The Living Daylights (1987)

Niet de meest memorabele Bondfilm. Een nogal voorspelbare verhaal.

Wel enkele nieuwe dingen. Ten eerste natuurlijk een nieuwe Bond. Timothy deed dit zeker niet slecht, maar ook niet waw. Ook een nieuwe en jongere Moneypenny. M vond 'k ook verdacht goedgeluimd. Meestal komt hij nogal stijf over, maar in deze film zat hij zelfs te lachen. Ook leuk dat Jeroen Krabbé meedeed al hoorde je toch een Nederlandse tongval.

Het verhaal vond 'k in het begin wel in orde, maar het duurde me wat te lang en m'n aandacht verslapte toch net als het verhaal.

Degelijke Bond, die voldoende vermaakt en zeker niet de slechtste is.

In deze film maakt Timothy Dalton voor het eerst zijn opwachting in een Bondfilm. Het zouden er bij twee blijven voor hem, want hierna speelde hij alleen nog in "Licence to kill". Ik moet zeggen dat ik Dalton niet zo’n geweldige Bond vind. Waar Connery de uitstraling en charme had, en Roger Moore vooral de humor, mist Dalton allebei deze elementen.

Gelukkig heeft de film nog een aantal zaken, die wel goed zijn. Het verhaal is best sterk en Jeroen Krabbé speelt hier de rol van Georgi Koskov, een Russische generaal, die nogal oppervlakkig blijft, maar in ieder geval humor heeft. Verder zit er een hoop goede actie en vaart in de film. De titelsong is ook behoorlijk goed, zoals van de meeste Bondfilms uit dit tijdperk.

Kortom zeker geen slechte Bondfilm en dat ondanks Dalton, die wat mij betreft tot nu toe nog altijd de slechtste Bond ooit is.

3,0*

Dalton is voor mij de beste Bondvertolker na Connery. Er zit weinig humor in deze film en dat is een verfrissing. Dalton zet nauwgezet de Bond uit de romans neer en heeft de juiste look om de superspion neer te zetten. Jeroen Krabbé en Joe Don Baker vond ik echter niet spectaculair als de bad guys, maar dat lag zeker niet aan de heren zelf, maar aan de rol hun toebedeeld. De titelsong vond ik minder geslaagd met wel een mooie poster. Een mooi, maar nogal inhoudloos Bondmeisje. Toch een sterke film en goed debuut voor de nieuwe Bond.

Mooie bond-film met een pakkend verhaal en prachtige actiescenes. Het acteerwerk zit hier ook wel goed en Timothy Dalton speelt zijn rol als 007 overtuigend. Ook leuk is dat Jeroen Krabbe een hoofdrol heeft in deze fillm.

Ruim 3*

'The living daylights' voelt verfrissend aan na het vermoeide optreden van Roger Moore in 'A view to a kill'. Hij is duidelijk te oud en had na 'Octopussy' moeten stoppen. Timothy Dalton zet in deze film een goede 007 neer. Necros vind ik de meest overtuigende en beste schurk in deze film. Van Krabbé gaat te weinig dreiging uit al ligt dat ook aan het scenario. Maryam d'Abo doet het ook heel aardig als Bondgirl. De film begint meteen goed met de pre-title sequence en ook de soundtrack is prima met nummers van The Pretenders. 4 sterren.

Ook deze dus opnieuw bekeken, en blijf ook bij m'n eerdere commentaar/

Toch er nog even op wijzen dat van alle Bond-acteurs Timothy Dalton voor mij de minst goede keuze was voor de rol, het heeft trouwens niet veel gescheeld of hij had nooit de rol van Bond gespeeld, de acteur die als eerste op het lijstje stond om ook in deze en de volgende film Bond te vertolken was... Pierce Brosnan.

Maar hij zat contractueel vast aan andere projecten en kon zich niet vrijmaken voor de rol, wat hij 2 filmen later wel zou doen.

De eerste Bond-film van Timothy Dalton, in mijn ogen nu al de minste van alle Bonds die ik voorbij heb zien komen. Hij mist de charme van de geheim agent totaal en ook zijn gevoel voor humor blijft beperkt. Wat hij wel bezit is een zekere hardheid en een stoere look.

Toch, nu ik hem aan het werk heb gezien als Bond, kan hij niet op tegen Connery, Lazenby en Moore.

De film begint sterk, het eerste uur was genieten. Scenes in de sneeuw doen het altijd prima in Bond-films. Sterke achtervolging.

Helaas kakt de film enorm in wanneer de woestijn aangedaan wordt. Dan vervalt de film in een standaard actiefilmpje en dendert het niveau enorm naar beneden.

Jammer, want de film begon nog zo lekker.

Nipt voldoende!

Ik heb sinds ik Wuthering Heights heb gezien een enorme zwak voor Dalton, maar als Bond overtuigd hij niet echt. Ook de Bond Girl is nu niet bepaald een dame in nood. Wat wel weer leuk is Krabbe als Russische schurk. Maar hier blijkt dat het verhaal de schurk geen goed doet. Zijn er nou 1 of 2 of toch 3 schurken en wat willen ze nou precies. Het blijft erg rommelig, maar de actie is voor de jaren 80 geweldig. vooral de reuze slalom in een chello koffer Al blijft het er in 2012 erg amateuristisch uitzien. Nee Dalton is het niet en staat bij mij op de een na laatste plaats in de Bond top 6.

Nadat Roger Moore een waardig afscheid kreeg met A View to a Kill werd er een nieuwe Bond gevonden in ene Timoty Dalton. Ik ben blij dat Moore eruit gekieperd is. Niet alleen omdat 7 films net wat teveel is, ook omdat de beste man nu toch echt te oud werd. Dalton nam zichzelf voor om de rol van James Bond iets wat serieuzer aan te pakken. Waar Moore zichzelf onderscheidde van scherpe woordgrapjes en charismatische opmerkingen richting de vrouwtjes, is Dalton meer van de serieuze blikken en vooral meer diepte te geven aan het karakter James Bond (die tot voorheen inderdaad vrij weinig menselijke trekjes vertoonde). Gelukkig is John Glen wel van de partij.

Op het eerste gezicht zou je dus zeggen dat The Living Daylights een wat serieuzere film gaat worden. En dit komt eigenlijk al terug in het pre-title filmpje. We zien Dalton landen op een eilandje waar zich een realistische plotje ontwikkeld met de nodige spectaculaire, maar wederom realistische actie. Compleet anders dan in A View to a Kill dus. Het voelt allemaal wat harder aan. Wel vind ik de bondtune met de keiharde bass er doorheen wat tegenvallen, maar ach. De Bondsong is alleraardigst maar zeker niet memorabel.

Als de film eenmaal begonnen is, vind ik al snel duidelijk worden dat Maibaum en Glen de film echt hebben aangepast naar Dalton (of misschien is het wel andersom), maar de film voelt zoveel grauwer aan als zijn voorganger. Het lijkt bijna alsof films als Octopussy gewoon musicals zijn in vergelijking met deze film. Ik vind echter wel dat Dalton teveel de serieuze kant opgaat. Humor lijkt niet aan hem besteed en enig charisma ontbreekt ook. Terwijl Fleming juist Bond omschreef als een charismatische agent met de nodige humor. Dalton past dus niet echt in dat beeld van Bond, maar voelt meer aan als een koele huurmoordenaar die je in standaard actiefilms tegenkomt. En dat is toch jammer. Het probleem is eigenlijk dat Dalton totaal niet karakteristiek of onderscheidend is.

Dit geldt eigenlijk wel voor de complete cast. De bondgirl is ook niet echt iemand die je nog bij zal blijven, en ook John Doe-Baker laat geen verpletterende indruk achter. Dat schiet natuurlijk ook allemaal niet op als je een deel wilt maken van een lange serie. De film raakt zo snel in de vergetelheid. Oja schijnt dat Jeroen Krabbé er ook nog inzit, maar dat realiseer je enkel en alleen omdat het een Nederlander is. Waarom deze man gecast is als Russische aristocraat is mij een groot vraagteken. Is er dan niemand goed? Jawel, want Nacros is echt zo’n badguy die je bijna gelijk kunt plaatsen aan 007, terwijl je bij heel veel badguys het gevoel had dat het een paar simpele gasten waren. Het is een beetje een blonde 007 eigenlijk.

Dat de actie ondertussen wel een dikke rol speelt is duidelijk. Met een fantastische auto achtervolging, een heel vet gevecht in en achter een vliegtuig, sneeuwscene en ontploffende teddyberen zorgen ervoor dat dat wel goed zit, en ook typisch Bond blijft. Het verhaal is ook weer goed (Maibaum), maar toch heb ik als kijker wel wat vraagtekens. Zo snap ik niet waarom Whitaker de viool kocht. Uiteindelijk zorgt dat er enkel voor dat je de MI6 achter je aankrijgt en allerlei pottenkijkers, terwijl dat toch makkelijker had gekund? Toch moet ik zeggen dat het allemaal wel spannend was. Alhoewel het IJzeren Gordijn al bijna gevallen is ten tijde van deze film, werkt het hele KGB spelletje nog perfect en is goed uitgewerkt.

Uiteindelijk lijkt vooral de cast de film parten te spelen, maar misschien is dat ook aan de schrijvers te danken. Het valt dan ook niet mee want van Moore naar Dalton is een lastige overgang. Bepaalde woordgrapjes komen zo zeer slecht uit de verf, en omdat men met The Living Daylights meer de kant van thriller is opgegaan is het resultaat allemaal wat minder onderscheidend ten opzichte van andere Bond films. Terwijl dat eigenlijk niet helemaal terecht is. Hopelijk raakt het team en de cast wat beter op elkaar ingespeeld voor de volgende Bond film, want daar mag Dalton wederom aantreden.

Elke Bond heeft zijn mindere film, maar dat dit juist in de eerste film van Tim. Dalton moest gebeuren is wel sneu voor hem. Klonk ook niet echt lekker voor de eerste keer. My name is Bond, James Bond. Eigenlijk wel vreemd dat niet gelijk gekozen is voor Pierce Brosnan die al heel lang op het verlanglijstje stond. Afijn Dalton mocht het toch 2 films proberen. Deze is net niet geslaagd. Vond het geheel niet echt Bonds aanvoelen. De achterban was maar matig in beeld (zelfs op het eind; niet gezien traditioneel). Voor het eerst ook dat de schurk (Jeroen) niet de dood vond. Vond 'm ook niet schurk genoeg. Film spelen is toch anders dan toneel. Maar ik vond het plot eigenlijk te mager. Ik hoor de regisseur het nog zeggen. Bond is een succes als het niet vervalt in herhalingen. Well zoveel nieuwigheden heb ik helaas niet gezien in deze film. Niet spectaculair, niet bijzonder, geen leuke nieuwe echte snufjes. Het déjà vu gehalte spookte in mijn hoofd. Ook de Bond vrouw sprak me niet echt aan. Bovendien vond ik het verhaal wat rommelig. En ja het thema van het ijzeren gordijn was eigenlijk al een gepasseerd station. Alhoewel Tsjecho-Slowakije werd pas in tweeën gedeeld in 1993. Afijn deze Bond film zal me niet lang bij blijven. Snel naar Licence to Kill die ik zelf altijd wel een van de betere vond.

Soundtrack is overigens van Aha. The Pretenders zitten ook ergens in deze film 2x zelfs maar volgens mij niet in het begin.

Goeie film waarin James Bond een Russische overloper van de KGB helpt om de grens over te steken. Een redelijk onderhoudend plot en het wordt allemaal net wat minder larger than life gehouden (dat geldt ook voor de actie en schurken). Timothy Dalton zet zijn James Bond wat menselijker neer en uiteraard is het ook leuk om 'onze' Jeroen Krabbé te zien als één van de villians.

De eerste Bond film waarbij ik in slaap viel.

Het slechte acteerwerk van Krabbé deed de film ook niet veel goed.

Genoeg aktie maar die Dalton is als Bond niet geloofwaardig.

Niet zo'n beste film (meer). Dalton is weer erg serieus bezig. Moet ik hem nou een goede acteur vinden of toch niet? In die andere Bond-film is hij toch aanzienlijk beter en in Sins (1986) zet hij ook een goede rol neer.

Toch zal het wel vooral komen door de gewelddadige actie-scènes, die me niet bepaald konden boeien. Koude oorlog was toen nog volop aan de gang...... Maryam d'Abo lijkt trouwens vrij veel op familielid Olivia. Jeroen Krabbé verder ook nog in deze film. Nou, aardig voor één keer dus maar meer niet. 2.0

Dit is de eerste Bond film van Timothy Dalton en deze Bond film is zeker geen slechte Bond film.

Timothy Dalton speelt een hardere serieuzere Bond dan Roger Moore de humor van Roger Moore is bijna weg uit deze film af en toe komt het nog terug bijvoorbeeld tijdens de achtervolging met Bonds nieuwe Aston Martin maar over het algemeen zet Timothy Dalton een erg harde en serieuze Bond neer en is deze film een stuk serieuzer dan de Moore films. In deze film overtuigd Timothy Dalton aardig in zijn rol als 007 in Licence to Kill vind ik Dalton irritant maar in deze film kan hij er mee door.

Maryam d'Abo als Kara Milovy acteert goed, Jeroen Krabbé als Georgi Koskov doet het ook goed, dat valt niet te zeggen van Joe Don Baker als Brad Whitaker. Joe Don Baker komt irritant over, wel leuk is Andreas Wisniewski als Necros die elke keer het zelfe liedje luistert op zijn walkman en dit liedje kom ook veel instrumentaal terug als Necros in beeld is.

Het verhaal vind ik erg goed alleen had het allemaal wel wat beter uitgelegd mogen worden, In het begin van de film is het nog aardig te volgen maar aan het eind word het toch allemaal wat onduidelijk wat Whitaker en Koskov van plan zijn en wat het opium en de diamanten er mee te maken hebben Het word zo snel uitgelegd in de film dat je het voor de eerste keer niet snapt.

De actie scenes zijn in deze film weer goed. In de openings scene zien we drie agenten waaronder 007 een oefening houden op Gibraltar het is zeker leuk om agenten te zien oefenen en natuurlijk gaat er weer wat mis tijdens de oefening.
Wat later in de film krijgen we de Aston Martin achtervolging , Bond onstnapt met Kara en Bond haalt met zijn auto weer leuke stunts uit. Het leukste stuk vind ik het gedoe in het vliegtuig aan het eind van de film want bijna alles gaat mis wat er mis kan gaan, Het beste stuk is het gevecht tussen Bond en Necros

Dit is de Laaste Bond film van John Barry die voor de laaste keer liet zien hoe je een Bond soundtrack moet componeren. The Living Daylights is een van zijn beste Bond soundtracks. Aan het eind van de film heeft John Barry een Cameo als orkest dirigent.

The Living Daylights is een leuke James Bond film.
3.5 ster voor deze film

Ik ergerde me aan het acteerwerk van Krabbe dat wat van een erbarmelijk niveau was.

in The Fugitive was hij nog wel aardig in een buitenlandse film, maar in deze Bond aflevering...

Het script was overigens ook niet om over naar huis te schrijven

Gaaaaap...saaiste bond tot nu toe.

veeeeeeel teeeee traaaaag..enige hoogtepunt is het titelnummer van a-ha.

en die landing die aan het eind zogenaamd niet meer kan... pfff alleen maar bergen zie je.. inderdaad een probleem. Vervolgens komen ze eruit in een jeep.. vliegtuig stort ter aarde.. en hoe rijden ze weg? Op een mooi geasfalteerde weg.. whahahaha wat een blunder zeg. Bijna amateuristisch

Snel naar de volgende

De eerste met Dalton en ik vind hem als Bond toch wel een stevige afknapper na de voortreffelijke Moore. Voor mij is hij geen geloofwaardige Bond. Hij komt timide en niet zelfverzekerd over. Zijn stemgeluid is niet krachtig en ik heb nooit het gevoel dat hij in control is. Zijn hele voorkomen is te zachtaardig. Geen heer en geen humor.

Het verhaal begint goed maar helaas is Jeroen Krabbe als Russische generaal ondermaats, ronduit irritant. Ook de Bondgirl is een suf kwetsbaar meisje. Nee van de personages moet deze film het niet hebben. Na een goede start zakt het verhaal in als een plumpudding. De achtervolging in de prachtige Aston Martin is wel erg goed evenals het gevecht hangend aan het transportvliegtuig. Maar het is te weinig om de film te redden. Ik heb alle Bond films gezien, maar ik vind dit de minste (en helaas de opvolger niet veel beter). Ik geef hem een 2.

Vandaag herbekeken, en heb deze film verhoogd met 1 sterretje! Timothy Dalton doet het heel aardig als James bond veel beter dan George lazenby.

Toch jammer dat hij maar 1x in de huid kroop van 007.

De film begint goed , daarna een leuk en vermakelijk verhaal, beetje een oorlogs verhaal / scenes zitten erin, er zitten in deze film geen enkele langdradige scenes, heel erg vermakelijk en hij kijkt lekker weg, ook een goed einde, zag op het eind pas dat Jeroen krabbe hierin mee speelde.

Het debuut van Timothy Dalton is een Bondfilm waar de nadruk meer op snufjes wordt gelegd. De film oogt spectaculair, de scene met de Aston Martin op het ijs deed me enigszins denken aan de jaren '90 actie en van begin tot eind is deze film een goede wegkijker. Meer snufjes maar minder humor, maar nog altijd vermakelijk.

Zelf ben ik nooit zo content geweest met Roger Moore, dus ik was blij met Timothy Dalton, in de rol van de meer realistische en serieuze James Bond. Het vlotte, spannende verhaal, met veel actiescènes, over opiumsmokkel, overlopers en (walkman)killers speelde zich zo'n beetje af in een half werelddeel (Gibraltar, Oostenrijk, Marokko e.d.). Natuurlijk was het voor ons Nederlanders leuk om Jeroen Krabbé te zien in de rol van KGB officier die van twee walletjes at.

Een van de betere films van de James Bond serie , de vrouwelijke tegenspeelster van james bond

vond ik in vele opzichten een goede rol neerzette.

Veel actie en iets weiniger humor maakt de film toch iets intersanter als de james bond films van Roger Moore , een mooie wegkijk film

TOP BOND FILM ! EN OOK ÉÉN VAN MIJN FAVORIETE ! jammer van zoveel kritiek... zowel op de film als op Timothy Dalton...

Yes! Eindelijk ben ik toegekomen aan mijn favoriete Bond-vertolker: Timothy Dalton. Niet zo charmant als Connery en lang niet zo clownesque als Roger Moore, maar zoveel malen stoerder dan beiden. Dalton's Bond is de ultieme antiheld. Een hart van goud, maar zo knorrig en sarcastisch. Zijn Bond doet wat hij moet doen, maar zal er weinig plezier uithalen en doet het constant met een hoop knorrigheid. Ik houd van deze Bond.

De film zelf bevat een fijne combinatie van spectaculaire actie, leuke personages en interessante settings. Fijn om na het saaie Amerika uit A View To A Kill weer heen en weer te reizen tussen woestijn en sneeuw. Ook Bondgirl Maryam D'Abo doet het erg goed en speelt een personage dat niet de hele tijd gered hoeft te worden. Sterker nog, buiten het feit dat Dalton een heel ander soort Bond is, ligt de nadruk in deze film veel minder op wat voor playboy hij voor de vrouwen is, dat bevalt me toch ook een stuk meer.

Op naar License To Kill, die in mijn hoofd nog steeds een van de hardste Bondfilms was. The Living Daylights (gaaf introlied ook!) beviel me echter ook nog steeds prima.

"Whoever she was, I must have scared the living daylights out of her."

Timothy Dalton's debuut als Agent 007: James Bond. De regisseurs hadden een erg lange lijst van eerdere keuzes die het niet hebben gehaald: Sam Neill, Pierce Brosnan (die het later is geworden), Christopher Reeve, Mel Gibson, Mark Greenstreet, Lambert Wilson, Antony Hamilton, Finley Light, Andrew Clarke en Sean Bean (die tegenspeler van Brosnan is geworden). Tevens is dit de allerlaatste James Bond-film met muziek van John Barry. De openingstitels van A-ha zijn mijn persoonlijke favoriet.

Agent 007 krijgt de opdracht om Koskov, een hoofd van de KGB, naar de Britse inlichtingendienst te brengen. De KGB is van plan om alle spionen in te zetten om de rust tussen Oost en West te verstoren. Het plan is om de hele 00-afdeling te vernietigen. En dan is er nog de celliste die zich voordoet als sluipschutter met de opdracht Koskov neer te halen. Bond raakt in een spel waar niets is wat het lijkt.

Dalton is een erg goede bond, eigenlijk wel de beste samen met Connery. Jeroen Krabbé deed het goed als het hoofd van de KGB, zijn Nederlandse accent dat voor een Russisch accent moest doorgaan vond ik bijzonder grappig. Verder ook leuk dat John Rhys-Davies mee doet als een Rus, ik kon er niets aan doen maar ik moest telkens denken aan zijn rol in Raiders , "INDIE INDIE!". Goed acteerwerk.

Een erg sterk verhaal. Je weet totaal niet wat er verder gaat gebeuren en het is niet zo voorspelbaar. Dat zijn de beste spionage-films. De stunts waren allemaal goed en de actie zag er op een paar gedateerde shots na helemaal perfect uit. Erg grappig dat de gadgets van Philips waren.

De muziek van John Barry vind ik de beste Bond-score. Hierna heeft niemand Barry kunnen overtreffen en Barry's eerdere werk vind ik ook net wat minder. De titelsong van A-ha past ook erg goed bij Barry's score en vind ik de beste Bond theme-song ooit.

Al met al een hele sterke Bond en naar mijn mening ook de allerbeste tot nu toe.

Klasse Bondfilm (wederom van John Glen) deze eerste van Timothy Dalton. En hij doet het erg goed. Een groot contrast met de Bond zoals Moore deze speelde, en gelukkig maar zou ik zeggen. Ik hou wel van deze meer natuurlijke versie van Bond. Meer richting de variant van Connery en natuurlijk Ian Fleming. De humor wordt teruggebracht tot (heerlijke) one-liners.

Een sterke openingsscene vol actie, met een prima einde om de nieuwe Bond te introduceren. Al had Tim de zin "Bond, James Bond" wel met iets meer overtuiging mogen brengen.

Het verdere verhaal vind ik goed, al hou ik wel iets meer van een schurk die de wereld wil vernietigen met een duivels plan. Nu is de schurk in mijn ogen niet 'eng' genoeg. Wel speelde Jeroen Krabbé een goede rol, net als John Rhys-Davies. Joe Don Baker als Brad Whitaker vond ik dan weer overdreven spelen. Ook Bondgirl Maryam D'Abo doet het prima. Deze keer een wat sterkere dame. Ook zijn de actiescenes erg mooi gefilmd, zoals Bond en Necros die achter het vliegtuig hangen aan een net.

Gelukkig ook weer de terugkeer van een Aston Martin met snufjes, zoals het hoort. Ook 'oude bekenden' M, "Pay attention 007" Q, Frederick Gray en General Gogol. Moneypenny en Felix Leiter kregen een nieuwe acteur.

Ondanks dat ik blij ben met de twee films van Timothy Dalton had ik deze film best willen zien met de origineel gecaste Pierce Brosnan in de rol. De flair waarmee hij Bond speelde had de film voor mij waarschijnlijk nét wat extra's gegeven.

Timothy Dalton zet een betere Bond neer als Moore, Connery en Lazenby bijelkaar.

Rauw, realistisch en spijkerhard. Dalton geeft echt diepte aan het karakter Bond.

Necros als badguy is ook zwaar gruwelijk en spectaculair.