Meningen

Geslaagde film.

Prachtige animatie om je vingers van af te likken, een stabiele verhaallijn gecombineerd met een mooie mix van kleuren, leuke typetjes, en humor.

Enkel de Thomson en Thomson vielen door de mand. Ook de naïviteit op bepaalde momenten stoorden me, maar dit is nu eenmaal de stijl.

Had er veel minder van verwacht, positief verrast dus. Laat Code 37 links liggen, en ga naar deze Tintin voor de belgen onder ons.

Helaas niets meer dan een ordinaire sciencefinctionthriller.

Het beklijvende is eruit, de opbouwende scènes van deel 1 mis ik enorm. Toch wel jammer na de uitstekende voorgaande delen. De speelduur is overdreven, er gebeurt echt niet veel en alles is redelijk voorspelbaar. Dat was bij de vorige delen ook zo, maar je had dan veel meer waw-momenten.

De helft.

Hele poos dat ik deze heb gezien. Naar aanleiding van American Reunion vond ik het tijd de beter gekende (1,2, Wedding) te herzien.

Het verraste mij, maar toen ik de film had uitgekeken kwamen er een heleboel aangename herinneringen boven van de tijd toen ik American Pie voor het eerst zag: 14-15j.

Bovendien is de film op zich heel grappig, maar vooral tijdloos te noemen. Het is volgens mij ook de enige van het komedie-genre die nog zo sterk in zijn schoenen staat. Net zoals velen is Stifler het meest markante personage. Volledig terecht overigens, want naast de fijne grollen zet Sean William Scott z'n personage overweldigend enthousiast en geslaagd neer. Helaas kunnen Tara Reid en co dit minder. Nog een geluk dat het toen nog knappe meiden waren! Verder zijn de andere karakters en typetjes goed verdeeld en in evenwicht, wat leidt tot leuke gebeurtenissen.

De film verveelde bovendien quasi nooit(in tegenstelling tot het melige en langdradige Reunion): sterk staaltje editing en script dus.

Dit aangevuld met de gepaste teenrock-music en soundtracks van

YouTube - Harvey Danger - Flagpole Sitta [1997] - I'm Not Sick But I'm Not Well!,

YouTube - Barenaked Ladies - One Week (Video)

enz.... maken het simpelweg de beste tienerkomedie ooit.

Ik ben blij dat ik nog net bij de American Pie generatie hoorde, geeft een sentimenteel effectje mee aan een op zich weinig betekenisvolle film. Niets dan lovende woorden, en ongewone herwaardering van 3* naar 4*.

Helaas haalt deze het niveau van z'n voorganger niet. Soms kan er een lachje van af, maar de grappen vallen in herhaling.

Stifler en Jim's vader blijven sterk presteren, maar op de duur geraak je het snel gewoon.Het nieuwe na de eerste American Pie is er duidelijk af. De rest van de personages zijn gewoon aanhangels en hebben niet echt een reden om de film aanwezig te zijn. De "vriendenband"-boodschap valt hierbij ook in het water.

Altijd leuk om zo'n filmpje te zien, maar buiten enkele geslaagde grappen was deze redelijk flets.

De helft 2.5*

Toch weer een tikkeltje beter dan deel 2.

Toegeven, de humor is soms platvloers en de situatie tot het belachelijke getrokken. Toch zat er weer vaart in de film die geen enkel moment verveelde.

Dit komt omdat het personage Oz wegvalt, en de aandacht terecht meer op Stifler en Finch wordt gevestigd. De karakterswitch van die twee om een meisje te verleiden is het hoogtepunt van de film, sterk staaltje script.

halfje erbij. 3*

Enorm aangrijpende film over een koppel van leeftijd.

Haneke deelt in z'n films altijd een paar mokerslagen uit, rechtstreeks afkomstig vanuit de donkere psychologische kelders van het menselijk bestaan:

-de kaakslag van Georges aan Anne als ze niet wil slikken,
-de verpleegster die George uitscheldt als rotte vis terwijl hij zielsveel van z'n vrouw houdt,
-en natuurlijk de verstikking van z'n vrouw.

Dit maakt de film loodzwaar. Ik weet niet of Haneke de nood heeft om het publiek te schofferen of te raken, toch slaagt hij daar makkelijk wel in door z'n typische handelsmerk van rauw tot hard realisme.

Nog een woordje over de titel van film. Ikzelf ben nog een jonge knaap, maar Amour verwijst volgens mij naar hetgene wat Anne verlangde van Georges na haar operatie. Het vermijden van absolute aftakeling, en de besparing van deze feiten aan haar naasten.
Waarop George Anne verstikt ,hoe hartverscheurend (tevens ook zeer logisch) deze keuze voor hem was.
Dit is niet de liefde die in alle boekjes of happy-ending films wordt beschreven, maar volgens mij ware toewijding of liefde. Amour dus.

Lovende woorden voor zowel Riva en Trintignant, en nogmaals voor de serene verfilming van Haneke.


Deze film is tijdloos te noemen. Haneke's beste film: 4,5*

Annie Hall, ik bekeek hem toen ik 13 was en ik snapte er niet veel van. Een herziening 10 jaar later bracht logischerwijs veel meer appreciatie op voor deze heerlijke film.

Diane Keaton speelt het knappe naïeve studentje om op te smullen. Het personage van Allen wordt gekarakteriseerd door een typische overmatig psychoanalytische tot zelfs neurotische levenstijl ( hoe hij waarschijnlijk in het echte leven ook zo is).

Ik moet toegeven, de eerste 10 minuten had ik het moeilijk om erin te komen, maar dan raast de trein verder op een ongekende snelheid. Allen past een verrassende stijl toe, waar hij de kijker persoonlijk betrekt met ludieke en bizarre gebeurtenissen in de film. Ook de scene waarin Keaton en Allen keuvelen, en waarbij hun gedachten erbij staan beschreven is zo typerend en herkenbaar.

Het korte overzichtje in de laatste 3 minuten van de film is zelfs emotioneel. Het is als het ware een samenvatting van de gebeurtenissen in de film, in combi met de mooie soundtrack. Dit is gelijkaardige weerspiegeling van onze ( de filmkijker) persoonlijke liefdesverhalen, met negatieve maar vooral positieve gebeurtenissen. Een beetje Eternal Sunshine Of the Spotless Mind-achtige moraaltheorie.

Tijdje geleden dat ik een film 4.5 sterren gaf.

Vind ik persoonlijk één van de betere Vlaamse films. Zoniet de beste.

Het verhaal vertelt een zeer frisse, leuke kijk op het leven van mensen in de Antwerpse grootstad.

Een heerlijke soundtrack ook trouwens

YouTube - Magnus - Summer's Here (from The Body Gave You Everything) die de sfeer in deze film weergeeft, en waarop gemakkelijk aan het dansen geraakt.

I'm the King of the World (part 2) moet James Cameron nu wel denken na het tevoorschijn toveren van zijn tweede megalomaan meesterwerk. Hij lapte het ons al met Titanic, en probeert dit nu te herhalen met Avatar. Het resultaat is nu al bekend.

Het ongelooflijke box-office-succes in 1997 trok meteen de aandacht van mijn ouders. Ze besloten er een gezellig familietripje van te maken. Ik had mij ,tot op die dag in mijn prille leven (ik was 9), nog nooit zo geërgerd om juist die film Titanic te moeten zien op het scherm, terwijl ik de "badassmotherfuckerfilm" Donnie Brasco moest missen en die toen, op een snotaap zoals mij , meer indruk maakte. Uiteindelijk zoals voorspeld, stelde de film Titanic mij ietwat teleur, ter verbazing van mijn oudjes (ze trapten er helaas wel in). Ik vroeg mij resoluut af waarom er al die heisa was, omtrent een zinkende boot die 11 oscars (WTF!) meesleurde in zijn kielzog. Oplossing besefte ik pas paar jaartjes later, dat het natuurlijk om een Amerikaanse "wereldwonderboot" ging, en in de oscarjury zitten er... je weet wel.

Haha, mispoes dacht ik bij Avatar. Geen pro-Amerikaanse propagandaverhaaltje of bootfenomeen. Hoe ging meneer Cameron het deze keer oplossen vroeg ik mezelf af.

Techniek en vele jaren zwoegen in de duistere CGI kamers van het Nieuw-Zeelandse bedrijf Weta Digital (bekend van The Lord of the Rings van Peter Jackson) bieden het antwoord. En of het gelukt is. Enorme intense kleurenpaletten, prachtige georkestreerde actiescènes om je vingers af te likken. Maar lap, dat waren zo ongeveer slechts de 30 minuten van de 2.5 uur durende film, die mij echt hebben verheugd of konden overtuigen.

En daar hebben we het. Oké, respect voor Cameron en de crew en Cameron voor het uitvinden van het hele Pandora universum + het Na'vi volkje. Er kruipt tijd en vooral veel geld, maar dat was natuurlijk niet het probleem. Maar de inspanning gingen vanzelfsprekend meer naar het plak en knipwerk van de visual effects, dan naar de opbouw en de uitdieping van de karakterrollen van de hoofdacteurs. Deze worden letterlijk van het scherm geblazen door de blauwe wezens.

Als we dieper ingaan op de rol van de arrogante legeraanvoerder en de leider die op zoek is naar de grondstof, zorgde dit ook voor een kleine paradox vond ik. Refereert dit dan niet naar wat de Amerikanen doen in Irak. Teken van kritiek?Maar is Cameron dan geen zelf geen Republikein? Daarover vind ik geen verklaring . Ik zag trouwens nergens een Amerikaanse vlag, iets wat onze vriend Michael Bay zeker niet zal vergeten in zijn films.

Verder verzon Cameron hoogstwaarschijnlijk het scenario op 30 seconden tijd: Laten we het verhaaltje nemen van diene heldensamurai Tom Cruise, of de tekenfilm Pocahontas of gewoon hetzelfde scenario van een dozijn gelijkaardige films. Een liefdesverhaaltje, the usual tegenstribbelaars in de Na'vi stam, die als de tijd vordert natuurlijk wel zullen bijdraaien naar het hoofpersonage Jacksully...Mensen zullen daarvan wel smullen, en zeker de Amerikanen haha, of de oscarjury jippieeeeee.

Het spijt me James, ik niet.

Ik betrapte mij trouwens ook op enkele schaammomentjes of cliché's of hoe je het ook mag noemen. Het al zittend dansen van de hele Na'vi-clan, de evolutie van het liefderelaas tussen de 2 hoofdpersonages, de plotse samenhorigheidsgevoel van de wezens op Pandora tegen het hele leger, (vooral het wezen dat opperslecht was in het begin van de film dat opeens knielt voor de prinses, komaan zeg) net op het moment dat alles verloren leek. Het iets uniek doen van het hoofdpersonage om zo het vertrouwen terug te herwinnen. Déjà vu^ 100.

Besluit: de techniek in deze film overheerst de belangrijkste basic aspecten die elke uitmuntende film moeten bevatten namelijk scenario, acteerprestaties, diepgang en iet of wat emotie opwekkende filmfragmenten.

En dat is juist hetgene waar je de grens kunt trekken tussen bijvoorbeeld:

1) de onvergetelijke LOTR- saga, die een mengelmoes is van alle ingrediënten die een film goed maakt.

2) Avatar waarvan de belangrijkste ingrediënten ontbreken, maar omgeven is door een soort wondersaus genaamd CGI waarop de film enkel en alleen op steunt.

Om het verhaal kort te maken: 5 voor de legendarische filmervaring en 0.5 voor de rest. Nog nooit zo een gemakkelijke stem geplaatst.

En nu hopen dat de film die oscar krijgt voor Special Effects (wat ongetwijfeld zo zal zijn), en liefst niet zo veel meer dan dat. Want anders wachten er ons nog saaie toekomst in de filmindustrie tegemoet.

Maar die oscarjury... je weet wel.

2.5 *

Het is er zwaar over. Maar desalniettemin werkt het aanstekelijk.

Meng de verhaallijnen van 4 superhelden en probeer er het beste van te maken. Aan deze opdracht begon Joss Whedon bij het maken van The Avengers.

Ikzelf heb alle delen bekeken, en sommige waren zelfs het bekijken niet waard (Thor, Captain America), de overige delen waren best leuk (Hulk, Iron Man). Die twee laatste personages dragen volgens mij ook geheel de film, mede door de leuke toespelingen en uitstekende actie tot zelfs een grondige en diepe karakterschets. Mark Ruffalo is uitstekend gecast.

Het verhaal is tja, deja vu² en wederom lichtjes voorspelbaar, maar je moet een aangrijpingspunt hebben voor de motivatie van de superhelden natuurlijk.

De film moet het dus vooral hebben van de effecten en de (soms wel hilarische) confrontaties tussen de superhelden, en deze zijn zeer aangenaam voor de filmkijker. Je ziet ook op een bepaald moment dat de regisseur zich volledig uitleeft door een perfect gelijmde actietake van superheld tot superheld te realiseren. Erg "vet".

Verder had de film een halfuurtje korter mogen duren, sommige sequenties waren te uitgesponnen. Ook de toon van de film mocht beetje apocalyptischer zijn, dixit grimmiger en enger maar het blijft een heldenfilm voor alle leeftijden off course. En ja, de slechterik is een mietje.

Verrassend goed en zo beetje alles wat een heldenfilm moet bevatten 3.5*

Mooie film over personen die twijfelen over cruciale momenten in een mensenleven, gepaard met nostalgia en toekomstbezorgdheden.

Ikzelf zou me perfect kunnen vinden in sommige personages die in Away We Go de revue passeren. En wie niet uiteindelijk?

4.5 sterren