The Living Daylights (1987)

Zó stijlloos bont zie ik het Bond toch niet maken

Prima debuut van Timothy Dalton in zijn eerste James Bond film. Goed verhaal en genoeg aktie.

Ik heb deze destijds als jochie gezien in de bios en heb er toen erg van genoten. Het ietwat omslachtige plot ontging me wat maar ik kon Maryam D'Abo wel waarderen (weinig van gezien sindsdien, behalve de prima sci fi tv-film Something Is Out There) naast de nodige vondsten (die tunnel voor overlopers bijvoorbeeld) en een aantal spannende scenes. Voor de hedendaagse, verwende kijker zal de actie in Living Daylights, afgezien van de mooie stunts met het transport vliegtuig, weinig indruk maken. Toch mag gezegd worden dat de actiescenes veel beter in elkaar zitten en wat meer realisme leveren. Dat geldt ook voor de performance van Dalton, die Bond meer een man van vlees en bloed maakt, met ook frustraties en angsten. Nadeel is wel weer dat de oneliners uit zijn mond doodvallen, waar een Roger Moore toch meer een treffende blik met pretoogjes ten beste kon geven. Niet dat Dalton nooit gevoel voor comedy heeft, kijk maar naar zijn geweldige performance in het laatste seizoen van de onvolprezen serie Chuck. Qua locaties maakt vooral Afghanistan indruk maar echt prachtige sets zoals in sommige andere Bond films krijg je hier niet. Ik heb dit ooit de beste Bond film gevonden maar neig nu weer naar The Spy Who Loved Me, vooral vanwege dit laatste. Maar heb wel zin gekregen in License to Kill, die ik ook in de bios zag 2 jaar later en die toch wel bijna ontplofte van de stunts voor die tijd, in de nasleep van de vele 80s actieknallers van die tijd. Maar zoals gezegd we zijn verwend tegenwoordig...

De soundtrack behoort tot 1 van de betere, met 2 mooie songs voor de prijs van 1: naast Living Daylights van A-Ha krijgen we Crissie Hinde & The Pretenders te horen met If There Was A Man.

The Living Daylights is de vijftiende James Bondfilm, en de eerste met Timothy Dalton als James Bond. Het plot is gebaseerd op het gelijknamige korte verhaal uit de verhalenbundel Octopussy and the Living Daylights uit 1966.

Het verhaal gaat als volgt: James Bond assisteert bij de overloop naar het westen van de Russische generaal Georgi Koskov. De generaal wordt via Oostenrijk naar Engeland gebracht, maar hij blijkt een onbetrouwbare opportunist: hij zet zijn eigen ontvoering in scène, en speelt daarmee de Engelse en de Russische geheime diensten tegen elkaar uit. Vervolgens verblijft hij bij een louche Amerikaanse wapenhandelaar in Marokko, en houdt zich van daaruit bezig met diamant- en opiumsmokkel. Gelukkig komt James Bond op tijd achter het complot, en gaat hij met behulp van Koskovs ex-vriendin, de Russische celliste Kara Milovy, achter de bedrieger aan. Bonds avonturen voeren hem achtereenvolgens naar de rots van Gibraltar, Bratislava, Wenen, Tanger en de binnenlanden van Afghanistan.

The Living Daylights is een van de betere Bondfilms, en slechts één van de twee met Timothy Dalton in de hoofdrol. Dat is jammer, want ik vind Dalton een uitstekende vertolker van James Bond, veel beter dan zijn opvolger Pierce Brosnan. Hij komt goed tot zijn recht als romantische held, al is hij wel wat serieuzer dan zijn voorgangers en zit er in de film minder humor dan in de eerdere Bondfilms. Enige nadeel van de film vind ik de ongelukkige casting van de Russen. Maryam d'Abo is nog redelijk geloofwaardig als de Russische Bondgirl, maar met de typische Brit John Rhys-Davies en onze eigen Jeroen Krabbé als Russische generaals slaan de producers wat mij betreft de plank flink mis. Maar dat mag de pret verder niet drukken. Zoals gezegd is The Living Daylights een uitstekende Bondfilm met een prima verhaal en veel geweldige actie, en de fantastische titeltrack van A-Ha maakt het nog allemaal net een stukje beter. 4*

Ik ben deze film door de jaren heen steeds meer gaan waarderen,het is echt een steen goede film. Ik ben blij dat Roger Moore vanaf hier er dan toch echt mee gestopt is. Alle respect voor hem uiteraard want hij was ook een hele goede James bond,maar goed Timothy Dalton is een perfecte opvolger zeer ondergewaardeerd wat mij betreft. Het verhaal zit best goed in elkaar alleen ietwat omslachtig maar verder niet storend. De muziek van john barry is ook weer briljant. 4 sterren

Eindelijk deze

film is 100 x keer beter

dan A view to a kill

excuseer mij hoor met alle respect

Timothy Dalton is erg charmant

en de rol past hem als gegoten

James Bond wordt eindelijk eens een

keer niet neergezet als rokkenjager

wat in vorige films wel extreem was

vond ik persoonlijk

je zit ook niet geïrriteerd tijdens

deze film op de klok te kijken,

terwijl dat met A view to a kill wel zo was!

Het verhaal is spannend,

Elke stunt is weer spectaculair goed

uitgevoerd

Die stunt met die autoachtervolging de

Aston Martin en de gadgets

blijft het hoogtepunt

Redelijk goede reacties hier, maar ik kan hier helaas niet in mee gaan. Ik vond het een zeer matige Bond film. Redenen zijn simpel : een nieuwe James Bond die alvast op mij geen indruk weet te maken. Totaal geen charisma en ook niet overtuigend voor de rol van Bond. Daarnaast is het verhaal wat aan de saaie kant met weinig aandacht voor wat humor en weten de actiescènes ook niet te boeien. Sommige scènes zagen er ook niet goed uit...ik denk aan de scène met het vliegtuig en de auto die eruit komt. Zwak gefilmd.
Jeroen Krabbé vond ik een lachertje als slechterik en ook de bondgirl Maryam d'Abo kwam niet goed uit de verf. Tja...ik vrees nu ook voor de volgende Bondfilm met Dalton.
5/10

Goeie Bondfilm

Vandaag herbekeken,

de charme van Roger Moore is wel een beetje verdwenen, deze film gaat meer de kant uit van een oorlogsverhaal met veel schietpartijen, explosies in Afghanistan, het oogt allemaal wat grauwer en harder.

Neemt niet weg dat de film wel goed is, veel vermakelijke actie momenten zoals de achtervolging in de sneeuw met de cello, in Afghanistan het verhaal en de vliegtuig scene waren spectaculair.

Timothy Dalton deed het op zich ook niet slecht.

Maar ik miste wel een beetje de charme en de oude dingen uit eerdere Bond films.

Op naar Licence to kill

Ik heb jaren gedacht dat Dalton juist één van de mindere Bonds was, waarom weet ik eigenlijk niet. Ik ben sinds vorige week alle films weer aan het kijken op chronologische volgorde en ik moet zeggen dat ik dit een hele toffe film vond en Dalton is juist een goede Bond.

Serieus, maakt hier en daar een grapje en dat is genoeg. Na zoveel voorgaande Bond films met Connery en Moore en hun sarcastische opmerkingen altijd...tja, geinig maar na een tijdje had ik het wel een beetje ermee gehad.

Deze film is ook realistischer dan alle voorgaande Bond films. Niet ieder grietje zwijmelt zodra hij in beeld komt, duikt niet met tig vrouwen het bed in. Nope, dit komt geloofwaardig over, en meer oprecht ook.

Daarnaast hele vette intro scene met erg gave muziek. Ik vind het eigenlijk jammer dat de beste man maar twee keer Bond heeft mogen zijn. Op naar License to Kill.

Haha ik zie dat ik precies zo eindig als Erwin.

Meteen héél anders dan de Bond-films met Moore, en in feite nog wel op een goede manier. Het is wat serieuzer en duisterder allemaal. Paradoxaal genoeg is dat ook een minpunt voor mij; de film neemt zichzelf wel erg serieus en een grapje kan er niet echt vanaf. Met een goed plot zou dat allemaal nog wel prima zijn, maar het verhaal is helaas erg vergetelijk. Weer de Russen, weer wapenhandel, blabla. Er zitten ook betrekkelijk weinig toffe actie-scènes in. Het is veruit de traagste Bond-film die ik tot nu toe heb gezien. Dat allemaal tesamen maakt het niet tot een hele vermakelijke zit. Wèl een positief punt: Timothy Dalton. Erg ondergewaardeerde Bond, vind hem hier heel goed spelen. Hji past veel geloofwaardiger in de rol dan Moore.

Een degelijke Bond die niet echt sprankelt. Het verhaal is vrij simpel en de schurk wordt gespeeld door een Nederlandse man die nogal aan overacting doet. De celliste vind ik wel een intrigerende dame en het samenspel met de heer Dalton is aardig om te zien. Qua locaties vind ik Afghanistan vrij origineel in de context van James en het gewelddadige intermezzo daar is best oké.

Echt bijzonder mooi of spannend wordt de film toch niet en het ontbreekt de nieuwe James Bond aan een portie flair.

Prima debuut voor Timothy Dalton. De film oogt fris en eigentijds, dat is voornamelijk te danken aan het spel van Dalton.

De film zelf volgt nog redelijk de formule van de vorige films, al is het wel rauwer en serieuzer van toon. De humor die Roger Moore meebracht is iets verdwenen (Dalton probeert het wel met wat Moore-esque oneliners maar die komen wat minder uit de verf), maar bijvoorbeeld de vecht -en achtervolgingscenes zijn nog veelal even kolderiek als in de vorige films.

Dat de film toch zo fris overkomt komt door de invulling van de James Bond rol door Timothy Dalton. Hij is meer straight forward en oogt geduchter dan Roger Moore. Hij lijkt ook meer met zijn vak bezig dan Roger Moore dat deed, hij maakt in ieder geval veel minder tijd voor het rondscharrelen met willekeurige chicks.

Leuke start van de nieuwe Bond, en een welkome schop onder de kont van de franchise na twee toch wat uitgebluste films.

3*

Tussenstand:

1. Goldfinger (1964) 4*

2. On Her Majesty's Secret Service (1969) 4*

3. From Russia With Love (1963) 3.5*

4. Moonraker (1979) 3.5*

5. Thunderball (1965) 3.5*

6. Dr. No (1962) 3*

7. The Living Daylights (1987) 3*

8. For Your Eyes Only (1981) 3*

9. Live And Let Die (1973) 3*

10. Diamonds Are Forever (1971) 3*

11. You Only Live Twice (1967) 3*

12. The Spy Who Loved Me (1977) 3*

13. The Man With The Golden Gun (1974) 3*

14. Octopussy (1983) 3*

15. A View To A Kill (1985) 2.5*

Prima Bondfilm met Timothy Dalton voor het eerst als Bond. Gezien we nog steeds vertoeven in het Koude Oorlogtijdperk opnieuw met de onvermijdelijke Russen (al heb je er ook nog met Brosnan). Het blijft een geliefkoosde tegenstander voor de Bondfilms. Op zich niets mis mee. Dalton begin ik meer en meer te appreciëren als Bond, jammer dat hij zich slechts 2x kon bewijzen.

Het verhaal is redelijk en de film houdt een goed tempo aan. Zelfs een ware romance in Wenen met Maryam d'Abo. Voor mij persoonlijk wel een erg knappe Bondgirl al houdt het daar wel op. Ook Jeroen Krabbé was erg irritant. Gelukkig maken de actiescènes veel goed. De Aston Martin met zijn snufjes, de openingsscène in Gibraltar, zelfs het verrassende Afghanistan, het mocht er allemaal zijn.

Ik heb deze aangename Bond Film vanavond maar een weer vanuit mijn collectie herzien na zo'n 30 jaar en het blijft leuk om af en toe en 007 film te kijken. De oude films hebben zo hun charme en actie en de nieuwere zijn flitsende actie blockbusters. Maar zijn allemaal prima kijkvoer.

Timothy Dalton is waarschijnlijk de beste acteur die ooit James Bond speelde maar dat maakt hem niet de beste James Bond. Waar dat aan lag? Niet aan Dalton want die speelt goed maar eerder aan het feit dat Dalton een volledig andere Bond neerzette dan Connery en Moore. Dalton is niet zo cool nonchalant als Connery en ook niet zo charmant als Moore. Hij is vooral zakelijk en soms zelfs keihard. Dit viel destijds niet erg in de smaak bij fans want die miste de humor maar diezelfde fans stonden een paar jaar later te juichen toen die Arier Daniel Craig precies hetzelfde deed als Dalton maar dan de overtreffende trap in het kwadraat. Ik persoonlijk vind Dalton beter dan die Arier want die heeft slechts 1 gezichtsuitdrukking: chagerijnig. Ik weet eerlijk gezegd ook niet of Craig tanden heeft want ik heb hem nog nooit zien lachen. Dalton is menselijker en toont weldegelijk dat hij charmant en cool nonchalant kan zijn maar in mindere mate dan Connery en Moore. Misschien was Dalton dus gewoon zijn tijd wat vooruit. Wat verder ook niet meehielp was dat met The Living Daylights een nieuwe periode aanbrak want de Koude Oorlog liep op zijn eind sinds het aantreden van Gorbachev in 1985. Deze film pakt nog het staartje mee zogezegd. Het levert een raar verhaal op over een vreemde driehoeksverhouding tussen James Bond, een aantrekkelijke Tsjechoslowaakse Celliste, gespeeld door Maryam D'Abo en een overlopende Russische generaal Koskov gespeeld door een wel erg schmierende Jeroen Krabbe. Bond helpt enpassant de Taliban tegen de Russen. Het is allemaal niet top maar ook zeker niet de minste Bondfilm. Het grootste minpunt vond ik persoonlijk dat ze niet Rutger Hauer als Koskov's henchmen Necros hadden gecast.

De Dalton films zijn voor mij diegene die bij de top horen, en niet zo zeer vanwege het feit dat ze veel beter zijn dan de rest, maar vanwege de passende Bond vertolking van Dalton die voor mij het best bij een Bondfilm aansluit en het feit dat dit de ultieme Bond-films oude stijl zijn. Hij is inderdaad zakelijk en minder humoristisch, zonder gelijk richting Mission Impossible te neigen, maar de humor en dynamiek is in deze film gewoon in balans. Dit is een van de allerlaatsten die het echte traditionele Bond gevoel heeft, de hele stijl wordt hierna voor mijn gevoel een beetje verpest. Het verhaal is tevens een stuk realistischer dan steeds die extremen dingen die de superschurken in voorgaande films voorelkaar speelden, het werd steeds extremer en ongeloofwaardiger. Voor mij persoonlijk een topper die alles van een echte Bondfilm heeft, terug gaat naar de essentie en eigen identiteit toont. Tevens ook gewoon lekker om te kijken, ga ff bier halen en je hebt niet echt iets gemist .

RikkieD

Smaakmakende recensie

Ik krijg zin om de DVD weer eens uit de kast te halen straks.

Sluit ik me bij aan. Zeker wat betreft de woorden de allerlaatsten met het traditionele Bondgevoel. Dat is zeker waar want de Daltonfilms hadden niet van die over the top Gadgets zoals in het Moore en Brosnan era. Een Bondfilm moet wel gadgets hebben om dat echte Bondgevoel te krijgen, al is het maar een pen met verdwijnende inkt. Dat mis ik bij de Craigfilms.

Ik vind het wel vreemd. De meeste MM reviews zijn heel lovend, maar de totale score is maar een karige 3,15.

Ik vind het mooi dat Dalton met terugwerkende kracht nog credits krijgt. Volgens mij was dat in zijn tijd niet zo. Blijft zonde dat er tussen zijn laatste en GoldenEye niet nog een derde Dalton-film zat.

De nieuwe James Bond die na Roger Moore de kans kreeg en naar het schijnt de rol al voor Moore aangeboden kreeg maar zich toen te jong achtte. Een film overigens die mij vroeger nooit heel erg kon bekoren, mede door de switch van acteur en ik toch altijd nog Connery in het hoofd had, maar ook omdat de film overal een beetje tegenvalt.

Behoorlijk gaat de film anders nog wel van start met actie en spektakel op de Rots van Gibraltar. Het verhaal met de overloper is ook aardig, net als de pogingen hem terug te halen door Necros. Het gevalletje van dubbelverraad is ook aardig, nadeel is wel dat het al heel snel duidelijk dat Georgie dubbelspel speelt en niet slachtoffer van de situatie is. Afghanistan, Russen, wapenhandel, het is de eind jaren '80 in de notendop.

En het moet gezegd worden dat de film best een goede indruk maakt met de titelsong van A-ha en nog een nummer van The Pretenders, en vooral de verschijning van Dalton als fris, energiek en een fijn soort jongensachtige charme. En de nieuwe Miss Moneypenny mag er ook zeker zijn. Het zijn pluspunten die tegenover jammerlijke dingen staan zoals d'Abo die ik niets bijzonders vind hebben, noch een noemenswaardige tol vertolkt soms zelf dom. En zo zijn er veel kleine dingetjes die de film op een gegeven moment niet goed doen, te beginnen zo ongeveer bij de Vantage op het ijs met de kolderieke achtervolging. Zo is de eindfase ook allerminst sterk nog logisch. Wat zit ze allemaal te doen achter de knuppel van het toestel? Dan de ultra moeilijke ontsnapping uit het toestel, want er is geen ruimte om te landen, toch komen.ze met de jeep op iets van een weg of landingsbaan neer en rijd en rijden ze weg met alleen maar geplaveid wegdek in het zicht. Oh...en dan nog het ontploffende toestel terwijl de tanks leeg zijn. Het zijn allemaal van die kleine dingetjes die ronduit dom zijn en overal de kwaliteit van de film onderuit halen

Super is The Living Daylights dan ook niet te noemen, een degelijk debuut voor Dalton wel, en vermakelijk is het allemaal wel. Tippen aan zijn opvolger kan The Living Daylights niet, maar beter dan het gros van de Moore reeks is hij wel.

Ik ben alle Bondfilms weer eens aan het bekijken, en nu aanbeland bij misschien wel de beste Bondfilm naast Goldeneye en Goldfinger. Dalton is de ultieme James Bond met zijn scherpe gezicht, mannelijke uitstraling en charme. Zal er ooit nog een Bondvertolker komen die ook maar in de schaduw kan staan van Dalton of Connery? Ik vrees van niet. Deze film heeft alles wat een Bondfilm nodig heeft: escapisme, humor, mooie exotische locaties, spanning, avontuur en actie. Meer moet dat niet zijn. Geen onneindig gelul, drama of ongewenste karakteruitdieping. In dat bedje liggen tegenwoordig de Bondfilms ziek te wezen. Maar niet in 1987. Toen kon je nog echt genieten van een Bondfilm en met een opgewekt en voldaan gevoel de bioscoop verlaten.

Hij is misschien wel stuntelig, maar niet zo'n simpele ziel van 60 die in Octopussy over daken springt, en iedere vrouw van rond de 30 wil bespringen.

Toch knap voor wat jij beschrijft als "een simpele ziel" om het zeven Bondfilms uit te houden en op de serie, met zijn eigen persoonlijkheid, een unieke stempel wist te drukken, i.p.v. Connery te kopiëren, terwijl Dalton na twee films alweer op kon krassen en weer in de vergetelheid raakte.

Bovendien reageer je op een stukje van mij wat ik ooit vijftien jaar geleden hier heb getypt, toen ik mij net had aangemeld. Beetje mosterd na de maaltijd.

Eigenlijk niet waard om te reageren om zich zo uit te drukken...komt precies hier wat uitlokken met zijn paar stemmen en reacties. Misschien beter wat verdiepen in dt fouten en het formuleren van reacties ! Trouwens ik zie heel wat films en mijn positieve waarderingen overklassen in kwantiteit de zwakkere films. Misschien tot over een jaar als je hier nog aanwezig zou zijn Ha thunderball je bent al wat langer aanwezig dan ik ( 13 jaar )

Na de grappen en grollen van Moore als Bond is het met Timothy Dalton meteen een stuk serieuzer. Ik moet eerlijk zeggen dat bij de vorige herziening van de gehele Bond reeks Dalton m'n minst favoriete Bond acteur was. Na deze film moet ik deze mening bijstellen, al moet ik 'Licence to Kill' nog wel weer herzien. Alhoewel Dalton niet de humor van Moore heeft en de charmes die Connery had, is het hem wel gelukt om een eigen interpretatie te geven van James Bond. Deze film is meteen een stuk harder en rauwer, iets wat we later met de films van Craig ook voorgeschoteld kregen.

De film kent een aantal sterke scènes. De technische snufjes van de auto zijn altijd leuk, verder bevat de film ook een spectaculaire achtervolgingsscène in de sneeuw (inclusief een cello!) en het einde in het vliegtuig is ook uitermate vermakelijk.

Het niveau van de acteurs is ook prima te pruimen, al kan Maryam d’Abo me als Bondgirl niet overtuigen.

Halfje verhoging, eigenlijk is dit een prima Bondfilm

Na 4 jaar had ik weer zin hem weer eens op te zetten, mede vanwege de lekkere soundtrack. Wat minpuntjes die me nu stoorden waren maar twee dingen:
-een zeer belabberd optreden van Jeroen Krabbe die niet eens de moeite neemt zich een Russisch accent aan te meten;
-die laatste stunt...de ontsnapping uit dat neerstortende vliegtuig....opeens werken de propellers weer en het eruit rijden gaat wel heel gemakkelijk...heel snel gemonteerd ook.

D'Abo blijft heerlijk en de romance is hier sowieso wat beter opgezet dan in andere Bonds, ook heeft zij wat meer "agency" dan veel andere Bond girls daarvoor gekregen hebben.

Verhaal viel nu ook wat beter op zijn plaats. Het wordt weinig uitgelegd maar Smiert Spionom is een nep operatie om WO3 uit te lokken zodat de wapenhandelaar schatrijk kan worden.

Timothy Dalton is voor mij de beste James Bond. Waarom, zijn uitstraling hoe hij zich voorstelt, zijn ogen vertellen veel, 'een dodelijke spion met een Licence to Kill'' Connery had charme maar miste de killer ogen, uitstraling die Dalton heeft.

Tel daarbij een realistisch verhaal, en je hebt een James bond film die starte met een frisse wind en de knullige komische bond films van Moore achter zich laat.

Actie scenes waren verzorgd, cool en paste bij de film. Hoogtepunt voor mij blijft de auto achtervolgingsscène op de Alpen en op het ijs En dan als afsluiter met een muziek instrument, een cello met de bond- girl naar Oostenrijk glijden!

Jeroen Krabbe erg goed als dubbel rol, een soort van face off rol maar dan zonder de gezichten verwisseling. De bond-girl gespeeld door Maryam d'Abo is een minpunt. Ze deed domme acties, waaronder: terwijl ze cockpit zat, niet opletten waar de vliegtuig naar toe vliegt..en had weinig uitstraling. Maar t was niet zo storrend dat het de hele film verpeste. De soundtrack is geweldig. Het combineert de James bond thema met suspense score met prachtige sterke stukken erin. The Living Daylights en daarna Licence to kill behoren tot de beste Bond films. Voor mij zijn ze de beste!

Veel James Bond fans zullen dit niet met mij eens zijn, maar Timothy Dalton als James vind ik naast Sean Connery de beste 007. Hij was ook de keuze voor Bond voordat Roger Moore hem werd, erg jammer dat Timothy er maar 2 mocht doen. Door gedonder met studio's en dat men License To Kill te donker en geweldadig vond bleef het bij deze 2 dus. Zijn 1st is hoe 007 moet zijn veel actie, mooie locaties, mooie Bond girl(s) en natuurlijk onze Jeroen Krabbe als de badguy, verder ken iedereen het verhaal wel dus laat ik het verder hierbij.