Noirvember

Ik waag me ook eens aan een "challenge". Ik ga net zoals vele anderen van november noirvember maken. Dat betekent 30x een film noir. De focus lag voor mij de afgelopen tijd nogal op muziek, maar ik spring toch weer in het filmdiepe. Het kan zijn dat ik soms een dag laat schieten wegens tijdgebrek, maar dan haal ik het in.

Hier een nog niet complete lijst van wat ooit 1000 noirs moeten worden. Die lijst volgt een brede definitie. Ik wil zelf iets minder breed gaan en geen pre-noir en neo-noir gaan kijken. Maar enkel films uit de hoofdperiode. Grofweg van 1941 tot 1958. Ik beperk me ook tot Engelstalig maar wellicht sluipt er een Britnoir in de stapel. Het meeste zal ik kijken van Blu Ray. Maar er kan ook wat streaming of een DVD voor gaan komen, Ik beslis vooraf niet wat ik ga kijken (er ligt hier zat) maat volg mijn gevoel. Het enige wat ik al weet is wat morgen de eerste gaat worden: Force of Evil, een noir met een behoorlijke reputatie. Verder zullen noirregisseurs als Joseph H. Lewis, Fritz Lang en Phil Karlson ook wel voorbij komen.

Wie ook zin heeft: doe mee. En anders doe ik het alleen. Ook goed.

Noirvemeber 1-11-2021 Film 1: Force of Evil (Film, 1948) - MovieMeter.nl

https://www.moviemeter.nl/images/cover/17000/17152.jpg?cb=1395823493

Film noirs zijn vaak zwartgallig, maar Force Of Evil doet er nog een schepje bovenop. Dat lag aan de vrijheid die Polonsky heel even had. Hij vermoedde terecht dat dat nooit meer zo zou zijn en hij maakte bewust een hollywoodfilm die zo dicht mogelijk bij felle kapitalismekritiek kwam als dat kon in 1948. Een erg politieke film, maar wel een beetje verstopt. Een fraaie New York-film met vooral zeer goed geschreven, wat onwerkelijk aanvoelende dialogen.

Polonsky die de kans kreeg om deze film te maken door dat hij het succevolle Body and Soul voor de ambitieuze hollywoodindependent Enterprise Pictures had geschreven. Polosnky had veel invloed op de film en het werd een onverwacht grote hit. Dat leidde tot deze film. Met dezelfde hoofdrolspeler: John Garfield. Garfield was overigens fantastisch in deze film.

Ik ben het eens met het prijzen van de visuele stijl van deze film, maar het script is juist wat deze film ver boven doorsnee tilt en maakt tot een absolute noirtopper.

Polosnky was erg links en weigerde uit principe te getuigen voor het House Un-American Activities Committee. Dat betekende ongeveer het einde van zijn carriere. Op basis van deze unieke film (die ik beslist vaker moet zien). Niet minder dan een tragedie. Hij werd eind jaren '50 langzaam weer scrptschrijven in gesmokkeld. Maar het zou pas tegen de jaren '70 zijn dat hij weer een film kon regisseren. Verplichte Noirkost dit.

De film van morgen wordt een Lang: Secret beyond the Door...

Noirvember film 2: 2-11-2021: Secret beyond the Door...

https://www.moviemeter.nl/images/cover/13000/13737.jpg?cb=1400609242

Gek genoeg is Fritz Lang grotendeels onontgonnen voor mij. Dit is de eerste in jaren en pas de derde in totaal en de eerste die te boek staat als Noir. Al zijn de films die ik eerder zag M en Fury beide duidelijke stilistische voorlopers van noir. Hij beweegt langs het randje van wat nog noir is. Stillistisch duidelijk wel. Met veel schaduwen en een nachtmerrie-achtige sfeer die ik ook van Lang meen te herkennen (ondanks mijn gebrek aan ervaring). Met een stream of consciousness-achtige voice over. Maar deze film grijpt ook terug op gotische horror zoals die van Universal maar vooral Rebecca van Hitchcock en Polanski heeft deze film ook gezien voor hij zijn paranoia-thrillers maakte. Het plot drijft hevig op een bekende legende en hoewel het einde er wel wat meespeelt is het plot niet zo verrassend verder. Het is heel erg een stijlfilm voor me. Niet een plotfilm.

Ik hou het nog even bij vrij "grote noirs" die ik nog niet zag en kies morgen voor Brute Force

Het is jammer dat ik niet zo van noirs hou (neo-noir vind ik al een stuk beter te pruimen), maar ik volg je avonturen met plezier starbright boy.

Je zou zeggen dat users als Dievegge en gauke dit niet onbeantwoord kunnen laten.

Leuk topic! Ik ben groot liefhebber van film noir, dus ik ga het met aandacht volgen. Ik heb al veel gezien, dus ben benieuwd of er nog verrassingen langskomen. Tussen de minder bekende (B-)noirs zitten ook pareltjes.

Film noir was een van de belangrijkste genres in de jaren '40 en '50. Ik heb er tientallen gezien en krijg er niet gauw genoeg van. Vaak is het een spannend misdaadverhaal met vaste elementen als voice-over en flashbacks, een harde detective en een femme fatale. Stilistisch zorgen licht en schaduw voor sfeer en symboliek, net als spiegelbeelden en rook of mist.

Ik heb net nog het redelijk geslaagde A Woman's Vengeance (1948) gezien: spannend en zeer goed geacteerd, maar ook met bepaalde clichés.

Enkele favorieten:

The Maltese Falcon (1941)

This Gun for Hire (1942)

Double Indemnity (1944)

Gaslight (1944)

Scarlet Street (1945)

The Postman Always Rings Twice (1946)

The Spiral Staircase (1946)

Kvinna utan Ansikte (1947)

Film noir is een term die vele ladingen dekt. Vooreerst is er al discussie tussen filmprofessoren of film noir nu wel een genre of een stijl is. De meerderheid lijkt film noir als een stijl te bestempelen omdat de kenmerken vooral stilistisch zijn (fotografie dat noodlot en doem accentueert) en geen onderwerp als gemeenschappelijk element heeft zoals westerns, piraten films, comedy, etc. Daarom is de definitie van Dievegge maar gedeeltelijk juist. Er zijn immers veel film noir films die niet werken met voice over, flashback, harde detective, etc. Ik zag onlangs Cry of the city (1948 - Robert Siodmak) die ook omschreven staat (zowel op MM als op cover van blu ray als op IMB bv) als film noir maar geen voice over of flashback, geen femme fatale en de detective lijkt meer een zorgzame huisvader terwijl de bad guy in feite het hoofd personage is waarmee we in de eerste helft van de film zelfs een beetje sympathie voelen. Cry of the city vind ik een zeer goede film maar of het nu thuishoort bij de film noir kan zeker voor discussie vatbaar zijn. Dit alles ter inleiding om toch maar te kunnen zeggen : prachtig initiatief starbright boy die noirvember reeks die genoeg stof zal bieden (vermoed ik toch) om die donkere herfstavonden op te vullen.

Noirvember film 3: 3-11-2021: Brute Force

https://www.moviemeter.nl/images/cover/6000/6405.jpg?cb=1388071133

De eerste van vijf noirs van Dassin, hij maakte ze allemaal achter elkaar en ze hebben allemaal een grote naam. Van die vijf is dit mijn derde van die vijf. Thieves Highway en Rififi zag ik al eerder. Ze zijn allemaal uitstekend, maar dit is de meest fatalistische. Brute Force is een film over aan je lot willen ontsnappen, met een zweem van politiek die ook lijkt te verwijzen naar de tweede wereldoorlog die nog maar net voorbij was. De films van Dassin van na zijn noirperiode vond ik stukken minder, Femme fatales zijn er ook, zelfs in deze gevangenisfilm ook, in de fraaie flashbacks ditmaal, die er om vrouwelijke acteurs in te hebben (en dus vrouwelijk bezoek te trekken). Het werkt vind ik.

Subtiliteit is miet Dassins kracht. Hume Cronyn is een Wagner draaiende, sadistische bewaker. Het geweld is veel feller dan ik ooit in een Amerikaanse film uit 1947 zag. Ik ontdek ook steeds meer wat een topacteur Lancaster was. Iemand die met zijn hele lichaam acteert en een van de beste hollywoodacteurs van zijn tijd. Richard Brooks, die ik weer ken de ook erg goede verfilming van In Cold Blood schreef dit.

Net als Polonsky twee dagen geleden werd Dassin slachtoffer van de communistenjacht. Hij werd aangegeven door Edward Dmytryk en ging naar Europa.

Ik blijf nog even bij Jules Dassin: Morgen: The Naked City. Dat de vier eerste films allemaal uit 1947 en 1948 komen is toeval

Maar Simon Smith Er komen ook nog onbekendere noirs aan bod deze maand.

Lekkere poster ook.

Ik ben nog even gepreoccupeerd met de horrorchallenge die 11 nov afloopt, maar als ik nog te porren ben pak ik er wellicht een paar mee. Nop guarantees, want ik wil ook nog en stapel zien voor de eindlijst

Maar leuk idee, SB. Ik kijk sowieso mee!

Noirvember film 4 4-11-2021: The Naked City

https://www.moviemeter.nl/images/cover/10000/10279.jpg?cb=1388602503

Ik ben een grote film noirliefhebber, dat mag duidelijk zijn uit dit topic, van de klassieke hollywoodstijlen is het mijn favoriete. En The Naked City bewijst weer eens waarom. Het gaat in de film niet om de moordzaak, dat die niet zo bijzonder is, is bijna een van de krachten van de film en de voice-over laat niet na om meerdere keren te benadrukken dat dit gewoon een van de vele New York verhalen. Die alledaagsheid en het feit dat deze film niet in de studio (zoals de film van gisteren) maar op vrijwel helemaal op locatie, tussen de vele mensen in de wereldstad New York. Meer de hoofdpersoon dan welk personage dan ook. De voice over stijl is heel erg in documentairestijl. Heel bijzonder. Zelfs iets dat normaal niet werkt (een voice over beschrijft wat we zelf ook kunnen zien) heeft in deze film een bijzonder effect, net als het oplezen van de crewnamen. De voice over is nota bene de producer Mark Hellinger.

Vooral begin en einde zijn echt fantastisch en laten New York in al zijn filmische schoonheid zien met al zijn mensen die in zo'n stad overal zijn. Voor mijn gevoel is er een lijntje naar neorealisme te trekken. Als De Sica in de jaren '40 een police procedural had gemaakt had het niet ver van deze film afgestaan. Mijn zesde Dassin en ik wordt meer en meer een fan geloof ik.

De film van morgen: My Name Is Julia Ross

Noirvember film 5: My Name Is Julia Ross

https://www.moviemeter.nl/images/cover/20000/20615.jpg?cb=1509185494

Joseph H. Lewis maakte vrijwel zijn hele carrière B-films. Hij werkte zich omhoog in Hollywood van schoonmaker tot regisseur. Een man die ambitieuzer was dan zijn films, maar daardoor zijn zijn kleine B-films vaak zo leuk. Bakken sfeer, schaduwen en altijd wel een heel bijzondere, wat wilde scene. Hij werd vooral na zijn carrière gewaardeerd. Vooral met noirklassieker Gun Crazy uit 1950, maar zijn film die hij vijf jaar later maakte, The Big Combo vind ik nog beter. Sterker nog: Dat is een van mijn lievelingsnoirs.

Zo goed is My Name Is Julia Ross niet, maar het is een hele fijne, kleine film. Een vrouwenfilm (zowel script als boek zijn geschreven door een vrouw) en er is een link te leggen naar de situatie van vrouwen in de VS vlak na de oorlog. Het verhaal is eenvoudig maar prima en Lewis filmt het met veel sfeer en gevoel voor stijl. Nina Foch die ik niet kende draagt met gemak de film. Ze bleek in Spartacus te zitten, maar ik herkende haar niet. De kans is groot dat ik haar deze noirvember nog twee keer gaan zien.

Het beviel me zo goed dat ik nog twee films van Joseph H. Lewis hierna ga zien: De eerste wordt So Dark the Night en daarna The Undercover Man. Dat wordt niet morgen, dat is een dag dat ik andere dingen heb, maar zondag. Die ene film die ik mis haal ik in.

Die zwarte kat op de poster ... zou dat geen echo kunnen zijn van de succesvolle B-film Cat People (1942) die daar (uiteraard) ook mee uitpakt op de poster... zo een vorm van subliminale beïnvloeding om publiek aan te trekken.

De kat van Julia Ross heeft helemaal niet zo'n belangrijke rol maar staat hier toch maar prominent afgebeeld naast de suggestieve tagline 'probing deep into a woman's soul'. Maar het kan ook toeval zijn natuurlijk. Poezen doen gewoon waar ze zin in hebben, en misschien is deze heel toevallig op de poster verzeild geraakt.

Prima filmkeuze met Brute Force ! Maar meteen terug bekeken na het commentaar en nog steeds vind ik het een zeer goede film. Dassin had oog voor visuele dramatiek. Die opening in de plenzende regen bv waar de confrontatie tussen Lancaster en Cronyn reeds wordt gesuggereerd. Prachtig. De keuze om de films van Dassin te belichten, vind ik meer dan verdiend. Dassin was niet echt een doordeweekse Hollywood regisseur. Brute Force is nog wel een typische studio film stevig verankerd in de traditionele misdaad films. Maar hier baande hij zich al een weg naar een meer humanistische (de gevangenen zijn eerder slachtoffer ipv bad guys, de reden voor hun straf is een zwakte voor hun geliefde/vrouw) benadering van het verhaal. Met een kritiek op de instituties van Amerika (geen begrip en respect voor gevangenen/marginalen van de maatschappij, het beleid is corrupt en autoritair) wordt ook een veeg uit de pan gegeven voor Amerika. Vermits ik toch de duo Dassin DVD box bezit, heb ik dan maar ook de andere film die hij voor Universal maakte opnieuw bekeken. Met The naked city gaat Dassin (met steun van de producer Mark Hellinger) verder met zijn aanpak voor een realisme, naturalisme in een misdaad verhaal. Gefilmd op locatie, gebruik maken van straat en voorbijgangers als figuranten en oog voor alledaagse, volkse handelingen heeft de film zeker affiniteit met het neo realisme. Amerika wordt hier bekeken als een gevaarlijk dier dat zwakkelingen en ambitieuze ritselaars verslindt, dat geld en status destructieve krachten zijn. Dat hij het slachtoffer is geworden van de heksenjacht door McCarthy is niet verwonderlijk. Persoonlijk vind ik The naked city iets minder, die drang naar een sociaal portret van een stad en zijn bewoners remt de film af en verliest zich soms in banaliteiten (zoals de huisscenes van de jonge politieman) maar is dan weer sterk in scenes als bv de ouders van de vermoorde vrouw het lijk moeten identificeren.

Benieuwd naar de volgende films. Ik heb alvast 'My name is Julia Ross' besteld en met de regisseur Joseph H Lewis opnieuw een interessante keuze (Gun Crazy vond ik subliem). I follow your lead !

noirvember film 6: So Dark the Night

https://www.moviemeter.nl/images/cover/52000/52076.jpg?cb=1494948800

De minste film van Joseph H. Lewis. Maar minder duidelijk dan het eerst leek van de vier die ik nu zag. Julia Ross en Gun Crazy zijn voor mij dikke 3.5* film die naar 4 sterren neigen. The Big Combo is een 4,0* die tegen een 4.5* aanhangt. Dit is een kleine 3.5*. Het lijkt zich te ontvouwen als een goed gemaakte maar vrij gewone whodunnit. De setting is hooguit wat exotisch. We zijn namelijk in Parijs en een Frans dorpje. De acteurs wisselen opvallend genoeg Engelse dialoog (met een accent) met soms Franse dialoog. Deels waren de acteurs ook Franstalig. Deels ook niet wat ook leidt tot Franse dialoog met Amerikaans accent. Met acteurs die doorgaans in kleine rolletjes zaten die in dit b-filmpje hoofdrollen kregen. Lewis weet snel een sfeer te schetsen en zijn karakters neer te zetten. Maar de film wordt een stuk leuker als de film twintig minuten voor het einde een tamelijk maffe afslag neemt en de film eigenlijk ontspoort. Maar die ontsporing is alleen maar leuk en zorgt ervoor dat dit toch wel een gekke dwarse film is. Van een regisseur die zich hier wat minder uit. Gebaseerd op een pulpachtig kort verhaal uit nota bene Readers Digest. Overigens geschoten door de grote Bernard Guffy die veel prachtigs in Hollywood maakte in de studio waar restanten van oude sets door Lewis een tamelijk geloofwaardig Frans dorpje worden.

Morgen ga ik dus The Undercover Man zien en wellicht nog een film om gisteren in te halen en dat wordt misschien Escape in the Fog,

Noirvember film 7: The Undercover Man

https://www.moviemeter.nl/images/cover/15000/15993.jpg?cb=1594362236

Schitterende film en weer een bewijs dat Joseph H. Lewis een dijk van en filmmaker was. Ook veel ander talent was betrokken. Robert Rossen produceerde. En ook een paar mensen die we de afgelopen dagen al zagen duiken hier weer op zoals cinematographer Bernard Guffy en hier in een bijrol Nina Foch. De medeschrijver (van de sterke dalogen) was Malvin Wald. De schrijver van The Naked City. De hoofdrolspeler is een acteur die veel opdook in Film Noir, maar nog wel meer deed in zijn loopbaan: Glenn Ford. De enige van de cast die in '49 een beetje star power had.

Heel losjes gebaseerd op de zaak tegen Al Capone en het feit dat in deze tijden in de VS georganiseerde misdaad wat serieuzer werd aangepakt en belasting en het niet betalen ervan een ingang werd om gangsters achter slot en grendel te krijgen. Lewis komt weer met tonnen sfeer en vertelt het verhaal heel economisch. Een Fincher of Scorsese had hier drie uur voor uit getrokken. Het budget lijkt wat hoger dan andere films van Lewis, maar het blijft zoals altijd bij Lewis, low-budget. De film is een minuut of 85. Lewis heeft, zeker in deze film een nogal onamerikaanse (en zeker in een genre film uit de jaren '40) focus op gezichten. Centraal in de film staat de moraal van de mensen die misdaad bestrijden: Ga je door ook als het ten koste dreigt te gaan van jezelf?

Noirvember film 8: Escape in the Fog

https://www.moviemeter.nl/images/cover/48000/48298.jpg?cb=1563967537

En daar hebben we Nina Foch weer, zo zie je haar nooit en zo in bijna elke film. Dit staat wel een paar treetjes lager dan de vorige twee. De film is geregisseerd door Budd Boetticher en werd vooral bekend door zijn latere westerns. Boetticher heet hier op credits nog Oscar Boetticher jr. Dit was zijn vijfde film van de tientallen die hij zou maken.

De film valt eigenlijk alleen op door veel, heel veel mist en een aardige sfeer en de film ontleent zijn kleine beetje spanning aan, aan de vraag aan welke kant de personages staan. pro-japans of niet. Want we zitten aan het eind van de tweede wereldoorlog en de VS was nog in oorlog met Japan.Verder is het een tamelijk ongeloofwaardig en niet een heel boeiend spionageplotje en de sfeerschepping compenseert niet genoeg.

In een cameo zien we nog heel even het debuut van Shelley Winters als actrice, het duurt maar een halve minuut ofzo.

Morgen ga ik naar Drive a Crooked Road van Richard Quine, een acteur die regisseur werd.

Noirvember film 9: Drive a Crooked Road

https://www.moviemeter.nl/images/cover/37000/37706.jpg?cb=1624908317

Qua plot een hele klassieke noir. Naïeve man, in dit geval weinig ervaring met vrouwen wordt door een femme fatale verleidt tot criminaliteit. Paar opmerkelijke namen. Blake Edwards (later vooral bekend als regisseur van komedies) schreef het script. Mickey Rooney (waarvan ik weet dat het een kindster was en eigenlijk alleen zijn latere rol in Breakfast at Tiffanys van Blake Edwards ken en dat is zo ongeveer de slechtste bijrol in een goede film allertijden, zonder overdrijven) speelt hier een heel erg goede rol. Regisseur Richard Quine begon als acteur en had enige status in die rol en werd uiteindelijk regisseur.

Het is vooral aan de regie (wil sowieso meer Quine zien) en de uitstekende Rooney te danken dat deze film erg goed uitpakt. In bepaalde opzichten (vooral stillistische) is het een no nonsense film, maar Rooney is opvallend gelaagd in zijn rol en de film heeft toch wel aardig wat details en fraaie pace waardoor flink boven normaal uitstijgt en deze film het verdient om meer gezien te worden.

Film van morgen: 5 against the House van low budgetfilmer en genrespecialist Phil Karlson, waarvan ik pas een film zag.

Noirvember film 10: 5 against the House

https://www.moviemeter.nl/images/cover/41000/41199.jpg?cb=1588606890

Kansas City Confidential en verhalen rondom de regisseur maakten me erg nieuwsgierig naar meer van Phil Karlson, maar deze viel nogal tegen. Ik vind het de minste film uit mijn noirvember tot nu toe. Het leuke van film noir is nou net dat zelfs een matige film noir me nog wel plezier geeft, dat wel.

In deze films spelen een stel acteurs van 30 plus, een stel studenten van 20 ofzo, toegelaten tot de universiteit met een beurs voor verteranen. De studenten zijn allemaal Korea-veteranen en in die zin was de film erg actueel in 1955.

Paar sterke ideeën zitten er wel in de film. De opening spiegelt aardig met de heist. En die heist brengt een beetje spanning. Helaas voelen de personages nooit geloofwaardig, is de romance (hoewel Novak de meeste mannen overklast in acteren) er alleen maar voor de romance en verder vrij loos. De aanloop is lang en het beperkte verhaal voelt nodeloos gerekt. De film heeft een te magere psychologische basis om te overtuigen als een serieuze aanklacht over de behandeling van veteranen ofzo. Ik heb nog maar liefst drie andere Karlsons op blu-ray, die zijn vast beter.

Morgen verder met The Garment Jungle, wederom met een Korea-veteraan als personage. Met niemand minder dan Lee J. Cobb, die films als 12 angry men, On The Waterfront en The Exorcist op zijn palmares heeft. Niet de minste films.

In afwachting van mijn post pakket 'My name is Julia Ross' (NOTA aan de postbode : je hoeft geen twee keer te bellen, één keer is voldoende) keek ik naar een andere noir van regisseur Joseph H Lewis nl The big combo. De film volgt overduidelijk de wetten van de B film (verhaal dat langs alle kanten rammelt, sobere kale decors én een jazzy score alla Mike Hammer universum) maar dankzij de superbe contrastrijke fotografie van de grote John Alton (die ook de noirs van Anthony Mann deed) en een charismatische bad guy vertolking van Richard Conte toch een film die kan meten met de beste. Want minstens 2 scenes mogen bij de best of noirs momenten gerekend worden nl de dood van Brian Donlevy en de finale. Joseph H Lewis was helaas een regisseur die steeds in het B film segment werkte en door de beperkingen aan middelen kon hij zich dus nooit bewijzen als een grote 'auteur' maar toch heeft hij betere films gemaakt dan de serieuze gevestigde waarden als een Elia Kazan, George Stevens of Howard Hawks. Benieuwd of MNIJR die toon kan bevestigen ...

Beetje later op de dag gekeken, zodat ik eigenlijk vandaag al weer de volgende ga zien maar goed

Noirvember film 11: The Garment Jungle

https://www.moviemeter.nl/images/cover/51000/51058.jpg?cb=1399825622

In vergelijking met gisteren gaat het peil weer omhoog en niet zo'n beetje ook. De tweede die ik zie die gebaseerd is op een artikel uit Reader's Digest. Een boeiende tegenhanger van On The Waterfront in veel opzichten. Alleen daar zijn het de vakbonden die corrupt zijn, hier zijn het juist de mensen die de vakbonden eruit werken. De film wordt zelfs genoemd in de bovenstaande nogal sensationeel getinte poster die niet zo goed bij de film past. En Cobb zat ook in die film.

Officieel geregisseerd door Vincent Sherman, maar die werd pas aangenomen toen niemand minder dan de altijd boeiende Robert Aldrich door de studio ontslagen werd. Volgens Aldrich was het meer zijn film, Sherman zegt dat het meeste van hem is. Het lijkt er wel op dat die move de film wat minder gritty maakte dan hij ook had kunnen zijn.

De film is deels op locatie geschoten in New York wat toen de buurt was waarin die textielhandel was (vooral door Aldrich in een deel van Manhattan) en deels in de studio (vooral door Sherman). De film is recht door zee en opvallend pro-vakbond. Maar fraai geacteerd en goed verteld ondanks het gedoe achter de schermen. On The Waterfront heeft een stuk meer aanzien, maar die zou ik moeten herzien, maar het had maar zo kunnen zijn dat een Garment Jungle even beroemd was geworden als On The Waterfront als Aldrich de film had kunnen afmaken. Maar goed. Zelfs nu blijft er een prima film over.

De Indicator blu ray is zoals veel van die firma bijna een droom. Er werken hele goede mensen bij die club en als extra's krijg je een audiocommentaar en een analyse van Tony Rayns die de film fanastisch in context plaats, maar zoals zo vaak duiken ze ook weer iets moois uit een of ander archief op. Ditmaal een interview met Robert Loggia (die Tulia speelt, misschien wel de mooiste rol) na een vertoning van de film in 2007 in LA.

Morgen (vandaag) kijk ik The Lineup van Don Siegel, ook een zeer boeiende figuur die in Hollywood regisseerde.

Noirvember film 12: The Lineup

https://www.moviemeter.nl/images/cover/51000/51808.jpg?cb=1434465481

Don Siegel beklaagde zich er op het eind van zijn carrière weleens over dat hij vooral een regisseur van gewelddadige misdaadfilms was geworden en verklaarde dan half serieus dat hij eigenlijk liefdevolle films had willen maken. Als je The Lineup ziet weet je waarom het zo gelopen is. Siegel was er gewoon heel goed in.

We zijn weer in een andere stad, San Francisco ditmaal, toch wel een van de meest herkenbare Amerikaanse steden. En het wemelt van de sterke locatieshots. Ook zichbaar wordt het slijten van de Hays-code. De film is al een aardig potje naarder dan films van een jaar of vijf eerder. Er was nog iets aan de hand. De TV was sterk in opkomst en Amerikanen gingen minder naar de bioscoop. The Lineup was begonnen als een radioshow en een van de eerste politieseriehits op TV (en Siegel had daarvaan de pilot gemaakt). En hoewel de film genoeg verschillen had met de serie (andere personages bijvoorbeeld) stond de studio op de referentie om mensen naar de bioscoop te krijgen. De film schijnt te beginnen zoals de serie loopt maar ergens na een minuut een 20 kiest Siegel volledig zijn eigen weg.

De film gooit je meteen met een geweldig getimede spectaculaire scene het verhaal in. En de timing blijft een van de sterke kanten van deze film. Eli Walach is een memorabele en zeer nare bad guy in deze film die een van zijn eerste was (hij was vooral toneelacteur). Mooie carrière had die man als je zijn filmografie bekijkt.

Verder is het expressionisme van met name vroege noir hier bijna afwezig en is het in zijn realistische grittiness duidelijk een late noir. En echt een steengoede.

Het is niet zeker of ik morgen een film kijk. Misschien kijk ik er zondag twee. Ik ga weer terug naar de jaren '40 en naar een legendarische regisseur. Orson Welles' The Lady from Shanghai

ik surf nog even mee op de golf die SB hierboven aangaf met de interessante keuze van Don Siegel. Niet meteen een regisseur die je linkt met film noir maar eerder associeert met de samenwerking met Clint Eastwood op het einde van zijn carrière. Siegel deed verschillende genres (SF, western, actie en zelfs een Elvis Presley film) waardoor de actie radius van film noir heel ver zet. Door een beetje dieper te graven krijg je toch een connectie met het noir universum. Zo worden Dirty Harry en Charley Varrick uit zijn latere periode als neo noirs bestempelt. En in zijn beginperiode zitten verschillende (onbekendere) werkjes als door SB aangegeven The Line up die raaklijnen met de noir films vertonen maar ook Riot in cell block 11 en Private hell 36 bv. Maar met The killers uit 1964 komt hij voor mij het dichtst in de buurt van meesterlijke noir. Nochtans is de film in kleur (met een pop art fotografie van de stad) en daarom ook maar bij Neo noir geplaatst maar voor mij toch een film noir in al zijn glorie. Fatalisme en doem zijn volop aanwezig met een flashback structuur als kers op de noir taart. Het is losjes een remake van The killers uit 1946 een meesterlijke volbloed noir van Robert Siodmak. Siegel neemt echter de twee huurmoordenaars als hoofdpersonage en is het personage van Cassevetes (het personage van Lancaster in de film van '46) slechts een bijrol. Maar met de casting van granieten kop Lee Marvin en de charmante Clu Gulager als de huurmoordenaars terwijl er ergens de femme fatale Angie Dickinson rond huppelt, bewijst Siegel dat hij talent heeft om een verhaal te vertellen. Rechtaan in actie en motivatie van personages is dit vakwerk op het beste niveau. Clint Eastwood noemt steeds Don Siegel als één van zijn leermeesters/mentors en gezien de kwaliteit van Eastwood films vind ik dit een hel mooie eer.

Blijkbaar worden dit weekend de grote kanonnen ingezet met het verrukkelijke The lady from Shanghai, één van mijn 5 film noirs die op mijn grafzerk mogen gebeiteld worden als onbetwistbare meesterwerken.

Noirvember film 13: The Lady from Shanghai
https://www.moviemeter.nl/images/cover/5000/5505.jpg?cb=1418208531

Ook hier raakte Welles de controle over de film kwijt, story of his life. Maar ik heb het idee dat de film hier veel minder onder te lijden heeft dan in The Magnifiscent Ambersons of Touch Of Evil van voor de reconstructie (hoewel de rough cut maar liefst een uur langer was). Hoewel de film ergens naadloos in conventies past kan hij hier zijn stijl volop kwijt. De film is nog steeds behoorlijk ritmisch, heeft soms een bijna satirisch komische sfeer, veel vanuit de details en figuren op de achtergrond, alsof alles een heel stevige knipoog heeft en juist speelt met de conventies van wat toen nog melodrama's werden genoemd. Hij kiest decors waar hij heerlijk mee kan spelen (aquarium, pretpark (dat stuk schijnteen stuk langer te zijn geweest). Waar je misschien aan kunt ergeren is dat Welles soms lijkt te bukken en het allemaal niet al te ernstig meent, maar die toon vond ik wel lekker.

Volgende film: Nightfall

Noirvember film 14: Nightfall
https://www.moviemeter.nl/images/cover/27000/27411.jpg?cb=1449305952
Jacques Tourneurs bekendste noir is natuurlijk Out Of The Past uit 1947. Lang geleden gezien en toen viel het mij een beetje tegen en ik zag ook een van de low budget horrors die hij met Val Lewton (I Walked With A Zombie) maakte, maar ook die zou ik nu waarschijnlijk veel hoger waarderen dan toen. Beide films zou ik op Blu Ray moeten kopen, maar heb ik nog niet. Ik heb wel twee latere films, allebei uit 1957, Night of the Demon (ik overweeg een paar dingen na noirvember, een ervan is neonoirs en niet-noirs kijken van regisseurs uit noirvember en daar zou zie film goed in passen) en deze.

Om met de deur in huis te vallen. Ik vond Nightfall erg goed, beter dan de meeste commentaren bij de film hier. In veel opzichten past het prima in de noirtraditie. Maar er zijn ook extra's. Om te beginnen heeft deze film Anne Bancroft. Vaak wordt zij gekoppeld aan haar bekendste rol (Mrs Robinson in The Graduate (die moet ik ook herzien)), maar ze heeft meer moois gedaan en geeft hier diepte aan een rol die een mindere actrice niet had gegeven.

Ray speelt een prima versie van de typiche noirfiguur van de keurige man die tegen wil en dank in minder keurige zaken verzeild raakt. Veel andere noirkarakters (hard boiled detectives, femme fatales, mensen grijze moraal) heb je hier juist weer niet. Mooie locaties (zeker voor een lowbudgetfilm als deze) met zowel neonverlicht LA als de middle of nowhere. Bad guys die een mooi conflict hebben onder elkaar. Mooi in evenwicht, het is pulpy en beetje gevoelig, met een oprechte romance.

Toegegeven: Het einde van de film is ondanks de toffe sneeuwschuiverscene iets minder dan het begin. Maar dit was een fijne film.

Morgen doe ik Detour , veruit de bekendste film van lowbudgegenrefilmer Edgar G. Ulmer.

Noirvember film 15: Detour

https://www.moviemeter.nl/images/cover/12000/12999.jpg?cb=1366667665

Veel rondom Detour is legende. De film is zeer waarschijnlijk niet in zes dagen geschoten zoals Ulmer tijdens zijn leven beweerde en ook niet voor 20.000 dollar, maar aanzienlijk meer. Nog steeds erg weinig, dat wel. En voor de B-studio Producers Release Company. Soms haalde zo'n bedrijf een distributiecontract met een grote studio binnen, maar de meeste van de films kwamen terecht op double bills van buurtbioscoopjes. Maar binnen die armoedige context wist dat bedrijf dat dit goed was. De film had meer tijd dan normaal voor de montage en er was zelfs wat promotiebudget. Soms was het driestuiverromannetje waarop die films gebaseerd waren geschreven door iemand met serieus talent. Zo iemand was Martin Goldsmith die ook het script schreef. Zeven jaar later zou een scipt dat hij medeschreef een oscarnominatie krijgen en hij schreef blijkbaar ook verhalen voor Twilight Zone. Deze film is zuiver existentialistisch en bijzonder talig met een van de fraaiste voice overs die ik in lange tijd zag. En weet zijn gebreken tot kracht te maken. Er waren zelfs al wat positieve recensies in 1945, maar de echte waardering kwam uit zowel Europa als door de Amerikaanse public domainstatus waardoor dit best vaak op de Amerikaanse TV was.

Ulmer had een Duits verleden met de beroemde experimentele film Menschen am Sontag en kende in Duitsland al veel later succesvolle regisseurs. Hij had dus contacten. Maar het lijkt alsof Ulmer bewust veelal in de kleine studios bleef, na een paar slechte ervaringen en films die niet doorgingen.

Misschien is dit soort verheven pulp noir me nog het allerliefst van allemaal.

De zestiende film: Framed

Het heeft zijn carrière vooral niet geholpen dat hij op een bepaald moment een relatie heeft aangeknoopt met de vrouw van de neef van de directeur van Universal. Wat leidde tot een scheiding en veel heisa. Niet dat ik er zelf bij was maar dit verhaal duikt regelmatig op. Het lijkt dus niet per se te gaan om een bewuste keuze van dhr. Ulmer om low profile bezig te zijn.

Puike filmkeuze trouwens.

Noirvember film 16: Framed

https://www.moviemeter.nl/images/cover/41000/41755.jpg?cb=1430924921

Er zijn natuurlijk meer acteurs die altijd een associatie met noir zullen hebben maar weinig zo stek als Glenn Ford. Tuurlijk, hij maakte ook films in andere genres (westerns bijvoorbeeld) maar zijn talent en de uitstaling die ergens tussen buurman en wiseguy in lijkt te hangen maakt hem ook geschikt voor dit werk. Een van de latere films van Richard Wallace, een regisseur die al begon in de zwijgende tijd en vrij jong overleed aan een hartaanval (een jaar of vier na deze film).

Framed is een degelijke noir. Een goed opgebouwd verhaal, paar leuke plottwistts, goed verfilmd en een zeer goede tegenspeler in de mij onbekende Carter. Een soort van no nonsense noir, vooral plotgedreven. Lekkere film, maar mist een extra sparkle om echt indruk te maken. Dit is vooral een lekker snoepje voor de liefhebber.

De volgende film: The Mob

Noirvember film 17: The Mob

https://www.moviemeter.nl/images/cover/48000/48296.jpg?cb=1480184744

Gisteren hadden we een zeer ervaren regisseur, vandaag een rookie die pas aan zijn tweede film toe was. Robert Parrish, hij werd niet bepaald een legende als regisseur. Zijn grootste filmische verdiensten en zijn ervaring lag in montage, Hij was een van de vaste editors van John Ford. Ging films regisseren en kwam uit bij de betere TV (The Twilight Zone bijvoorbeeld). Hij schreef in 1976 een boek over Hollywood dat nogal leuk schijnt te zijn. Deze film zit vol met toneelacteurs die film uitprobeerden en een flink aantal deden er veel meer.

The Mob is weer een beetje een no-nonsense noir, zonder veel stilistische versiering. Maar ergens ook een wat rauwe (voor zijn tijd) voorloper op een 70's politiefilm of een aflevering van een anti-held achtige politieserie van daarna. Broderick Crawford speelt een agent die een fout maakt en vervolgens undercover moet. Hij rommelt wat met een vrouw, er wordt gesuggereerd dat hij geen keurig net leven lijdt. De film bevat ook een vroege bijrol van Ernest Borgnine voordat hij een paar jaar later doorbrak en een hele vroege cameo van Charles Bronson. Het is een film waar alles en iedereen zich anders voordoet als hij is. Zowel de politie als de boeven en de grens is vrij dun. De film speelt zich in een havendecor en heeft nogal wat twists en turns, wat de geloofwaardigheid niet ten goede komt, maar eigenlijk best fun is. Het einde is een beetje te snel en had wat meer vlees op de botten kunnen gebruiken.

Let op hoe de politieagenten zorgen dat ze een auto kunnen achtervolgen.

Morgen een lievelingsfilm van Martin Scosese: Murder by Contract