Meningen

Grappig toneelstukje met goed acteerwerk van een leuk samengesteld viertal die eerder al bewezen hebben dat ze tot de top behoren. Zet Polanski als orkestbegeleider aan het hoofd en je bekomt een leuke komedie die doorraast als een rollercoaster.

Alhoewel had ik graag gezien dat er een moment van beraadslaging tussen de ouders zou optreden waar alle problemen worden opgelost. Zo een beetje "na de kater verzoening", waar ikzelf altijd de plooien gladstrijk na een glaasje te veel gedronken te hebben . Polanksi zelf lost dit op door de 2 vrienden op het einde van de film terug samen te brengen, maar dat is volgens mij net iets te weinig.

Ik heb het nooit echt voor retro zwart- wit films gehad(buiten de Hitchcockers).

De acteerprestaties zijn wel oke, Bogart doet eigenlijk niet veel meer dan een half oerwoud afzagen met zijn gekraakte stem. Ingrid Bergman en Lazlio vond ik dan weer beter.

Ook de locaties zijn niet zo spectaculair. In het begin van de film toen het vliegtuig neerdaalde, dacht ik meteen aan een speelgoedvliegtuigje ( je moet eens goed kijken als het vliegtuig de grond raakt). De settings in Citizen Kane bijvoorbeeld zijn dan veel spectaculairder.

Maar al bij al deze was best wel aardig en bevat zo beetje alles wit er in die tijd "hot" was: onderdukking, liefde, hoop, vrijstrijders, vriendschap, verraad, patriotisme enz...

Toch 3.25 sterren waard.

Waw wat een geslaagde herziening.

Ik bekeek de film voor het eerst op mijn 11 jaar, en wat een ontgoocheling. Vervolgens een tweede poging op 15 jarige leeftijd en ik vond er nog steeds geen zak aan.

Tot gisteren dus. Ik las uit voorgaande berichten dat sommige mensen de film saai vinden, wel ik had de indruk dat de film voor nog wel een halfuurtje mocht worden uitgeroken, waarschijnlijk door het abrupte einde. De cohesie tussen Nicholson en Dunaway is fantastisch, dit samen met sfeervolle setting en leuke humor à la Polanski en een goed verhaal( ik raad The Ghost Writer aan voor een meer hedendaagse complottheorie). En wat is Dunaway toch een mooie vrouw, direct nog eens Bonnie& Clyde herzien

Eindelijk snap ik de opzet van de film.

4 sterren.

Does the lion feel bad killing the gazelle? Do people feel remorse when they kill a fly?

De opbouw is langdradig op z'n Cloverfields en de familieproblemen omtrent een ladderzatte vader en doodzieke moeder is niet echt aangenaam te noemen, maar staan wel aan de basis van de ontwikkeling die het hoofdpersonage ondergaat gedurende de film.

Maar wat het meest stoorde is het waarom, hoe en wat. We zien het trio in het begin van de film in een grot kruipen waar zich een eigenaardig object bevindt. Enkele weken later ontwikkelen ze superkrachten . Echt meer diepgang omtrent dit thema wordt bewust door de regisseur of scenaristen links gelaten. Dit om de aandacht meer te focussen op het omgaan met superkrachten door tieners, dan in te gaan op het mystieke (zoals bijvoorbeeld Super 8 ).

Maar net dat vond ik jammer en daar slaat het script imo de verkeerde kant uit. Het mocht van mij

Want eerlijk gezegd, het ontwikkelen en onder controle houden van de superkrachten op een ludieke manier voorgesteld, is toch wel het sterkste moment van deze korte film vond ik toch, ook af te leiden aan het publiek rondom mij in de ciné. Toch blijkt deze keuze van de makers van deze film hetgene wat Chronicle onderscheidt met andere heldenfilms. Hoe wordt er omgegaan met de krachten die belanden bij labiele persoonlijkheden?

De dialogen en karaktertrekken tussen de personages in de film zijn op zich niet slecht en geven een realistische inkijk op de mindset van de moderne tiener. Hier een daar een beetje special effects tussenzwieren maakt het cooler al is het veel te bombastische einde volgens mij totaal overbodig. Maar ergens zaten we er allemaal op te wachten.

Wat mij vooral bijblijft bij deze film is het donkere sfeertje. Het doet mij zelfs terugdenken aan de mindere periodes van de middelbare school (13-18j) waar je met veel piekeren je "plaats" in de maatschappij en vriendengroepen probeert te vinden.

Veel potentie, maar toch minder dan dat ik had verwacht. 3*

Dit blijft een van de raarste films en moeilijkst in te schatten films die ik heb gezien de laatste jaren. De film heeft een mix van:

- geniale (?) tot overbodige scriptlijnen,

- prachtige cinematografie en effecten vs eigenaardige en soms lachwekkende make-up

- goed acteerwerk vs eigenaardige casting ondanks zeer bekende toppers

- zeer spannende en intrigerende ontwikkelingen vs slaapverwekkende momenten

- maar vooral unieke mysterieuze denkpistes vs vingerdikke moraliteit

Na een maand geraak ik er nog niet uit

Had dit al eerder geplaatst, een quote uit een artikel:

"The problem is there’s no emotional hook in this bloated fantasia of special effects and makeup wizardry; the passion is all in the brute labor of adapting David Mitchell’s novel for the screen.

...but there’s as much opportunity to get attached to characters as there would be watching people go by on a roller coaster..."

Wat een brolfilm.

Silverstone overacteert beroerd en is zo vervelend met haar onschuldig stemmetje dat ik haar zou willen doodzwaffelen. De vriendin van Silverstone in de film heeft net als Michael Jackson een huidoperatie ondergaan, in omgekeerde zin. En Paul Rudd moest zich schamen.Tal van clichés, oninteressant gezever en girlstalk bezorgden mij het zwaarste anderhalf uurtje in een half jaar vrees ik.

Enkel de cameltoe van een meisje op minuut 22 zal mij in deze film bijblijven.

Idd aangenaam filmpje, wijkt lichtjes af van de verhaallijjnen van oorspronkele horrorbeestjes. De film verveelt ook voor geen seconde en raast lekker door. Toch begon het bijj het einde toch een beetje te kriebelen

+1.

3 sterren lijkt mij oke.

De zwart wit stijl bevalt me helemaal, tevens de acteerprestaties van de hele cast.

Toch lijkt de film na een uurtje tempo te verliezen. In de film wordt keuze tussen z'n vrouw of Annik had breed uitgesmeerd, ik had eerder liever ingegaan op de relatie tussen hem en z'n band, of hoe de band omging met Curtis z'n problemen. Daardoor had hier meer ingezeten. De muziek en poëzie zijn wel prachtig.

Mooie film, maar mist dat tikkeltje.

Ik heb een topic geopend omtrent het personage neergezet door Cameron Diaz. Wat was zei voor iemand?

Verder op imdb door flickfix een mooie inschijn gezien over het onderwerp van de film:



She is dead the very second he stepped into that world. A seed that started even before the film begun. But we only notice the gears moving towards that end when shiet hit the fan, even though it's been moving the whole time.

Reiner had tried to lure him into this world way back, tempting him with greed, and he rejected. An offer far better than the one he was dealing with in the film. He then took up a different offer, the one in this film, because he's in trouble and needed this deal to bail him out.

The very second he took that offer, his loved one is dead. It's just a matter of time. But his naivety prevented him from seeing that truth.

That's the motif.

And if you insist in getting into plots, the cartel didn't care about truth. They cared about their image, sending messages that they can't be messed with. Your way of thinking does not apply to that world.

Interessante inkijk op de dolfijnenslacht in Japan.

De boodschap en vraag om steun van de jonge generatie om de slacht tegen te houden via deze docu lijkt me toch redelijk naïef. Ik ken de theorie over een individu die een heleboel kan veranderen, maar heeft het individu dan echt zoveel impact op de wanpraktijken van de Japanse regering? Hoe kunnen wij hun cultuur plots 180° laten keren. Ik begrijp zowel het standpunt van Pitakaas en tegenstanders.

Maar zwart-wit gezien komt het er ongeveer op neer dat de boeddhisten ons overhalen om te stoppen met de consumptie en slachting van koeien. Ik spreek de methoden om de dolfijnen af te maken helemaal niet goed, daar dient een volgens mij eenvoudige oplossing voor gevonden te worden. Maar ook in het Westen is dit niet allemaal kosjer: Earthlings (2005)

Het feit dat The Cove uiteindelijk zorgt voor ontslagen van de criminele mannetjes die voorkomen kan dan een gevoel van euforie doen opborrelen bij de geshockte en gekwetste kijkers, en een soort psychologische plijster op de wonde leggen. Maar de vraag of dit echt veel uitmaakt komt weer op. "Private Space", of het hoofd van de IWC wordt eenvoudig vervangen door een andere crimineeltje, en het thema over de wanpraktijken ivm met dolfijnenslacht geraken in een vicieuze cirkel terecht.

Helaas weet ook de docustijl "an sich" mij niet echt te overtuigen. Men probeert de spanning erin te brengen met de nachtelijke inbrekerspraktijkjes, maar dat er een marmot erbij word gehaald is toch wel overbodig. Wel een pluim aan de makers dat ze zoveel energie staken in technologie om op een duidelijke manier hun vondsten vast te leggen en te delen aan de wereld.

De film doet me sterk denken aan een hoop kippen die net onthoofd zijn en op een muziektoontje van Benny Hill rondfladderen. Zeer enerverend en chaotisch allemaal. Het absurde verhaaltje zelf kon mij wel bekoren.

Net de helft. 2.5*

Nog steeds de beste tienercollegefilm in mijn ogen. De intriges en gebeurtenissen zorgen ervoor dat je steeds verder wilt kijken, als het ware een Gossip Girl soap.

Ryan Philippe is geen slechte acteur, de rest doet zijn best, maar die film moet het daarvan niet echt hebben. Vooral de sfeer en het leven van een rijke luiskindje en de muziek gebruikt in de film zijn treffend weergegeven.

Cuse it's a bittersweet symphony....