, jonge meisjes die bezeten worden op de manier zoals in The Exorcist en nog vrij recent in The Conjuring 2. Niets nieuws dus. De spanningsopbouw van Queen of Spades is O.K. dat wel en het ziet er visueel vlak niet onaardig uit, maar het komt in de verste verte toch niet in de buurt van die andere Russische horrorfilm III - The Ritual die in hetzefde jaar gemaakt werd als deze Pique Dame waarvan er ook een stille versie bestaat uit 1916.

3.0*

4. La Soledad (2016)

https://archive.ica.art/sites/default/files/styles/banner-landscape/public/images/image_2.jpg?itok=EHheL5Ef

La Soledad (2016) was al voorbij gekomen in het landen topic, en ik heb me niet tijdig Tornado’s tip herinnerd om Desde Allá (2015) te kijken als eerste film uit Venezuela. Die zal dus later nog eens volgen. Om het goed te maken zal ik voor Duitsland dan toch echt eindelijk eens Victoria kijken ?

La Soledad is een beetje een filmfestival/Mubi film, (in dit geval) wat langzamer, maar wel echt, rauw en gemeend. In de tot zojuist enige comment op de filmpagina kaartte Verhoeven al aan dat de geluidsband erg opviel, en ik kan me voorstellen dat dat in de cinema nog meer zo moet zijn geweest. Maar ook vanuit mijn studio monitors werd ik toch meegevoerd, en dwaalden de gedachten toch even af terwijl José probeert een uitweg te vinden voor zichzelf en zijn familie. Iets te ongrijpbaar en aan de oppervlakte voor mij om hoger te scoren, maar alsnog wel een fijne titel. Mooi geschoten ook wel.

3,5*

----------------

5. Benda Bilili! (2010)

https://www.cineart.nl/images/resized/4155-600x0.jpg

Ik had Benda Bilili al een tijd op het oog om te zien, als mijn eerste film uit de Democratische Republiek Congo. Heel moeilijk gedaan met pindakaas en hij blijkt inmiddels ook gewoon beschikbaar te zien op Cinemember. Beter.

Zoals de synopsis hier op MM al duidelijk maakt is het een bijzonder verhaal, waarin we een klein groepje veelal gehandicapte straatmuzikanten uit Kinshasa zien groeien, niet alleen in aantal maar ook qua muziek, tot ze uiteindelijk op internationale festivals spelen. Je moet een koude kikker zijn om daar je schouders voor op te halen. De filmmakers die daar waren om een docu te maken over straatmuziek, hebben de groep uiteindelijk 5 jaar gevolgd. Aanstekelijke muziek en ondanks de wrangheid en armoe, blijf je met een goed gevoel achter.

3,5*

http://i68.tinypic.com/2gvisyo.jpg

1. Suriname – Wan Pipel (1976)

2. Duitsland - Die Nibelungen: Kriemhilds Rache (1924)

3. Noord-Korea - Pulgasari (1985)

4. Venezuela - La Soledad (2016)

5. Democratische Republiek Congo - Benda Bilili! (2010)

Nog even nuttige reclame: CINEMEMBER | De grootste quality film collection van Nederland en België kan ik deelnemers aan de challenge erg aan kan raden: voor tien euro kun je een maand lang onbeperkt los op films uit momenteel 44 landen - je kunt ook 10-15 films kijken en weer opzeggen als je zou willen. Daar kun je niet tegenop huren of kopen voor dat geld.

1 Revanche (2008)

Zo, dit is mijn eerste film in de reis rond de wereld. Af en toe zal ik ook ééntje hier plaatsen.

https://cdn.cinematerial.com/p/500x/o7ggnili/revanche-movie-poster.jpg

Tja, vond de film niet zo sterk als de meeste hier beweren. Het acteerwerk en de opbouw van het verhaal zijn de sterke punten van deze film. Maar soms heb je wel het gevoel dat het verhaal te traag verloopt zonder dat het ook een meerwaarde gaat betekenen. Ik begrijp wel de rust die de film wilt uitstralen om de gevoelens en de karakters een betekenis te geven, maar wanneer je de zoveelste scène van hout hakken en muziek spelen door de oude man over je heen krijgt, heb je het wel op een moment ook gehad. Maar het grootste minpunt van de film zijn de heel wat toevalligheden die in het verhaal zitten. Het slot komt abrupt en beetje onbevredigend over, maar gezien het thema en de ontwikkelingen in het verhaal wel aannemelijk en eigenlijk gedurfd. Aardig, maar meer ook niet. 6/10

2.The Program (2015)

Verenigd Koninkrijk.

Als Armstrong fan (van de renner dan, niet per se van de achterbakse manipulator die grote woorden en dito acties niet schuwde om zijn geheim te bewaren). Lang getwijfeld om deze überhaupt te zien. En goh hij viel mij niet geheel tegen. De speelduur was in ieder geval wel echt veel te kort voor het ganse verhaal, hup jonge coureur komt piepen op de weg, hup kanker, hup zeven keer de tour gewonnen, hup de reden waarom er zeven tours gewonnen zijn en zowat klaar. Steek daar dan nog wat korte zij verhalen in over Landis en Contador, Sheryl Crow die passeert schat ik zo'n vier seconden. Bruyneel, Ferrari, enfin het is gewoon véél te véél om in zo'n vrij korte film gepropt te krijgen. Daarnaast zijn ook de wielerbeelden echt niet al te geloofwaardig, genoeg renners gezien die in de echte wielerwereld (zelfs met EPO gebruik ) nog geen halve koers met de amateurs zouden meekunnen vanwege hun postuur. Beelden waarin Armstrong ook mensen voorbij steekt om bijvoorbeeld met Simoni te gaan spreken zijn ook onrealistisch, Armstrong rijdt daar op zijn dooie gemak ineens zo'n tien km/uur sneller.

Waren er dan geen goede dingen? Oh zeker wel. Het gemak waarmee heel die dopingcultuur gedurende jaren door (minstens) een gans team aanvaard werd is mooi gebracht, je ziet perfect hoe diep die cultuur bij US Postal ingebakken zat (op dan die ene onvermijdelijke witte raaf genaamd Floyd Landis na eventueel, al zijn daar ook kanttekeningen bij te maken uiteraard). Ben Foster vond ik ook sterk acteren, hij leek me de essentie van de persoon Armstrong (zoals wij hem kennen via de media tenminste) prima te vatten, dat zag je nog beter wanneer er dan toch eens een zeldzaam archiefbeeld opdook van de echte Armstrong.

Al bij al, in zijn geheel erg matig, maar wél leuk om eens gezien te hebben voor de liefhebbers denk ik. 2,5*

3.Only God Forgives (2013)

Denemarken

Had echt net pas door dat ik niet naar een VS film maar naar een Deense film gekeken heb gisteren. En ja wat kan ik zeggen, ik vond dit een héle moeilijk zit. Kwam totaal niet in de film. Al het expliciete geweld deed me niks. Gosling acteerde, naar mijn smaak, ronduit zwak. Zijn moeder red soms nog wat de zaak maar toch. Visueel vaak mooi, maar verder kon ik er helemaal niks mee. 1,5*

14 september 2018

4. Verenigde Staten - BlacKkKlansman (2018)

https://images3.persgroep.net/rcs/pCS7OaW60Nbs_JFzAYkdJxeCyqc/diocontent/130880260/_fitwidth/763?appId=93a17a8fd81db0de025c8abd1cca1279&quality=0.8

Recensie:

Beter dan ik had verwacht. Voor mijn gevoel duurde de film in ieder geval niet te lang. Het onderwerp is best wel interessant maar wordt uiteraard wel getoond vanuit de gekleurde bril van Spike Lee. De Afro-Americans worden door hem als intelligent neergezet en de leden van Ku Klux Klan als zeer dom. Bij het afgeven door die KKK leden op negers en joden en nog meer moest ik denken aan die mensen van die bekende politieke partij in Nederland onder aanvoering van die leider met het blonde kapsel die ook zo lekker kunnen afgeven op diegenen die niet in hun straatje passen. Welke diegenen zijn dat mag voor iedereen duidelijk zijn. Neutraal is Spike Lee dus zeker niet, maar ja, Spike Lee is dan ook een Afro-American. Wel grappig overigens hoe die leden van de KKK zich erin lieten luizen en die dikke moeke die de bom moest plaatsen, die werkte gewoon op mijn lachspieren, zo dom oogde zij.

Het grote pluspunt van de film vind ik de cast. Iedereen vervulde zijn of haar rol met vakmanschap. De laatste 10 minuten had overigens beter weggelaten kunnen worden. Totaal overbodig want hiermee laat Spike Lee te duidelijk overkomen dat het een politieke film is waarbij vanuit zijn perspectief de whites de bad guys zijn en de blacks de good guys. In werkelijkheid is het natuurlijk niet zo simpel. Nogal zwart-wit denken dus van Spike Lee waar ik opvallend weinig films van heb gezien.

3.5*

Zo'n kaartje is inderdaad erg leuk! Is er iemand die het geheim daar achter wil verhullen?

4. Australië - Cargo (2017) (13 september)

https://indaily.com.au/wp-content/uploads/2017/10/Adelaide-Film-Festival-CARGO-1.jpg

In 2013 maakten Ben Howling en Yolanda Ramke een korte film Cargo voor de competitie van het Australische filmfestival Tropfest. Het korte filmpje wist de finale te bereiken. Eenmaal op Youtube bereikte het zelfs miljoenen kijkers, wat er uiteraard weer voor zorgde dat er meer geld vrij kwam om de film om te zetten naar een volledige speelfilm. Uiteindelijk 4 jaar later maakte die film zijn debuut op streaming-dienst Netflix.

Het plot is vader Andy Rose moet na een beet van een zombie, bescherming zoeken voor zijn dochtertje. Voor die hoofdrol van vader hebben ze Martin Freeman weten te strikken en deze speelt zijn rol prima. Bewonderenswaardig zelfs want hij draagt de film in zijn eentje! (maar het is ook geen Viggo Mortensen (The Road) Het verhaal heeft verder ook niet heel veel nieuws toe te voegen aan het zombie-genre. Links en rechts laat het wat Aboriginals en hun cultuur zien. De film bezit een veel te lange tijdsduur en een te laag tempo om je als kijker echt op het puntje van je stoel te laten zitten. Het is een aardige en onderhoudende film maar kruipt ook nergens onder je huid, daar zijn de dreiging die vader tegenkomt te slap voor.

1. Verenigde Staten - Solo: A Star Wars Story (2018)

2. Letland - Nameja Gredzens (2018)

3. Bulgarije - Bullet Head (2017)

4. Australië - Cargo (2017)

5. Rusland - Zashchitniki (2017) (13 september)

https://mz-prod.s3.amazonaws.com/uploads/photo/file/236429/large_a5a5ef9b8b9a0b9f50bb6ba8cc06c5af-03012016_Zashchitniki_post.jpg

Zover ik weet heeft Rusland geen langlopende superhelden traditie zoals dat wel het geval is in Amerika, toch is deze film een aardige poging om een paar eigen superhelden te creëren. Niet dat de film nu heel origineel uit de hoek komt want wie de Guardians bekijkt, herkent meteen alle elementen uit het Marvel-films zoals the Avengers en X-Men. Films die ook naar het kijken van deze film wel nog steeds op eenzame hoogte staan!

Het verhaal is flinterdunne; in de eerste tien minuten van de film wordt de ontwikkeling van de superhelden beschreven en later mogen alle helden in slechts één minuut nog een drama uit hun persoonlijke leven vertellen aan commandant Elena Larina, compleet met een tranen trekkend orkest.

De vier helden zijn; Ler, kan de aarde manipuleren, Ursus transformeert in een mens/beer, Kahn is een razendsnelle martial arts expert en Xenia kan zichzelf onzichtbaar maken. Ze nemen het op tegen de slechterik professor August Kuratov, die beschikt over een exo-skelet en een leger van klonen. Verder zit de film natuurlijk vol met bombastische Sovjet-Retoriek; Het geheime team heet Patriot, en door hun verschillende nationaliteiten (Rusland, Oekraïne, Kazakstan en Armenië) vertegenwoordigen de vier helden ook het idee van één groot Russische rijk.

Toch heb ik met veel plezier naar Guardians zitten kijken. Waarbij twee helden er wel bovenuit springen; een enorme mens/beer die met een mini gun tekeer gaat en de “onzichtbare” Xenia die een ware lust voor het oog is. Verder zijn de actie en special effects prima vormgegeven en houdt regisseur Sarik Andreasyan het tempo er lekker in. En met 100 minuten is de film ook niet zo lang als de gemiddelde Amerikaanse superheldenfilm die toch vaak 120+ minuten duurt. Guardians is in zijn geheel geen topper, zeker niet. Maar de film biedt wel enkele fraaie actiescènes met op momenten nog best redelijke visuele effecten. En het past ook bij het idee dat schermutselingen tussen Rusland (China doet het trouwens ook) enerzijds en de rest van de wereld anderzijds ook in de bioscoop worden uitgevochten.

01. Verenigde Staten - Solo: A Star Wars Story (2018)

02. Letland - Nameja Gredzens (2018)

03. Bulgarije - Bullet Head (2017)

04. Australië - Cargo (2017)

05. Rusland - Zashchitniki (2017)

6. Laos - Nong Hak (2016) (14 september)

https://www.themarysue.com/wp-content/uploads/2017/01/MattieDo-e1484851898108.jpg

Film die geïnspireerd is op een (bij)geloof van de bevolking van Laos. Geesten brengen lottonummers bij de levenden om hun meer welvaart te schenken. Alhoewel het in eerste instantie een dramafilm is over hebzucht en wantrouwen, maken de doden die voor Ana verschijnen en drie nummers fluisteren dat de film toch redelijk spannend was. Mooi was ook het verloop dat naarmate beide vrouwen (acteren als enige erg goed) met elkaar beginnen te botsen, de doden steeds duidelijker worden afgebeeld in grafische details met uitstekende pezen en botten.

Helaas was niet alles evengoed uitgewerkt! Manlief van Ana, Jakob runde één of ander bedrijf dat de Verenigde Naties oplichtte en daardoor soms weg was.Geen idee wat er precies aan de hand was maar het leek in de film te zijn geplaatst met de bedoeling om als maatschappijkritiek te dienen. Zo ook de scene dat Nok tijdens haar avondje stappen een paar dronken toeristen tegenkomt, die van haar misbruik wilde maken. Ze waren niet storend maar voegde ook geen meer waarde aan de film toe.

Maar over het algemeen was dit geen slechte film! Die ook nog eens bijzonder was omdat hij uit Laos komt en is geregisseerd door de vrouwelijke regisseur (Mattie Do) Met een focus op het verhaal en drama en in de derde akte het eigenlijke horrorgedeelte van de film, maakte Mattie Do uitstekend gebruik van spanning en atmosfeer, en is het best leuk om te kijken.

01. Verenigde Staten - Solo: A Star Wars Story (2018)

02. Letland - Nameja Gredzens (2018)

03. Bulgarije - Bullet Head (2017)

04. Australië - Cargo (2017)

05. Rusland - Zashchitniki (2017)

06. Laos - Nong Hak (2016)

Cool! Gaat op de lijst!

4. Canada - Beyond the Black Rainbow (2010)

https://i.pinimg.com/originals/e7/08/ae/e708ae5320e509ac9160588a20276662.gif

Na de succesvolle herzieningen van The VVitch: A New-England Folktale (2015) en Under the Skin (2013) was het de beurt aan Beyond the Black Rainbow mede als aanloop naar de nieuwe film van Panos Cosmatos, Mandy (2018), die op dezelfde dag in een select aantal bioscopen is uitgebracht.

Ook deze keer is de herziening mij een stuk beter bevallen dan de eerste kijkbeurt waarna ik de film een score van 2.5* had toebedeeld. Destijds vond ik de film ondanks de audiovisuele bravoure veel te traag en zoals velen met mij had ik problemen met het einde. Die kritiekpunten blijven in principe valide na deze tweede kijkbeurt, maar ik dit keer veel beter kunnen genieten van de esthetiek en de pulserende soundtrack waarmee een briljante sfeer gecreëerd wordt. Ook het (beperkte) verhaal was een stuk beter te volgen dit keer en die extra houvast kwam de kijkbeleving ten goede. Helaas stevent deze bezwerende hallucinante trip die Cosmatos aflevert uiteindelijk af op een behoorlijke anticlimax. Niet alleen vanwege de stijlbreuk die plaatsvindt, maar ook de resolutie van het plot laat te wensen over. Toch verhoog ik hem naar 4*, aangezien ik de unieke audiovisuele beleving die deze film biedt niet snel meer zal vergeten.

5. Japan - Ninkô no Junan (2016)

https://thisfilmfest.com/2018/wp-content/uploads/2018/07/suffering-of-ninko.jpg

Erg van genoten.

Ninko is een vrouwenmagneet pur sang. Overal waar hij loopt stormen de hitsige vrouwen op hem af om zich aan hem aan te bieden. Ninko leeft het leven waar iedere man stiekem van droomt zou je zeggen. Fout. Voor een boeddhistische monnik als Ninko is het namelijk ten strengste verboden om toe te geven aan seksuele verlangens. Als gevolg van zijn toewijding aan het geloof wordt Ninko dus stapelgek van al die vrouwen die constant om hem heen hangen. Wanneer hij zijn situatie probeert te ontvluchten door naar de afgelegen bergen te verkassen wordt het langzaam maar zeker duidelijk dat er meer aan de hand is dan hij in eerste instantie dacht.

Het plot is erg geestig, maar ook de uitwerking mag er zijn. De film ziet er goed verzorgd uit en ook op de montage worden punten gescoord. De filmbeelden worden naadloos gecombineerd met tekeningen en animaties die voor de nodige visuele flair zorgen. Enkel de CGI ziet er soms wat knullig uit, maar zeker niet op een storende manier. De film lijkt gebaseerd te zijn op Japanse folklore en laat ik nou net een zwak hebben voor folklore omtrent hekserij, succubi en donkere magie in bosrijke gebieden. Ik snap eigenlijk niet waarom de film zo'n lage waarderingen krijgt overal, aangezien het een kort vermakelijk en origineel filmpje is. Aan de "drama" genreaanduiding te zien gok ik dat mensen de humor er niet van kunnen inzien wat erg jammer zou zijn, want ik zou maar al te graag meer van dit soort films willen zien.

4.0*

1. Frankrijk - Holy Motors (2012)

2. Verenigd Koninkrijk - Beast (2017)

3. Argentinië - Los Salvajes (2012)

4. Canada - Beyond the Black Rainbow (2010)

5. Japan - Suffering of Ninko (2016)

https://i.imgur.com/j0Y9Olj.png

6. Solo: A Star Wars Story (2018)

https://cdn.flickeringmyth.com/wp-content/uploads/2018/04/Solo-A-Star-Wars-Story-2-600x300.jpg

Als je me vorig jaar had gezegd dat ik te beroerd zou zijn om in 2018 naar de bios te togen om de laatste film in het Star Wars universum te gaan zien met de Unlimited pas die ik heb, dan had ik je niet direct geloofd. Maar het geschiedde wel. Solo: A Star Wars Story is als prequel natuurlijk voor een groot deel gaatjes invullen die je wellicht zelf in je hoofd al had gevuld; in die zin is het geen origineel verhaal dat onverwachte kanten opgaat. Een klein beetje Rogue One (2016) syndroom voor mij dus. Zeker wel vermakelijk, en een komische noot die ik kon waarderen was aanwezig. Maar het Star Wars enthousiasme zoals ik dat bij The Force Awakens voelde, ontbrak.

Het is jammer dat we nooit zullen weten hoe de film geworden was als regisseurs Phil Lord en Christopher Miller niet tijdens de productie waren ontslagen en daarnaast is Ron Howard niet de meest gewaagde keuze om hun schoenen te vervullen. Maar ondanks dat Solo wat inspiratieloos aanvoelt en (wellicht meer dan de andere titels) voldoet aan de standaardformule, heb ik me niet verveeld. Daarbij is het nuttig om te bedenken dat ik geen overdreven Star Wars fan ben, en getemperde verwachtingen had voor Solo. Een zesje voor een film uit deze franchise is niet iets waar ik erg ondersteboven van ben, terwijl sommige Star Wars fans de onverplaatsbare lat flink hoog hebben liggen en misschien meer teleurgesteld zouden zijn.

Solo mag dan niet zo geweldig zijn, het scheelt wel dat er een aantal acteurs zijn die ik graag zie. Woody Harrelson, Donald Glover, Emilia Clarke, Thandie Newton en als kers(je) op de taart Paul Bettany, die zelfs oppervlakkige doorsnee rolletjes vaak wel iets mee weet te geven. Interessant om te horen wat John Powell met de score doet, maar ik ben er niet 100% uit of het werkt. Af en toe die vleugjes choral music er tussendoor, bijzonder. En dan opeens die herkenbare noten die lang geleden uit Williams’ pen zijn gekomen… Dan merk ik toch nog steeds dat ik ermee opgegroeid ben, de nostalgie welt voorzichtig en onmiskenbaar op, maar de haartjes gaan bij Solo helaas niet overeind.

3*

1. Suriname – Wan Pipel (1976)

2. Duitsland - Die Nibelungen: Kriemhilds Rache (1924)

3. Noord-Korea - Pulgasari (1985)

4. Venezuela - La Soledad (2016)

5. Democratische Republiek Congo - Benda Bilili! (2010)

6. Verenigde Staten - Solo: A Star Wars Story (2018)