Meningen

Ik ben positief over deze Man Of Steel.

Het verhaaltje van een man die alles kan heeft me niet zo echt geboeid, vanwege zijn onoverwinnelijkheid. Toch vind je in deze film idd een soort diepgang en emotie terug van het doel van Superman in het redden van de mensheid.

De cast is echt uitmuntend. Zelden zo'n overtuigend gevoel gehad bij de keuze van de karakterrollen in een heldenfilm (Loise past wel het minst van al): een kwaardaardige Michael Shannon speelt toch wel de pannen van het dak, Russel Crowe en Costner en Cavill doen het zeer voortreffelijk.

De actie is fantastisch. Zack Snyder is geweldig in het regisseren van megalomane gevechten, veel veter dan Nolan(ook al zal deze laatste vooral het overheersen van het realisme beamen). De kick en adrenalinerush het tweede deel is ongezien van begin tot het einde, ook al was het eindgevecht met Zod veel te uitgerokken .

Humor was minder, maar muziek daar kan je teksten over schrijven.
Ik doe het in 1 woord: uitmuntend.


3,5* en neigt naar iets meer.

Sterke vooruitgang na het slechte Live and Let Die.

Toon is iets serieuzer, tot die irritante Amerikaan weer op de proppen kwam. Christpher Lee speelt een stijlvolle slechterik, ook al zijn z'n bijbedoelingen redelijk flauwtjes. Mooie locaties, Bondgril, en degelijke actie maken van deze een goede Bondfilm.

Deze keer ook een beklijvend einde, iets wat we na de vorige delen niet gewoon zijn.

3*

Ontgoocheling.

Waar Anderson bij z'n vorige voltreffers keihard onder de nagels kroop, levert hij met The Master een bijzonder matte en fletse verhaallijn af. Geen karakterverandering, eindeloze herhalingen zorgen voor een rechtlijnig maar overbodig relaas. Waarom kiest Hoffman net Phoenix?Wat is zijn doel?Waarom geen zelfinzicht van Hoffman op het einde?Of Phoenix?

Het had zoveel interessanter kunnen eindigen met treffendere boodschap,ook al weet ik waarop de regisseur doelt.

Gelukkig zorgen de grandioze acteerprestaties van voor een degelijke film. Ik had Phoenix het beeldje gegunt, wat een acteur. Verder zaten sommige shots prachtig ineen (als Phoenix de deur inbeukt en op het veld gaat lopen, scenes in de shoppingmall;subliem gedaan).

Matige film en toch wel de minste film van Anderson tot nu toe. 3*

Ik had bij deze film een "how-low -can-you-go" gevoel. Na het geslaagde Meet the Parents moest er natuurlijk weer een sequel komen, met daarin ondermaatse en platvloerse pogingen tot humor als gevolg. Gewoonweg schandelig dat topacteurs zoals De Niro en Hoffman het zelfs durven hierin mee te spelen. Vito Corleone keert zich om in zijn graf.

Heb net het eerste deel van de film gezien. En ze krijgt nu al het maximum van de sterren.

Waarom? Maatschappelijke ideologische en geschiedkundige thema's in films, gecombineerd met een Italiaans familie-relaas met interessante personages waarin geluk en ongeluk worden afgewisseld, vind ik onverantwoord interessant.

De handelingen van verschillende groepen zoals betogingen van studenten, protesten psychiaters, militairen, arbeiders, economisten zijn boeiend, en moet in z'n tijdcontext worden geplaatst. Dit gecombineerd met een prachtige soundtrack en steengoede acteerprestaties zorgen voor een unieke filmervaring.

Minpuntje van de film is de achtergrond bij de autoscène's

Wat een ijzingwekkende film heeft Lars von Trier hier voortgebracht.

Muziek die echt onder de nagels kruipt, prachtige visuele shots ( paarden in de mist, de bol Melancholia, beginsequentie ...), uitmuntende acteerprestaties van de onzekere en suicidale Dunst, de gekwelde en doodvermoeide Gainsbourg en ik was ook aangenaam verrast door Surtherland. Perfecte casting imo.

Klein minpuntje vond ik de speelduur, maar ik neem aan dat von Trier ruime tijd wou vrijmaken, en de opbouw grondig wou verzorgen voor de fantastische climax.

Ik heb de sfeer nog niet vermeld, de trouw deed me sterk denken aan het gênante en misselijkmakende "Festen", hetzij op een minder expliciete manier, en het tweede deel van de film deed me op een of andere manier denken aan Donnie Darko, hetzij op een meer "volwassen" manier. Je voelt dat de wereld gaat vergaan, en de manier waarop de personages zich gedragen lijkt beangstigend realistisch. Vooral het personage die Gainsbourg neerzet.

Aparte en volgens mij de sterkste film met voorsprong van Trier tot nu toe. Waardering kan nog omhoog gaan naar 4.5* na herziening. 4* voorlopig dik verdiend.

Poging tot grappig of ludiek overkomen totaal mislukt. Een film die volgens mij nooit een film moest worden.

Ik ben ook voorstander voor bizarre tot inhoudloze films zoals Fear and Loathing of sommige Coenfilms. Maar dit gaat erover.

Leuke en goede acteurs dat wel, maar die worden in een zo banaal universum geplaatst zodanig dat ze het niveau niet naar boven kunnen tillen

Had meer in gezeten à la Ocean's Eleven. Maar dit was moeilijk 2u uit te houden.

Je hebt dan een Brad Pitt, een Julia Roberts en een Gene Hackman lopen, maar een sprankelende cocktail werd het allerminst. De regisseur kan ook geen enkele lijn trekken tussen het genre film die hij voor ogen had en verliest zichzelf een beetje hierin. Een tragikomisch romantisch therapeutisch drama-actiethrillertje ofzo?Het Oprah Winfrey gezever omtrent relaties was er echt te veel aan.

Volledig mee eens, de chemie tussen de sullige Hill en Pitt spatte van het scherm in het eerste uur van de film. De opbouw van een uitstekende script, de soundtrack en de zoektocht naar suc6 van het hoofdpersonage bleef aangenaam om volgen tot ongeveer de helft van de film.

Als je de vergelijking maakt met The Social Network, is het tweede luik van Moneyball een beetje langdradig, en lastiger om volgen. De vaart ( in eerste deel) die wordt geleid door het fascinerend mechanisme + wondermiddeltje van de statistiek in sport is dan uitgewerkt, om over te gaan naar de praktijk ( 2de deel).

Ik twijfel tussen 3.5 en 4. Nog even laten bezinken tot na herziening.

Herbekeken een jaartje later en nog beter gevonden.

Hangt een soort post-apocalyptisch sfeertje aan deze film. Je weet dat beide hoofdrolspelers in moeilijke omstandigheden vernesteld gaan geraken. Toch proberen ze er het beste van te maken om te overleven en de "vrijheid" te bereiken.

De regisseur slaagt hier volledig in dit weer te geven, maar soms is het idd beetje aan de langdradige kant (ondanks de 90 speelminuten). Mensen verwachten echter bombastische actie door de volgens mij verkeerd gekozen titel, en komen daardoor bedrogen uit.

Deze film heeft mij toch verrast, en is underrated imo.

Zelden in een andere film meegemaakt. Bovendien zijn de acteerprestaties van de hoofdrolspelers uitstekend en de FX verre van slecht! Verhoogd naar 4*.

Buiten de uitmuntende prestatie van Sam Rockwell, zie ik hier eigenlijk niet in waarom velen dit een klein meesterwerkje vinden. De film komt traag op gang, en er is moeilijk spanning te vinden. Mooie soundtrack idd, maar het geheel kon mij toch niet echt boeien. Of heb ik dan iets gemist?

Verrast door deze Moonraker.

Toegegeven, het einddeel is zwaar overdreven. Maar die opbouw is zeer sfeervol bijgestaan door prachtige muziek en degelijk camerawerk. Voorbeeldje : Hondenscène. De locaties zijn uitstekend gekozen, en ook fijn dat onze vriend Jaws weer van de partij is. Wat ook opvalt is dat het tempo er constant zeer goed inzit, ik heb me geen enkel moment verveelt. Zeer goed editing.
Verder leuk om zien hoe meer en meer ik gecharmeerd geraak door Roger Moore, enkel op z'n acteerwerk en prestatie van Bond weliswaar.

Ik had Moonraker gezien als minste van de Bondserie. Ik was fout. Beetje onderschat op MM is mijn mening. 3*

Zeer bizarre en verrassende film die idd doet denken aan het personage Dexter van de gelijknamige reeks.

Doordrenkt met zwarte humor verveelt deze film geen enkele seconde.

Dik verdiende 4 sterren!

Geen slechte film, maar had er wel veel meer van verwacht. Visueel spektakel dat wel, maar deze film mist de diepgang die het wil evenaren met films zoals Amelie Poulain, Eternal Sunshine, ...

Zat volgens mij veel meer in, maar toch degelijk.

Enkele geslaagde moppen maar al bij al een overmelige muppetshow en dat is jammer.

Ben helaas nooit echt fan geweest ( een voor mijn tijd show?) maar telkens als ik een legendarische scene op tv zie moet ik wel lachen. Animal is hilarisch, en steelt de show net als het mee-mee-mo typetje.

Amy Adams is een miscast, wat een boerinnetje is dat. Had liever een leuke frisse Anna Friel, Kate Perry, of Jennifer Morrison of ziets in dien aard gezien.

When Bollywood meets Hollywood. Dan krijg je zoiets als dit vrees ik.

Eindelijk de film gezien. Wat me eerst opvalt is de speelduur. Oké er moet veel aandacht besteed worden aan scenes die de goedheid van het personage Khan weergegeven. Het werd een waar epos waar zelfs Frodo met z'n ring niet aan kon tippen.

De film zit ook volgepropt met feiten die enigszins voor ongeloof en een gebrek aan realisme vatbaar zijn . Oa de dood van de kleine Sam. Ik speel al 15 jaar voetbal, heb reeds 100'en voetballen in geïncasseerd in lichaam gekregen( waaronder vele in het kruis helaas, de maag en het hoofd). En laat nu net het jongetje sterven aan een gescheurde milt door een bal vanop 15 meter . Zeer ongeloofwaardig.
Vervolgens wordt door dit feit de relatie tussen Khan en Mandira op de proef gesteld. En ja hoor, Mandira zegt met de verbloemde woorden dat Khan moet oprotten, aangezien hij de oorzaak van het probleem was (door zijn islamitische achternaam) dat Sam stierf. Komt ongeveer neer op het feit dat Willem een hotdog te veel at in het Philips stadium tijdens PSV-Feyenoord, en het daarom 10-0 werd, en daarom nooit meer hotdogs mag eten.
Wat hebben we hieruit geleerd? Trouw nooit met een vrouw als Mandira, of voor je het weet moet je handjes schudden met de president van de VS.
Ook de roadtrip die Khan aflegt is gewoon fenomenaal, ik had na de film direct zin om mijn backpack te gaan nemen en richting de VS te trekken om tegen een appel en een ei en de o-zo-vriendelijke-mentaliteit-van-gelijkgelovenden de staten te verkennen.
Het enige wat nog ontbrak op het eind van de film was de gezamenlijke kleurrijke dans met alle hoofdpersonages, lachend en blakend in de zon. Die zijn ze vergeten denk ik.

De rol van Khan wordt niet slecht neergezet door Shahrukh Khan. Maar eens je het gedrag en karaktertrekken van het personage voor een dag mag vertolken, kruipt de manier van doen zowieso in je bloed. (Als ik de vergelijking mag maken met Temple Grandin gespeeld door de fantastische Claire Daines) Overigens doet de hele cast over het algemeen niet slecht.
Verder valt op de technische aspecten van de film niet veel op aan te merken. Je ziet ook trouwens dat er veel geld achter de productie schuilt.

Al bij al een zeer matige film, die zoals alle Amerikaans en Indiaanse films een prachtige moralistische boodschap aan de medemens wil meegegeven. En daar op deze wijze niet in slaagt.
Ergens moet ik ook de woorden melig en zeemzoet in de beoordeling plaatsen. Bij deze.

2*

Dit is zonder twijfel de zwaarste film die ik gezien heb in mijn prille leven.

Zoals dennis1979 perfect verwoord is het nog vroeg hierover een stem uit te brengen, overmand door emoties. Maar volgens mij iets té veel emoties, waarbij Cassavetes vergeten is er luchtigheid aan toe te voegen, waardoor de film een beetje evenwichtiger zou worden.

Ik weet dat het moeilijk is, om bij dit thema over luchtigheid te praten, maar ik zit met een keiharde steen in mijn maag. En dat is niet echt de bedoeling na het zien van een film. Een film die ik waarschijnlijk nooit meer zal herbekijken, hoe mooi hij ook is.

Dat had ik bijv bij La Scaphandre et le Papillon niet. Ook een loodzware mooie film, maar daar heb je het steenmaaggevoel minder.