The Living Daylights (1987)

een van de eerste actie films die ik zag.

dat maakt indruk jong jochie.

ik weet het niet de beste bond vertolker.maar wat heb ik genoten.

vandaar 4 sterrren

Als ik The Living Daylights vergelijk met de voorgaande Bond-films, dan merk ik wel dat de filmmakers steeds meer mogelijkheden kregen om de films over de Britse geheime agent spectaculairder te maken.

En met de komst van Timothy Dalton wordt het personage, een stuk serieuzer. In Dalton’s vertolking van het door Ian Fleming bedachte personage zie ik dat James Bond emoties, zoals verdriet en agressie laat zien. Het gaat gelukkig niet ten kosten van Bond’s humor, gevatheid en charisma en daarom vind ik het ook geen slechte verandering. Timothy Dalton is wat mij betreft echt een perfecte james bond ze hebben een hele goede keus met hem gemaakt, en je ziet ook dat hij zeker wel een goede acteur is.

De door John Glen geregisseerde film is daarom ook erg vermakelijk. Er is geen overvloed aan spektakel, maar de spectaculaire momenten die er zijn mogen er wezen. Tijdloos topvermaak

Heel aardige Bond, en altijd al één van mijn favoriete geweest.

Het is wel een verademing na Moore weer eens naar een echte 00 te kijken (op For Your Eyes Only na dan) die ook geloofwaardig is als geheim agent. Dalton is een redelijk acteur en weet een veel serieuzere en hardere kant van Bond te tonen, al mist hij wel wat charme en persoonlijkheid, en daar wringt het voor mij een beetje. Brosnan zou daar later overigens op doorgaan, maar wel met die charme en een vleugje humor erbij, maar tot die tijd Dalton dus, die zijn best doet, geloofwaardig is in de actiescènes, maar ook zich niet helemaal op zijn gemak voelt als hij one-liners moet spuien. En juist in smoking voelt het allemaal wat onnatuurlijk aan bij hem. Dalton zou geen Dom Pérignon '76 bestellen, eerder een biertje in een bruine kroeg. En juist dat stijlvolle vind ik wel bij Bond horen.

De schurken zijn wisselend. Krabbé is me net iets te extravert om serieus genomen te worden (terwijl de toon van de film dat wel is) maar Rhys-Davies (net als Sean Bean uit Goldeneye later één van de negen leden van The Fellowship of the Ring) en Baker als Whitaker overtuigen wel. Die laatste kwam me toch bekend voor en ik had wel een idee waarvan maar dat leek me sterk, en bij het nazoeken bleek het wel degelijk Jack Wade van de CIA in Goldeneye te zijn. Grappig. En Jeroen Krabbé is overigens niet het enige Nederlandse tintje, want Bond-meisje d'Abo heeft een Nederlandse vader, alleen acteren kan ze niet.

De plot is prima, veel meer in de realiteit geplaatst en af en toe lijkt het op een spionagethriller. Daarnaast zijn de locaties afwisselend en best mooi. Wenen en Tangiers zijn dat altijd, maar Afghanistan is ook eens leuk om te zien, sowieso in die jaren 80 dat de Afghanen flinke wapenleveringen van de Amerikanen kregen (al laat men dat nergens zien). Wel duurt de film iets te lang en is hij op momenten wat traag waardoor ik nog wel eens op mijn klokje keek. Wel is de actie goed, zowel helder in beeld gezet, nergens over the top, rauw en hard en vaak ook spannend. Het themalied is aardig, een beetje in dezelfde stijl als die van Duran Duran, maar haalt nergens dat niveau. Verder weinig op aan te merken. 3,5* blijft staan.

Erg sterk debuut van Timothy Dalton als James Bond. Zoals iedereen al eerder gezegd heeft: harder, serieuzer, realistischer dan Roger Moore. Het blijft verder echter wel een echte James Bond film: knappe Bondgirl, typische opzet met M, Q, MoneyPenny, gadgets, mooie locaties, en een flink slagveld. Net als bij George Lazenby brengt Dalton een stuk meer actie met zich mee, wat mij goed doet. Prachtige locaties als Bratislava, Vienna, Tangiers, en Afghanistan. En dan rest mij alleen nog de toffe titelsong van A-ha te noemen. De schurken zijn niet van het memorabele soort, maar ze voldoen prima. Leuk om Felix Leiter weer eens te zien trouwens.

Redelijke Bondfilm. De grauwe sfeer bevalt me wel en het verhaal is goed bedacht. Dalton debuteert als 007 en staat zijn mannetje. Letterlijk en figuurlijk want in de actiescenes komt hij tot zijn recht. Als charmeur en one-line machine is het soms tenenkrommend, maar ach, het heeft ook wel iets. De bondgirl is erg matig en ook Jeroen Krabbe weet niet te overtuigen. Rhys-Davies is daarentegen wel geweldig, alleen wordt er te weinig met hem gedaan.

Vermakelijke bond. De eerste met Dalton die het ook wel goed doet als bond. Weer leuke gadgets de wagen. En zijn sleutel(hanger). Introliedje vind ik wel niet speciaal. 7/10

The Living Daylights

Na zeven films met Roger Moore werd het tijd voor een ander soort Bond. Harder en realistischer zonder de belangrijkste kenmerken van een Bondfilm uit het oog te verliezen. Bondgirls, exotische locaties, Q, de technische snufjes, excentrieke bondschurken etc. Het is allemaal gebleven. Timothy Dalton moet het stokje van Roger Moore overnemen en na een soort haatliefde verhouding bij eerdere herzieningen ben ik Dalton steeds meer gaan waarderen. Nu kan ik zeggen dat ik zelfs een klein beetje fan van de man ben. De oneliners komen er nog steeds beroerd uit maar in de actiescènes komt hij tot zijn recht. Het harde en realistische is zeker gelukt.

De grauwe sfeer van The Living Daylights bevalt me wel en het verhaal is goed bedacht. Bond moet assisteren bij de overloop naar het westen van een KGB-officier, generaal Koskov (Jeroen Krabbe). Wanneer het lijkt alsof Koskov weer in handen is gevallen van de KGB gaat Bond samen met de vriendin van Koskov, Kara Milovy (Maryam d’Abo), op onderzoek uit. Dat niets is wat het lijkt in deze film is een understatement. Het is leuk om John Rhys-Davies te zien en hij is geweldig als generaal Pushkin, alleen is het jammer dat er te weinig met hem wordt gedaan. Joe Don Baker is ook goed als wapenhandelaar Whitaker. De locaties zijn goed gekozen en het is altijd mooi om in een Bondfilm sneeuw en ski/auto/cello achtervolgingen te zien. Wenen, Tanger, Pakistan, de Mojavewoestijn in de VS, aan schitterende locaties geen gebrek. d’Abo is wat vlakjes en saai als bondgirl maar kan wel acteren en dat is ook wel eens anders geweest bij Bondgirls. Jeroen Krabbe weet niet te overtuigen als Koskov en echt dreigend wordt hij niet. Wel een dikke pluim voor Andreas Wisniewski als Necros, een handlanger van Koskov.

The Living Daylights is een Bondfilm in een nieuw jasje en klaar voor een nieuw tijdperk. Harder, realistischer, met minder humor maar met voor de rest alles wat een Bondfilm moet hebben en waarom de reeks na ruim vijftig jaar nog zo populair is.

Leukste Bond girl eigenlijk uit de hele reeks. Zoiets als dat je cutie buurmeisje op het conservatorium studeert. Dalton wel erg serieus met een bijna Shakespearean voordracht, en ach... zag ik 'm nou echt hand-in-hand lopen met d'Abo? Maar leuk verhaal. Krabbé geeft met z'n maniertjes en dictie ("Bwaah") een wel erg Hollandse, oubollige interpretatie van wat een doortrapte Russische officier met een eigen agenda moet voorstellen. Afknapper van hier tot aan Lutjebroek. Sterke filmscore mede door A-Ha.

Prima Bondfilm. Ook na herziening blijkt deze Bond een hele degelijke en kent de film zeker z'n pluspunten.

Het verhaal is best aardig. Alhoewel je altijd wel op- of aanmerkingen kunt maken is dit verhaal voor een Bondfilm prima te pruimen. Ook kent de film een paar scènes die erg leuk zijn. Zo'n sneeuwscene met een cello is typisch Bond. Ook de auto met de gadgets is fantastisch.

Toch kent de film ook zeker z'n minpunten. Ik ben niet helemaal gecharmeerd van Timothy Dalton. In de actiescenes gaat het prima maar z'n oneliners komen totaal niet uit de verf. Sowieso komt er in de film weinig humor voor. Ook vind ik de Bondgirl een van de mindere Bondgirls van de reeks. Zowel qua uiterlijk als acteren.

Degelijke film, voldoende blijft staan.

Toen ik The Living Daylights voor het eerst in de bios zag, was ik reuze benieuwd hoe de nieuwe Bond er zou uitzien. Na A View To A Kill met de veel te oude maar altijd sympathieke Roger Moore was het hoog tijd voor een nieuw gezicht.

En als we in de openingscène eerst twee collega's van Bond te zien krijgen is het nog even spannend wie hem zal zijn. Tot we Timothy Dalton in de camera zien kijken met zijn scherpe blik, donker haar en ruige uitstraling. Ik wist meteen dat het goed zat met deze nieuwe Bond.

Naast zijn ruige en knappe uiterlijk had Dalton ook nog mee dat hij een erg goede karakteracteur is die zich op het toneel al bewezen had als klassiek geschoolde acteur. Als we toch kritisch willen zijn zouden we kunnen opmerken dat lollige oneliners hem niet zo goed liggen, daar waren Connery en Moore veel beter in. Maar met Dalton werd een stap terug gezet naar de Bond van Fleming, echter zonder de 'fun' van de Bondfilms uit het oog te verliezen (iets waar George Lazenby en later Daniel Craig zich wel schuldig aan zouden maken).

Alles in deze Bondfilm straalt een heuse spionnagesfeer uit en het verhaal zit heel goed in elkaar. Bond is zijn oversten steeds een stapje voor: hij schat juist in dat Kara Milovy (gespeeld door Maryam d'Abo) geen beroepsmoordenaar is en dat generaal Pushkin (John Rhys-Davies) onschuldig is aan de moord op de 00-agenten.

Maryam d'Abo is zeker niet de mooiste Bondgirl ooit en ze speelt eigenlijk maar een dom gansje, maar het is wel verfrissend om een Bond te zien die zich voor de verandering eens aan één vrouw houdt. De romantische scènes tussen Dalton en d'Abo zijn erg overtuigend en zelfs vertederend.

Jeroen Krabbé speelt zijn rol als Georgi Koskov die doet alsof hij naar het Westen wil overlopen en die in feite generaal Pushkin valselijk de schuld in schoenen wil schuiven met enige humor. Ook Joe Don Baker zet zijn rol als wapenhandelaar Brad Whitaker nogal luchtig neer. Andreas Wisniewski is indrukwekkend als Russische huurmoordenaar Necros die middenin een vergadering van MI6 met ontplofbare melkflessen gooit en Koskov onder de neus van de Britse geheime dienst komt ontvoeren.

De muziek van John Barry is weer top in deze film! De vele actiescènes zijn erg leuk, vooral de openingsscène tijdens de 00-training , de achtervolging met de wagen op het ijs, de ontsnapping in de cellokist, het gevecht tussen Bond en Necros in de touwen aan de achterklep van het vliegtuig...

Timothy Dalton is na Connery mijn favoriete Bondacteur en ik had hem graag in wat meer Bondfilms willen bewonderen. The Living Daylights is één van mijn favoriete Bondfilms (samen met From Russia With Love, Goldfinger, Licence To Kill en Golden Eye). Timothy Dalton deed wat Daniel Craig vandaag de dag tracht te doen: een meer serieuze Bond neerzetten... en hij deed het naar mijn mening beter.

Eens.

Dalton was de eerste Bond die ik zag en daardoor heb ik altijd een zwak voor hem gehouden, maar bij herziening van The Living Daylights valt me op dat de man wel érg serieus kijkt en doet. Dat Bond een herstart nodig had na de knipogende Moore begrijp ik wel, maar Dalton is dan weer het andere eind van het spectrum.

In zijn eerste Bond neemt hij het op tegen een Russische generaal (een bijzonder matige Krabbé), diens gevaarlijk ogende henchman Necros (goede rol!) en een Amerikaanse wapenhandelaar, de onvermijdelijke Joe Don Baker. Aan zijn zijde strijden de bijzonder schone d'Abo en ja heus de Moedjahedien, dat waren nog eens tijden. Het evil masterscheme is verder helaas niet zo bijster interessant moet ik zeggen.

Actie dan. Ja, dat is er wel, met als absolute hoogtepunten een achtervolging op het ijs en in de sneeuw en een knokpartij hoog in de lucht, hangend uit het ruim van een vrachtvliegtuig. Dit soort scenes maken van The Living Daylights toch een behoorlijke Bondfilm, al doe ik er wel een halfje af naar 3,5*.

THE LIVING DAYLIGHTS

MENING: Goede Film

MUZIEK: Goed

Ja, Timothy Dalton als de nieuwe Bond ! mijn persoonlijke favoriet nummer 3

Ik vondt deze echt heel goed, verhaal was prachtig, locaties niks op aan te merken,

cast was ook top, waaronder natuurlijk onze eigen Jeroen Krabbé

Deze film heeft altijd al mijn interesse gehad, en heb 'm ook altijd goed gevonden,

een hele echte topper voor mij ! ! !

De rol als Russisch persoon had wel iets beter gekund door onze Jeroen, maar vindt 't

niet storend, de andere rollen waren ook erg goed !

Het nummer van A-HA is ook goed, past wel mooi bij een bond film.

Van de 24 officiele Bond films staat deze in de top 10 op nummer 5 bij mij.

Opnieuw gekeken op bluray. Even wennen om na 7 James Bond films met Roger Moore weer een nieuwe 007 te zien, maar het werd wel hoog tijd, want de Moore films dreven wel steeds verder weg van hoe ik James Bond zie. Stijlvol, cynisch, gevat en rauw. Roger Moore zijn versie ging steeds meer richting een clown en de man raakte ook behoorlijk op leeftijd, al vond ik hem echt wel een waardige 007 in de meeste van zijn films. Maar Bond moet het niet alleen van humor en gekke fratsen hebben. Ik wil ook een genadeloze geheim agent zien die de wereld moet redden.

Timothy Dalton wordt door velen gezien als 1 van de minste vertolkers van Bond, volgens mij vaak na Lazenby als de slechtste. Waar dat bij Lazenby terecht was, daar vind ik dit bij Dalton absoluut onzin. Ik vind hem geweldig in zijn rol. De humor is flink teruggeschroefd (en eerlijk, op dat vlak blinkt hij ook gewoonweg niet uit), maar hij is wel veel meer volwassen en bruter. Maar buiten dat heeft Dalton wel een bepaalde charme die past bij zijn vertolking.

The Living Daylights zit gewoon goed in elkaar. Ik vind het Russische sausje heerlijk, iets wat in de jaren 80 nog goed kon. De Russen zijn toch altijd prettige vijanden in deze reeks, vol met foute generaals en hulpjes. Het begint allemaal erg sterk, met de 00-training in Gibraltar, waar 2 geheim agenten sterven. Bond heeft het gezien en gaat er achteraan. Echt een geweldige achtervolging, waarbij Dalton meteen naam maakt. Daarna volgen nog hele goede delen in Bratislava, Engeland (met de prima scene met de melkboer), Wenen (sublieme achtervolging over ijs en sneeuw), Marokko en Afghanistan. Dat laatste deel met de assistentie van de nomadengroep is bijzonder aangenaam, helemaal met de grote veldslag richting het einde, inclusief een fantastisch gevecht in en om het vrachtvliegtuig.

De cast is wel even wennen. Dalton is nieuw, maar ook Moneypenny is even wennen in de nieuwe vorm. Gelukkig is Q nog altijd een constante en vertrouwde factor. Geestige scene van hem. De Bondgirl Kara Milvosky (gespeeld door Maryam D'Abo) vond ik wel interessant, zonder dat ze echt een beeldschone vrouw was. In de reeks hebben heel wat mooiere vrouwen gezeten, maar haar band met Bond is wel vrij aardig uitgewerkt. Ook geinig om Jeroen Krabbé in de film te zien, maar zijn rol was niet echt memorabel.

Ik heb me ieder geval erg goed met de film vermaakt (ook met een erg fijne themesong van AHA), veel meer dan de laatste titels van Moore en kijk erg uit om License to kill binnenkort opnieuw te kijken.

4* stonden en blijven staan.

Een redelijk goed Bond-avontuur met mooie lokaties en minstens één geweldig gechoreografeerde achtervolging in de sneeuw met de cello. Maar Timothy Dalton blijft voor mij toch altijd een passant in de rol van 007 (hoewel hij het hier prima doet), de schurken zijn weinig indrukwekkend en Maryam d'Abo heeft een bepaald lustremmende werking op mij, dus ik kan hier gewoon niet warm voor lopen.

Een (voor mij) van de minste Bond films. Ligt ook voor een groot gedeelte aan Krabbe die echt als een houten klaas staat te acteren.

Die Bond-girl gaat voor mij de geschiedenis in als één van de meest vervelende van de gehele franchise (los nog van het gegeven dat ze niet acteren kon).

Op License to Kill na heb ik ze nu allemaal gezien. Binnenkort snel eens opzetten.

Nieuwe Bond, nieuwe kansen. Ik kan niet echt meer zeggen dat ik een favoriete Bondacteur heb. Ik had altijd wel een zwak voor Moore, maar hij was over de houdbaarheidsdatum heen in zijn laatste films en op een gegeven moment gaat zijn enigszins clowneske Bond (in Octopussy letterlijk) irriteren. Wat dat betreft is het prettig om Daltons serieuzere Bond te zien. Een ander voordeel: Dalton deed zijn eigen stunts, waardoor het aantal blauwe schermen waar ik me altijd flink aan kan ergeren flink is teruggeschroefd.

Verder volgt de film redelijk de formule: technische snufjes (van Philips!), een Aston Martin vol trucs (haast nog meer dan in de meeste andere Bond films) en natuurlijk een Bondgirl. Zeker geen topactrice, en ook niet de mooiste Bondgirl, maar ik heb altijd wel een zwak voor haar personage gehad omdat ze cello speelt. En de romance komt wel redelijk overtuigend over.

Wat muziek betreft, één van de betere soundtracks, al is de titelsong niet mijn favoriet. De beelden van Afghanistan zijn af en toe zelfs mooi om te zien. Het plot is redelijk, maar kampt een beetje met het probleem dat er geen echte hoofdschurk is. Is het nu Koskov of toch Whitaker? Jammer voor Jeroen Krabbé, maar geen van beiden komt ook echt charismatisch over.

Niet geweldig, maar in ieder geval een stuk beter dan de voorganger met Moore. 2,5*.

Vandaag herbekeken, de charme van Roger Moore is wel een beetje verdwenen, deze film gaat de kant uit van een oorlogsverhaal, harde scenes en het oogt allemaal wat grauwer en harder.

Neemt niet weg dat de film wel goed is, veel vermakelijke actie momenten zoals in de sneeuw, in Afghanistan en de vliegtuig scene waren spectaculair.

Timothy Dalton deed het op zich ook niet slecht.

Maar ik miste wel een beetje de charme en de oude dingen uit eerdere Bond films.

al met al wel 4 sterren want hij verveeld niet.

Tiswah hè? Time sure goes fast. Deze is 30 jaar oud alweer. Meer tijd tussen nu en 1987 dan tussen deze eerste Dalton Bond en de eerste Connery Bond (1962).

Oh wat is Krabbe slecht, over the top en irritant in deze film.

Haha inderdaad, maar ondanks dat is het wel een leuk filmpje. Persoonlijk vond ik Dalton een erg fijne Bond vertolker, en License to Kill misschien wel de beste Bond film, in ieder geval top 5.

Ben het helemaal met je eens FunkStarr. Ik vind Dalton ook een fijne Bondvertolker en Licence to Kill een van de beste Bondfilms, mede door het prima acteerwerk van Robert Davi in de rol van schurk Franz Sanchez.

De enige Bond film die twee singles kende?.. Die van A-Ha (overigens mijn favoriete Bond tune) en die van de Pretenders? "If There Was A Man".

een leuke en spannende bondfilm.timothy dalton doet het erg goed maar roger moore blijft mijn favoriete bond.maar verders niks op aan te merken.heb me verders prima vermaakt.

Zin in een oude Bond-film, ditmaal: The Living Daylights. Beginnende met een mooie actiescène, alles natuurlijk enigszins met een knipoog. Daaropvolgend: A-ha. Gaaf lied. En dan verschijnt 'onze' Jeroen Krabbé, hopelijk in een sterke vertoning. Maar helaas, het niveau van de film keldert door Krabbé's tenenkrommende nep-acteren naar een zeer bedenkelijk niveau. En ook Miss Moneypenny acteert erg matig. Echt zondejammer voor een Bond-film. Krabbé is misschien goed in theaterrollen waarin 'gemaakt' acteren de norm is, op het witte doek hoort hij niet thuis. Hoe kon men zo stom zijn, Krabbé in deze rol te plaatsen. On-be-grij-pe-lijk.

Jammer dat Dalton niet meer Bondfilms mocht maken.

Samen met Connery de beste Bond

Pff wat is dit een zwakke Bondfilm zeg. Het was sowieso al een grote omschakeling van Roger Moore naar Timothy Dalton, maar de typische Bondkenmerken zijn ver te zoeken. Het verhaal is rommelig, Krabbé doet aan overacting en die Bondvrouw slaat nergens op. Ik miste ook de typische grapjes en gadgets. Daarbij straalt de film nergens James Bond uit. Ze hadden net zo goed een andere naam kunnen kiezen. Pierce was gevraagd maar moest nog even wachten. Gelukkig is Licence to Kill wel een prima film, maar The Living Daylights scoort hier nergens punten. Jammer.

Die Bondvrouw was inderdaad zo zwak. Misschien moet ze alleen maar Cello gaan spelen.

Zeer ouderwetsch preutsjes he, tegenwoordig zie je zoveel die ook op straat gewoon lekker die kont beetpakken, zo van, deze is van mij en daar gaan we vanavond weer fijn mee spelen. Misschien een troost voor je dat d'Abo kort na de film in de Playboy bloot ging?