On Her Majesty's Secret Service (1969)

De eeuwige discussie of de Australiër goed gecast is. Uiteindelijk denk ik dat we kunnen concluderen dat het een van de betere Bond films is gebleken.

Wanneer een acteur maar eenmalig de rol van Bond speelt, heb je toch al vrij snel je twijfels. Maar al gauw zag ik dat George Lazenby wel een hele fijne vechtstijl heeft. En ondanks de vele kritieken op deze film en de Bond vertolker, heeft het een meer dan vermakelijk film opgeleverd. De makers wilden langer met Lazenby door, hij kreeg een contract aangeboden voor nog 2 films, maar hij dacht dat de wereld niet op Bond zat te wachten. Echter besloot hij er zelf geen vervolg aan vast te plakken, terwijl hij na een prima rol mogelijk meer in die rol kon groeien. Dus na één film waarin Bond meer serieus is en minder humor erin gooit, kan ik voor mijzelf wel zeggen dat Lazenby wel degelijk een goede rol heeft neergezet en dat On Her Majesty's Secret Service tot dusver tot de betere Bond films behoort.

Een wat betere film dan voorganger You Only Live Twice. In mijn jeugd was ik nooit zo;n fan van deze film omdat ik Lazenby verafschuwde, die mij destijds eerder aan prins Charles deed denken dan aan James Bond. Om die reden had ik destijds ook nooit zo'n zin om deze film te herzien.

Inmiddels is dat bijna 20 jaar geleden en heb ik minder last van dat soort sentimenten. Het moet gezegd worden, het valt eigenlijk behoorlijk mee. Lazenby verliest het op uiteindelijk toch op punten van Connery, maar is wellicht wel aantrekkelijker dan Connery en zeker geen prins Charles. Wel mist hij een beetje de charme en de oneliners werken ook niet zo goed bij hem. Maar goed, het was pas z'n eerste film. Apart om later op Wikipedia te lezen dat hijzelf besloot om niet door te gaan als Bond omdat hij dacht dat hij het zou maken, terwijl Bond passé zou zijn in het hippietijdperk. Ook apart om net nu Connery de hoofdrol niet speelt Bond te laten opdraven in kilt. Zou dat een steek onder water zijn naar Connery?

In ieder geval een veel minder belachelijk verhaal dan bij You Only Live Twice en, zo ongeveer het enige dat ik me naast de laatste scène kon herinneren, veel sneeuwscènes. Ook daar helaas veel blauwe schermen, ik vraag me af vanaf welke film dat niet meer zo duidelijk zichtbaar is. Maar wel een aardige variatie op auto-achtervolgingen, en de lawine was ook best een gave scène.

Wel een verdere aftakeling van het Blofeld karakter, die er nu uitziet als een kwaadaardige versie van Pim Fortuyn. Ik vond het bij You Only Live Twice al ergens jammer dat je z'n gezicht kon zien, maar daar had hij tenminste nog wel een gaaf litteken over z'n oog. Als je hem nu rokend door het beeld ziet lopen, ziet hij er toch nog veel meer down to earth uit. Jammer.

Diana Rigg is dan weer wel een aardige Bondgirl, al is ze wat mij betreft zeker niet de mooiste. Het moet destijds best gaaf geweest zijn dat zij die rol kreeg gezien haar rol in The Avengers, en het is te merken dat ze niet zo hulpeloos is als menig ander Bondgirl.

De openingsmuziek is erg sterk, in ieder geval in mijn top 3 openingsnummers van een Bond film. Vaak wordt op die openingsnummers de muziek van de rest van de film gebaseerd, en dit biedt echt potentie voor dergelijke variaties. Die belofte wordt voor mijn gevoel niet helemaal waar gemaakt, maar evengoed aardig.

Uiteindelijk best vermakelijk ondanks het ongewone einde voor een Bond film. Maar dat heeft ergens ook wel wat. 2,5*.

Eerste en meteen ook laatste Bond-film met de Australische acteur George Lazenby in de hoofdrol. Hij doet dat in mijn ogen niet onverdienstelijk. Hij heeft misschien niet de charme van Sean Connery, in de actiescènes vond ik hem uiterst overtuigend. Dat On Her Majesty’s Secret Service niet de boeken in zal gaan als één van de betere Bondfilms is hem dan ook niet aan te rekenen.

De film kent zo z'n momenten, maar met een speelduur van bijna tweeëneenhalf uur is ze veel te lang, zeker gezien het betrekkelijk lage tempo. Met name het tweede uur van de film is erg saai. Ook de montage vond ik erg knullig en de dubbing van de acteurs oogt vaak amateuristisch. Ook de trucages hebben de tand des tijds nauwelijks doorstaan en staan in schril contrast met de voorgaande Bond-films.

Daar staat tegenover dat de film prachtig gefilmd is door cinematograaf Michael Reed. Met name de bergscènes in de Zwitserse Alpen springen eruit. Met de rest van de casting is ook weinig mis: Telly Savalas (Kojak) speelt een overtuigende Blofeld en Diana Rigg vind ik één van de betere Bond-girls. De Duitse actrice Ilse Steppat speelt hier één van Blofeld’s handlangers. Ze stierf 2 dagen na de wereldwijde release van On Her Majesty’s Secret Service aan een hartaanval. Het liedje “We have all the time in the world” van Louis Armstrong is ook een sterk nummer.

Had de film wellicht 20 minuten korter geduurd en was er wat meer aandacht besteedt aan de soms knullige montage, dan had On Her Majesty’s Secret Service wellicht een betere beoordeling gekregen. George Lazenby is geen Sean Connery, maar weet ondanks zijn Australische accent toch te overtuigen.

Ergens is het wel verfrissend dat en een iets andere kant uitging na het toch wat tamme You Only Live Twice. Alleen was het wel even wennen, ten eerste door de sfeer maar vooral natuurlijk door de nieuwe Bond. Lazenby heeft wel enige charme en doet het als actieheld heel behoorlijk, maar hij mist persoonlijkheid en vooral als hij one liners gaat spuien gaat hij pijnlijk hard onderuit. Daarnaast is de opzet van de film er één tot een serieus drama, vooral natuurlijk in zijn relatie met de (sterk acterende) Rigg, maar daar wordt toch te weinig tijd aan besteed waardoor dit een beetje blijft sudderen maar nooit echt tot iets moois leidt. Verder is de film ook nergens episch en Bond komt toch vrij snel en gemakkelijk bij de juiste informatie, dus als spionagefilm . Blofeld is dan wel weer sterk gecast, veel beter dan die toony versie in de vorige film. Wel blijft de film goed vermaken en wordt de sfeer steeds beter (vooral bij die Kerstmarkt weet men echt een gevoel op te roepen), al is de finale een beetje jammer met de technische beperkingen (die bobsleebaan zag er niet uit) en nogal abrupt. 3,0*.

Deze Bondfilm blijft als een paal boven water staan. Ik heb hier al veel over geschreven. Maar toch kort ter aanvulling. Deze film voelt nog veel meer aan als een geheel. Terwijl veel Bondfilms durven hoppen van locatie naar locatie en zo uit verschillende delen aanvoelen. Lazenby doet het zeker niet slecht en vooral in de actiescènes is hij één van de betere. Wel mist hij het charisma van Connery en zijn oneliners komen niet echt uit de verf. Toch een pluspunt is zijn interactie met Diana Rigg. Misschien wel de beste Bond-Bondgirl verhouding in heel de filmreeks. Ook de scènes met oude gedienden M, Q en Monneypenny werken best wel goed. OHMSS is een ondergewaardeerde Bondfilm die te kampen heeft met vooroordelen omdat hij geen Connery is en wat durft afwijken van de gekende Bondformule.

In dienst van Hare Majesteit: de zesde film in de reeks verwijst letterlijk naar waar James Bond het allemaal voor doet. Gebaseerd op het gelijknamige boek van Ian Fleming, kop ik hem spreekwoordelijk erin door te zeggen dat deze film mijn absolute favoriet is (samen met Casino Royale) en, hoewel Bond door sommige critici afgedaan wordt als slap popcornvermaak, een meesterwerk is van de hand van Peter R. Hunt. Helemaal objectief ben ik overigens al lang niet meer, maar er zijn zo veel elementen in deze film die vijfenveertig jaar na dato nog altijd een verfrissende blik geven op datgene waar Bond voor staat. Hoewel de film veel kritiek te voorduren heeft gekregen in 1969 en door onverstandige marketingkeuzes zeker in de jaren daarna ook (denk aan de chopped-up version voor televisie van ABC), wint de film jaar na jaar aan populariteit bij een grote schare fans van Fleming en Bond. Het blijft nog steeds ondergewaardeerd, maar wellicht zit daar ook de kracht van de film. Het heeft niet het pompeuze van Goldfinger of het epische van The spy who loved me, maar een bepaalde ingetogenheid en klasse die de film siert. Gecombineerd met een jaren 60 stijl en een regisseur met een visie maakt On her majesty’s secret service een tijdloze indruk.
De film begint met Q en M die een nieuwe technologische vondst bespreken: miniaturisering om mensen gemakkelijk op te sporen. M grapt dan in geheel sarcastische stijl dat juist dat hetgeen is wat nodig is om te weten waar James Bond zich bevindt. Niet dat het overigens in deze film gebeurt, maar het zou later op soortgelijke wijze worden gedaan in Casino Royale en recentelijk ook in Spectre. De film verplaatst zich naar Portugal, waar Bond in zijn nieuwe Aston Martin DBS rondrijdt langs de kust, waarna hij wordt ingehaald door een vrouw in haar rode Mercury Cougar. Bond besluit dat het de moeite waard is om haar bij te houden en langzaamaan krijgen we steeds meer te zien van de gestalte van Bond, die in deze film gespeeld wordt door George Lazenby. Het spelen van 007 door Lazenby is iets waar al een gehele review aan gewijd kan worden, maar om het hier kort en bondig te houden speelt de man Bond in deze film precies goed. Nee, Lazenby had geen acteerervaring en het is voor filmbegrippen ook niet de beste acteerprestatie in de film of de reeks in zijn geheel, maar het komt venijnig dicht bij de Bond van de boeken. Meedogenloos, hard, vindingrijk maar toch onzeker op momenten en in conflict met zichzelf. In schril contrast met de vorige film staat het zeker, waar Bond haast een superheld leek en onschendbaar was in allerhande situaties. Nu is Bond in de eerste tien minuten bezig een vrouw te redden bij zonsopgang voordat ze zelfmoord pleegt, om vervolgens nog wat rake klappen uitdelen in het water en op het strand aan een paar bad guys. De scène eindigt dan ook enigszins atypisch: Bond wordt niet bedankt door de vrouw voor het redden van haar leven, waarna de woorden ‘This never happened to the other fella’ zich tot het publiek richten. En potverdorie, wat wordt er goed geknokt en wat ziet het er strak uit. Cinematografie is voor het ‘uiterlijk’ van een film van levensbelang en Michael Reed (eenmalig cinematograaf voor 007) levert puik werk af gedurende de hele rit. Het ziet er allemaal prachtig uit in blu-ray en Portugal, Londen en de Zwitserse Alpen worden met fantastisch camerawerk en shots in beeld gebracht. Hoogtepunten zijn absoluut de openingsscène, de scène in het casino, de Alpenkamer en de trouwscène.
De generiek is een thematisch geënte deze keer, sterker dan in andere films. Het paars komt veelvuldig terug, wat je niet alleen ziet tijdens de generiek maar ook subtiel tijdens andere scènes. Daarnaast is het thema ‘tijd’ aanwezig in de vorm van de klok met de wijzers die terug de tijd in gaan, plus de voorgaande verhalen van Bond die door een zandloper lopen om de continuïteit te benadrukken na het vertrek van Sean Connery. Jammer dat ze ook hier George Lazenby als acteur onderbelichten door hem pas na de vermelding van de filmtitel te tonen, maar gegeven de enorme problemen tijdens de productie en in de postproductiefase is dit achteraf te verklaren. Na de generiek ontvouwt het verhaal zich en dat is waar de kern van de kracht van deze film ligt: het verhaal. James Bond zal nooit – althans in de filmversie – behoren tot de absoluut beste verhalenvertellers in de filmwereld, maar On her majesty’s doet afwijken van de standaardelementen die de James Bondfilms grofweg kenmerkt tot Casino Royale in 2006. Men neemt de tijd om in het eerste uur karakters wat diepgang te geven en uitstekende vechtscènes af te wisselen met scherpe dialoog. Persoonlijk favoriet is die van Tracy: ’Teresa was a saint. I’m known as Tracy’. Deze ene zin vat in zijn totaliteit samen hoe ze is. Simon Raven is hier deels verantwoordelijk voor en heeft bijgedragen aan een wat meer intellectuele dialoog, zoals in de scene tussen Blofeld en Tracy later in de film.
Wat tevens sterk is aan het verhaal, is dat Bond zijn best moet doen om dingen uit te zoeken. Het hangt niet van toevalligheden aan elkaar en er wordt ook niet van mooie locatie naar mooie locatie gehopt als je drie keer met je ogen geknipperd hebt. Oké, dat Tracy de dochter van Marc Ange Draco is, is een handig toeval om het zo maar te noemen, maar vanaf dat moment komt het grotendeels aan op de vindingrijkheid van Bond zelf en er is zeker goed aan gedaan om dan het grote gedeelte van de film in de Zwitserse Alpen te houden waar Blofeld zich bevindt en aanspraak wil maken op de titel van graaf Balthasar de Bleuchamp.. De film is met ruim 140 minuten aan de lange kant en het had op sommige momenten wat ingekort kunnen worden, met name aan de actiekant wat mij betreft. Als het verhaal eenmaal geïntroduceerd is en Bond als Sir Hilary Bray naar Piz Gloria en Blofeld vertrekt, komt de film op stoom en worden we naast de nodige één-op-één gevechten getrakteerd op [twee achtervolgingen op ski’s, een autoachtervolging, een lawine en een bobsleeachtervolging. Met name de eerste skiachtervolging en de autoachtervolging zijn bijzonder spectaculair en goed geslaagd. Er zit genoeg actie in voor twee films en hoewel ik vroeger vond dat de actie niet proportioneel verdeeld was over de gehele film, vind ik dat nu een minder issue. Net wanneer je die punch nodig hebt, begint het en het einde van de film maakt alles goed. De aanval op Piz Gloria is episch, vergezeld van goede muziek en helemaal des Bonds. Verweven tussen de spionage en de actie zit dan nog het liefdesverhaal tussen Bond en Tracy. Tracy, die gespeeld wordt door Diana Rigg, is de absolute ster van dit verhaal en ze speelt moeiteloos Bond van de mat. Deze film draait om haar. Van de openingsscène tot het einde is ze aanwezig en in het macabere einde drukt Tracy voorgoed haar stempel op de film en de reeks in zijn geheel. Het is niet zelden dat de roman On her majesty’s secret service als de beste van Fleming wordt genoemd en hulde aan Hunt voor zijn halsstarrigheid om de roman zo getrouw mogelijk te verfilmen en niet te verzuimen in technologische gadgets c.q. een scala aan toeters en bellen.
Het kan gewoon niet op met deze film. De soundtrack is eveneens een parel. Beluister hem op Spotify en je zult begrijpen waarom. Het is in mijn optiek het beste werk wat John Barry heeft afgeleverd (al was de man sowieso een genie) en Bond druipt er van alle kanten vanaf. Het gebruik van synthesizers is een juiste keuze gebleken en het romantische ‘We have all the time in the world’ gezongen door Louis Armstrong raakt de juiste snaar als het aankomt op de toon en de sfeer van de film. Waar de film het logischerwijs na al die jaren wat laat liggen, zijn de optische special effects en de montage. Verwacht in de actiescènes bij close-ups projectieschermen (niet overal trouwens) en soms is de montage wat grof of zijn scènes wat versneld wat nu wel duidelijk te zien is. De film houdt nog altijd het record voor de Bondfilm met de langste opnametijd: bijna negen maanden heeft het geduurd om alles te filmen. Dientengevolge bleef er relatief weinig tijd over in de montageruimte en de postproductiefase van de film. Het is nog een wonder, gezien alle strubbelingen die zich voordeden tijdens het maken van deze film. De locatieshots zijn fantastisch, maar tijdens de skiscènes en de bobsleeachtervolging zijn de special effects het enige minpunt van de film.
Ik wil eindigen met de cast en met een reden. De cast is namelijk wat deze film maakt tot het meesterwerk dat ik het wil bestempelen (oké, wellicht afgezien van Yuri die Gunther speelt!). Zoals eerder vermeld speelt Diana Rigg de sterren van de hemel en haar rol kan niet buiten beschouwing worden gelaten bij de kracht van deze film. Blofeld wordt gespeeld door Telly Savalas en die geeft hem een wat meer menselijkere kant mee. Sowieso is het één van de actievere schurken want hij neemt actief deel aan de achtervolgingen. Irma Bunt, de privésecretaresse van Blofeld, wordt gespeeld door Ilse Steppat. Helaas overleed zij vlak nadat On her majesty’s secret service in première ging; het zou haar laatste rol zijn. Steppat geeft Bunt een ijzige persoonlijkheid mee. Ze is een beetje als een nare tante die sneer na sneer geeft. Geweldig. De overige cast speelt overigens prima. Vooral het toch wel wat afstandelijke tussen M en Bond komt in deze film goed naar voren. M lijkt geïrriteerder dan ooit, maar weet zich op het einde waardig te herpakken en zelfs amicaal om te gaan met het hoofd van een misdaadsyndicaat. Chapeau! Moneypenny is flirterig als altijd en heeft in deze film prachtige kleding aan, een ander voorbeeld van het oog voor detail waar deze film mee doorspekt is. En tot slot James Bond zelf. Lazenby vind ik niet de beste Bond, daarvoor werkt niet alles mee. Aan de andere kant, waarom zou je überhaupt de vergelijking maken? In deze film, in deze context werkt het. De menselijkheid die dit verhaal nodig had, is aanwezig. Het heeft de blauwdruk gelegd voor de films in de reeks die hierop zouden inhaken en doorgaan. En Lazenby is degene die het pad vereffend heeft voor al die acteurs na Connery in de rol van Bond. Iets wat we nu anno 2015 met Spectre doodnormaal vinden, maar waar het publiek in ’69 van ging steigeren.
On her majesty’s secret service is de ruwe diamant. De film waar je voor moet gaan zitten. De film die je gaat verrassen als je hem nog niet gezien hebt. De film die anders is. Hunt heeft als regisseur uitstekend werk geleverd. Met de instelling ‘ik maak zo goed en zo kwaad als ik kan de beste Bondfilm ooit’ is het hem zowaar nog gelukt ook. Dankzij hem en zijn visie op wat James Bond zou moeten zijn, genieten miljoenen fans heden ten dage van wat Daniel Craig in de weegschaal gooit in de rol van 007. De afzonderlijke elementen werken samen, zoals afzonderlijke ingrediënten samen een verrukkelijk gerecht kunnen voortbrengen. De muziek, de locaties, de acteurs, het camerawerk, de stunts en het verhaal: er staat bar weinig in de weg om dit te beschouwen als een hoogtepunt van de James Bondfilms (en ik ben vast een hoop dingen vergeten te vermelden). Een tip: als je wat meer wilt weten over de achtergrond van deze film die toch wel een pak interessanter is dan menig ander 007 verhaal, dan raad ik je ‘The making of On her majesty’s secret service’ aan van Charles Helfenstein. Het boek is aan de prijzige kant, maar biedt alle informatie over de film voorzien van talloze stills, foto’s en anekdotes. In mijn bescheiden collectie van boeken over James Bond is dit verreweg het beste boek dat ik ooit heb aangeschaft.

4,5 sterren

Aparte Bond-film, je zou kunnen zeggen: zijn tijd ver vooruit, maar toch niet helemaal geslaagd. De start waarin Lazenby naar de camera draait en zegt 'this never happened to the other fellow' is een flauwe miskleun, en dat terwijl de knokpartij op het strand er verder zeker mocht zijn. En dat geldt voor veel meer zaken: de film ziet er werkelijk prachtig uit en is vanuit visueel oogpunt een paar grote stappen voorwaarts. Daarnaast is Rigg een prachtige Bondgirl (die nog kan acteren ook) en is de locatie van het skistation erg fraai. Helemaal geniaal is de lawine-scene, schitterend gefilmd.

Maar toch, maar toch, maar toch, is On Her Majesty's Secret Service geen topper in de reeks. Ten eerste ligt dat toch echt aan Lazenby, die als een Houten Klaas door het beeld banjert en ook al niks maakt van de oneliners waar Bond zo om bekend staat. Feitelijk wordt de beste man dan ook in alles overtroefd door Rigg, die wél over die panache beschikt en nog beter de geheim agent had kunnen spelen.

Het gewaagde einde weet niet de juiste toon te pakken te krijgen maar is wel interessant, zoals deze hele film eigenlijk helemaal niet in de reeks past maar misschien wel daarom extra herkijkwaarde heeft.

Ik vind het George Lazenby helemaal niet zo slecht doen als 007. Vooral in de vechtscènes doet hij het prima, al mist hij wel iets van de charme van Connery. Savalas doet het ook heel aardig als Blofeld, hij zet hem tenminste neer als een wrede man wat Blofeld moet zijn. Diana Rigg is een van de beste Bondgirls, ze staat haar mannetje en weet juist Bond zelf een keer uit een benarde positie te redden. De fotografie is prachtig en de soundtrack een van de beste. Misschien als Lazenby nog een tweede Bondfilm had gemaakt zoals Dalton hadden we een beter oordeel over hem kunnen vellen.

De eerste en laatste Bond-film met George Lazenby slaat nauwelijks een nieuwe weg in ten opzichte van de Connery-films. Plot kwam me wel erg bekend voor, ik zou bijna zweren dat grote delen van de plot overeenkomen met eerdere films. Ik denk dat ik de boeken van Fleming ook niet zal kunnen smaken want het script is weer een van de zwakste schakels. Lazenby was wel OK als Bond, wat onwennig, maar niet zoveel minder dan Connery. De Bond-girl, Diana Rigg, was helaas weinig bijzonder, en er was ook weinig chemie tussen haar en George.

Savalas had niet heel veel te doen als schurk, maar deed het wel OK. Sommige scenes in de sneeuw waren spectaculair, zowel de bobslee rit als de achtervolging op skies. En anders dan in eerdere films, wisten ze op tijd te stoppen. Maar helaas heeft OHMSS een ronduit belachelijk script:

James moet met de dochter van een of andere mafia-baas trouwen in ruil voor informatie over Blofeld, die zijn nobele afkomst wil bewijzen en het Brits Genealogie Bureau inhuurt om op zijn geheime basis, waar jonge vrouwen een dieet volgen maar stiekem geïndoctrineerd worden als een soort parodie op The Manchurian Candidate, zijn stamboon geschiedenis te doorlopen- daar kun je toch niet serieus mee aan komen zetten...

Lazenby weigerde verder Bond te spelen, ging de hippie tour op en wachtte op aanbiedingen van betere regisseurs met betere scripts (dat laatste valt hem niet bepaald kwalijk te nemen), maar zijn carriere liep hopeloos vast.

Wel een goede Bond-song, al was het niet de titelsong: Louis Armstrong met We have all the time in the world dat ik eerlijk gezegd alleen kende van de Fun Loving Criminals.

Lazenby eerste en tegelijk ook laatste Bond-film en eigenlijk ook terecht. Zijn performance en uitstraling is totaal niet te vergelijken met dat van Sean Connery. Het duurt dan ook een heel lange tijd eer je als kijker je er bij neerlegt dat Lazenby James Bond vertolkt. Ook het script valt hier tegen. Beetje flauw en mak allemaal, ook wat actie betreft. Er komt pas wat vaart in wanneer Bond en zijn geliefde weten te ontsnappen d.m.v. skiën. Deze langdurige scène is wel leuk. Ik heb deze film nooit gezien en hier wordt duidelijk gemaakt waarom Bond geen echte binding met een vrouw wil aangaan in de toekomst. Voorlopig één van de mindere uit de James Bond collectie. 5/10

Beste 007-film naar mijn mening. Alleen Casino Royale met Daniel Craig komt in de buurt.
Lazenby is zeker niet de beste Bond, maar het personage komt wel echter over dan hoe hij door Sean Connery werd gespeeld.

Deze film heeft ook de beste Bondgirl: Tracy. Eindelijk een Bondgirl die niet weerloos gilt maar gezellig meevecht en daarin echt haar mannetje staat. Een perfecte match voor Bond en het is ook mooi dat hij eigenlijk nooit over haar dood heen komt in de daaropvolgende films. Ze is ook de enige Bondgirl die ook in andere films wordt genoemd. Ook Blofeld wordt prima vertolkt, beter dan in de andere films. Ook de bijrollen zoals Moneypenny krijgen iets meer te doen dan normaal.

Door het fantastische einde(het beste slotaccoord uit de Bond geschiedenis) lijkt het heel wat, maar dit avontuur van mijn favoriete spion kon me maar matig bekoren. Film duur te lang, actie is te veel doorsnee, en ondanks dat het verhaal op papier behoorlijk inventief lijkt is de uitwerking van de ervaren regisseur Hunt toch wat steriel. Had meer ingezeten.

Lazenby speelt op zich niet slecht, maar is veel te gewoontjes voor deze rol. Rigg daarentegen is echt een powergirl, één van de beste bond girls ever. Savales als Blofeld vertolker kan er ook mee door.

Redding van de serie was wellicht dat Connery hierna toch nog een keer terugkeerde in deze iconische rol.

Wat is deze film toch uitzonderlijk goed geschoten en gemonteerd zeg, zo dynamisch. Werd zojuist weer verbaasd door het feit dat dit gewoon uit de jaren zestig komt. Het is dat Lazenby slechts 'voldoet' in zijn rol, anders waren het de volle 5* geweest.

Dat is altijd het probleem : bij een mooi uitgevoerde DVD met veel extra's (in dit geval een audiocommentaar, een documentaire van 40 minuten en een paar kleinere filmpjes en radio-interviews, aan te vullen met de vele informatie die op internet te vinden is) kan ik me zódanig in een film onderdompelen dat de sterke kanten extra belicht worden, de slechte kanten minder belangrijk lijken (of zelfs in het totaalplaatje "opgaan") en het geheel daardoor zó'n vertrouwd universum wordt dat de film beter lijkt dan hij eigenlijk is (c.q. ik de film opeens beter vind dan voorheen), een risico dat nog groter wordt wanneer het gaat om een film uit zo'n rijke, gevarieerde en gerenommeerde traditie als deze.

        OHMSS bevat twee belangrijke plotelementen die eigenlijk vrij lullig zijn : het idee dat een ultieme übercrimineel waarde zou hechten aan een adellijke titel voor na zijn pensioen, en de inzet van een dozijn "beeldschone" meisjes om de wereld met een dodelijk virus (sterker nog, een virusomega) te infecteren. Daarnaast ben ik geen fan van Diana Rigg (wel van haar acteerkwaliteiten, niet van haar ironische en daardoor soms ietwat neerbuigende glimlachje) noch van Telly Savalas en heb ik inmiddels wel wat teveel Bonds in de toch al niet zo interessante sneeuw gezien (en ik zie in deze film een hé-le-boel sneeuw).

        En toch is dit een uiterst onderhoudende film, één van de beste in de reeks zelfs. Dat komt gedeeltelijk door George Lazenby, die ik niet alleen veel beter vond spelen dan ik me herinnerde (van meer dan 40 jaar geleden...) maar die ook op de juiste momenten de juiste gedaante aanneemt : jongensachtig bij Moneypenny, een pokerface aan de baccarattafel, liefdevol bij toch wel erg sterke Rigg, charmant bij de twaalf, zelfverzekerd tegenover Blofeld, stoer in de gevechten en overtuigend ontroerd in de laatste scène – echt jammer dat hij niet ook Diamonds are forever kon maken, want wellicht was hij zo nog beter in zijn rol gekomen en zou hij daardoor ook bij de critici in aanzien en statuur zijn gestegen.

        Daarnaast heeft de film veel vaart, de juiste mix van humor, actie en intrige, genoeg mooie vrouwen, een uitstekende score, fraaie fotografie en een zeer bevredigende dramatische boog. Bovendien straalt de lol ervanaf en is dit duidelijk een film die werd gemaakt door mensen die wisten waar ze mee bezig waren en die er een zo glad en glamoureus mogelijk totaalpakketje van wilden maken. En ondanks de controverse rondom de al dan niet succesvolle hoofdrol (criticus James Berardinelli noemt dit "by far the best entry of the long-running James Bond series", echter met "the exception of one production aspect" : "boring" George Lazenby) zijn ze daar wat mij betreft in geslaagd.

        De DVD-versie waarop ik de film heb gezien bevat geen geremasterde en opgepoetste transfer, maar is verder zoals gebruikelijk bij de 007-reeks keurig uitgevoerd qua extra's. Wat mijn favoriete stukje merchandising betreft twijfel ik voor het zilver tussen de aanprijzing “Who will fill James Bond’s shoulder holster?” en de droogkloterigheid van de Duitse vertaling van de titel (Im Geheimdienst Ihrer Majestät !), maar voor het goud ga ik uiteindelijk toch voor het moment in de trailer waarop over Diana Rigg wordt gezegd: “This one’s got class and style!” terwijl ze zich aan de baccarattafel voorover buigt en haar niet onaanzienlijke décolleté aan de camera prijsgeeft – welke van de twee is nou de klasse en welke de stijl?

Alleen al Louis Armstrong's "We Have All The Time In The World" in deze film is erg speciaal geplaatst vind ik zelf. Erg uniek. Alleen jammer dat het in de film erg snel gaat naar dit moment (moment van ommekeer/liefde), scene ervoor kon Tracy James nog niet echt zitten. Maar goed. Blijft een goede bond film vind ik. Lazenby is misschien niet de beste ook voor die tijd, hoewel Lazenby wel erg goede ideeen had voor die tijd, maar werden afgeslagen. Bijv. de scene in The Spy Who Loved Me, waar Bond in het begin met zijn skies van een klif springt en zijn parachute opent was al een idee van Lazenby, maar was hier nog technisch niet mogelijk. Dalton werd al benadert, maar vond zichzelf te jong. Jammer. Had hem toch liever dit zien doen eigenlijk. Toch hulde voor Lazenby die totaal geen acteer talent had en na het immense succes van de Connery Bond films hem opvolgde. Twee vervolg films zouden hem beter doen, waaronder Diamonds Are Forever (die had hij moeten doen, of die film had niet gemaakt moeten worden imo). Maar helaas.

“There's no hurry, you see. We have all the time in the world.”

On Her Majesty’s Secret Service is een uitstekende Bondfilm en een persoonlijke favoriet. De film werd in 1969 en de jaren erna neergesabeld (want geen Sean Connery), maar gelukkig komt er de laatste paar jaar steeds meer waardering. OHMSS heeft dan ook alles wat een goede bondfilm moet hebben. Een geweldige bad guy in Telly Savalas als Blofeld, de perfecte Bondgirl (Diana Rigg staat voor mij op eenzame hoogte), Zwitserland, heel veel sneeuw, skiachtervolgingen, schitterende locaties, spetterende actiescènes en het beste werk van John Barry uit zijn Bond loopbaan.

George Lazenby speelt een hardere en krachtigere Bond, en in de actie/vechtscènes komt hij tot zijn recht. Maar ook in de humor/romantische scènes doet hij het niet slecht. Diana Rigg is een uitstekende actrice, en ze laat als Tracy een combinatie van felheid, humor en slimheid zien. Telly Savalas is ook uitstekend als Blofeld. On Her Majesty’s Secret Service heeft een paar goede actiescènes die er voor die tijd schitterend uitzien. De lawine, de skiachtervolgingen, het laatste gevecht rond het onderkomen van Blofeld, de bobsleeachtervolging. En allemaal met op de achtergrond dat schitterende Zwitserse landschap. Het einde is voor Bond begrippen donker en triest, en ´We Have All the Time in the World´ van Louis Armstrong is nog een extra klap in het gezicht.

Aardige Bond film, die goed begint en dan toch behoorlijk inzakt. In het laatste half uurtje gaat het dan wel los, maar echt spectaculair is het nou ook weer niet. Sterker nog de actiescenes vind ik best teleurstellend. Het verhaal? Tja, ook niet al te best.

Lazenby is geen verkeerde Bond. Hij vecht beter dan Moore en Connery. Vechtscenes zien er prima uit. Maar ik moet wel zeggen dat hij niet hetgeen uitstraalt wat ik in Connery en Moore zie. De twee genoemden hebben toch meer uitstraling en zijn charmanter.

Dit is zeker geen slechte Bond film, vermaakt prima, maar de lange speelduur heeft de film niet goed gedaan. Hierdoor wist de film niet altijd mijn aandacht vast te houden. Maar ik zal de film ook niet té kort doen, vandaar een mooie voldoende

Herziening valt dan toch wel weer tegen. Met deze film heb ik echt een haat-liefde verhouding. Ik denk dat dit de vierde keer is dat ik deze film zie en elke keer heb ik er weer een andere mening over dan de voorgaande keer dat ik de film gezien heb.

Zo valt me nu ineens op dat het verhaal eigenlijk te belachelijk voor woorden is. Allereerst is het totaal onlogisch dat een zware crimineel James Bond om hulp vraagt en zelfs als schoonzoon wil. Verder heeft het plan van Blofeld ook weinig om het lijf en komt die verhaallijn met die vrouwen totaal niet uit de verf.

Gelukkig zijn er ook genoeg goede dingen te zien in deze film. Lazenby als Bond valt niks tegen, ik geef het je te doen om Connery op te volgen. Vooral in de actiescènes komt hij goed tot z'n recht, wat humor betreft is hij een stuk minder trefzeker.

Naar het einde toe in de sneeuw wordt het wat interessanter. De ski-achtervolging en de daaropvolgende lawine zijn mooi gefilmd, als je het tenminste rekent naar de maatstaven van die tijd.

Verder is de Bond-girl zeker niet een van de mooiste, maar wel een die van wanten weet en ook nog eens goed kan acteren.

Het einde is erg goed, maar net niet goed genoeg om hier een voldoende voor te geven. Ik verlaag m'n score met een halfje naar 2.5*, vooral omdat het begin van de film veel zwakheden vertoont.

“It's all right. It's quite all right, really. She's having a rest. We'll be going on soon. There's no hurry, you see. We have all the time in the world.”

Zoals ik al veel aangeef hier ben ik nu bezig met een marathon van de bond-franchise. Ik zou graag voordat de nieuwe bond film uitkomt dit jaar eens al zijn voorgangers willen zien, ik heb er al een paar gehad maar ik moet er ook nog aardig wat. Het was vandaag de beurt aan de film film ‘On Her Majesty's Secret Service’ en voor de derde keer met een nieuwe bond gezicht (voor mij dan).

‘James Bond’ is soft geworden, en dat is wat mij al vrij snel opvalt in deze film. Toch vind ik het persoonlijk wel een klein beetje fijn dat er heel erg op safe word gespeeld door ‘Peter R. Hunt’ en ‘Lazenby’ waardoor het niet altijd even goed op valt. Men mist natuurlijk nu het charisma van ‘Sean Connery’ en dat is iets wat ‘George Lazenby’ niet weet te evenaren. Toch doet hij het wel erg leuk in deze film, en hij heeft er erg veel zin in. Hoewel hij niet op het gehalte van ‘Connery’ gaat komen, daar mist hij toch zijn charmes voor en de nodige (droge) humor, qua het houterige actiegedeelte past hij perfect in het plaatje. Ook houden ze het hier bij één echt vaste dame, waar ‘Connery’ er denk ik al zo’n acht in bed had gezogen (dat klinkt best verkeerd), word er bij ‘Lazenby’ eigenlijk voor gekozen zoveel mogelijk alleen bij ‘Diana Rigg’ te houden. Ze kunnen het alleen niet laten, er vliegt een enkele scharrel over de beeldbuis, maar daar blijft het bij.

Wat me het eerste opvalt is dat de film uitzonderlijk mooi is geschoten, zeker voor een eind jaren zestig film. Ik irriteerde me alleen wel aan de scope-zoom die we zien tijdens het bezoekje aan het strand. Waar ‘Bond’ vanuit zijn auto ‘Tracy’ in de gaten houdt en vervolgens krijgen we een soort inzoomscene, erg spectaculair rond die tijd natuurlijk maar er poppen enkele schoonheidsfoutjes naar boven. En de ergste is misschien wel het feit dat je de rand van de ‘scope’ ziet, zie je ook het strand en het water. Je moet je dan even realiseren dat je die van net zo dichtbij ziet als door de scope heen . Dat was denk ik wel het grootste foutje waar ik kriebels van kreeg. Afijn, wat moet je dan ook verwachten van een film uit dit tijdperk. Buiten dat om zijn de natuurscenes erg prachtig, en ook de vele achtervolgingsscènes komen tot zijn recht.

Het is nu elke bond film (in ieder geval sowieso de laatste 3 met deze erbij) een soort ding dat we een natuurlijk thema volgen. Vanuit het water gingen we richting de bergen en de lucht, en nu volgen we vooral besneeuwde gebieden met skies. Hoewel ik dat niet erg vindt tonen de film een erge lijn van eentonigheid, die mij de vorige film ook al opviel. We beginnen met een informatieve actiescenes van een ruime 7 minuten waarna de intro afspeelt. Daarna is het voornamelijk gelul met hier en daar wat actie en dan komt bond achter bepaalde feiten, waarna we de achtervolgingsscènes in gaan en die eindigen met een langdurige en grootschalige actie scene, vaak op locatie van de hoofdkwartier. Het was allemaal zo voorspelbaar.

Er zijn nog wel veel mooie dingen over de film op te noemen, zo vond ik zijn ontsnapping vanuit de lift machinekamer erg leuk en is het omringt met mooie natuurbeelden en een leuke soundtrack. De minpunten halen helaas niet in dat ik de film wat meer aandachtig heb gekeken, zeker ten opzichte van de vorige twee films. En hoewel de film op safe speelt en een berg charisma mist vind ik hem wellicht wel beter dan zijn twee voorgangers. Nu er wat meer rust en orde ontstaan is werd het (toch wel) saaie verhaal makkelijker te volgen. Dus voor mij is dit wel weer één van de leukere bond films, prachtig geschoten met heerlijke actiescenes.

3.5*

Lazenby.

Nou, ik moet zeggen, Connery was al niet mijn favoriet, maar Lazenby is nog wat minder. Wellicht deel ik deze mening ook, want ik zie dat Lazenby uiteindelijk maar in 1 film op het toneel mocht verschijnen. Hij is echt een dooie mus.

Maar op visueel vlak is deze Bond-film wel een stukje beter. De scenes zijn iets grootser en de achtervolgingen iets beter. Alleen een beetje jammer dat deze niet ondersteunt worden door een goede hoofdrol, in dit geval dus Lazenby.

Film duurt ook wel heel lang. De vorige kwamen al een beetje bedenkelijk dichtbij een te lange speelduur, maar 115 minuten max was nog wel te doen. 142 minuten is echt wel wat te veel van het goede. Bovendien met Lazenby in de lead ook niet de makkelijkste opgave.

Weinig memorabele bond-girls, totaal geen overtuigende lead, maar wel leuke actiescènes. Eigenlijk valt er daarbuiten niet veel over de film te zeggen. Maar ik snap dat Connery in latere films weer was wedergekeerd. Dan heb ik hem nog wel wat liever ja.

Best wel een toffe Bond dit. Mooie locaties, mooie dames Miss Emma Peel en de tien fascinerende Angels of Death. Bijzonder interessant is ook dat Blofeld of Bleuchamp mikt op een aanval met een virus. Hij refereert aan een mond- en klauwzeer uitbraak in de jaren zestig, zeer actueel nog dus!

De heer Lazenby doet het wel redelijk maar zoals mijn bovenbuurman terecht opmerkt, in de slotscène valt ie aardig door de mand. Leuk om gezien te hebben, het kijken waard.

Zoals velen is het met George Lazenby steeds wat wennen om hem in een Bondrol te zien, mede door het feit dat dit slechts 1x is gebeurd. Oneerlijk misschien om de man hierop af te rekenen zonder de tijd gehad te hebben om in zijn rol te groeien, maar zelfs in deze ene film deed het me erg weinig.

Ben niet zo wild van deze Bondfilm in het algemeen. Vond hem zelfs een klein beetje langdradig (om het woord saai niet te gebruiken). De Alpen maken wel erg veel goed en Bond die zich in de vrouwenspeeltuin bevindt, levert ook steeds amusante stukken op.

Actiescènes zien er wel prima uit. Wel beetje een bizar plot met het huwelijksaanbod enzo... Beetje haat-liefde gevoel bij deze film. Voor mij moeilijk om goed te beoordelen.

Beetje vreemd maar we lekker.

Eerste dat ik mezelf had voorgenomen bij het bekijken van deze film is mezelf loskoppelen van het feit dat ik bepaalde acteurs prefereer in de Bond rol.

Dit is een ondergewaardeerde bond film die best leuk is. Lazenby doet het niet slecht. Er wordt veel met zaken geëxperimenteerd die je in latere films niet meer terug ziet komen. Gekke filmstijl bij enkele gevechten, vrij aparte openingsscène, meer focus op romantiek en dramatische achtergrondmuziek tijdens conversaties. In veel opzichten is dit het buitenbeentje van de hele reeks. Een meer theatralere film. Dat maakt hem zeker niet slecht. Maar toch te anders voor mijn gevoel.

Het heeft denk ik een reden waarom deze stijl niet meer terugkomt. Om de een of andere reden voelt deze film “ouder” dan bijvoorbeeld You only live twice.

De nadruk ligt ook iets te veel op het nieuwe gezicht van bond en het hier en daar terugvallen op de oudere bond films.

Zeker een film die je moet bekijken als bond fan. Probeer hem echter zonder vooroordelen te bekijken.

Leuk gespeeld ook door Terry Savalas.

Vanwege de zoetsappigheid is dit trouwens een van de weinige unisex geschikte bondfilms .

3 sterren heeft deze we verdiend in mijn optiek.

Just a slight stiffness coming on...in the shoulder.

De Bondfilm die vroeger niet voldeed, waar was Sean Connery gebleven en wie was deze gast? Dan vallen er nog kritische noten te kraken rond het duistere begin rond Theresa, net als het einde, om nog maar te zwijgen van de verwijfde dubbelrol halverwege van James. OHMSS is in die zin niet alleen een breuk met het gezicht maar tevens qua stijl. Maar is dat nu allemaal zo erg, en zo slecht...?

Bond onachtig gaat de film van start met de verijdelde zelfmoord van Teresa, het is een duister gebeuren dat we in die zin nooit eerder in een Bondfilm zagen, aangevuld door het tragische einde. Een toon die slechts één keer geprobeerd is en daarna vooral met Roger Moore weer snel vaarwel werd gezegd. De vlotte actiescènes en knokpartijen op het scherpst van de snee zijn ook nieuw. Onder Sean Connery was er vaak sprake van één grootse knokpartij, Lazenby heeft er meerderen en doet ze met verve net als de andere actiescènes. Iets dat hem opvallend goed afgaat wat niet raar is als ex-militair. De scene waar het instituut bestormd wordt en Bond op zijn buik al schietende over het ijs glijd valt daarmee helemaal op zijn plaats. Voeg daar de mooie 'Wreker' Diana Rigg aan toe en de uitstekende bad guy Telly Savalas en een fantastische soundtrack van John Barry. Wat zou er mis kunnen gaan?

Is er dan niets op te merken dan? De aanloop is weliswaar aan de lange kant met Draco en Theresa en de uiteindelijke opdracht met betrekking tot Blofeld kort. De geluidseffecten tijdens de knokpartij met Draco's apen is verschrikkelijk. En Lazenby acteert niet super maar heel slecht is het ook niet, hij is wellicht wat aan de houterige kant, maar ontbeert vooral de stijl die Sean Connery wel etaleerde. Is dat erg? Nee niet eens zo. Het beeld van The Gentlemen Spy is wellicht wat achterhaald, en een Lazenby iets normaler in de kleren en iets realistischer dus, is anderzijds wel weer goed.

Dit alles maakt On Her Majesty Secret Service een uitermate goede Bond film maar vooral ook een beetje een vreemde eend in de bijt. Maar wel een verdomd leuke. Ooit liep ik ook over van vooroordelen en afkeer maar tijden veranderen, heerlijke film.

Met deze Bondfilm probeerde men de romantische toer op te gaan (007 trouwt met de dochter van een gangster om de verblijfplaats van Blofeld te achterhalen). Lazenby was een bijna even slechte keuze als Craig nu is. Het begint al heel vreemd met een aantal verwijzingen naar de Bondfilms uit de Connery era, met als dieptepunt Lazenby's opmerking: "Well, this never happened to the other fella!"
De toon is heel inconsequent. Het begint tamelijk serieus (doet zelfs een beetje denken aan FRWL), maar helt dan weer over naar dwaze kolder met 007 in een kilt en andere vreemde outfits, zijn fake accent als hij in Zwitserland aankomt en met die onnozele wichten flirt. Bond heeft altijd een uitgebreide kennis gehad, nu horen zelfs parfums en vlindersoorten daartoe.
De locaties in Zwitserland en Portugal zien er goed uit en de main theme song vind ik tot de beste behoren. Telly Savalas kan er mee door als Blofeld, in ieder geval een stuk beter dan Pleasence en Waltz.
De aanval op het arendsnest van Blofeld, gevolgd door de achtervolging in de bobsleeën brengt wat goede actie, maar het einde van de film in mineur is heel abrupt. "James Bond will be back in Diamonds are Forever" verschijnt dan op het scherm, maar dan de echte Bond.

Een vrij fijne Bondfilm eigenlijk. Goh ja, je zou het traag en misschien zelfs wat saai kunnen noemen, en dat is On her Majesty's secret Service met momenten zeker wel, maar na een groot stuk van de Bond films gezien te hebben, begin ik er toch achter te komen dat het grotendeels de wat meer 'realistische' of down to earth delen zijn die ik het beste kan smaken. Weinig gadgets, geen one man army James Bond; wél een spion aan het werk. Juist datgene vind ik ook aan de eerste Connery-delen zo leuk. Bovendien is de setting van de Alpen leuk, en biedt dat mogelijkheden tot wat leuke ski- en bobsleeachtervolgingen. Diana Rigg is wellicht één van de leukere Bond girls, en Lazenby is pijnlijk ondergewaardeerd als Bond. Er hadden hem best wat meer delen gegund mogen worden. Hij had waarschijnlijk de pech om meteen na de iconische Sean Connery de rol te moeten overnemen. Geef me eerlijk gezegd maar liever Lazenby dan de latere Roger Moore. De vrij ernstige toon van de film, inclusief het on-karakteristieke tragische einde, past beter in een Bondfilm dan je zou denken. Gesmaakt werd dat indertijd echter niet blijkbaar, dus ging het hierna maar vijftien jaar lang de lollige toer op met Moore. Tja, ieder z'n ding zeker.

Feit is wel dat de film veel te lang duurt, en Blofeld als dé aartsvijand van de serie toch steeds maar een sulletje is. Al is hij hier wel een stuk sterker dan in You Only Live Twice. Het vrolijke theme-deuntje in de aftiteling is trouwens ook wel een hele grote toon-bederver, zo 2 seconden na het tragische einde. Traditie be damned, zou je toch denken in zo'n geval. 3.5*.

Begint aardig maar dan volgt een ongelofelijk saai uur waarvan ik me echt afvraag hoe ze dit in een Bondfilm hebben weten te krijgen. Wat niet meehelpt is dat het geluid heel slecht is, ik moest de instellingen op mijn tv aanpassen om de dialogen een beetje naar voren te krijgen, die alleen vervolgens slaapverwekkend zijn. Ook de andere soundeffects zijn sterk verouderd, wat misschien deels het gebrek aan flair van Lazenby verklaart (inderdaad een houten klaas en ik heb nooit een Bond met Connery gezien). Maar eigenlijk begint On her majesty's secret service een soort van opnieuw met het moment dat de ski-achtervolging inzet (ondersteund door dat heerlijke hoorn-thema in de score) en vervolgens is dit gedurende drie kwartier een aangenaam ritje van speelse actie en romantiek. Nog vermeldenswaardig de montage, die de saaie momenten wat opfleurt maar tijdens de groter opgezette actiescènes wel erg bruusk is.

Gek hoe die kijkervaring weer iedere keer wisselt. Ik ben ook niet zo'n James Bond-liefhebber en vaak zijn het ook erfenissen van de tot vervelens toe "Veronica's James Bond-maand". Het grootste probleem is altijd de lengte van de films dit in verhouding tot het eigenlijke verhaal. Extra's op de dvd hebben geen Nederlandse ondertitels. (Combinatie romantische film met actiefilm werkt niet zo goed, je gaat voor een actiefilm maar ziet toch een heleboel romantiek. Al is de romantiek in de film best leuk, een soort van moderne ridder redt jonkvrouw, jonkvrouw redt ridder-verhaaltje. Maar hierdoor wordt de film wel onnodig lang).

James Bond redt gravin Tracy die zelfmoord wil plegen. Haar vader blijkt grote crimineel maar ziet James als ideale partner voor zijn dochter. In ruil geeft hij informatie over Blofeld. James is al twee jaar bezig, deze kerel te grijpen, maar zonder succes. Wordt daarom ontslagen maar James neemt zelf ontslag. Dit wordt dan 2 weken verlof. Zo heeft hij tijd voor zijn geliefde maar gaat toch verder met de zaak Blofeld. James weet als vertegenwoordiger van de raad van adel door te dringen in het instituut van deze schurk. Blofeld wil namelijk een adellijke titel hebben en een heleboel geld anders verspreidt hij via voedsel een gevaarlijk virus. Hij is allang op de hoogte dat James nu in zijn instituut is maar laat deze een tijd zijn gang gaat. Tot dat het mooi is geweest. Maar James weet te ontsnappen.

Slordig gemaakte en wat actie betreft zeer ongelijkmatig verdeelde film, na achtervolging is hij opeens in de stad, Tracey wordt gevangen genomen maar James is opeens in Londen.... En de aanloop naar het avontuur in de bergen duurt veel te lang, vaak nietszeggend. Vanaf Bern wordt deze matige film opeens wel erg goed, met behoorlijk wat actie achterelkaar, kabelbaan, ski-achtervolging, auto-achtervolging en later nog reddingsactie, bobslee-achtervolging. Het slot is onnodig, het had kunnen eindigen met het trouwen. Aanloop reddingsactie duurt wat te lang.
Lazenby is acceptabel, Savalas ben ik niet zo weg van, al is zijn aandeel ook weer niet al te groot. Rigg is een goede keuze geweest, één van de knapste Bondgirls. (Hoewel ze elkaar toevallig tegenkomen is het geweldig te zien dat zij hem nu redt).

Een volgende keer kan het begin wel wat sneller doorheen, zo slaat het intro net zoals een heleboel dingen in deze film/in (James Bond) actiefilms eigenlijk nergens op en is het Portugal gedeelte (stierengevecht) te verwaarlozen, aankomst Bern tot reddingsactie een heel goede film, daarna weer iets minder. Ondanks allerlei kanttekeningen, grotendeels toch behoorlijk goed mee vermaakt. Daarom toch voldoende voor mijn favorietenlijst. Visueel wel goed gemaakt, zeker voor die tijd en met schitterende opnamen van Zwitserland.

Lazenby als gentleman Bond met Diana Rigg als perfecte tegenspeelster. Het man- en vrouwzijn is in deze Bondfilm in balans, wellicht ook omdat de roman redelijk nauwgezet verfilmd werd. Film komt realistischer over dan andere Bond films.

Bond marathon deel 6 herzien op bluray.

Een wat afwijkende film in de reeks, die niet de tradionele formule volgt. Filmdebuut voor de Australische Lazenby als Bond, die daar in de Special Forces heeft gediend en een martial arts achtergrond heeft als sportinstructeur voor vechtsport. Daarna hij heeft nog een aantal jaar als model gestaan. Film werd geen groot succes en hoewel Lazenby een contract voor nog 7 Bond-films kreeg aangeboden, raadde zijn agent het af omdat hij geen toekomst zag in de franchise, waar Lazenby in meeging. Doodzonde, want ik denk dat hij enorm had kunnen groeien in zijn rol. Buiten deze film heeft hij ook geen noemenswaardige rollen meer gehad in andere films.

Dit blijf ik toch één van de betere uit de reeks vinden. Het script is zeer interessant en zelfs nu nog actueel. Blofeld gespeeld door Savalas die vanuit zijn instituut hoog in de bergen van de Zwitserse Alpen bezig is met een bacteriologische oorlogsvoering. Hij experimenteert met middelen tegen allergieën en is zover dat hij een virusomega heeft gefabriceerd wat onvruchtbaarheid over hele continenten kan laten uitbreken. Een mooie Bond-girl Tracy, gespeeld door Rigg die haar mannetje staat en niet alleen maar gaat schreeuwen om hulp. In latere films zijn er aantal verwijzingen naar haar. Ook haar vader Draco gespeeld door Ferzetti zet een goede rol neer. Hij gaf Bond de tip van een advocaat in Bern, Zwitserland die mogelijk connecties heeft met Blofeld. Van MI6 komen weer de bekende gezichten voorbij en zelfs Moneypenny heeft een wat groter rolletje. De muziek van John Barry werd in een nieuwe jasje gestoken en behoort tot mijn favorieten. Visueel is deze film ook genieten met natuurlijk de prachtige shots van de besneeuwde Alpen, maar ook in het begin is er een shot vanuit het resort in vogelperspectief van het zwembad. We zien in de reflectie van het water ''CASINO'' in rode neonletters achterstevoren gespeld. Een wat duister einde, maar daarbij ook ontroerend (''We have all the time in the world''), wat in de Daniel Craig's ''No Time To Die'' terugkomt, prachtig. Wat wel jammer is dat ze in de credits weer de bekende James Bond tune inzetten, ik had het persoonlijk mooier gevonden als ze Louis Armstrong hadden gebruikt.

Had voor het mooie misschien een kwartiertje korter gekund, maar dit blijft een topper uit de reeks!

De zesde van de serie en deze keer speelt het zich af in de besneeuwde Alpen van Zwitserland. Dergelijk decor hadden we nog niet gehad. En natuurlijk draait het hier allemaal rond de eerste en enige Bond vertolking door George Lazenby. Hij doet het wat mij betreft niet zo slecht maar hem mankeert wel het charisma en easy going die Sean Connery uitstraalde. Verder zijn alle elementen wel aanwezig om er een entertainende film van te maken. Al is er toch wat minder humor te bespeuren dan voorheen. Naar het schijnt is voor het eerst een Fleming novelle zo nauwkeurig gevolgd als hier. Dat zal misschien ook geleid hebben tot het droevige einde van Diana Riggs. Sowieso een bummer om de film zo te eindigen. Al snap ik wel dat ze in de serie met een getrouwde Bond niet veel kunnen aanvangen. Niettemin de krokodillentranen van Lazenby overtuigden niet waardoor het ook een zwak einde is. Ik ben er nu ook niet zo rouwig om dat Lazenby hierna weer van het toneel verdween.

De leadzanger van dienst op de ballad van de soundtrack was niemand minder dan jazz legende Louis Armstrong die dan eind de 60 moet geweest zijn. Leuke bonus.