Noirvember

We zijn over de helft en laten we dus eens achteruit kijken. SB startte met Raoul Walsch die misschien een buitenbeetje in het noir genre is. Hij heeft niet die noir reputatie als een Lang, Wilder of zelfs een Preminger. Toch zitten er in zijn immens oeuvre verschillende noirs. Ik pik er toch 2 pareltjes uit : White heat en Pursued. Beide films excelleren eerder in de gekozen narratief dan in een opvallende vormgeving. White heat als strakke en uiterst efficiënte vertelstijl, Pursued als een complexe flashback structuur dat langzaam de demonen van Mitchum ontrafelt. Centraal in beide films staat een Oedipus obsessie. Walsh vertelt een fataliteit, die wolk van doem dat boven de personages en hun milieu hangt.

White heat is brutaal, meeslepend en heeft een spectaculaire finale en de famous last words van Cagney zijn in het geheugen gegrift van elke filmliefhebber. Het koude klimaat wordt geaccentueerd door die sobere, desolate locaties en is een voorbode van onheil en rampspoed. Walsh verliest het personage van Cagney nooit uit het oog. De hoofdpijnen, het langzaam gek worden (dat in de finale tot uitbarsting komt), de vervanging van een vertrouwenspersoon (verlies van moeder gecompenseerd door broederlijke O’Brien). Het moment dat Cagney ontdekt dat O’Brien hem om de tuin heeft geleid, die expressie op Cagney's gezicht is een emotie dat vele acteurs vruchteloos naar zoeken.

Pursued krijgt een thriller structuur (wat is er aan de hand met Mitchum ?) maar de verhaalstructuur is niet rechtlijnig. De zoektocht van Mitchum doorkruist heden en verleden en de emoties van liefde en haat laaien hoog op. Walsh laat een Mitchum ronddwalen in een droomrealiteit maw wat is voor hem een realiteit en wat is een droom. Hij kan zijn eigen mentale staat niet vertrouwen en noodlot achtervolgt hem. Net als White Heat zijn de locaties een psychologische gemoedstoestand. Pursued is een western maar we zien geen enkele Indiaan en is zeer beperkt in shoot outs. De film is eerder een psychologisch melodrama dat graaft naar een trauma. Ideale voedingsbodem voor een noir. Dat een western (ipv misdaad) wordt gebruikt voor een noir verhaal is zeldzaam. Hoed af voor Walsh om de horizon te verruimen.

Nu we toch bezig zijn, ook een andere western van Walsh nl Colorado territorry heeft een noir inhoudelijke invloed (het einde met die klaagzangen van de indianen als voorbode van noodlot !). Maar het is dan ook een losse remake van zijn eigen High Sierra dat ook al fataliteit en noodlot uitschreeuwde. Met Ida Lupino als Bogey’s trouwe vriendin, Ida Lupino die ook in het begin van deze Noirvember eventjes kort werd toegelicht naar aanleiding van de film They drive by night van Walsh. Trouwens, het personage van Lupino in High Sierra wordt in Colorado territorry vertolkt door Virginia Mayo. Mayo die dan weer ook te zien was in White Heat. En zo zijn we terug bij ons begin. Een gesloten ketting zonder ook maar ene zwakke schakel.

Noirvember 2 20-11-2021 Film 18: Walk East on Beacon! (1952)

https://www.moviemeter.nl/images/cover/51000/51973.jpg?cb=1639670139

We zijn vier jaar verder. Hollywood is gezuiverd door McCarthyism en Hollywood. En weer in semi documentairstijl. De bron is nota bene een propagandistisch artikel in Readers Digest van niemand minder dan de machtige (en nogal bedenkelijke) FBI-directeur J. Edgar Hoover. De film is niet veel beter dan Walk a Crooked Mile gisteren. In sommige opzichten minder. De FBI-agenten zijn hier maar een een stel saaie figuren. In de film van gisteren waren ze veel interessanter. Gevolg is dat de film van gisteren, hoewel nog minder geloofwaardig, wel wat sappiger is. De omschrijvende voice over werkt even slecht en is wederom stijf en met name de communisten zijn geen moment geloofwaardig.

Dit is veel meer een producentenfilm dan een regisseursfilm. Regisseur Alfred L. Werker was een harde werker maar weinig van zijn veelal low budgetfilms generen nog enige interesse. De producent Louis de Rochemont was een pionier geweest van de semi-documentaire noir en specialiseerde zich er in. De Rochemont was bevriend met Hoover en keek over zijn schouder meer.

De volgende film wordt Pushover (1954) waar noirlegende Fred McMurray gekoppeld wordt aan een jonge Kim Novak. Een van de weinige hoofdrolspelers in dit topic die nog leeft. Novak is 89.

Noirvember 2 20-11-2021 Film 19: Pushover (1954)

https://www.moviemeter.nl/images/cover/37000/37707.jpg?cb=1591210203

Soms wordt Pushover afgedaan als een variant op Double Idemnity. Soms wordt het beschouwd als een kleine voorloper op Rear Window. Dat net iets later uitkwam. Soms wordt het vooral besproken als het debuut van KIm Novak. Maar het kan heel makkelijk op zichzelf staan. En het is een steengoede Noir. Een die wat mij betreft vaker in lijstjes zou moeten.

Van Quine zag ik vorig jaar Drive a Crooked Road. Een boeiende film met een sfeervolle regie en heel sterke acteerprestaties. Dat is hier ook zo en de film is zelfs nog wat beter. De grote Fred Macmurray speelt een agent. Aan de oppervlakte lijkt het alsof hij de onschuldige agent is die verleidt wordt door de debuterende(!) Novak. Maar in de details zie je dat anders ligt. Het is een film die meer de nuance zoekt. De agenten zijn bepaald niet zo onschuldig en zeer manipulatief en erg vrouwonvriendelijk. Wie manipuleert wie?

Dat plus heerlijke belichting in het donker, de regenachtige straten. Het steeds verder uit de hand lopen van de plannen om er met de centen vandoor te gaan. Dit is een heerlijke noir en een van de betere van deze maand. En zeker een van de minder gevierde van de echt goede films.

Hierna ga ik naar een film die soms wordt gezien als een western maar er zijn mensen die heel sterk betogen dat het geen western maar een film noir is. In kleur. A Bullet Is Waiting (1954) van John Farrow, Mia's vader.

Noirvember 2 20-11-2021 Film 20: A Bullet Is Waiting (1954)

https://www.moviemeter.nl/images/cover/52000/52886.jpg?cb=1664034372

Wat is dit voor film? Horen westerns altijd period pieces te zijn? Zijn film noirs altijd in zwartwit en in de stad? is de engszins onduidelijke moraliteit van deze film weer teken dat dit noir is? Of heeft wikipedia gewoon gelijk? Zij noemen dit een film noir crime western film.

De setting is wel interessant een boerderij in the middle of nowhere terwijl de periode van pioniers al heel lang voorbij is. De vader van de Jean Simmons-figuur is daarheen verhuisd als filosoof met een tamelijk vlak uitgewerkte teleurstelling in de wereld. Simmons wordt verliefd op Calhoun en wil hem cultuur bijbrengen of eigenlijk gewoon redden.

Is het goede film. Mwaoh. De film heeft een vrij aardig idee, maar de uitwerking werkt niet echt. Simmons en Calhoun hebben 0,0 chemie. De cinematogafie is dik in orde en het is te begrijpen waarom dit in kleur ging. De film wordt ook nooit beter dan de sterke eerste 20 minuten.

En toen was ik weer bij. De komende dagen weer gewoon zo veel mogelijk een noir per dag en morgen is dat een cheapie van een regisseur sensationele cheapies Fred F. Sears: Chicago Syndicate (1955) .

Noirvember 2 21-11-2021 Film 21: Chicago Syndicate (1955)

https://www.moviemeter.nl/images/cover/48000/48721.jpg?cb=1602784278

Fred F. Sears was een regisseur die voornamelijk een hele zwik films maakte met producent Sam Katzman. Sam Katzman was een producent van low budget genrefilms. Anders dan latere figuren als Roger Corman werkte Katzman samen met vele studio's. Katzman maakte van alles wat te verkopen was: Films met East Side Kids, junglefilms met Johnny Weissmuller, natuurlijk een hele zwik westerns en vaak noirgetinte misdaadfilms. Een deel daarvan was gebaseerd op de verhoren die in de vs duidelijk maakten dat georganiseerde misdaad bestond. Die films hadden vaak een stad in de titel en werden verkocht als de film die alle criminaliteit van de stad blootlegde. Deze film is Katzman's chicagofilm.

Ondanks de lage kosten zijn er lokale opnames in Chicago en werd Abbe Lane ingehuurd met haar man. Lane was een zangeres en actrice met een sexy reputatie die niet vies was van een relletje. Precies wat een man als Katzman wilde. Dennis O'Keefe is hier de grote man en voor Katzman begrippen een behoorlijk grote ster. O'Keefe heeft enorm veel noirs gemaakt.

Na een sterk begin heeft deze film even wat tijd nodig om zijn sensatie waar te maken. De opbouw gaat met wat horten en stoten, maar in de tweede heft komt het goed los en het einde is best spannend. Bijzonder is de film niet, maar de cast is goed en het is buitengewoon interessant om zo'n sensatiefilmpje uit die tijd te zien.

Morgen kijk ik The Brothers Rico (1957) . Een film van Phil Karlson die ook vorig jaar aan bod kwam en ook voorbij kwam in mijn Sam Fuller cyclus eerder dit jaar met een sterke film die door Fuller geschreven was.

Noirvember 2 22-11-2021 Film 22 The Brothers Rico (1957)

https://www.moviemeter.nl/images/cover/20000/20284.jpg?cb=1521482164

Karlson is me al eerder bevallen. Vorig jaar keek ik Tight Spot die ik erg goed , 5 Against the House was echter de minste film van heel norvember. Ervoor zag ik al een goede film in Kansas City Confidential en erna een opvallend goede verfilming van een script van Fuller net Scandal Sheet. Deze film heeft ook Richard Conte die ik hoog acht als noiracteur.

Deze film is wellicht gemaakt naar aanleiding van de kefauververhoren van midden jaren '50 waaruit letterlijk tientallen films hebben geput. Dat in combinatie met een verhaal van niemand minder dan Georges Simenon. Het levert een film op waar de druk van de georganiseerde misdaad echt voelbaar is. Een man die ooit de administratie deed voor een familievriend in de maffia. Hij denkt er los van te zijn, maar als ze op zijn stoep staan en zijn jongere broertjes ook diep in de georganiseerde misdaad zit. We zitten nog volop in de Hays-code tijdperk dus krijgen we een einde waarbij de goede toch moet winnen, dat gebeurt snel zoals het vaak gaat. Maar de ondertooon van de film is een beetje westernachtig. Conte denkt dat de misdaad nog is zoals twintig jaar terug is, maar maar daarom laat hij zich belazeren en jaagt hij beide broers de dood in. Het spel is verhard. Familiebanden tellen niet.

Weer echt een steengoede film van Karlson.

De volgende film is niet de grootste noirklassieker van John Huston, maar ook deze behoort tot de grote noirs: The Asphalt Jungle (1950)

Noirvember 2 23-11-2021 Film 23: The Asphalt Jungle (1950)

https://www.moviemeter.nl/images/cover/2000/2645.jpg?cb=1463820616

Hustons zevende lange speelfilm was een experiment van MGM. De studio deed het op dat moment niet zo goed. De wat sjieke overdadige stijl van MGM was enigszins uit de mode en er waren mensen actief die meer hedendaagse films wilde maken. Huston was net weg bij Warner en werd gekoppeld aan deze film.

The Asphalt Jungle was een van de vroegste heistfilms en ook een vroeg voorbeeld van een film die lange tijd bij de boeven volgt, dusdanig lang dat je ze sympathie voor ze hebt. En de film neemt daar veel tijd voor en schetst de verhouding tussen de boeven en suggereert zelfs de zwakke plekjes. Uiteindelijk stort alles natuurlijk in elkaar door verraad, wantrouwen en domme pech. De rijke karakterisering is wat deze film maakt.

Huston is een bijzondere filmmaker die 45 jaar relevante films bleef maken. De laatste letterlijk in een rolstoel en aan de beademing. Nog voor de premiere stierf hij. Heb nog zat van hem liggen en ga dat het komende jaar bekijken denk ik.

Ook een van de eerste films van Marilyn Monroe in een kleine rol. De tweede keer dat ik haar voor dat ze echt groot was zie deze maand.

IK blijf bij de grote noirs: Morgen weer een erg vroege: Murder, My Sweet (1944)

Het was even bibberen gisteravond en nee, ik heb het niet over de match België-Canada. SB ging nl één van mijn favoriete film noirs op de rooster leggen en het doet altijd een beetje pijn wanneer je favoriete film geconfronteerd wordt met kritiek. Maar het viel mee, de beoordeling was overwegend positief en we konden met een gerust hart de nacht intrekken. Visueel is The asphalt jungle een pure noir met die schitterende zwart wit fotografie van Harold Rossen en een kletterende score van Miklos Rozsa. Het begin spreekt boekdelen : nacht, een figuur zwerft rond en verschuilt zich voor een laaiende politie sirene. De gangster bende gaat één voor één zijn ondergang tegemoet en het is vooral de scene met de Herr Doktor (een schitterende Sam Jaffe) die ik zo subliem vind. Herr Doktor heeft een zwak voor jonge vrouwen en tijdens zijn vlucht laat hij zich verleiden tot een dansje in een café. Net door dit oponthoud kan de politie hem vatten. De zwakte van een man is ook zijn noodlot. Te meer dat de Herr Doktor een aimabele, rustige man is. Het brein dat verstand boven geweld verkiest. Maar dit belet niet om te ontsnappen aan de wet. Het verhaal is dan gebaseerd op het boek van WR Burnett, die ook oa High Sierra schreef. The Asphalt jungle is een meesterwerk én één van mijn 5 film noirs die op mijn grafzerk mogen gebeiteld worden.

Murder my sweet is de volgende en ook al een film met schitterende fotografie, een verrassende Dick Powell als Philip Marlowe en een immer heerlijke Claire Trevor als de femme fatale.

Noirvember 2 24-11-2021 Film 24: Murder, My Sweet (1944)

https://www.moviemeter.nl/images/cover/2000/2626.jpg?cb=138788192

Misschien wel de grootste noir die ik tot vandaag nooit zag en zeker een van de originelen. Een Marlowe verfilming en dat was alweer even terug. Het gekke is dat veel mensen bij film noirs aan prive detectives denken, maar zoveel zijn er niet. Je ziet veel vaker agenten of gewone mensen of criminelen. En zelfs journalisten en schrijvers komen in elk geval niet minder voor.

Dat clichebeeld komt onder meer uit deze film. Nog meer dan uit The Big Sleep en Bogart (al is dat lag geleden) en helemaal meer uit de postmoderne Marlowe variant van Altman dertig jaar later. Powell is een heerlijke Marlowe die leeft op sigaretten whiskey en wisecracks. Veel fijne bekende gezichten zonder dat deze film veel echte sterren heeft, Een van de hoogtepunten is Esther Howard in een heel fijne maar kleine rol in het begin.

Dit is een film voor wie zijn noirs graag overdadig op smaak gebracht heeft. Vol schaduwen, licht, cameragebruik, timing en niet te vergeten een lange droomscene. En een plot dat voelt als een afdaling in een wereld waar niemand eerlijk tegen elkaar is en het verhaal een flink aantal bochten maakt.

Verplichte kost.

Ik ga nu naar een heel late noir: Odds against Tomorrow (1959) van Robert Wise met Harry Belafonte, Robert Ryan en Shelley Winters.

Wat ziet mijn lodderige oog op de affiche van Walk a crooked mile (zie afgelopen zondag) ? Produced by Edward Small. Het doet een belletje rinkelen. Dezelfde man die 2 schitterende noirs van Anthony Mann produceerde. Dit is het verhaal van een producent.

Nu was SB niet al te te enthousiast over de film WACM maar toch stond Edward (Eddie) Small bekend als een baanbrekende onafhankelijke producent voor creatieve B films. Met zowel een neus voor regisseurs en acteurs wist hij de juiste mensen uit te kiezen. Zo heeft hij ook T-men en Raw deal van Mann geproduceerd. Toch is de naam Eddie Small bijna niet te zien op bv de IMB crew lijst. Als je het uitpluist, staat de naam op het einde vermeld onder additional crew met vermelding : presenter. De producenten op de generiek van T-men zijn Aubrey Schenk en Turner Fulton. Beiden werkten bij Eagle Lion. Daardoor het misverstand dat T men en Raw deal door Eagle Lion zijn geproduceerd maar dat is niet volledig juist. Het is weliswaar de eerste pancarte als de film start. Pas daarna is te zien ‘a Reliance Picture’ (met bovenaan ‘Eddie Sall presents). Eagle lion is eerder een distributeur die de films verdeeld naar de exploitant. Small was wel degelijk de man die T men en Raw deal heeft gecreëerd en gefinancierd. Als eigenaar van Reliance Pictures had hij het oorspronkelijke verhaal van T men door Virginia Kellogg vastgepind. Kellogg die ook het verhaal creëerde van White Heat. En de finale in White heat bij het gasbedrijf is gelegen waar het kantoor van Eagle Lion is. Een kleine wereld die film noir.

Small had een boontje voor documentaire en procedure films en door het verhaal van T-men zag hij de kans om met de Treasure Department samen te werken. Het begin van T men lijkt dan ook op een promo film met een voice over (beetje stijl van het latere The naked city van Dassin - zie noirvember van vorig jaar). Maar na vijf minuten komt de film tot leven met een prachtige scene en reeds de eerste tekenen van talent die mee werkten aan de film. Enter Anthony Mann en zijn camera man John Alton. De creatieve visuele stijl heeft een contrastrijke fotografie en een dwingend kader met op voorgrond close ups en diepte in de achtergrond. Het verhaal van T men (ontmaskeren van een valsmunterij) heeft die opbouw van een methodologisch onderzoek maar toch gaat er emotie en spanning van uit. Enter John C. Higgins de scenarist die ook Railroad en Border incident van Mann scripte. Dan is er nog de vierde man nl Dennis O”Keefe (Ook een overeenkomst met Walk a crooled mile). Small had in een ver verleden een Vaudeville cabaretier opgericht als een soort talent-scouts. Zo ontmoette Small O’Keefe. Het was een gok om een acteur met ervaring in licht amusement te casten maar het werkte. O’keefe brengt een verbeten vertolking vol idealisme en plicht die soms het moet afleggen tegen de criminelen. T men is de geboorte van de creatieve stijl van Mann (en Alton) en zal met Raw deal werkelijk sublieme beelden uit hun mouw schudden.

Waarom het verhaal van de producent ? Omdat films veelal geroemd worden door het talent van regisseur en misschien crew en acteurs maar een producent staat meestal in de schaduw. Toch is zijn rol groot. Hij is het die het project opstart, organiseert en zijn geloof in de mensen bepaalt de kwaliteit van de film. Soms laat hij een persoonlijke voorkeur doorschemeren. Dit alles draagt bij tot de artistieke waarde van de films. Mann bekende dat zijn noirs onder leiding van Small een goede leerschool waren voor zijn latere westerns en blockubusters. Het economisch denken van filmen (juiste shot met zoveel verhalende elementen) maakte van Mann een graag geziene professional bij anderen. Small werkte veel in de schaduw (geen ego als O’Selznick bv) maar zijn oog voor talent en verhaal heeft wel verschillende pareltjes in het studio systeem opgeleverd.

Noirvember 2 26-11-2021 Film 25: Odds against Tomorrow (1959)

https://www.moviemeter.nl/images/cover/5000/5791.jpg?cb=1399678234

Bijzondere film. Enerzijds een late noir, anderzijds een film over racisme toen het nog niet vaak voorkwam Maar ook een film die ook vooruitwijst naar meer moderne Amerikaanse films als die van John Cassavetes en Athur Penn. Een film ook naar een boek van de schrijver va The Big Heat uncredited tot scenario verwerkt door niemand minder dan Abraham Polonsky die nog steeds geblacklist was. Met jazz op de score en een jazzachtig ritme in de montage. En New York dat al flink gemoderniseerd eruit ziet met snelwegen tot in de stad enzo.

Een film die onafhankelijk geproduceerd door Belafonte en Wise zelf met Robert Ryan als iemand die zich niet onder controle heeft. UIteindelijk gaat de hele roof ten onder door wantrouwen en racisme, als een soort van allegorie dat dat soort denkbeelden leiden tot zelfdestructie.

Je krijgt ook nog een klein rolletje van Gloria Grahame. Ooit een (noir) ster, maar hier een piepklein rolletje (en ze was flink op haar retour).

Belafonte leeft trouwens ook nog en is inmiddels 95 jaar en zal nooit zwijgen over issues die hem na aan het hart liggen.

De volgende film wordt Hollow Triumph (1948) , ook bekend als The Scar.

Tijdens de aankondiging van een tweede noirvember liet SB eventjes in zijn kaarten kijken qua keuze en liet hij zich ontvallen om misschien een film noir kleur uit te kiezen. Ik heb dan maar geanticipeerd en uit mijn mijn collectie Leave her to heaven eruit gehaald (ik weet wel niet of het die film zal zijn). LHTH is een film van John Stahl die eerder bekend staat als een regisseur voor sterke melodramatische vrouwenfilms en je kan in feite LHTG ook zo samenvatten. Gene Tierney is de vrouw die haar overleden vader inruilt voor een nieuwe liefde (Freudiaanse symboliek is nooit ver weg). Gaandeweg merkt de man (Cornel Wilde) dat haar bezitterige wel heel extreme vormen aanneemt. Stahl filmt dit als een gedoemd liefdesverhaal waarin zelfs zelfmoord een ultieme wraakpoging is. Twee scenes worden veel genoemd (oa door Scorsese in zijn docu A personal jouney with Martin Scorsese through American movies) nl de scene aan het meer en de scene aan de trap waarin een kille berekende Tierney haar duistere kant volop laat ontplooien. Maar voor mij geldt de scene waarin Tierney te paard de as van haar overleden vader rondstrooit als meesterlijk. De dreiging, onheil en mysterie die daarvan uit gaan door de score, door de locatie en door de manier hoe de scene is gefilmd (als een POV van haar geliefde zonder dialoog), is weergaloze cinema. Ondanks de prachtige kleurrijke Technicolor van Leon Shamroy is dit toch een verhaal vol doem en noodlot. Jammer dat het laatste kwartier van de film (de rechtbankscenes) nog te veel moet vertellen waardoor er wat te haastig wordt afgehaspeld.

LHTH is dankzij de intense vertolking van Tierney zo koud, zo genadeloos en zo giftig dat zelfs een regenachtige winderige herfstdag in november als een tropische dag aanvoelt.

cinemanukerke Ik verwees daar naar A Bullet is Waiting. LHTH heb ik al gezien (erg goed) en komt daardoor niet in aanmerking.

Noirvember 2 27-11-2021 Film 26: Hollow Triumph (1948)

https://www.moviemeter.nl/images/cover/10000/10526.jpg?cb=1438934481

Hollow Triumph is een erg pulpy noir. Geregisseerd door een van de vele oorlogsimmigranten die noirs maakten. De vrij onbekende Steve Sekely die vooral low budget films maakte voor kleine studios. Een van zijn laatste films werd zijn bekendste. De verfilming van The Day of The Triffids uit 1962. Hollow Triumph kwam er doordat Paul Henreid weer aan het werk wilde nadat de Hollywood studios hem geen werk meer gaven. Dus volgde hij een trend in het Hollywood van de late jaren '40. Dus begon ook hij een productiemaatschappijtje. Dit was de eerste film die daaruit voortkwam. Gemaakt voor de bescheiden studio Eagle-Lion met een beperkt budget. Henreid wilde dit maken om als bijrolacteur een hoofdrol te kunnen krijgen en een gangster te kunnen spelen, tegen zijn normale casting in.

Henreid speelt een dubbelrol en doet dat aardig, maar weet de film niet op te tillen. De film heeft ook een plot met wat geloofwaardigheidsissues. Het einde daarentegen is sterk en erg neerslachtig en de film komt nergens in de verleiding om van de hoofdpersoon een beetje een aardiger figuur te maken. En de film had de grote John Alton achter de camera die een film er fijn kon laten uitzien bijna zonder budget. Dat scheelde.

Sekerly zou cheapies maken in vele genres voor vele studios. Henreid zou voornamelijk blijven acteren maar nog een paar films produceren en uiteindelijk zelfs regisseren, waaronder de vergeten lowbudgetnoir For Men Only (1952) , die schijnbaar over ontgroeningen onder studenten gaat (meteen geinteresseerd).

De volgende film wordt The Racket (1951) met bekende noiractrice Lizabeth Scott. Ook weer met Robert Ryan en ook nog Robert Mitchum.

Noirvember 2 27-11-2021 Film 27: The Racket (1951)

https://www.moviemeter.nl/images/cover/22000/22095.jpg?cb=1399680738

The Racket was een zware bevalling en dat is helaas te merken. Cromwell had in de toneelversie van deze film uit 1927 gespeeld en was een goede keus om de verfilming te regisseren. In 1928 was de eerste verfilming geweest. Maar zo'n beetje in de eindfase van de film komt ook Cromwell op de zwarte Mccarthylijst terecht. Nicolas Ray heeft nog een aantal scenes geschoten voor een ontevreden studiobaas Howard Hughes.

Het verhaal heeft genoeg ingredienten om heel sterk te zijn. Een pessimistische film over een door en door corrupt politie-apparaat met goede acteurs als Mitchum, Ryan en Scott. Maar de film is vlak en mist energie en sfeer. Ook zijn teveel scenes binnenshuis en daar wordt niet genoeg mee gedaan. De film mist daardoor dynamiek. Of het gedoe rondom Cromwell dat heeft veroorzaakt weet ik niet, maar geholpen zal het niet hebben. Vooral jammer van de rol van Ryan die bij vlagen echt onaangenaam is.

Volgende film wordt The Big Clock (1948) met Charles Laughton.

Noirvember 2 28-11-2021 Film 28 : The Big Clock (1948)

https://www.moviemeter.nl/images/cover/8000/8240.jpg?cb=1400170240

Ik vond de film en beetje apart in toon. Het is vaak bijna kluchtig, maar net niet helemaal. Het is geen komedie maar de toon voelt constant erg luchtig. Voor mij wat te luchtig eigenlijk. Je vraagt je op het einde wel af hoe dit opgelost kan worden en het uitgangspunt is wel interessant. Moordenaar geeft een ander de opdracht zichzelf te zoeken in verband met de moord.

Tweede John Farrow deze maand en ze eindigen beide toch een beetje onderin mijn lijstje dat ik na afloop ga maken, hoewel deze film veel beroemder is dan de andere.

Morgen ga ik naar Kiss of Death (1947)

Noirvember 2 29-11-2021 Film 29 : Kiss of Death (1947)

https://www.moviemeter.nl/images/cover/10000/10251.jpg?cb=1399826365

Een New York-noir ditmaal. En het begint in het Chryslergebouw, dus meteen een herkenbaar gebouw. Zelfs de gevangenisscenes zijn gewoon gefilmd in Sing Sing nota bene. Eentje met een stevige dramatische onderlaag, vergelijkbaar met Clash By Night deze maand. Niet al te subtiel misschien met de zelfopoffering op het einde en Christelijke symboliek in de namen van de karakters. En met een vrouwelijke voice over, dat hoor je ook zelden.

Ik vond Mature erg goed en gemakkelijk in staat de fiilm te dragen. Dat Widmark nare mensen kan spelen wist ik al, maar hier begon dat. Vorig jaar zag ik ook een Hathaway die me licht tegenviel. Deze was toch wel erg fijn. Met fraaie, enigszins lange goed opgebouwde scenes.

Morgen de laatste film. Ik begon met een regisseur met een enorm oeuvre die ook noirs maakte en ik eindig er ook mee. William Wyler's Detective Story (1951)

Noirvember 2 30-11-2021 Film 30 : Detective Story (1951)

https://www.moviemeter.nl/images/cover/12000/12609.jpg?cb=1516807474

Ik moest even in de laatste film komen want hij is vrij ongewoon. Detective story is een film over een dag in een politiebureau. De film heeft een toneeloorsprong en speelt zich geheel af in een politiebureau. Wyler maakt er film van door veel met beweging te doen. Zowel van de acteurs als van de cameramensen. Na een klein uur krijgt de film toch wat meer focus en gaan we vooral naar Mcleod, een rol van Douglas die niet de subtielste acteur van zijn tijd is, maar die ik met mate graag mag zien.

Zijn verhaal geeft veel van de tijd weer. Zowel dat hij zich nog veel drukker maakt om een verleden dan menigeen nu zou doen als vanwege de psycho-analytische suggestie in de kijk op zijn vader. Dat was erg hip in Hollywood. Vooral ook waanzinnig goed geregisseerd met scenes die door dingen als timing onder spanning gezet worden.

Het is jammer dat de film voor een einde kiest waarin McLeod sterft, dat is een makkelijke uitvlucht. Een einde waarbij zijn demonen blootliggen en hij ermee moet leven zou veel sterker zijn geweest. Daarom ga ik niet naar vier sterren.

Dat was het dan voor dit jaar. Volgend jaar doe ik het wellicht weer. Nu is het tijd voor andere filmavonturen. Komende dagen vat ik een en ander nog samen in lijstjes.

Top 30 van Noirvember:

Geen duidelijke uitschieters zoals vorig jaar, maar wel weer heel hoge scores.

1. Body and Soul (Film, 1947) Robert Rossen 4.0*

2. Odds against Tomorrow (Film, 1959) Robert Wise 4.0*

3. The Set-Up (Film, 1949) Robert Wise 4.0*

4. City of Fear (Film, 1959) Irving Lerner 4.0*

5. The Sniper (Film, 1952) Edward Dmytryk 4.0*

6. The Asphalt Jungle (Film, 1950) John Huston 4.0*

7. The Woman in the Window (Film, 1944) Fritz Lang 4.0*

8. The Big Heat (Film, 1953) Fritz Lang 4.0*

9. Murder, My Sweet (Film, 1944) Edward Dmytryk 4.0*

10. The Brothers Rico (Film, 1957) Phil Karlson 4.0*

11. Pushover (Film, 1954) Richard Quine 4.0*

12. Clash by Night (Film, 1952) Fritz Lang 4.0*

13. Kiss of Death (Film, 1947) Henry Hathaway 4.0

14. Stranger on the Third Floor (Film, 1940) Boris Ingster 3.5*

15. They Drive by Night (Film, 1940) Raoul Walsh 3.5*

16. Johnny o'Clock (Film, 1947) Robert Rossen 3.5*

17. D.O.A. (Film, 1950) Rudolph Maté 3.5*

18. Between Midnight and Dawn (Film, 1950) Gordon Douglas 3.5*

19. Ministry of Fear (Film, 1944) Fritz Lang 3.5*

20. Detective Story (Film, 1951) William Wyler 3.5*

21. Hollow Triumph (Film, 1948) Steve Sekely 3.5*

22. Convicted (Film, 1950) Henry Levin 3.5*

23. Too Late for Tears (Film, 1949) Byron Haskin 3.5*

24. The Dark Past (Film, 1948) Rudolph Maté 3.0*

25. A Bullet Is Waiting (Film, 1954) John Farrow 3.0*

26. Chicago Syndicate (Film, 1955) Fred F. Sears 3.0*

27. The Big Clock (Film, 1948) John Farrow 3.0*

28. Walk a Crooked Mile (Film, 1948) Gordon Douglas 2.5*

29. Walk East on Beacon! (Film, 1952) Alfred L. Werker 2.5*

30. The Racket (Film, 1951) John Cromwell 2.5*

Ook nu weer was het een ode aan fysieke media. IK heb alles op die manier bekeken. Deels op blu Ray en deels op DVD. Soms ook als er blu rays zijn, maar dan vond ik de DVD goedkoop.

Onderstaande was van Indicator:

Johnny O'Clock Columbia Noir #3

The Dark Past Columbia Noir #3

Convicted Columbia Noir #3

Between Midnight And Dawn Columbia Noir #3

The Sniper Columbia Noir #3

City of Fear Columbia Noir #3

Walk a Crooked Mile Columbia Noir #4

Walk East On Beacon Columbia Noir #4

Pushover Columbia Noir #4

A Bullet Is Wating Columbia Noir #4

Chicago Syndicate Columbia Noir #4

The Brothers Rico Columbia Noir #4

The Big Heat

Ministry of Fear

De eerste drie Columbia Noir boxen zijn out of print maar de individuele films van 1 en 2 zijn al los te krijgen en die van 3 komen er zeker binnen enkele maanden aan. Er is ook nog een Columbia Noir #5 en een Universal Noir #1.

Arrow:

Too Late For Tears

The Big Clock

Signal One:

Kiss of Death

BfI:

Odds Against Tomorrow

DVD:

Body And Soul

The Set Up

The Asphalt Jungle

The Woman In the Window

Murder My Sweet

Clash By Night

Stranger on the Third Floor

They Drive By Night

D.O.A.

Detective Story

Hollow Triump

The Racket

Om Noirvember passend af te sluiten, zag ik de laatste film noir … van John Garfield. Acteur John Garfield werd reeds vernoemd in Noirvember 1 (vorig jaar) met de film Force of evil en ook dit jaar was hij op de afspraak met de film Body and soul. Niet toevallig staat die film dan ook nr 1 op de lijst van SB waarin Garfield een uitermate sterke prestatie afleverde (zie bespreking van de film door SB).

Met He ran all the way, een schitterende noir maakte hij in 1951 zijn laatste film. Hij vertolkt met brio een gangster die vlucht voor de politie en schuilt hij bij een onschuldige familie. Garfield zweeft perfect tussen tederheid en paranoia waarin de complexe verhouding met Shelley Winters de hoofdrol opeist. In het magnifieke einde beseft Garfield pas dat zijn waanzin hem heeft misleid.

De film werd door de Fransen 'un film malheur' genoemd omdat vele betrokkenen na de film nooit meer een film maakten wegens de Hollywood blacklist. Oorspronkelijk scenario was van Dalton Trumbo die reeds verketterd was maar ook de scenaristen die het scenario verder uitwerkten Guy Endore en Hugo Butler werden geblacklist. Regisseur John Berry weigerde te getuigen, zat in de cel en week uit naar Frankrijk waar hij verbleef tot aan zijn dood. Voor producent Paul Trivers was het prompt einde carrière. De actrice Selena Royle weigerde ook te getuigen en week later uit naar Mexico en leefde in ballingschap. Garfield stierf een jaar na de release op 39 jarige leeftijd aan een hartaanval. Doordat hij geen namen wou geven aan de commissie werd hij aangeklaagd voor valse getuigenis. Naar verluidt werd de druk hem te veel.

He ran all night heeft een opmerkelijke en magistrale fotografie van James Wong Howe, de score van Franz Waxman is top en de regie van John Berry mengt een authentieke NY setting met een 'huis clos' waarin de gemoedstoestand van de personages mooi worden verkend. Fataliteit wordt al in de eerste minuut gesuggereerd door de gebroken spiegel en de koortsdroom. Zijn personage is uiteindelijk slachtoffer van de maatschappij, als inwoner van de kansarme buurt in de Lower East side NY (waar ook Garfield opgroeide) die door familie en partner verraden wordt. Hij eindigt letterlijk in de goot van het trottoir.

December is reeds ingetreden en we roepen al Game of Thrones' gewijs 'Winter is coming !. We bladeren door de recepten van kroketten en wild terwijl we mee neuriën met Let it snow op de achtergrond. Kerstmis is in aantocht en we hebben reeds onze nieuwjaarswens onder de kerstboom gelegd. Graag een nieuwe Noirvember volgend jaar.

cinemanukerke Nice. De DVD van He Ran All The Way ligt op de stapel. Ik weet niet of ik een jaar zal wachten.

Ik doe bij leven en welzijn en welzijn ook dit jaar weer een noirvember. En hoewel ik nu al meer dan genoeg heb ben ik nog bezig meer te verzamelen,

Doen we ook nog die NL die we we van plan waren een keer? GEEN haast hoor, maar zou ik wel leuk vinden.

En graag in je goede gezondheid, SB!

Bijna tijd voor Noirvember. De eerste film wordt Dark Passage . De enige van de vier Bogart-Bacall films die ik nog nooit zag.

Het wordt tijd om al die hypes achter ons te laten. Het begon deze zomer al met Barbie maar gelukkig zijn de laatste roze spulletjes veilig opgeborgen in de kast wellicht tot Barbie 2 the sequel. Nu is er nog The exorcist ; The believer die perfect is ingespeeld op het marketing feestje genaamd Halloween. Surft dan ook nog eens mee op de status van de filmklassieker The exorcist om zo veel mogelijk aandacht (en inkomsten) te vergaren. Ik ben niet echt een believer als het om die film gaat. Maar laten we over gaan naar het serieuzere werk en dat is een nieuwe Noirvember. SB heeft de eerste titel al laten vallen en ik wil hier al een pop poll naar voren schuiven nl wat is de beste noir met Humphrey Bogart ? Want de combi noir en Bogey zit als gegoten. Twee films springen er onmiddellijk uit nl Maltese falcon, voor sommigen de eerste noir en een geweldige rol van Bogart als de laconieke, cynische privé detective Sam Spade. Tweede is High Sierra en mijn persoonlijke favoriet waarin doem en fataliteit (2 hoofdingrediënten van noir) in elke scene opduiken (bv hondje, dokter, het kreupele meisje). SB verwees ook naar 4 films met de samenwerking Bogart/Bacall en daar zit natuurlijk de klassieker The big sleep bij maar vreemd genoeg voor mij mist hij de visuele flair van een echte noir. Ik verkies dan To have and have not (bepaalde recensenten spreken van een remake van Casablanca) of nog beter Key Largo waarin een huis clos verhaal (hotel in Florida tijdens een storm) steunt op sterke karakter ontledingen (met klasse acteurs als naast het duo ook Edward G. Robinson en Claire Trevor) waarin een web van verraad, jaloezie en ijdelheid wordt gesponnen. De vierde in de rij Dark passage heeft wel een intrigerend begin (gefilmd in POV van het hoofdpersonage) maar gaande weg krijgen we een standaard misdaad verhaal. Heb ik iets vergeten ? Ongetwijfeld maar vooral de film In a lonely place heb ik niet vernoemd en dat is dat ook meteen de eerste op mijn watchlist voor deze reeks. Ik drink er alvast eentje om de start van Noirvember te vieren. He's looking at you, kid !

Noirvember 3 1-11-2023 Film 1: Dark Passage

https://www.moviemeter.nl/images/cover/2000/2417.jpg?cb=1498846537

Dark Passage is erg pulpy. Zeker voor een Bogart-noir van Warner. Die hadden vaak toch wat meer klasse, Al werd de film geschoten in San Francisco.

Maar juist het zeer hoge pulpgehalte is ook wel weer leuk. En de film omarmt het pulpgehalte. En komt daarom weg met wat toevalligheidjes.

Het eerste stuk is het beste. Deels point of view en heerlijk plagerig in het het uitstellen van de de eerste aanblik van Bogart. En bevat met plastische chirurgie een plotelement zo pulpy dat je er bijna lef voor nodig hebt.

Bacall is de love interest en dat stuk script is waarschijnlijk de reden waarom deze film voor hen bestemd werd. Het laatste deel is nog steeds pulpy maar meer straight forward.

Sterkste kant van de film is Daves regie en zijn neiging om er mee te spelen.

Zoals eigenlijk alle Bogart-Bacall-films voor mij geen meesterwerk maar wel een hoop fun.

Ik blijf de eerste dagen bij Bogart. Niet bij zijn allerbekendste films maar bij wat er net onder zit. Morgen is dat Dead Reckoning .

Noirvember 3 2-11-2023 Film 2 Dead Reckoning

https://www.moviemeter.nl/images/cover/5000/5449.jpg?cb=1543254077

Columbia wilde een film met Rita Hayworth en Humphrey Bogart. Bogart werd geleend van Warner, maar door een hoop legal gedoe was Hayworth niet beschikbaar. De net beginnende Scott werd geleend van Paramount en ik denk dat dat was omdat ze een beetje een Bacall-achtig type was. Scott maakte het vrij bescheiden aantal van 22 films. Ze had meestal de hoofdrol en het waren vaak noirs. Ze had succes maar een echte ster werd het het nooiy.

Dead Reckoning is een noir volgens het boekje. Een waar je geen moment over twijfelt of het een noir is. Een man komt terug van de tweede wereldoorlog en treft een land waarin dingen gebeuren die hij niet begreep. En, Bogart, die die man speelt werkt flink in de nesten. En vertelt dat in flashback, Scott is een echte femme fatale en een behoorlijk nare ook. Bogart is bijna zichzelf in het kwadraat. Zo vrouwonvriendelijk waren zijn dialogen nog niet eerder.

Ook deze film is geen meesterwerk, maar wel heel lekker en een die niet onder doet voor verschillende bekendere Bogart-noirs.

Zoals gezegd hou ik me de eerste dagen met Bogart bezig. De volgende heeft niet zo'n goede reputatie, maar ik heb de regisseur hoog zitten, Nicholas Ray, nog even voor hij Bogart regisseerde in wellicht zijn mooiste rol in In A Lonely Place maakten ze samen Knock on Any Door .

Noirvember 3 3-11-2023 Film 3: Knock on Any Door

https://www.moviemeter.nl/images/cover/5000/5450.jpg?cb=1402324805

Het beroemdste van deze film is een quote die een eigen leven is gaan leiden:

In 1948 nam Bogart het heft in eigen handen. Hij richtte zijn eigen productiemaatschappij op. Hij noemde dat bedrijfje naar zijn boot, Santana Productions. De eerste film die hij maakte was een boekverfilming an de bestseller Knock On Any Door. Dat was een soort sociaal realistische roman die de verbinding wlllen leggen tussen sociale omstandigheden en criminaliteit. En pas de tweede hollywoodverfilming ooit gebaseerd op een boek van een african-american schrijver.


Hoewel Ray op dit moment Ray niet zo ervaren was (hij had één redelijk succes en goed ontvangen film gemaakt (They Live By Night) en één flop (A Woman's Secret). Het was waarschijnlijk die eerste film waardoor Ray werd geleend van RKO. In die film laat Ray namelijk een groot gevoel voor de onderlaag van de samenleving zien. De film wijst ook vooruit naar Rebel Without a Cause en is in die zin typisch Ray.

Deze is helaas minder goed dan They Live By Night en Rebel Without a Cause. Dat komt met name door het nogal boodschapperige en nogal letterlijke einde. En de film komt niet helemaal goed los van de cliché's van de rechtbankfilm. De film is echter op zijn best als hij op straat is. Waar Ray het ghetto nogal pittig weergeeft. En de opening is echt fantastisch. Ook in de rechtbankscenes zitten af en toe wel fraaie details. De zwetende rechter bijvoorbeeld. Ben niet helemaal weg van Derek als acteur, het is geen Granger, Dean of Mineo. Maar hij voldoet.

Mooie film. al heeft Ray betere. Maar zijn regie is hier van meerwaarde.

Volgende film, wederom met Bogart, is Tokyo Joe , naar het schijnt de film die Bogart zelf zijn slechtste vond.

Superleuk dat het weer noirvember is en ik weer kan meelezen met heel veel interessante verhalen over films noir! Een hele fijne traditie.