Meningen

Deze film van de gebroeders Dardenne haalt het niet bij hun meer recente werk (L'Enfant, La Silence de Lorna). Het opvallende, soms al te opdringende camerawerk zorgt ervoor dat niet altijd duidelijk is waar Émilie Dequenne mee bezig is.

Opmerkelijk regiedebuut van Jon Stewart, die inmiddels heeft aangekondigd dat hij gaat stoppen met zijn satirische “Daily Show”, helaas.
De film probeert een realistisch beeld te schetsen van de ervaringen van journalist Maziar Bahari in de Iraanse gevangenis. Uit alles blijkt dat Bahari geen hoge dunk had en heeft van de mensen, die hem daar vier maanden lang ondervroegen of zoals hij in commentaar zei: “They think they know everything, even though many in the government are utterly ignorant about what's going on outside of the small rooms where they beat people up.” Opmerkelijk dat zijn kwelgeest Javadi —die van alles en nog wat als porno kwalificeert— de oren pas werkelijk spitst wanneer Bahari seksueel getinte verhaaltjes verzint over massagesalons.
De film roept herinneringen op aan L'Aveu (1970) van Costa-Gavras, maar is een stuk minder brutaal.

Keiharde confrontatie met waartoe vooroordelen en/of waanideeën uiteindelijk kunnen leiden. Want... als het niet in m’n vooringenomen denkpatroon past, dan interesseert de waarheid mij niet.

De gebeurtenissen in Rosewood zijn een angstaanjagend voorbeeld van hoe ver mensen kunnen gaan in hun haat ten opzichte van andere bevolkingsgroepen. De film confronteert eenieder met de donkerste kanten van menselijk denken en menselijk gedrag.

Talrijke recente incidenten (o.a. Oslo) leren dat dat ook heden ten dage nog onverminderd actueel is. Schrijnend vind ik het dat deze inktzwarte bladzijde uit de Amerikaanse geschiedenis meer dan 70 jaar in de doofpot is gebleven.

Opnieuw een aangrijpende film trouwens van John Singleton (Boys N The Hood; Higher Learning) met prima vertolkingen van Ving Rhames, Jon Voight en Don Cheadle (een van mijn favoriete acteurs).

Mijn eerste kennismaking met een film uit Thailand is mij redelijk goed bevallen. Het is weliswaar een erg clichéverhaal –meisje krijgt jongen, meisje krijgt jongen niet, meisje krijgt jongen alsnog– maar de humor afgewisseld met een beetje drama maken het geheel tot een aangename romcom, die best lekker wegkijkt. Naar verluidt gefinancierd door het jubilerende Bangkok Transit System (BTS) en allicht daarom zijn er zoveel scènes in de metro en de skytrain.

Romantisch drama tegen de achtergrond van de gespannen verhouding tussen Oost-Duitse jongeren en de repressieve autoriteiten in de maanden en weken voorafgaand aan de bouw van de Berlijnse muur. Een aardig coming-of-age verhaal, die evenwel niet helemaal van de grond komt. Het einde vind ik weinig bevredigend.

Drama over een humeurige schrijver met narcistische trekjes. In de kern een aardige karakterstudie, maar geen film die lang zal blijven hangen.

Wat mij betreft niet een helemaal geslaagde mix van een psychologisch drama en een misdaadverhaal. Dat komt allicht omdat het hoofdthema (pokeren) bij mij op geen enkel moment interesse kon wekken. Niettemin degelijke rollen van Matt Dillon en Edward Norton. Het geschmier van John Malkovich daarentegen was al snel vrij irritant. De dames (Gretchen Moll en Famke Janssen) doen enkel voor de versiering mee.

Zelden of wellicht nooit zo’n stompzinnige rechtbankzaak gezien als in het tweede deel van deze film. Ik heb op sommige momenten dubbelgelegen. Vooral Ginger Rogers is in topvorm en hoewel zij bij het maken van deze film al vooraan in de dertig was, speelt zij op geloofwaardige wijze een achttienjarige. Tussen de bedrijven door gooit Rogers er ook nog eens een schitterende charleston uit, andermaal het bewijs dat zij naast acteren ook voortreffelijk kon dansen.

Een heerlijke slapstickachtige film, goed voor vijf kwartier puur amusement.

Film over twee jonge vrouwen die verzeild raken in een afgelegen pleisterplaats in de outback. Gezien de entourage is het verhaal weinig verrassend, afgezien van de vraag waarom zij daar überhaupt terechtkomen.

”What if?”

Levendige komedie over prinses (nu koningin) Elisabeth en haar zuster Margaret, die zich —totaal groen achter de oren—in mei 1945 laten onderdompelen in het volksfeest bij de einde van de Tweede Wereldoorlog. Geinige fantasie met lekkere onverslijtbare swingmuziek. Bel Powley (prinses Margaret) steelt de show met haar gevatte oneliners. Erg leuk gedaan.

”All that freedom to breathe. All that... what if?”

Rauw drama over de lotgevallen van Mazoeren, die in het noorden van Polen tijdens en in de eerste jaren na de Tweede Wereldoorlog getiranniseerd werden door achtereenvolgens de Duitsers, de Polen en de Russen. Onlangs heb ik van dezelfde regisseur de film Wołyń (2016) gezien over de gruwelijkheden, die begaan zijn in de aangrenzende regio Wolynië (nu Oekraïne).
Dit realistische drama over een weduwe en de man, die haar te hulp schiet, hakt er minstens zo hard in. De meedogen- en gewetenloze bejegening van burgers door verschillende machtshebbers is stuitend. De hoopvolle slotscène doet daar niets aan af.

In september 1922 werd het Griekse deel van de bevolking van Smyrna (huidige naam Izmir) verdreven door het Turkse leger én een grote brand. Die dramatische gebeurtenissen vormen in deze film het vertrekpunt voor een tragische liefdesgeschiedenis, die meer dan zestig jaar na dato beetje bij beetje ontrafeld wordt.

Geen topfilm, maar liefhebbers van romantische drama’s komen volop aan hun trekken.

Evgenia Dimitropoulou lijkt als twee druppels water op Juliette Binoche in haar jongere jaren.

Deze politieke thriller —bedekt met een stevige laag romantiek— gaat over de repressie van Joden in Polen ten tijde van de Zesdaagse Oorlog (1967/68) in het Midden-Oosten. Het verhaal is geïnspireerd door het leven van een Poolse schrijver, wiens politieke gedragingen door zijn eigen vrouw gerapporteerd werden aan de Inlichtingendienst.
Prima geacteerd door Magdalena Boczarska in de titelrol en door Robert Więckiewicz als haar opdrachtgever, die zijn jood zijn lange tijd verborgen weet te houden voor zijn superieuren. Film roept in de verte herinneringen op aan Das Leben der Anderen, maar haalt niet dat niveau. Niettemin best boeiend.

Eenzijdige, chauvinistische film over het verzet in India tegen de Britse overheersing. De Britse kolonisten worden steevast afgetekend als wreed en meedogenloos. Dat draagt ertoe bij dat het een bloederige actiefilm is geworden, waarbij de gevechten naarmate de film vordert steeds fantastischer worden. Dat kan niet verhelen dat er nogal wat gaten in het brokkelige verhaal zitten. De muzikale slotact slaat helemaal nergens op. Niet mijn ding. Van de 200 films uit India, die ik gezien heb, is dit met voorsprong de minste.

De film betreft de lotgevallen van bootvluchtelingen, gezien door de ogen van een jong meisje. Een geschakeerde film waarin de verschrikkelijke ervaringen van een Vietnamees gezin in het eerste deel fel contrasteert met het warme onthaal door een Canadese familie in het vervolg. De jonge Chloé Djandji zet een haast stoïcijnse hoofdrol neer. Het komt mij voor dat de film een raak beeld schetst van de ontberingen en problemen van vluchtelingen, ook in het huidige tijdsgewricht.

Een film over het maken van een film, waarvan de verhaallijnen een doorslag van elkaar zijn. Ik ben aangenaam verrast door dit concept, al had ik in het begin op een paar momenten even moeite om te bepalen in welke verhaallijn een scène paste. Een mooie film met verzorgd acteer- en camerawerk, een knappe montage en songs, die prettig in het gehoor liggen.

Na een tragisch voorval ontmoet een man met een mysterieus verleden een flierefluitend hoertje. Ze zijn elkaars tegenpolen, maar naar mate hun relatie zich ontwikkelt beginnen zij elkaars gedragingen te beïnvloeden en bij te sturen. Een interessant thema dat door regisseur Ratanaruang gegoten is in een trage film waarin nauwelijks iets wezenlijks gebeurt. Wat meer punch af en toe zou naar mijn mening goed zijn geweest voor het verhaal, dat ik nu te vlakjes vind.

Ondanks een overdaad aan bloed en lijken —doorgaans niet mijn ding— een erg geslaagde misdaadkomedie over een ontslagen bankmedewerkster, die onverwachts een enorme som gokgeld in de schoot geworpen krijgt met alle gevolgen van dien. Van de films van Pen-Ek Ratanaruang die ik tot nu toe gezien heb, vind ik dit met voorsprong de beste. Uitstekende, onderkoelde vertolking van Lalita Panyopas als de “gelukkige”. Prima soundtrack ook.

Docudrama over een begaafd meisje van zes jaar dat in 1960 als eerste zwarte leerlinge een “all white” school in New Orleans bezocht. Dat leidde tot felle protesten van blanke ouders en een onderkoelde ontvangst door het onderwijsteam. Een nieuw aangestelde onderwijzeres uit Massachusetts ontfermde zich over haar.

Een pijnlijk, waargebeurd verhaal dat je niet in de koude kleren gaat zitten. Opmerkelijke vertolkingen van Michael Beach en Lela Rochon als haar ouders en van de kleine Chaz Monet als het middelpunt van de blinde rassenhaat.

Knap schrijversdebuut van Elia Kazan's kleindochter Zoe, die met haar vlammende haar ook nog eens nadrukkelijk aanwezig is in de film. Best een aardig komedie met een origineel idee, al ging ik mij van lieverlee steeds meer ergeren aan het gedrag van Calvin, maar dat was volgens mij ook de bedoeling. Best onderhoudend, te meer omdat de hoofd- en bijrollen prima worden ingevuld, maar niet direct een film die lang zal blijven hangen ondanks het gave einde.

Eigenlijk een treurige film over een manusje-van-alles in een Parijs bordeel, dat op het punt staat van overheidswege gesloten te worden. Zoals wel vaker in de films van Patrice Leconte draait het om een buitengewone relatie tussen een man en vrouw. Uit bewondering voor haar schoonheid krijgt de simpele ziel zoiets als een haast obsessieve band met een van de prostituees. Hij staat evenwel machteloos wanneer hij zijn oogappel door verkeerde keuzes haar ondergang tegemoet ziet gaan.
Fraaie rol van Patrick Timsit en de prominente aanwezigheid van Lætitia Casta is uiteraard ook niet te versmaden, maar daarmee houden mijn pluspunten wel op.

Ontvoeringen zijn in Mexico aan de orde van de dag. Deze film is vooral een aanklacht tegen de apathische en corrupte houding van de autoriteiten. Er zijn beter films gemaakt over deze schrijnende problematiek.

De zoveelste film over de excentrieke miljardair Howard Hughes. Omdat de film na een aardig begin zich vooral richt op de onnavolgbare strapatsen van deze zonderling, schiet het verhaal alle kanten uit. Ik sluit niet uit dat dat ook de opzet was. Een hele reeks cameo’s van bekende Hollywood sterren ten spijt kan ik deze film om die reden evenwel maar matig waarderen, hoezeer Lily Collins nog zo haar best doet om er wat van te maken.

De film begint met een verkrachtingsscène, weliswaar met een knipoog maar toch… Vervolgens slaagt de film er niet in om zich te herstellen van dat liederlijke begin. Er komen sporadisch wel een paar leuke scènes voorbij. Over het geheel genomen is het echter een rommelige film over studenten, die zich te buiten gaan aan drugs, drank en seks, oftewel "Rock 'n roll", zoals Sean (James Van der Beek) te pas en te onpas roept. De cameo’s van Faye Dunaway, Swoosie Kurtz, Eric Stoltz e.a. zijn aardige intermezzo’s, maar het houdt allemaal niet over.

Zwakke film dankzij een belachelijk script, dat als los zand aan elkaar hangt en voortdurend alle kanten op schiet. Er is weinig mis met de schoonheid van Amber Heard, maar een paar acteerlessen alvorens voor de camera te verschijnen zou mooi meegenomen zijn.

Ik heb op verschillende momenten op het punt gestaan de film af te zetten. Had ik dat maar gedaan, want dit was gewoon zonde van mijn tijd. Hoezo komedie?

Onderhoudende thriller over de gespannen (en in toenemende mate spannende) relatie tussen een gehandicapt meisje en haar moeder. Het gedegen acteerwerk van Sarah Paulson en nieuwkomer Kiera Allen tillen de film naar een bovengemiddeld niveau.

Degelijk misdaaddrama, geïnspireerd door de affaire-Karel van Noppen uit 1995.

De tweede verhaallijn over Jacky's traumatische jeugdervaring had best wat dieper uitgewerkt mogen worden, want die vond ik veel interessanter dan de verhaallijn over de hormonenmaffia.

Jammer ook van het onwaarschijnlijke einde. Zoiets gebeurt volgens mij alleen in films.

Niettemin een goede film, maar Oscar-waardig? Dat denk ik niet.

Slot van de Rurōni Kenshin-trilogie. Van hetzelfde laken en pak als het voorgaande deel met een magere verhaallijn die enkel dient om de talrijke zwaardgevechten (en andere knokscènes) aan elkaar te rijgen. Het allereerste deel van dit drieluik is wel aardig, maar de beide sequels komen amper boven de middenmaat uit… tenzij je een liefhebber van dit soort vechtfilms, waarin overmatig veel bloed vloeit in een poging om het nog wat “indrukwekkender” te maken. Het is allemaal niet aan mij besteed.

Een must see voor liefhebbers van zwaardgevechtfilms. De dunne verhaallijn met nogal wat losse eindjes dient enkel om de talrijke, vaak warrige vechtscènes aan elkaar te rijgen. Choreografisch zitten die niet erg sterk in elkaar. Waar het eerste deel van deze trilogie nog enig drama bevatte, ontbreekt dat hier goeddeels. De dames Emi Takei, Yū Aoi en Tao Tsuchiya voegen niets toe aan het verhaal. Ze doen enkel mee als randversiering. Ik denk dat ik nog maar even wacht met het bekijken van deel drie.

Doorgaans heb ik het niet zo op films waarin knokpartijen en zwaardgevechten domineren. Toch is deze film mij goed bevallen dankzij het toegankelijke verhaal, de mooie settings en de choreografie van sommige gevechten. Ik heb begrepen dat dit het eerste deel is van een trilogie. T.z.t. toch ook maar eens de sequels bekijken.