Licence to Kill (1989)

Dit is een van de Bondfilms met het sterkste verhaal. En zeker als je weet dat dit niet geschreven is door Fleming. Niet dat de vorige Bondfilms allemaal de boeken echt volgenden, maar ze hadden die verhalen toch als kapstok met de nodige elementen van Fleming. Dit is 1 van de betere Bondfilms en ik vind het nog steeds jammer dat Dalton niet verder deed. Hierin speelt hij beter dan in Living daylights. Dalton was een hele verbetering van Moore die het personage van de spion harder en realistischer maakte. Die trent ging een beetje verder met Brosnan die er de humor van Moore en het charisma en oneliners van Connery erbij haalde. Ik hoop dat ze met Craig terug in de stijl van deze film gaan en terug een hardere Bond maken.

houterige bondfilm. Saaie locaties het is wel al 3 jaar geleden maar ik kan het me nog herinneren. En die actiescenes paste helemaal niet in een bondfilm.

2,0

De eerste keer in lange tijd dat ik nog eens een Bondfilm zie, en ik moet het vaker doen, want ik ben toch elke keer weer gecharmeerd door het pretentieloze enthousiasme waarmee ze gemaakt zijn. Uiteraard is het allemaal erg ongeloofwaardig, maar het einde is zo absoluut geweldig dat dat veel goed maakt. Ik vond Sanchez ook een leuk personage, en in de film zitten genoeg plezante scenes om de aandacht vast te houden zodat je niet afgeleid wordt door bijvoorbeeld de slechte bijrollen. Ik weet niet of dit een van de goede of een slechte Bondfilm is, daarvoor heb ik er te weinig gezien, maar het is in ieder geval het soort film dat ik wel kan smaken. Ik ben niet de mens voor actiefilms, maar als ik er dan een wil zien, dan moet hij pretentieloos en megalomaan zijn zoals deze, zonder te veel sci-fi geleuter of psychologische achtergrond, maar met veel gevoel voor humor. Hilarisch toch, dat Bond per se met een als camera vermomd geweer moet schieten, terwijl hij het 's nachts gebruikt als niemand het ziet . Of dat Q absoluut zijn walkie talkie als bezem moet vermommen, terwijl er toch geen kat is die op hem let en hij even goed een gewone zender in zijn achterzak had kunnen steken .

Wederom een Bond met Dalton. Ditmaal wordt het over een iets andere boeg gegooid maar echt hoogstaand wordt het helaas nergens. Het charisma dat Bond zo nodig heeft blijkt bij Dalton misschien wel niet te passen. Evengoed een redelijke actieflick.

Tweede en laatste film met Timothy Dalton. Het begin was best goed maar daarna zakte de film snel in elkaar. Ik vond dit persoonlijk 1 van de minste bond film. Dankzij de mooie vrouwen (vooral Talisa Soto) en de actie blijft hij wel nog goed te bekijken.

Ik ben niet echt een Bond -expert, maar vond dit wel een van de betere die ik gezien heb. Leuke villain, maar ook een goede Bond. Ik kan zien waarom mensen Dalton niet goed vinden, maar ik houd wel van zijn harde houding.
Ik vond het begin wel vrij saai, het hele stuk met persoonlijke wraak had ik al wel vaak genoeg gezien.

Snap al die slechte reacties eigenlijk niet.

Heeft goede actie en een aardige Cast. Alleen het verhaal was soms wat dun naar mijn mening. Als of ze geen inspiratie meer hadden. Maar de truck chase was gewoon echt geweldig. Enige minpuntje was misschien de Bond girl, ze acteerde niet al te best naar mijn mening.

Pluspunt van deze film: Q had eindelijk eens 1 van de grootste bijrollen in een Bond film. Ik denk zijn grootste rol in een Bond film ooit, geweldig!

Ik had nooit een echte recensie van deze film gemaakt, dus heb wat eerdere meningen van mij gecombineerd.

De film is saai, langdradig en Dalton is een houten klaas, realistisch? Wanneer tijdens dat cafégevecht het Bondmeisje stoerder oogt dan Bond (Dalton kijkt echt verschrikt als een mietje in het rond) dan weet je dat je een probleem hebt.

Ander voorbeeld: plots uit het niets komt een tank en ninja's te voorschijn! ja, hoor! tuurlijk! super realistisch!

En op het eind van de film kiest hij ook nog de verkeerde Bondgirl (de saaie en minst knappe), dat was Connery en Moore nooit overkomen!

Ok ik geef toe: Felix Leiter is dan weer wel een sterk punt in LTK en ik vond het ook een goed idee om dat uit Flemings boek te gebruiken, alleen Dalton is zo saai en absoluut niet cool, niet stoer en gewoon geen held.

En dan kan hij wel 100x de boeken door genomen hebben en het zo realistisch mogelijk willen benaderen, maar Bondfilms zijn helemaal niet realistisch! Je moet ze ook vooral niet te serieus nemen. Ik wil een Bond die cool en glimlachend de situatie bekijkt terwijl de boel om hem heen ontploft. En dus niet zo'n zenuwpees als Dalton!

Wat dan waarschijnlijk het hoogte punt vd film moet zijn, die autoachtervolging met de tankwagens, dat duurt en duurt maar voort, er komt geen einde aan! Voor een Bondfilm is dit toch wel een ietwat teleurstellende finale.

Nog even over het realistische gehalte van LTK:

de gemakkelijke manier hoe hij zich in die organisatie weet te manoeuvreren en ze zonder veel moeite tegen elkaar weet uit te spelen is nou niet bepaald geloofwaardig,

en wat te denken dat door dat kleine beetje wat gaat branden dat hele gebouw meteen de hens in gaat en niet meer te redden is???!!!

Een van de mindere Bond films naar mijn mening. The Living Daylights vond ik wel goed. Maar dit vond ik erg min. Timothy Dalton is naar mijn mening de zwakste Bond. Hij komt erg overdreven over. Hij probeert goed zijn best te doen maar dat lukt niet altijd. Het begin en het einde zijn erg spannend. De titelsong is goed. Maar alsnog vind ik dit een van de mindere dus 2,5.

James Bond is out on his own and out for revenge

Met James Bond zitten we alweer aan de laatste van Timothy Dalton, de vierde 007 en de laatste van John Glen die de reeks een nieuwe boost gaf en een bijna vlekkeloze Bond-carrière aflegde, iets wat volgens mij door geen enkele andere Bond regisseur buiten Guy Hamilton is gedaan. De vlek op Glen zijn carrière is niet deze Licence To Kill maar The Living Daylights en dat is maar goed ook want Glen zorgt hiermee voor de tweede beste Bond, na Goldfinger natuurlijk.

Ik had eigenlijk niet verwacht dat ik een niet Ian Fleming nog ging verkiezen boven zijn gewone verhalen want ten tijde van Licence To Kill hadden ze alle volledige verhalen inclusief kortverhalen al allemaal gebruikt in de voorgaande films. De scenario schrijvers stonden dus voor een moeilijke opgave, met een waardig Bond-verhaal op de proppen komen dat tegelijkertijd ook alle kenmerken bevatte die de reeks maakte tot wat ze is. Wilson en Maibaum verdienen hier dan ook zonder twijfel veel respect voor. Het hele concept van 007 die wraak wilt nemen is iets wat ik al graag had zien gebeuren sinds On Her Majesty's Secret Service maar jammer genoeg kwam Hamilton toen af met de enige vlek op zijn carrière, Diamonds Are Forever. Misschien niet zo slecht want ten tijde van Sean Connery of zelfs Roger Moore hadden ze met dit niet moeten afkomen. De persoonlijke vendetta van Bond wordt sterk in beeld gebracht door één van de beste openingsscènes uit een Bond. Deze keer geen spectaculaire achtervolgingen ter ski of vliegtuig maar gewoon alles over een andere boeg smijten door het eerst allemaal over Felix Leiter te laten gaan. Een gouden keuze want zonder deze introductie waar je Bond zijn zilveren aansteker krijgt en getuige is op Leiters trouw had de wraakactie niet geloofwaardig over gekomen. 007 komt hierdoor een stuk realistischer en duisterder over en dat is zeker een kant van hem dat ik meer wil zien. Ik had wel even schrik dat de film gigantisch ging inzakken in het midden van de film, vooral toen er opeens ninja's aan te pas kwamen maar gelukkig werkt Glen dit niet verder uit en blijft het na een klein dipje allemaal op hetzelfde niveau als het eerste deel van de film.

Roger Moore blijft de beste Bond gevolgd door Connery maar Dalton zit toch niet zo heel ver af die laatste. Dalton is dan ook gewoonweg geknipt voor deze rol want Moore en Connery kwamen soms te humoristisch over terwijl Dalton rauwer en duisterder is. Jammer dat hij maar twee films heeft gedaan want ik had hem zeker in deze stijl willen zien verder gaan. Carey Lowell is als Pam Bouvier een waardige Bond-girl, in het begin had ik eerlijk gezegd mijn twijfels omdat ze meer op G.I. Jane leek te lijken in plaats van de meer frêle Bond-girls die de voorbije films sierden. Talisa Soto vond ik als reserve Bond-girl iets minder, voor mij had haar rol niet echt gemoeten en ik was dan ook blij dat hij uiteindelijk voor Lowell kiest. Qua bad-guy is dit ook een topper van formaat. Sterk van de makers dat ze nogal op de actualiteit inspeelde door het verhaal te laten inspireren op de Columbiaanse drugsmokkelaars. Ik weet natuurlijk ook wel dat dit niet de eerste keer is dat ze zich op de actualiteit baseren maar nu kwam het echt duidelijk over in mijn ogen. Soit, Robert Davi speelt dan ook een uitstekende en overtuigende Sanchez. Geweldig trouwens om nog een piepjonge Benicio Del Toro te herkennen in een bijrol als henchmen Dario. Het is dat zijn naam op de openingscredits kwam want anders had ik hem er waarschijnlijk niet uitgehaald. Iets dat natuurlijk ook nog het vermelden waard is, is de rol van Desmond Llewelyn als Q die voor een keer is mooi en lang wordt uitgewerkt in het verhaal. Ik vraag me alleen af hoelang hij nog gaat meegaan want hij is echt al oud aan het worden. Voor de rest vind ik het wel ergens spijtig dat Llewelyn de enige van de bijna originele cast overschiet. Elke keer als Monneypenny of M in beeld komt krijg ik een bitter gevoel als ik die jonge gezichten zie.

Dan rest tenslotte alleen nog de soundtrack. De irritante elektronische geluidjes uit The Living Daylights zijn verdwenen en sinds lange tijd is dit nog eens een nummer dat echt perfect in een Bond-film past. Lekker catchy en sterk gezongen. Leuk trouwens om Michael Kamen zijn naam te zien passeren omdat ik hem vooral ken van zijn latere werk met Metallica in de cd en dvd S&M.

In ieder geval is dit tot nu toe de tweede beste Bond. Goldfinger krijgt nog net dat tikkeltje extra doordat het de eerste film was die alles combineerde wat de reeks zo fantastisch maakte maar qua score komen ze op gelijke hoogte te staan.

4*

De voorlopig laatste James Bond tot Martin Campbell de reeks weer een doorstart gaf met GoldenEye.

Het verhaal gaat meer de kant op die ook echt bij Dalton past. De Moore humor en actie scènes zijn verdwenen en er is gekozen voor een wat edgier Bond. Dit keer krijgt hij geen opdracht, maar gaat het gevecht zelf aan. Een leuk gegeven voor een spannende film. Helaas is het verdere verhaal maar saai. Veel te langdraderig allemaal. De schurk die Davi neerzet is opzich niets mis mee. Het hele drugs gebeuren vond ik niet bijster interessant om te volgen. Jammer dat een verhaal zo een film kan verpesten. De stijl is dan ook verder niets mis mee. Ook leuk om Del Toro als broekie in een Bond film te zien.

Om Bond wat harder in beeld te brengen is verder goed gelukt. Dalton lijkt zich meer op zijn plaats te voelen als 4e Bond, al lijkt hij op sommige momenten nog wat zenuwachtig en niet wetend wat hij nu met zijn spel van Bond aanmoet. Gelukkig past de humor en actie verder wel bij hem. Qua actie scènes wel wat mager. Het is allemaal niet zo leuk als in de vorige Bonds. Enkel de vrachtwagen scène zag er spectaculair uit. Naast het verhaal is ook de muziek van een nieuw iemand. Dit keer neemt Kamen de taak op zich, en doet dat lang niet slecht. Ook de titelsong is een van de besten uit de reeks, maar past niet echt bij de stijl van de rest van de film.

Een wat mindere Bond weer die toch wel de fun mist die de voorgangers wel hadden. Ook het verhaal helpt dus niet mee, en is overall nogal saai.

2.5*

Zeker één van de betere Bond-films. Ook al is de humor zeker niet verdwenen, de toon van de film is een stuk serieuzer in vergelijking met de eerdere Bonds. Dit komt mede door het feit dat Bond ditmaal om persoonlijke redenen op jacht gaat en ook door de wat geloofwaardigere bad-guy. Dit keer geen gek die de macht over de wereld wil, maar een drugsbarron (overigens goed neergezet door Robert Davi). Verder is de film zeer onderhoudend en bevat een aantal spectaculaire en goed gefilmde actie-scenes.

Dit was nog eens een goeie Bondfilm. Niet zo'n bijzonder verhaal, maar wist me toch tot het einde te boeien en bij duurt toch zo'n 133min. De klassieke elementen zitten er ook weer is en dit was toch alweer een tijdje geleden. Zo zaten er haaien en katten in en natuurlijk een overbekende en goeie titelsong.

Dit keer minder snufjes (Q komt ook maar na 2/3 van de film op de proppen), maar stoorde niet.

Net als in Quantum of Solance een beetje een buitenbeentje. Ook hier had hij in geen tijd om in de koffer te duiken met de Bondgirl (enkel Q mag bij hem in de slaapkamer ), drinkt hij zelfs z'n wodka niet op en Bond zint hier ook op wraak.

Alleen wat jammer dat er niet echt oneliners of humor in de film zit, maar voor de rest een puike Bond.

Aardige Bondfilm, die anders is dan zijn voorgangers en daardoor best verfrissend aanvoelt.

Bond is hier namelijk veel harder en meedogenlozer. Eigenlijk is het gewoon een wraakfilm, uitgevoerd door niemand minder dan James Bond. Timothy Dalton is ook een heel andere Bond dan Roger Moore. Waar Roger Moore een hoop humor in zijn rol legde, daar is hier maar weinig plaats voor humor en droge oneliners. Ik vind dat op zich wel jammer. Dalton is ook wel een mindere Bond. Hij doet wel zijn best, maar mist het charisma en de uitstraling die een Connery en Moore wel hebben. Wel is het leuk dat Q, die altijd maar in de schaduw staat van Bond, hier zijn grootste rol ooit heeft en gelukkig ook de nodige humor toevoegt aan deze film.

Robert Davi is een redelijke schurk, maar niet echt memorabel. Talisa Soto en Carey Lowell zijn mooie Bonddames en het verhaal is op zich niet verkeerd. Persoonlijk vind ik de titelsong van License to Kill ook een van de allermooiste uit de reeks. Sowieso hebben de meeste Bondfilms uit de jaren tachtig erg goede titelsongs. Al met al is het dus zeker geen slechte Bondfilm. De keuze om het eens anders aan te pakken is wel een goede, maar Dalton is en blijft gewoon een matige James Bond. Iets meer humor had License to Kill ook geen kwaad gedaan.

3,0*

Vermakelijk.

Het moge duidelijk zijn dat de makers na Roger Moore de Bondreeks een nieuwe wending gaven. The Living Daylights is een degelijk Bondfilm volgens de gebruikelijke ingrediënten. Deze Licence To Kill daarentegen breekt met de Bondtraditie.

Zo heeft de Britse regering deze keer geen opdracht voor de superspion, maar besluit Bond om The Punisher uit te hangen.
En dat is geen slechte zet, zo blijkt, want Licence To Kill voelt fris aan en kan de hele speelduur blijven boeien. Ook het feit dat de persoonlijke rekening van Bond niet te emo wordt (iets waar de films met Craig nogal last van hebben...) is een pluspunt.
Toch is e.e.a. wat minder. Zo blijft een echt Bondgevoel achterwege - de uitgebreide rol van Q ten spijt. Ook het geneuzel met de jaloerse Bondgirls past hier niet echt. Aangezien Licence To Kill een harde film wil zijn is zo'n kinderachtig gedoe misplaatst.

Timothy Dalton is puur qua acteertalent misschien wel de minste Bondacteur totnogtoe (George Lazenby daargelaten). Toch komt hij bij mij op plaats 3 te staan van favoriete Bondvertolkers. Enkel Sean Connery en Pierce Brosnan doen beter. Wat ik vooral leuk vind aan Dalton is zijn invulling van de rol. Hij begrijpt de rol. James Bond is een spion en hoort ongepolijst te zijn. Dalton mist anderzijds wel de gladheid en charisma van iemand als Connery. Ook zijn komische timing is verre van perfect.
Robert Davi is overigens een fijne badguy. Hij speelt geen overdreven slechterik die met een superwapen de wereld wil veroveren, maar een ietwat nonchalante en rustige drugsbaron.
De Bondgirls van dienst zijn qua acteren niet hoogstaand, maar zo'n Carey Lowell mag zeker gezien worden.

Zoals gezegd ontbreekt het echte Bondgevoel wat, maar afwisseling kan geen kwaad. De actiescènes zien er trouwens vrij goed uit.
Het gebruik van de Bondtune komt ietwat onstuimig over en ook de snufjes van Q zijn niet echt verfijnd - zijn oneliners daarentegen...
De titelsong is oké zonder meer.

3

Deze film is van het gelijke niveau als de eerste met Dalton, deze zou dus ook zijn laatste zijn, en ik denk wel dat het een goede zet was om Timothy Dalton niet langer aan te houden als Bond-acteur, ik vond hem niet echt de goede keuze voor de rol.

Maar de film blijft wel redelijk goed wat verhaal en actie betreft.

Jammer dat ze het na deze het voor gezien hielden met Dalton, of hield Dalton het nu voor gezien. In ieder geval leuke en vermakelijke Bond in ieder geval leuker dan Living Daylights, het lijkt hier of Dalton er meer lol in heeft en gegroeid is in zijn rol als Bond. Leuke bond girls, maar niet spectaculair.
Vond het wel heel leuk dat Q deze keer eens uit zijn vertrouwde lab werd gehaald en er met zichtbaar veel plezier Bond mocht bijstaan in het veld.Gemiddelde Bond, met gemiddelde actie en acteurs.
Wat ons nu wel opvalt is hoe de techniek in de loop der jaren is voortgeschreden, de actie en Special FX zien er een beetje gedateerd uit, maar dat is ook wel weer de charme van dit soort films.

Ja, hallo, lekkere Bondfilm zeg!

Eentje die wat dieper in de achtergrond van Bond graaft en toont dat de man ook gevoelens heeft. Dit is vreemd genoeg wel een Bondfilm die niet erg 'Bond' aanvoelt, gezien het thema, namelijk wraak.

Bond die zijn licence to kill kwijtspeelt en tegen de wil van zijn oversten ingaat om op zoek te gaan naar vergelding voor de dood van de vrouw van zijn vriend, die het wel overleeft maar ernstig verwond raakt. Sowieso best een harde Bondfilm - het onschuldige is er wel vanaf in deze film.

Alles klopt eigenlijk: Dalton is als Bond erg goed (waarom is hij zo snel afgeserveerd?): hij is misschien ietwat meer gespannen en serieuzer dan andere Bondacteurs, maar past perfect in deze film. Twee erg mooie Bonddames, een leuke bijrol van Q en de jonge Benicio del Toro, een bad guy die echt slecht is en angst inboezemt en een zinderende finale met spectaculaire achtervolgingen en heel wat explosies.

Heel goed.

Licence to Kill is de tweede Bond film van Timothy Dalton en deze film is een stuk minder dan The Living Daylights.

Het verhaal van de film is zeker orgineel Bonds vriend Felix Leiter word mishandelt en zijn vrouw word vermoord en Bond is uit op wraak Maar M wil niet dat Bond zich met deze zaak bemoeit en M pakt Bonds Licence to Kill af als Bond niet luistert, Dat Bond op wraak actie gaat is een leuk idee Maar ondanks dit leuke idee ben ik toch geen fan van Licence to Kill.

Dat ik geen fan ben van deze film komt vooral door Timothy Dalton, in The Living Daylights deed Dalton het nog wel aardig. Maar in deze film komt hij over als een kille moordenaar die er de hele film chagerijnig rond loopt en ook nog eens eigenwijs is De mannier hoe hij Q behandelt vond ik totaal niet leuk, De beste man probeert Bond te helpen en krijgt er nou niet bepaalt dankbaarheid voor terug

Maar ook de Bond meisjes in deze film zijn niet goed. Carey Lowell als Pam Bouvier acteert goed maar haar personage is irritant bij Talisa Soto als Lupe Lamora is het omgekeerde het geval Talisa Soto acteert slecht maar haar personage is leuk.

Robert Davi als Franz Sanchez acteert erg goed maar geef mij toch maar Gert Fröbe als Auric Goldfinger.
Anthony Zerbe als Milton Krest acteert goed maar wat vind ik zijn personage irritant.Ook erg irritant is Benicio Del Toro als Dario, Benicio Del Toro acteert mischien wel goed maar zijn personage is verschikkelijk irritant de manier waarop Dario lacht in de film vind ik verschikkelijk en dat hij Bond aan het eind van de film in zijn gezicht spuugt vond ik niet erg in een Bond film thuis horen.

Op actie gebied valt deze film tegen de mannier hoe Bond Sanchez in het begin van de film pakt vind ik belachelijk, verder zit er in het midden van de film nog wat onderwater actie wat niet echt kan tippen aan eerdere onderwater scenes eerder in de reeks daarna wordt het wat beter als Bond het vliegtuig weet intekomen de mannier hoe hij erin komt is wel spectaculair , daarna gebeurt op actie gebied een tijd lang niet zo veel spannens , maar aan het eind is er een uitstekkende actie scene waar erg veel tankers in voor komen dit is een erg spectaculaire scene

De film wordt vooral na de actie scene onderwater en met dat vliegtuig langdradig Hoe Bond Sanchez weet opstoken tegen Krest vond ik een niet erg intressant stuk en eigenlijk ook erg ongeloofwaardig en langdradig

Leuk is dan wel de grote rol die Q in deze film speelt , alleen de manier waarop Bond hem behandelt vind ik niet kunnen.

Deze film had best wel een goede film kunnen zijn als het geen Bond film was Robert Davi als Franz Sanchez ,Benicio Del Toro als Dario, en Anthony Zerbe als Milton Krest spelen niet slecht maar het zijn geen personages die ik in een Bond film vind thuis horen.
Daltons benadering van de rol vind ik niet zo goed in deze film , Ik snap dat Bond wat minder vrolijk is dan anders als hij op wraak tocht is. Maar dat betekent nog niet dat Bond dan maar een meedogenloze zak moet zijn. die perse alles alleen wil doen , die ondankbaar doet tegen iedereen die hem wil helpen.

Ondanks dat het idee leuk is van Bond die wraak wilt nemen mist deze film totaal de sfeer die ik in een Bond film wil hebben
1,5 ster voor deze film

Na de redelijk grote turnover van de Bond reeks met de vorige Bondfilm, The Living Daylights, was het logische vervolg dat het volgende deel in dezelfde lijn der verwachtingen zou liggen. Dat betekende dus dat John Glen zijn 5e Bondfilm mag gaan regisseren, samen met wederom Timothy Dalton. Maibaum en Wilson zijn weer voor het script aan de slag gegaan, dus hopelijk een succes. Persoonlijk vond ik The Living Daylights een net wat te warrig verhaal te hebben en was overall niet heel erg memorabel.

Wel was Bond duidelijk wat meer de serieuzere kant opgegaan, wat dus zoals gezegd ook te verwachten is in Licence to Kill.

Maibaum en Wilson zijn namelijk het script gaan schrijven om zo goed mogelijk aan Dalton te passen. Ik vind dat wel tof, dat deden ze ook altijd met de Moore films. Dat waren wat licht komische films, terwijl de Daltons veel en veel donkerder en serieuzer zijn. Nu heb ik helaas nooit de boeken van Fleming gelezen, maar volgens de lezers was de Bond uit de boeken dus meer zoals Dalton dan als Moore. Ikzelf vond de charismatische combo van Connery altijd wel tof, maar alles vind ik al beter dan Moore. Dat waren gewoon niet mijn type Bond films.

Zodra de openingstune begint te spelen na de fameuze barrelscené zit ik er al weer helemaal in. Ik moet echt vaker Bondfilms kijken . Het 007 gevoel is terug. De intro begint wat onrustig met een stuk of 3 verhalen, maar uiteindelijk wordt het een en ander duidelijk. Wat volgt is een heerlijk stukje Bond. De intro's moeten altijd bomvol spektakel zitten en Licence to Kill levert af. Uiteindelijk wordt er vanuit een helikopter een vliegtuig binnengehengeld en parachuteren ze naar een bruiloft. Awesome. De overgang naar de title song is lekker soepel. Die is trouwens best aardig, Gladys Knight heeft een lekker souly nummer wat lekker 80s/90s aanvoelt. Ik moet wel zeggen dat na zoveel jaar de Maurice Binder stukken gewoon echt oud zijn. Ik heb het wel gezien, ze lijken allemaal op elkaar en amper meer vernieuwend. In de 60s was het nog wel geinig maar het is nu 1989 en het lijkt alsof het in elkaar is gezet door een havo studentje (no offence naar havo uiteraard). Gelukkig zitten er wel naakte chicks in. Jeuj.

Enige wat verder opvalt is dat good old John Barry de muziek niet gedaan heeft. Na 11 films is dat toch best opmerkelijk. De beste man was echter ziek en schijnbaar ook gefrusteerd na wat gehanes met A-ha over de rechten van de vorige film. Maar ach, Michael Kamen is zijn vervanger en dat is met recht één van mijn favoriete composers. En ik kan nu al verklappen, die soundtrack is echt geweldig. Het doet het werk van Barry beetje voorkomen als kinderachtige riedeltjes, terwijl de muziek in Licence to Kill zo in een blockbuster kan uit de 21e eeuw. Echt heel vet.

Het verhaal van Licence to Kill is allemaal wat simpeler. Ditmaal geen badguy die world domination wilt, maar gewoon een simpele drugsbaron die miljoenen wilt verdienen. Het is dus allemaal wat geloofwaardiger dan geheime organisaties die kernbommen jatten etc. Wel grappig om te zien dat een 21-jarige Benicio Del Torres ook een rolletje heeft als badguy (best wel geniaal rolletje trouwens). De badguy past dus ook weer wat beter in het meer donkere thema en wordt gespeeld door Robert Davi en is echt een geniale badguy. Hij is echt cold blooded en als hij Felix Leiter bijna vermoord zint Bond op wraak. Dat ziet de MI6 echter niet zitten en daarom wordt hij ontslagen.

Het tempo van de film ligt ook lekker hoog. Er zitten echt veel spectaculaire scenes in, van het waterskiën achter een vliegtuig tot het vechten met een opgezet zwaardvis. Tof en o zo typisch Bond, maar hier heb je nog een soort van realistisch gevoel ook. De actie is wat strakker, zo nu en dan wat gruwelijker. Zo zitten er paar geinige death scenes in die in eerdere Bonds totaal niet zouden passen. De scenes met de haaien is trouwens zoiets wat mij als kind onwijs is bij gebleven. Ik wist alleen niet dat het in deze film zat. Ook de decompresser scene is vet.

Alhoewel de film dus wat serieuzer is, is Licence to Kill op juiste momenten ook echt wel grappig. Q heeft meer screentime dan ooit, waardoor ik zelfs een paar keer heb moeten lachen.

Enige minpuntje is dat de Bondgirl gewoon geen sex appeal heeft. Ja, wellicht paste dat ook beter in de 'nieuwe' Bond, maar ik wil wel een lekkere chick hoor. Dit is 3x niks.

Maar uiteindelijk is Licence to Kill echt goed. De actie is echt fantastisch, denk dat dit de Bond is met de tofste actiescenes. Vooral de hele eindscène is 1 groot ontploffing etc. Dat is in weinig Bondfilms, laat staan andere films uit die tijd, geëvenaard. Het serieuze aspect spreekt me wel aan, maar de film wordt nergens te algemeen: het blijft een op en top Bondfilm. Ik snap de lage waardering voor deze echt niet, want dit is nu één van mijn favoriete.

De 2e en laatste Dalton Bondfilm. En ondanks dat hij een serieuzere Bond vertolkte deed hij het niet slecht. Alhoewel ik hem qua uitstraling wel het minst van alle acteurs vond. Maar qua acteren zelf was het best goed. Qua spektakel word het beter en beter voor de liefhebber van (overdreven) actie. Daar zit er genoeg van in deze film. Gewoon leuk vermaak.

Wonderbaarlijk, bij herziening blijkt niet License To Kill, maar toch Living Daylights de beste Bond-film met Dalton voor me te zijn. In mijn herinnering was deze film een aaneenschakeling van rauwe hoogtepunten met haaienaanvallen, ontploffende hoofden, mensen in versnipperaars en een spectaculaire achtervolging op het einde, maar ik was hierbij het ronduit zwakke begin kennelijk helemaal vergeten. Bondfilms blijven dan toch die neiging tot het cartoonesque behouden, zoals hoe Felix Leiter op het einde van de film kan lachen om grappen over het gaan vissen nadat zijn been door een tijgerhaai is afgebeten en zijn vrouw is vermoord door gangsters, dit vloekt toch enigszins met de rest van de film. Hoe Bond daarnaast alsnog bij de geheime dienst mag blijven is me helemaal een raadsel.

Maar goed, Dalton blijft heer en meester met zijn ruwe charme. Davi is een uitzonderlijk enge badguy, terwijl Carey Lowell zich toch echt met gemak mag zetelen tussen mijn favoriete Bondgirls. De locaties zijn interessant, de actie is spectaculair en het acteerwerk is erg goed. Ondanks het cartoonesque intro, waarbij het niet duidelijk is welke kant deze film nu precies op moet gaan, blijft License To Kill toch nog steeds wel een van mijn favoriete Bondfilms.

"Compliments of Sharkey!"

Timothy Dalton's tweede Bond-film.

De film zou oorspronkelijk plaatsvinden in China en Hong Kong maar dat is veranderd om budgettaire redenen. Ik denk dat dat beter zou zijn geweest, de film is niet heel bijzonder zo.

Licence to Kill word geprezen door 007-fans en door regisseur John Glen zelf, voornamelijk omdat hij zo realistisch zou zijn. Daar ben ik het niet mee eens, vooral het feit dat Bond nadat hij zijn ontslag heeft ingediend en zijn eigen gang is gegaan in zijn persoonlijke vendetta alsnog word aangenomen bij MI6.

De film ziet er wel goed uit en het word nergens echt gedateerd. Al heb ik wel eens betere ontploffende hoofden gezien.

Michael Kamen heeft de soundtrack hier overgenomen van John Barry. Het is natuurlijk wel veel minder, vooral in het begin van de film, maar naar mate de film vordert zitten er toch een aantal sterke momenten in de muziek. Van alle James Bond-films heeft Desmond Llewelyn als Q hier de grootste rol. Voor zijn dood in 1999 was hij ook de enige die alle Bond-films met elkaar verbond. Ook is dit de laatste Bond-film die door John Glen is geregisseerd, door Richard Maibaum is geschreven, met titels van Maurice Binder en met Caroline Bliss als Moneypenny en Timothy Dalton als 007. We kunnen dus spreken dat het het einde is van een generatie Bond-films.

Een erg vermakelijke James Bond met de nodige actie, goede stunts en goede effecten. Maar toch wel wat minder als The Living Daylights.

Geen slechte film, al voelt het nergens als een Bond aan. Dat laatste is gek overigens, met een grote rol voor Q, enkele gadgets (zij het vrij plausibele), verschillende locaties op de wereld, de omgang met de vijand (op bezoek, dat soort dingen) en nog veel meer andere ingrediënten. En toch werkt het op dat niveau niet. Want de locaties zijn fraai, maar het is jammer dat er een fictieve Zuid-Amerikaanse als decor wordt gekozen waar we verder vrij weinig van zien. Ook is Dalton vrij van enige vorm van charisma. En hoewel prima het toneel op kan in een stuk van Shakespeare faalt hij eigenlijk als Bond. One-liners komen er bij hem niet goed uit, en als sophisticated Brits geheim agent is hij nooit geloofwaardig. Daarnaast is Daltons Bond vrijwel inwisselbaar voor enig ander personage.

Wat wel werkt is het geweld, dat vrij hard en rauw is. Hierdoor is de film als actiefilm prima geslaagd en als suspensethriller op momenten ook. Die rauwere Bond is ook prima, alleen mis ik gewoon wel een vleugje humor ernaast. De actie is ook goed en overzichtelijk gefilmd en kort genoeg om opwindend te blijven en ook met genoeg afwisseling. De Bond-meisjes zijn best leuk, net als de rol van Leiter in het begin van de film. En al die goede punten maken dat dit, los van de reeks, een heel behoorlijke film is die de volle speelduur weet te boeien. Geen wereldschokkende cinema, wel goed popcornvermaak. 3,5*.

Weinig overtuigende Bond met de grootste onbekende vertolker van dit personage Timothy Dalton. Het is niet dramatisch slecht wat ie doet, maar het doet ook niks met je. Beetje vlak dus en dat past niet als in dit deel onze spionnenvriend op een persoonlijke wraaktour is. Qua plot is het weer lekker ridicuul met opvallend veel ontmoetingen tussen Bond en de slechterik. Het einde met onwaarschijnlijke taferelen maakt nog wel wat goed, als je het allemaal maar niet te serieus neemt.

Licence to Kill

De tweede en laatste Bondfilm van Timothy Dalton. Licence to Kill staat bekend om zijn harde, realistische stijl en het wraakmotief van 007. Het wraakmotief zien we niet vaak in een Bondfilm (Quantum of Solace is een uitzondering) en Dalton mag dan wat charme en humor missen, als wraakengel is hij ijzersterk.

De harde, expliciete scènes zien we ook niet vaak in een Bondfilm maar hier past het wel. Bond krijgt te maken met een drugskartel onder leiding van Franz Sanchez (Robert Davi) die Felix Leiter, Bond's vriend van de CIA, en diens vrouw aanpakken. Bond zweert wraak en zelfs zijn eigen MI6 probeert hem te stoppen. De manier waarop Bond te werk gaat is lekker klinisch en veel tijd voor humoristisch gezwets of een romantische rendez-vous heeft hij niet. Ook wel eens verfrissend alhoewel je het toch mist. Net zoals Quantum voelt het niet echt als een Bondfilm. De Bondgirls zijn een beetje wisselvallig. Talisa Soto is prachtig maar heeft een erg magere rol en heeft weinig te doen. Carey Lowell heeft juist een erg actieve rol maar is wat vlak en mist charisma. De bad guys zijn geweldig. Davi mag zich uitleven en is lekker dreigend, keihard en maniakaal. Leuk om Benicio Del Toro te zien als handlanger van Davi. Over maniakaal gesproken, die ogen, die stem... Erg knap gedaan van mr. Del Toro.

Licence to Kill mist het echte Bond gevoel maar is een rechttoe rechtaan wraakfilm. Ook wel eens lekker.

De tweede en helaas laatste Bondfilm met een overtuigende Timothy Dalton als de keiharde en op wraak beluste James Bond. Dalton trachtte met zijn vertolking terug te keren naar de Bond van Ian Flemming en hij is daar naar mijn mening erg goed in geslaagd.

Carey Lowell als CIA-agente Pam Bouvier is een sterke Bondgirl die getuige het bargevecht haar mannetje naast Bond kan staan. Talisa Soto als Lupe is beeldschoon, maar haar rol is niet erg sterk uitgewerkt. Robert Davi als drugsbaron Franz Sanchez is één van de meest dreigende en realistische Bondschurken. En Benicio Del Toro als Dario, het hulpje van Sanchez, kan als geen ander de rol van halve gek spelen.

Wayne Newton als oversekste cultleider Joe "Bless your heart" Butcher moet een komische noot in de film brengen en dat lukt best goed. David Hedison speelt voor de tweede keer Felix Leiter (hij deed het ook al in Live And Let Die). Hij doet het redelijk goed, alleen is hij aan het eind van de film opvallend opgewekt ook al werd hij door een haai half opgegeten en is zijn kersverse bruid verkracht en vermoord.

Hoewel het verhaal goed in elkaar zit is het toch heel ongeloofwaardig dat een slimme schurk als Sanchez nooit te weten komt wie Bond werkelijk is, hoewel die Sanchez aan het begin van de film heeft gevangen genomen en vervolgens de hele film door zonder vermomming de organisatie van Sanchez aan het saboteren is, totdat Bond het hem zelf verteld... en dan gelooft Sanchez Bond ook nog meteen dat hij MI6 de rug heeft toegekeerd en als huurmoordenaar voor Sanchez wil werken.

Een ander minpuntje aan Licence To Kill is de soundtrack, ik vond deze niet heel erg memorabel en passen bij een Bondfilm. Deze minpunten verhinderen mij om de volle 5 punten aan deze erg vermakelijke film te geven, ik vind hem dan ook iets minder goed dan die andere Bondfilm met Timothy Dalton: The Living Daylights.


Felix Leiter: "Where's my wife?"
Dario: "Don't worry, we gave her a nice Honeymooooon!"

M: "This private vendetta of yours could easily compromise her Majesty's government. You have an assignment, and I expect you to carry it out objectively and professionally!"
Bond: "Then you have my resignation, sir!"
M: "We're not a country club, 007!"

Bond: "Pam, this is Q, my uncle. Uncle, this is Miss Kennedy, my cousin."
Q: "Ah, we must be related!"

Bond: "In my business you prepare for the unexpected."
Sanchez: "And what business is that?"
Bond: "I help people with problems."
Sanchez: "Problem solver."
Bond: "More of a problem eliminator."

Sanchez tegen Bond alvorens hem in een cocaïneversnipperaar neer te laten: "When you are up to your ankles, you'll beg to tell me everything. When you are up to your knees, you'll kiss my ass to kill you!"

Snoeiharde Bond die het bij herziening weer een stuk beter deed. De serieuze Dalton past prima in dit grimmige verhaal, voor frivoliteiten is dan ook weinig ruimte en de schurken Davi, Zerbe en Del Toro zijn harder en persoonlijker dan ooit. Bondgirls zijn ook meer dan in orde: Lowell is een pittige dame en Soto om door een ringetje te halen.

Klassieke actie-scenes als het watervliegtuig en de grinder tenslotte maken hier een topper in de serie van.

Positief verrast door de "Timothy Dalton reeks" welke helaas maar twee delen heeft mogen duren. Inderdaad een ander soort James Bond dan je voorheen zag, veel harder en grimmiger. Dit beviel mij goed, met dit tweede deel als favoriet. Robert Davi is een goede villain en komt in de rol als cartel baas geloofwaardig over. 4*.

Naar mijn gevoel zijn Licence to Kill en From Russia with Love twee James Bond-films die buiten de reeks ook staande blijven. Ongeacht het feit dat het Bond-films zijn, vind ik het beide zeer sterke prenten.