Noirvember

zalige cover heeft die

Dat concludeer je nogal verkeerd. In dit topic vind je de films die ik de afgelopen maand zag en zoals eerder aangegeven waren dat allemaal film noirs die ik niet eerder had gezien. De drie films die je nu noemt heb ik alledrie al jaren terug gezien en zaten er daarom niet bij.

Ben ik zoveel noir op dvd en blu ray aan het inslaan dat ik al wel bijna twee noirvembers zou kunnen vullen? Eeehm ja.

Over dik twee weken begin ik met Noirvember en iedereen mag meedoen, maar niemand hoeft.

Ik ga weer 30 film noirs in november kijken die ik niet eerder heb gezien. Ik hou de strakke definitie aan. Uit de klassieke noirperiode (ik doe 1940-1959) en Engelstalig. Ik heb het afgelopen jaar ook wel noirs gekeken (onder andere tijdens mijn Samuel Fuller cyclus) en de afgelopen jaren mijn liefde voor klassiek hollywood sowieso herontdekt. Ik kijk vanaf fysieke media en als ik een voorbestelling die in november komt meetel heb ik 69 films op dvd en blu-ray klaarliggen waaruit ik kiezen kan. Daar kan nog een beetje bijkomen, maar het zal niet veel zijn.

Een van de dingen die ik waarschijnlijk ga doen is 3 films uit 1940 kijken die soms genoemd worden als de eerste noir. Ook ben ik van plan om weer zeker een boksnoir te gaan kijken. Op de een of andere manier zijn er daar nogal wat van. Verder heb ik een film noir in kleur klaarliggen. En doe ik wellicht ook nog wat anticommunistische noirs. De koude oorlog brak immers uit in die periode.

Anders dan vorig jaar heb ik al drie bioscoopbezoekjes in de planning staan en kijk ik dus ook af en toe een niet-noir tussendoor.

Waar mee te beginnen? Ik denk met een van de 1940 films. Van een betrouwbare studioregisseur met een carriere van een halve eeuw die het vak nog leerde bij DW Griffith: Raoul Walsh' They Drive by Night.

Ook met noiriconen als Humphrey Bogart (net voor zijn doorbraak) en Ida Lupino. En met Ann Sheridan (vorig jaar in Woman on the Run) en George Raft (van wie ik niet veel heb gezien).

Morgen dus de eerste film van Noirvember 2, zoals hierboven al aangegeven is dat They Drive By Night.

Het was even schrikken dit week-end en dat had niks met Halloween te maken. Op een terras zat ik te genieten in short van zomerse temperaturen terwijl ik aan het nippen was van mijn pina colada tot plots het mij daagde. Binnen 2 dagen begint Noirvember. Wablieft ? Het voelde onnatuurlijk aan, zon en film noir..Een beetje zoals een WK voetbal in de winter organiseren. Maar de weergoden staan aan mijn kant, ze voorspellen voor november herfstdagen met regen en wind en dus kan ik de gekozen film noirs ontvangen zoals het hoort. Donkere, regenachtige avonden waarin zwart en wit de enige kleuren zijn. Het startschot wordt gegeven met Ida Lupino in de cast en in feite vreemd dat zij de vorige keer niet ter sprake is gekomen. Veel noirs gedaan (en misschien begon het inderdaad allemaal wel met They drive by night want het rijtje daarna is echt wel indrukwekkend met bv High Sierra, Out of the fog of de Siegel film Private hell 36 - allemaal aanraders), zelfs een paar geregisseerd. Pionier als voorvechtster van vrouwen rechten (in Hollywood) en een persoonlijkheid die daardoor misschien nooit een vedette status als Hepburn of Bacall kreeg. Als actrice heeft ze veel standaard rollen zeer goed ingevuld, meestal een harde tante (en minder glorieuze rollen) maar haar 'langzaam gek worden' in de film gekozen door SB They drive by night is volgens mij een geheim pareltje acteren. Zelf heb ik On dangerous ground van Nicolas Ray klaar liggen waarin Lupino een blind meisje vertolkt en die de menselijkheid ontdekt in de neurotische Robert Ryan ergens op een sneeuwlandschap. Deze film wordt zelfs vernoemd als een voorstudie van Taxi driver !

Noirvember 2 1-11-2021 Film 1: They Drive by Night (1940)
https://www.moviemeter.nl/images/cover/3000/3216.jpg?cb=1392406727

De eerste film van mijn tweede noirvember bleek toch anders dan ik dacht, Ik wist alleen dat het over vrachtwagenchauffeurs zou gaan en dan denk ik aan iets als Thieves Highway maar dat is het niet. De film is noir, maar een meer een sociaal drama-achtige versie en veel minder een misdaadfilm. En omhoog gehaald door vier sterke rollen. Vooral Raft is erg goed. Lupino als femme fatale brak met deze film door. Voor Bogart was het een stap richting het sterrendom. Sheridan speelt ook geweldig, maar net zoals Bogart wordt zij in de tweede helft niet echt meer gebruikt En daarmee komen we ook bij het minpuntje van deze film: de twee helften sluiten niet helemaal op elkaar aan.

Amper een jaar later volgde High Sierra, een film waarin Bogart de hoofdrol kreeg en weer met Lupino te zien was (in die film nog een tandje fijner dan hier) weer onder regie van de betrouwbare Raoul Walsh.

Morgen ga ik van het eerste jaar naar het laatste jaar met een film uit 1959: City of Fear (1959) van Irving Lerner, ook verantwoordelijk voor een van de beste films die ik vorig jaar zag.

Noirvember 2 2-11-2021 Film 2: City of Fear (1959)

https://www.moviemeter.nl/images/cover/41000/41864.jpg?cb=1523101340

Echt een film voor mij dit. Ik denk dat ik bijna iedereen de film van gisteren eerder zou aanraden maar ik verkies deze laatkomer noir boven de vroege van gisteren. Dat Irving Lerners carrière tamelijk weinig films bevat is een kleine tragedie. Dit is hoe heerlijk een pulpy B-film kan zijn. Dankzij zijn erg linkse meningen waarschijnlijk kwam hij in de marges van de Amerikaanse cinema terecht, Shorts, documentaires, b-films en TV. Maar van een sensationeel gegeven maakt hij een film die dwars is. Die veel actie juist niet laat zien, maar wat er voor en achter zit wel. Die in LA gefilmd is, maar niet op de filmische plekken, maar op een manier die de ontwikkeling naar een autogerichte suburbane stad heel duidelijk laat zien (stadsplanning is een interesse van me). Wat de film een andere desolate sfeer geeft. Een koude oorlogsfilm over verzwijgen en vertellen en een flink paranoide film. En heel compact, Vijf kwartier en een heel economisch plot. Voorganger Murder By Contract is nog beter, Maar ook dit is een verrukkelijke film. Met behoorlijk interessante morele vragen.

Morgen kijk ik een film waarvan ik vorige week een verfilming uit 1931 zag. Vergelijken dus: Convicted (1950) met Glenn Ford en Broderick Crawford.

Noirvember 2 3-11-2021 Film 3: Convicted (1950)

https://www.moviemeter.nl/images/cover/37000/37619.jpg?cb=1573590974

Remakes zijn niet alleen iets van de laatste jaren. Ook in het studiotijdperk werd het volop gedaan. Bekend voorbeeld op noirgebied is The Maltese Falcon dat ook al verfilmd was in 1931 en in 1936.

Ook deze film naar een toneelstuk was al verschillde keren verfilmd. Het eerste als de Howard Hawks film The Criminal Code in 1931. Nagenoeg tegelijk werden er ook verfilmingen in het Spaans en Frans gemaakt. Al zeven jaar later volgt er weer een verfilming met Penitiary. DE derde Amerikaanse verfllming in nog geen twintig jaar is deze Convicted. De Hawks versie The Criminal Code is de betere film. Hawks geeft de film meer identiteit en meer sfeer en een aantal fraaie experssionistische touches. In Hawks film is de druk veel voelbaarder en de film als geheel is een stuk claustrofobischer, Ook is de hoofdpersoon een stuk jonger Het is vooral een les in hoeveel verschil nuances en kleinere stijlkeuzes maken, want de films wijken op papier niet veel van elkaar af. Convicted is iets sentimenteler en benadrukt losse dramatische momenten soms wat meer (de scenes met en rondom zijn vader die niet in Hawks film zit bijvoorbeeld).

Heel fijn in Convicted is de rol van Glenn Ford, altijd fijn om hem in een noir te zien. Verder is het een prima film, maar ik ga een halfje lager dan bij The Criminal Code. Maar het was heel boeiend om twee verfilmingen van hetzelfde verhaal kort achter elkaar te zien.

Ik weet nog niet zeker of het morgen gaat zijn (heb het een een ander te doen) maar de volgende film wordt The Dark Past (1948) met William Holden, Nina Foch en Lee J. Cobb. Als ik het niet morgen kijk doe ik er zaterdag of zondag twee.

Noirvember 2 5-11-2021 Film 4: The Dark Past (1948)

https://www.moviemeter.nl/images/cover/32000/32977.jpg?cb=1578933029

Zeldzaam naïeve film noir. Omdat dat woord helemaal niet bij film noir past is het zeldzaam. Lee J. Cobb speelt een psychiater bij de politie (compleet met pijp) die in flashback verteld waarom hij psychiater bij de politie werd. En dat is de film. De ideeën in deze film over psychiatrie en criminaliteit zijn zo extreem versimpeld dat de film er bijna charmant van wordt. Zelfs in 1948 was er niemand zo naïef lijkt me.

Maar er is toch stilistisch wat meer aan de hand. Dit was de eerste film van Maté als regisseur. Hij was van huis uit cameraman en heeft daarbij nogal een indrukwekkend verleden. Hij was bijvoorbeeld de cameraman bij films van Dreyer waaronder een van de grootste klassiekers uit het silent tijdperk: La Passion de Jeanne D'arc, Hij werkte ook met Fritz Lang en Hollywood ook aan beroemde films als Stella Dallas, To Be Or Not To Be en de noirklassiekers The Lady From Shanghai en Gilda. Zijn regisseursloopbaan is bescheider en bevat veel noir en western, meestal low budget. De film begint in de pseudo documentaire stijl die in deze tijd een beetje in de mode was. Daarna volgt iets wat vrij zeldzaam is: Een lang point of view shot. De toon wordt daarna veel meer recht vooruit en vooral een home invasionthriller.in een ruimte, maar dan een heel naieve dus. Met camerawerk als een erg sterk punt.

Beter dan Cobb zijn Holden en Foch die beiden sterk spelen. Maar de film komt niet los van de rare kronkels in het script.

Morgen begin ik met een film van Edward Dmytryk: The Sniper (1952)

Overigens kijk ik waarschijnlijk ook andere films van zowel Dmytryk en Maté deze maand.

Ik zag gisteravond een item over probleemwolven (duiken meer en meer op in bossen en verrassen wandelaars en fietsers) en vermits die beschermd zijn, is blijkbaar de enige optie de dieren met een paintball gun te doen verschrikken. We zullen binnenkort voor een boswandeling de wandelstok moeten inruilen voor een paintball gun. Alweer een reden om mijn stoute wandelschoenen niet aan te trekken deze namiddag en rustig thuis in de veiligheidszone een film noir te bekijken tijdens het vallen van de avond. SB liet hier 2 namen vallen (Maté en Dmytryck) en voor mij behoren ze toch bij de onbekendere, meer anoniemere vakmannen van de studio periode.

Rudolf Maté : voormalige camera man die in de jaren '20 en begin '30 rondzwierf in Europa (oa Hongarije, Duitsland en Frankrijk) en maakte de overtocht naar USA als cameraman. Van zijn films als regisseur heb ik slechts D.O.A. (Dead On Arrival) gezien. Goede film met een uiterst interessant vormgeving waarin de nachtmerrie van O’Brien overal te zien is in de beelden, van de Jazz kroegen tot die lange ren in volle paniek door Market Street. Maar inhoudelijk heeft Maté het moeilijk om het plot boeiend verteld te krijgen en weidt soms te lang uit naar een meer romantische verhaallijn met de secretaresse. Knap van Maté weliswaar om de wanhopige O'Brien die zich verliest in het nachtleven van een stad visueel over te brengen. Het heeft ook één van de slimste openers in filmgeschiedenis wanneer in de eerste minuut O’Brien in een politie kantoor komt en zegt : 'I want to report a murder;. Who’s' : vraagt de agent. 'Mine ' : antwoord O’Brien. Fatalisme ten top en het noodlot zit verscholen in het banale want de uiteindelijke reden voor de moord is zo veel zeggen als : leven is niks waard. Er is trouwens een knappe remake gemaakt door het duo Annabel Jankel en Rocky Morton, weliswaar in kleur maar met toch veel noir invloeden.

Edward Dmytryck had midden jaren ’40 een stevige film noir periode met RKO studio met zeer goede films als Murder my sweet, Cornered, Crossfire en Obsession. Hij werd echter blacklisted en ging onderduiken in UK maar kwam toch terug waar hij een celstraf kreeg. Zijn Columbia periode ken ik niet en dus ben ik benieuwd naar The sniper. Later heeft hij big budget films mogen maken die niet echt tot mijn favorieten behoren (alhoewel de western Warlock er wel uit springt). Vreemd wel dat de man die met sterren gewerkt heeft als Bogart, Brando, Clift, Gable en Jane Fonda maar zelf nooit op dezelfde appreciatie mocht rekenen als die sterren.

Noirvember 2 6-11-2021 Film 5: The Sniper (1952)

https://www.moviemeter.nl/images/cover/12000/12907.jpg?cb=1475919405

Deze was erg goed. Geschoten op locatie. In San Francisco met name. Een heel vroege serial killerfilm. EEn idee van het schrijversechtpaar Anhalt die bij de opkomende producent en latere regisseur Stanley Kramer terecht kwamen. Edward Dmytryk kon net weer filmen omdat hij net als bijvoorbeeld Elia Kazan had besloten om medecommunisten te verraden aan de mensen van Mccarthy. Maar beter nog dan regie en camerawerk is hoe scenes zijn opgezet en ook het camera werk van Burnett Guffey die een hele serie noirs maakte. Vooral de scenes waarin de hoofdrolspeler zijn slachtoffer achterna zit zijn erg fijn.

De sniper is opvallend gecast met Arthur Frantz die een kop heeft van een all american boy en in zijn uitstraling niet meteen angstaanjagend is. Hij is zo goed dat je afvraagt waarom hij niet beroemder werd. Hij acteert ook heel sterk in scenes zonder dialoog van hem maar die vooral een reactie zijn op anderen.

Het was Hayscode dus een moordenaar van vrouwen die ervan genoot is nog lastig dus wordt The Sniper neergezet als iemand met neigingen die hij niet kan tegen houden, wat de film weer meer noir maakt. De film scheert wel langs het uiterste rand van waar je nog mee wegkwam.

Volgende film Between Midnight and Dawn (1950) , ook bekend als Prowl Car, waarin de politie centraal staat.

Noirvember 2 6-11-2021 Film 6: Between Midnight and Dawn (1950)

https://www.moviemeter.nl/images/cover/50000/50739.jpg?cb=1592373645

Interessant, maar onevenwichtig. Dat is deze film in het kort. We zijn in Los Angeles. En we krijgen een soort mengelmoesje een politiefilm (met name de eerste helft is een soort portret van het leven van twee politieagenten, een beetje soap (het romantische plotje), het is ergens een vroege buddycop film en is relatief minder noir dan de vijf andere films die ik tot nu zag. Maar heeft ook best een spannend en gritty laatste half uur.

De boef uit deze film gespeeld door Donald Buka (die maar een zeer beperkte carrière in film had) is echt heel naar en tot alles bereid om zijn doel te bereiken.

Het is een film gemaakt door Gordon Douglas. Een regisseur die niet per se heel veel identiteit had, maar wel een degelijke film kon afleveren. Hij mocht opvallend genoeg vaak het vervolg van een succesfilm maken, maar stond niet hoog genoeg in de pikorde om de succesfilm zelf te maken.

Morgen en overmorgen twee films uit 1947 van Robert Rossen. Johnny O'Clock (1947) en Body and Soul (1947) .

Noirvember 2 7-11-2021 Film 7: Johnny o'Clock (1947)

https://www.moviemeter.nl/images/cover/13000/13121.jpg?cb=1633281830

Het plot dat de boel aan elkaar rijgt is niet het sterkste van de film, maar de sfeer maakt best wel veel goed. Dit is een noir waar alles en iedereen belangen heeft die ze tegen elkaar uitspelen. Met verschuivende loyaliteit. Powell is het beste in de titelrol. Maar ook Cobb is prachtig in een soort ouderwetse politieagent die overal rustig onder blijft en de boel probeert op te lossen. Verder is dit vooral een prototype noir. Niet alle elementen zijn er. Maar veel ook wel.

Het is het regiedebuut van de schrijver Rossen die later The Hustler en All The KIngs Men zou maken en in hetzelfde jaar nog de boksnoir Body and Soul die ik dus morgen ga zien.

Noirvember 2 8-11-2021 Film 8: Body and Soul (1947)

https://www.moviemeter.nl/images/cover/3000/3488.jpg?cb=1404113730

De meeste noirs waren geen enorme hits maar films met een laag tot gemiddeld budget die gewoon betrouwbaar geld in het laatje brachten, maar af toe was er een film die veel succesvoller was dan verwacht. De tweede film van Robert Rossen die hij al aan het maken was toen zijn debuut in première ging was er zo een.

Dit was een film gemaakt via Garfields eigen productiemaatschappij. En het was een kritiek en commercieel succces. De film kreeg drie oscarnominaties en won er een. Voor de montage. De twee oscars die niet werden gewonnen zijn echter de twee allersterkste punten van deze film. De geweldige rol van Garfield. Die zowel overtuigend is als een jongensachtige beginneling en als cynische bokser die alles al zag en voor het scenario van Abraham Polonsky dat de film een fraaie antikapitalistische laag meegeeft. Geld maakt alles wat mooi is kapot in deze film. En de kleine man staat hoe ver hij ook komt altijd in dienst van een door en door corrupt systeem.

Ik word steeds meer fan van Garfield en juist hij werd min of meer de dood in gejaagd door The Powers That Be.

Morgen een film die cinemanukerke al eerder noemde in dit topic: D.O.A. (1950) van Rudolph Maté.

Noirvember 2 9-11-2021 Film 9: D.O.A. (1950)

https://www.moviemeter.nl/images/cover/9000/9570.jpg?cb=1399826326

D.O.A. heeft een concept en begin dat zo tof intrigerend is dat de hele film erop kan drijven. Zelfs als de rest van de film minder vloeiend verloopt en al snel in een patroon vervalt waarin de door Edmond O'Brien gespeelde Frank Bigelow vooral van bijpersonage naar bijpersonage loopt en elke scene een klein stukje wijzer wordt. DE film maakt slim gebruik van de flashback met een zeer intrigerende opening. Je vraagt je meteen af hoe die man in die situatie terecht kwam.

Dat sterke concept heeft gezorgd voor niet minder dan vier remakes. Van bijna een kopie in 1969 tot andere films met een nagenoeg gelijk uitgangspunt. Er is ook nog een musical van gemaakt.En je kunt het bijna niet meer noir hebben dan een man die dacht onschuldig te zijn die op zoek moet naar zijn eigen moordenaars terwijl hij niet eens weet waarom iemand hem dood zou willen.

Ik zie er geen meesterwerk in, maar vooral een film waarvan concept en opening zo sterk is dat je wel een enorme klungel moet zijn om het dan nog te verknallen. En dat gebeurt dus ook niet,

Van de film met het uitgangspunt gaan we naar de film met de poster. Een die ze nu niet meer zouden gebruiken. Too Late for Tears (1949) , ook weer met twee bekende noirgezichten. Lizabeth Scott en Dan Duryea.

Noirvember 2 10-11-2021 Film 10: Too Late for Tears (1949)

https://www.moviemeter.nl/images/cover/24000/24836.jpg?cb=1511631209

Lizabeth Scott lijkt op een slachtoffer op de poster. Maar ondanks dat ze echt klappen krijgt is zij wel degelijk de dader en een pak slechter nog dan Dan Duryea. De aantrekkingskracht (en ook een beetje de campiness van deze film is dat middle class-huisvrouw Scott is zo verblind is door geld dat ze aan het moorden slaat en al haar moraliteit kwijtraakt De film gaat best stevig tekeer met een wat campy einde waarin Scott over het gestolen geld struikelt en haar dood tegemoet.

Deze film die enigszins vergeten was (geen succes, geen grote studio, low budget) is destijds opgeknapt door de fijne mensen van de Film Noir Foundation.

De volgende film The Woman in the Window (1944) van Fritz Lang.

Ach, Fritz Lang. Welkom opnieuw. Scarlett street, Secret beyond a door, The big heat, Human desire en Beyond a reasonable doubt zijn allemaal knappe noirs. Toch merk ik dat de films niet bovenaan in het rijtje van een pakweg top 20 staan. Omdat ik de films van Lang altijd net een tikkeltje te eenvoudig vind in vorm en inhoud. Maar dit is slechts de oppervlakte. Bij meerdere visies besef ik dat dit juist de sterkte is. De mens en zijn reacties ... het is volgens Lang een wetenschappelijk vaststaand feit dat de schijn van braaf burgerlijk altijd botst met donkere verdorven verlangens als lust, geld en roem (maar vooral lust). Ook in het prachtige Woman in the window is het hoofdpersonage Professor Wanley (een ijzersterke Edward G Robinson) een gerespecteerde burger die zich door de mooie ogen (we zijn nog in de preutse jaren '40) van Fontaine zal laten verleiden tot een crimineel feit. Lang maakt van dit doemverhaal echter een magisch donker sprookje van (bijna steeds nacht scenes, de fotografie van Milton Krasner is fantastisch) met de verschijning van Fontaine als een visioen, met die hemelse score van Arthur Lange op de achtergrond. Het einde stond steeds ter discussie en velen hebben Lang (en de film) veroordeeld voor volgens hen een te gemakkelijk (politiek correct) einde maar Lang heeft altijd volgehouden dat hij dit einde (de droom) zelf heeft gekozen Volgens hem was een ander einde (bv zelfmoord) een veel te grote anti climax. Lang heeft logica altijd verkozen boven spanning en misschien daarom ook dat zijn films een simpel vertelling opwekken maar door dieper te graven confronteert Lang je met een beerput aan verleidingen waaraan een mens niet kan ( en wil ?) aan ontsnappen. Op mijn watchlijst staat deze maand nog While the city sleeps dat volgens de kenners één van Lang's zwartgalligste films is en dit voor de maker van expressionistische meesterwerken als M, Dr Mabuse reeks en Metropolis kan dit wel tellen.

Noirvember 2 11-11-2021 Film 11: The Woman in the Window (1944)
https://www.moviemeter.nl/images/cover/2000/2680.jpg?cb=1383382777

De term Film Noir komt uit Frankrijk en komt door wat er vlak na de oorlog gebeurde. In het bezette Frankrijk was het tijdens de oorlog niet mogelijk om Amerkaanse films te vertonen. Dus werden net erna vele Amerkaanse films tegelijk losgelaten op het publiek en bepaalde filmliefhebbers vonden bepaalde overeenkomsten in toon en stijl. Een van die uitgestelde premières was deze film van Fritz Lang.

Ik heb veel te weinig Lang gezien. Dit is pas mijn vijfde, maar aangezien er weinig regisseurs zijn die zoveel noirs hebben gemaakt als hij komen er deze maand nog meer voorbij. Deze film heeft Edward G. Robinson, een van de meer onwaarschijnlijke sterren uit deze periode. Op het eerste gezicht heeft hij niet veel sterachtigs. Robinson is geen bijzonder mooie man, bepaald niet meer jong, niet fysiek sterk of heel angstaanjagend. Maar gek genoeg is zijn acteertalent dusdanig dat hij ermee wegkomt om een gangster te spelen of een vader of zoals hier een wat onhandige professor die zich laat meeslepen in zijn vrij onschuldige fantasieën maar op zijn noirs meteen straf krijgt.

De film overtuigt ook door de tonnen sfeer die het heeft. De expressieve belichting. De regenachtige studiostraten in een bad met prachtige filmmuziek. Het geeft de op een prettige manier eenvoudige film flinke meerwaarde.

En dan het veelbesproken einde het zelfmoordeinde was toepasselijk geweest en had bij fatalistische sfeertje van de film gepast. Het huidige einde speelt met het gegeven dat hij zich op zijn leeftijd niet meer in avonturen moet begeven. Op de een of andere manier komt de film ermee weg voor mij. Maar ik denk dat het einde van drie minuten eerder meer indruk had gemaakt.

Ik blijf nog even bij Lang en ga verder meteen film uit hetzelfde jaar, 1944, Ministry of Fear (1944)

Ola ! Eerst even een rechtzetting op mijn vorig commentaar. Het is natuurlijk niet Joan Fontaine maar Joan Bennett die de vrouwelijke hoofdrol speelt in The woman in the window. Het moeten de mooie ogen van de beide Joan's geweest zijn die mij hebben verblind bij het tikken van de naam.

Bennett was trouwens een beetje de huis actrice van Lang in de jaren '40 alhoewel ze pas laat in haar carrière (haar eerste films dateren van eind jaren '20) bij Lang terecht kwam. Man hunt, The woman in the window, Scarlett street en Secret beyond the door ... Een mooi lijstje. Dan een beetje weggezakt in luchtige films met op het einde verbannen naar TV werk maar ik onthoud naast de films van Lang ook hoe onvergetelijk ze was in The reckless moment van Ophuls en stevig weerwerk bood aan Stanwyck in There"s always a tomorrow. Haar zwanenzang in de filmwereld was verassend toch de Italiaanse giallo Susperia van Argento.

Fontaine was bekender door de Hitchkock films begin jaren '40 en haar 'moment de supprème' was toch haar rol in Ophuls' A letter of an unknown woman. Ook zij heeft 1 film met Lang gemaakt nl Beyond a reasonable doubt en misschien dat daar de verwarring is ontstaan.

Bon, ik wacht nu op het pakketje van de Blu ray Ministry of fear (met dank aan starbright boy voor de tip !) om de Lang cyclus verder te laten rollen (NOTA aan de postbode : de vrouw in het raam is geen droom of een schilderij maar enkel de poetshulp dus kom maar gerust binnen om het pakketje af te leveren).

Goed bezig beiden. Mooie posters weer!

Noirvember 2 12-11-2021 Film 12: Ministry of Fear (1944)

https://www.moviemeter.nl/images/cover/9000/9505.jpg?cb=1393539817

De derde van drie antinazifilms die Lang nog tijdens de oorlog maakte. De tweede (Hangmen Also Die) zag ik ook eerder dit jaar en de eerste (Man Hunt) heb ik nog liggen. Lang hield van het boek (van Graham Greene) en hapte toe toen Paramount hem de film aanbood, maar hij vond het script niet zo goed naar het schijnt en hij was niet erg trots op de film.

Anders dan de andere twee is Ministry Of Fear een volbloed noir (waaronder een zeer expressionistische stijl, met name in de eerste helft) . En die waren wel vaker tegen de achtergrond van spionage in de tweede wereldoorlog of net erna. Het is een duidelijk mindere film als die van gisteren (The Woman in the Window) maar veel beter dan Lang de film zelf leek te vinden. Met name die eerste helft, waarin het drama wordt geschetst en een unheimisch sfeertje wordt geschapen vond ik goed. De tweede helft haalt Lang dat niveau niet meer. Maar het wordt ook niet veel slechter.

Wat wel opvallend is is de pacing van de film. De film heeft een flink tempo (niet te flink) en is om voordat je het weet en blijft constant boeien

Morgen de tweede boksfilm deze maand met The Set-Up (1949) van een man die ook een aardig handvol noirs heeft gemaakt, Robert Wise (maar welk genre heeft Wise eigenlijk niet gemaakt?)

Fijn, mannen, om weer zoveel te lezen over films uit mijn favoriete stijl .

Ik heb nog een Lang-noir-tip: House by the River (Film, 1950) , een hele fijne gothic noir!

Noirvember 2 14-11-2021 Film 13: The Set-Up (1949)

https://www.moviemeter.nl/images/cover/7000/7105.jpg?cb=1444465793

Wegens wat andere zaken gisteren niet aan deze toegekomen en ook later deze week heb ik (met name woensdag en vrijdag) momenten dat ik wellicht geen tijd heb. Zaterdag en zondag heb ik echter tijd zat, dus ik haal het wel in.

De tweede boksnoir van dit jaar en ze gaan beiden hoog in de eindstand komen. Beiden vind ik ze beter dan de boksnoir van vorig jaar.

Robert Wise was in zijn beginjaren vooral iemand die kleine genrefilms maakte voor RKO, eerst vooral horror bij Val Lewton en wat later ook film noir. In deze fase was het vanuit de studio geredeneerd eem stuk minder ambitieus dan de films die hij had geëdit. Dit was zijn laatste RKO film. Hierna ging hij naar Warner. Ook dit had een laag budget. Het script was een bewerking van een gedicht met een paar bewerkingen (zo werd de hoofdrolspeler verandert van zwart in blank). Pas veel later was Wise op de toppen van zijn macht toen hij films mocht maken die heel belangrijk voor de studio waren zoals West Side Story en The SOund Of Music.

Het is vooral een heel vindingrijke film met een fantastische cameravoering, een film in real time, geen muziek om de geluiden te benadrukken, de camera die vaak van personages wisselt en een bokswedstrijd centraal stellen en die helemaal laten zien. Het is ook een film met zo'n bescheiden plot dat er zelfs in een film van nog geen vijf kwartier veel ruimte overblijft voor sfeer. Er is eigenlijk maar een zijweggetje en dat is ook al erg goed gedaan. Namelijk het vriendinnetje dat constant twijfelt of ze nog een bokswedstrijd kan aanzien.

We zitten in de eerste helft veelal in de kleedkamer van een hoop boksers op de wekelijkse boksavond. Deels jonge mensen met dromen om ooit verder te komen dan dit zaaltje en deels mensen die ooit verder waren maar weer teruggezakt zijn.

Grote aanrader,

Bij de volgende film keer ik weer terug naar Fritz Lang en ga ik Clash by Night (1952) zien. Met Barbara Stanwyck en die heb ik hoog zitten dus dat belooft wat.

Noirvember 2 16-11-2021 Film 14: Clash by Night (1952)

https://www.moviemeter.nl/images/cover/11000/11754.jpg?cb=1364238197

Clash By Night is de derde van vier Lang films deze maand en weer erg anders dan de vorige. Clash By Night neigt meer naar melodrama van het intelligente licht-subversieve soort. Niet ver verwijderd van films van iemand als Douglas Sirk.

Het script is goed, maar Lang haalt alles eruit wat er in zit met een geweldig gecaste en geweldig geschoten film. Dat begint al meteen als de film begint met een dialoogloze opening van een minuut of zes waar de situatie heel fraai wordt geschetst. Dan ontvouwt zich een verhaal over eenzaamheid, een zoektocht naar veiligheid en passie. Stanwyck is zoals eigenlijk steengoed. Robert Ryan (voor de tweede dag achter elkaar) speelt de passie, Monroe met een van haar vroegste serieuze rollen laat hier al zien dat ze de uitsraling van een ster had. Douglas die de veiligheid speelt voldoet maar is minder goed dan de anderen en was de enige van de vier acteurs die ik niet kende.

Clash By Night begon als een toneelstuk van de wat vergeten maar interessante schrijver: Clifford Odets. Ook het onderschatte The Big Knife is gebaseerd op een toneelstuk van hem. Sweet Smell Of Success bevat zijn dialogen. Clash By Night is minder cynisch dan die twee, maar even volwassen. Odets schreef ook scripts en regisseerde zelfs twee films.

En dan komt donderdag nog de vierde Lang en van zijn noirs is dit wel de meestgeprezen: De laatste Lang deze maand wordt The Big Heat (1953)

Noirvember 2 17-11-2021 Film 15: The Big Heat (1953)

https://www.moviemeter.nl/images/cover/2000/2710.jpg?cb=1611739634

De vierde Lang die ik deze maand zie is het duidelijkst een noir. Het hele gegeven (pollitieagent ontdekt dat de hele wereld om 'm heen vergeven is van corruptie) is al heel erg noir en eigenlijk van het soort dat vaak geciteerd is in latere neo-noir.

Lang is in deze film fast paced. Veel meer dan bij de andere drie heeft de film een heel stevig tempo. Opvallend genoeg voor iemand met zijn achtergrond is Lang niet direct een expressionistisch geïnspireerde regisseur in zijn Amerikaanse werk. Ondanks die combinatie heeft Lang een mooi gevoel voor detail. Hoe goed Ford en Marvin ook zijn, Grahame speelt het meest fascinerende karakter, Het gangstervriendinnetje dat geraakt wordt door een rechtvaardigheidsgevoel en een hang naar wraak.

Ik heb met de vier noirs van Lag mijn totale geziene films van hem verdubbeld. Wat ik nu nog heb is geen noir. Maar hij maakte er behoorlijk wat meer die op het verlanglijstje komen.

De volgende film is een bescheiden B-film uit 1940 die vaak op lijstjes te vinden is als de eerste noir. Stranger on the Third Floor (1940) van de regisseur Boris Ingster. Die niet veel films maakte maar feitelijk bij Eisenstein begon en bij de Amerikaanse TV eindigde.

Noirvember 2 19-11-2021 Film 16 Stranger on the Third Floor (1940)

https://www.moviemeter.nl/images/cover/29000/29585.jpg?cb=1399825545

Heel lang en nog steeds heel vaak wordt The Maltese Falcon uit 1941 gezien als startfilm van klassieke film noirperiode. Maar net als bij mijn eerste film deze maand is ook dit een alternatieve keuze voor de eerste noir. Beide zijn uit 1940. They Drive By Night was een grotere film en kwam net wat eerder uit. Stranger On The Third Floor bevat echter nog veel meer noiringredienten.

De film is zeer expressionistsch en gaat daar vaak verder in dan de meeste noirs. Hij heeft daarin echt een stevige tik gekregen van oudere Europese films. Met name in het hoogtepunt uit de film: de droomsequentie (ook een noirelement) Verder wemelt het van de noirstijlelementen: Schaduwen en de beliuchting in het algemeen. Een voice over die de gedachten verteld van een van de karakters, bijrolfiguren met excentrieke trekjes, geen femme fatale hier maar wel het andere vrouwelijke noirprototype de dame die de onschuld aantoont van de hoofdpersoon, onschuldige man moet zijn onschuld aantonen.

Dit is een voorbeeld van een film die stilistisch zo wild kon zijn omdat het voor RKO maar een kleine film (van iets meer dan een uur) was. Er zitten geen sterren in (Lorre komt het dichtst bij en heeft first billing, maar hij was nooit echt een ster), Tallichet in de vrouwelijke lead was getrouwd met William Wyler en stopte niet lang na deze film met acteren.

Ingster was een regisseur die assistent was geweest van Sergei Eisenstein. In hollywood begon hij als schrijver, zijn bescheiden regisseurs oeuvre bestaat uit drie films (twee noirs en een komedie) en daarna werd hij producent voor de Amerikaanse TV.

Zwakke plek is het plot dat wel een paar toevalligheidjes te veel kent, maar dit is essentieel als vroeg noirvoorbeeld dat iedereen met interesse hierin zou moeten zien.

Ik heb deze maand al een noir gehad met een antikapitalistische ondertoon, ik ga voor de volgende film naar de andere kant van het politieke spectrum, een anticommunistische noir: Walk a Crooked Mile (1948) van Gordon Douglas, waarvan ik deze maand ook al een andere film zag,.

Noirvember 2 19-11-2021 Film 17: Walk a Crooked Mile (1948)

https://www.moviemeter.nl/images/cover/41000/41418.jpg?cb=1522882869

Walk a Crooked Mile geeft een fascinerend tijdsbeeld, maar een geweldige film is het bepaald niet. Nog maar drie jaar voor deze film vochten de Russen en de Amerikanen aan dezelfde kant. Maar nu was het al tijd voor een anticommunistische propagandafilm. Want dat is het en veel meer ook niet. Vaak een dik aangezette ook. De stijl is beinvloed door de in die dagen populair wordende semi-documentairestijl. Daarbij gaat de Duits expressionistische invloed van veel vroege noirs het raam uit en krijgen we iets dat lijkt op een documetaire. Het fraaie The Naked City is een voorbeeld. Het redt deze film niet. De voice over is stijf. En het verhaal is volkomen ongeloofwaardig. Bovendien zijn de FBI-agenten niet zo slim. Meerdere keren hebben ze een stuk later door hoe het zit dan ik als kijker.

Ze worden ook nog eens een keer gered door een kamerverhuurster die een communisch vluchteling blijkt en dankbaar haar leven geeft voor The Amercan Dream in een zeldzaam pathetische scene. De film is dan nog niet voorbij en het duurt nog even voordat blijkt dat de gemene communisten niet de verdachte assistente die verdacht goed Russisch spreekt, maar de baas van de wetenschappers op de loonlijst hebben staan. Gaat er dan niets goed? Nou de film heeft locatieshots in San Francisco en die stad strijd met New York om de meest cameragenieke Amerikaanse stad. Dus dat is mooi. En het weet als geheel wel te entertainen. Maar het is de minst goede film noir die ik deze maand zag.

Tot mijn niet geringe verbazing weigerde de producent Hoover als producent en verregaande bemoeienis van de FBI. Dat is niet te merken aan de film. Verder valt de voor die tijd (de suggestie) van best grof geweld op.

Ik ga voor de volgende film voor Walk East on Beacon! (1952) . Weer een film over de FBi tegen de commies. En ditmaal werkten ze wel officieel mee. En was het vier jaar later toen de koude oorlog nog wat verder uit de hand aan het lopen was.