Logboek

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 1,0 sterren

stem geplaatst

Bijzonder onsympathieke en vervelende film, die onthutsend traag is en veel te pretentieus. Zelfs een doorgaans prettige acteur als Nicolas Cage kan hier weinig van maken.

Nee, voor mij is dit echt een gedrocht van een film, die ik zo snel mogelijk wil vergeten.

Slecht, ondanks dat Cage ontzettend zijn best doet.

stem geplaatst

Smiley Face Killers wekte mijn interesse omdat het scenario is geschreven door Bret Easton Ellis. Ik heb al zijn boeken met plezier gelezen maar vooralsnog is Ellis als scenarioschrijver minder gelukkig. Zijn erotische thriller The Canyons (Film, 2013) was aan de saaie kant maar nog wel genietbaar. Deze Smiley Face Killers heeft in de figuurlijke zin weinig om het lijf. De openingsscene was in mijn beleving te walgelijk voor woorden en voegde niets toe aan het verloop van de film. Daarna krijgen we een film die qua stijl ergens tussen de coming of age films van Gus van Sant en het eerder genoemde The Canyons zit.

De beelden zijn grauw onscherp en traag. De sfeer van een gemiddeld Bret Easton Ellis boek wordt daarmee goed getroffen maar wat in een roman prima kan werken mislukt op film volledig. De personages zijn bordkarton en leeg. Het komt allemaal niet lekker uit de verf en sleept zich voort als een geconstipeerde slak. Het bij vlagen excessieve geweld is dan misschien nog leuk voor de liefhebbers maar is niet veel meer dan een lege huls omdat er nauwelijks relevante context wordt gegeven.

Toch was het niet allemaal slecht. De muziek zorgt wel voor een aangename sfeer en de mij onbekende actrice Mia Serafino speelde een verdienstelijke bijrol. Verder is het opvallend dat je aan alles merkt dat Bret Easton Ellis het scenario heeft geschreven maar dat deze film in tegenstelling tot zijn romans maar weinig weet te boeien.

Onder de streep is dit een zeer onsympathieke en langdradige film die alle negatieve recensies meer dan verdiend heeft.

Heel matig.

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,0 sterren

Het is altijd leuk als in ons eigen land weer eens een horrorfilm wordt gemaakt. Deze Jimmy heeft duidelijk gespiekt bij de Italiaanse voorbeelden uit de jaren 80. Het kleurgebruik doet denken aan Dario Argento en de kills zitten ergens tussen het werk Fulci en Bava in. Voeg daarbij een lading Nederlandse kneuterigheid zoals we die kennen van Dick Maas en je hebt een redelijk sfeerbeeld van wat Jimmy zoal te bieden heeft.

Vooraf had ik een hoge gunfactor voor deze film, maar een ronduit stupide scenario, een killer die je kent van de Slimste Mens en acteurs die wel eens voorbij komen in Oogappels en andere Nederlandse soaps maken, dat de film vooral heel gezellig blijft en nergens, spannend eng of interessant wordt.

Toch hoop ik, dat deze filmmakers positief de toekomst in gaan en nog meer kansen krijgen om hun creativiteit de vrije loop te laten want het potentieel om in eigen land weer eens een leuke horrorfilm te maken is er zeker.

Deze Jimmy is helaas aan de erg matige kant.

Hardcore never dies begint met een ergerlijke monoloog van de hoofdpersoon die doet vermoeden dat dit een lange en vervelende zit gaat worden. Vrij snel daarna wordt het gelukkig beter en slaagt de film erin om een typische jaren 90 sfeer neer te zetten. Alle details zijn keurig verzorgd en ook het acteerwerk van beide hoofdrolspelers is uitstekend.

Zelf ging in de jaren 90 door het leven als alto en had nagenoeg niets met de gabbercultuur. Nu 30 jaar later had ik gehoopt, dat deze film me wat meer inzage zou bieden over een subcultuur waar ik in alle eerlijkheid weinig van begrijp. De eerste drie kwartier van de film voldoen volledig aan mijn verwachtingen maar helaas maakt de film daarna een draai naar een inwisselbaar misdaadverhaaltje dat weinig tot niets weet te boeien.

Liever had ik meer karakteruitdieping gehad en achtergrond over de Gabbercultuur. In plaats daarvan krijg je een hele matige uitvoering van een willekeurige aflevering van Undercover.

Onder de streep voelt deze film vooral als een gemiste kans om een mooi sfeerbeeld over de jaren 90 in Nederland neer te zetten. De acteurs waren uitstekend, het idee was deels zeer de moeite waard maar uiteindelijk blijf je toch met een teleurgesteld gevoel achter omdat hier zoveel meer had ingezeten.

Gemiddeld omdat het acteerwerk bijzonder goed was.

stem geplaatst

The Beekeeper is een lekkere vlotte actiefilm die het vooral moet hebben van zijn lompheid. Heb je een dag vol kleine ergernissen achter de rug dan is dit het ideale relativerende medicijn. Alles wat slecht, stom en vervelend is mep je in elkaar, laat je ontploffen of gooi je uit het raam.

Ondertussen lopen er ook nog andere acteurs door het beeld die je moeten doen geloven dat we hier te maken hebben met een geloofwaardig verhaal, maar dat is uiteraard in geen velden of wegen te bekennen. Uiteindelijk gaat het om de lompe maar wel zeer creatieve actiescenes en daar loopt deze film van over. Het tempo is hoog. Statham is een klassieke macho maar wel, met een knipoog. En vooruit, het is leuk om te zien dat Jeremy Irons zich ook nog altijd leent voor dit soort films.

Als je in een bepaalde stemming bent, dan is dit aangenaam vermaak en door een vleugje humor, een stuk genietbaarder dan veel van zijn soortgenoten.

Boven gemiddeld.

Met neme drie afgekeurde afleveringen van Friends, monteert die achter elkaar en je hebt grofweg You Stupid Man te pakken.

De film begint nog hoopvol met hier en daar een cynisch grapje en een Denise Richards die keurig dezelfde rol speelt die ze altijd speelt. Kortom je denkt dat je naar een onderhoudende romantische komedie zit te kijken met een licht cynische toon. Ideaal om samen op de bank, met je vrouw van te genieten, maar helaas gaat het in het tweede gedeelte van de film hopeloos mis.

Vrij snel wordt duidelijk dat hoofdrolspeler David Krumholtz, niet het charisma heeft om deze film te kunnen dragen. De man kraamt vrij onsamenhangende dialogen uit waar hij zelf ook geen moment in gelooft. Dan is daar ineens Milla Jovovich, die om onbegrijpelijke redenen iets in hem ziet maar als kijker geloof je geen moment dat deze twee mensen een relatie zouden kunnen hebben.

De hele film is een grote aaneenschakeling van ongemakkelijkheden, die helaas nergens leuk worden. Romantiek is nergens te bekennen en humor nog minder.

De enige reden om deze film niet de laagste score te geven is vanwege het licht genietbare eerste half uur en de beide actrices die hier een platform hebben gekregen en later in vele betere films zouden gaan acteren.

Vanwege de waardeloze dialogen en een ronduit stuitende hoofdrolspeler is dit een hele matige film geworden.
Kijk liever een aflevering van Friends of Two and a half man en sla deze film met een gerust hart over.

stem geplaatst

Zonder enige voorkennis begon ik aan deze film en heb de volledige speelduur zeer geboeid zitten kijken. De film opent vrij sereen en heeft een bepaalde sfeer die ik associeer met de nacht. Nergens bekruipt je het gevoel van onheil. Rust overheerst en er wordt uitgebreid de tijd genomen om de personages te leren kennen.

Hierin wist de film mij zeer aangenaam te verassen. Het grootste deel van de film bestaat uit nachtelijke gesprekken waarover ik verder niet al teveel zal verraden. Daarnaast sluimert er op de achtergrond een thrillerverhaallijntje, dat zeker boeiend genoeg is, maar de waren kracht van de film zit hem in het uitstekende acteerwerk van met name beide hoofdrolspelers Luise Heyer en Sabin Tambrea.

Beide slagen erin om zeer innemende personages neer te zetten waardoor je als kijker echt in verhaal wordt meegezogen..

Daarnaast verdiend de film veel lof voor de thematiek die wordt aangesneden. Vrij zware onderwerpen worden met zorg en empathie behandeld zonder dat het kitscherig wordt.

Uiteraard zijn er ook kritiekpunten en zitten er hier en daar wat dingen in die beter hadden gekund maar eerlijk is eerlijk. Het is lang geleden dat een film me zo heeft weten te boeien. Het is waarschijnlijk volledig subjectief maar voor mij is dit echt een aanrader.

Erg goed!

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 1,5 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

Je hebt wel eens van die momenten dat je door het aanbod van Amazon Prime aan het zoeken bent en je verbaast over de pulp titels die te streamen zijn. Deze The Huntress of Auschwitz is daar een prima voorbeeld van. Op basis van de poster verwachte ik een soort horror komedie in de stijl van Uwe Boll maar hetgeen je hier voorgeschoteld krijgt is alles behalve dat.

Deze film is vrij letterlijk niets. Het enige wat je te zien krijgt is een lange dialoog tussen totaal onrealistische personages die nog eens onderstrepen hoe erg de oorlog wel niet was. Mocht ik daar behoefte aan hebben dan kijk ik wel het nieuws of sla een geschiedenis boek open.

Vermaak is nul, spanning is nul, budget is nul, humor is nul.

Gelukkig duurt de film niet al te lang en uiteindelijk heb ik hem afgekeken omdat ik oprecht benieuwd was of hij nog slechter zou zijn dan de The Room (Film, 2003) en ik kan alvast verklappen hij is in ieder geval een stuk minder leuk.

Heel slecht, zelfs voor een film zonder budget. Maar eerlijk is eerlijk, het blijft leuk dat prullen zoals deze film gemaakt worden.

Ik heb The Outrun in de bioscoop gezien en was vooral onder de indruk van het prima acteerwerk van Saoirse Ronan. Ze slaagt erin om de film te dragen en een personage neer te zetten waarbij je de tragiek voortdurend voelt.

Toch weet de film onvoldoende te overtuigen. Het eerste uur is nog prima. De beelden van Schotland zijn prachtig, je raakt als kijker zeer geïnteresseerd in het hoofdpersonage en de dingen die zij meemaakt. Maar na pakweg het eerste uur wordt het een grote herhaling van zetten en begint de verveling hard toe te slaan. Ja, de zee is koud, ja, het waait wel erg hard, ja, daar is weer een tegenslag en och jee, met het vogel spotten schiet het ook maar niet op.

The Outrun is alles bij elkaar een erg lange, onsympathieke en trage film die tegen het einde veel te zalvend en pretentieus wordt. Als het grote gebaar achterwege was gebleven en de relaties tussen de personages beter waren uitgewerkt, dan had dit een prima film kunnen zijn.

Nu is het vooral een lange zit die met het verstrijken van elke minuut meer gaat irriteren. Je zou bijna vergeten dat het eerste uur best zijn mooie momenten had en dat Saoirse Ronan een prima rol neerzet, maar eerlijk is eerlijk, zij had een veel betere film verdiend.

Matig

Als liefhebber van pulpcinema kon ik deze horrorversie van Winnie the Pooh natuurlijk niet negeren. Ik hoopte op een horrorkomedie met hilarische en creatieve kills maar in plaats daarvan krijg je een zeer ondermaatse slasher die nergens leuk of sympathiek wordt.

De film teert op een mooie titel en een leuke intro maar het lijkt erop dat de goede ideeën daarna wel op waren. Wat we voorgeschoteld krijgen zijn twee lompe en zeer inwisselbare killers waar je nooit interesse of sympathie voor krijgt. Hetzelfde geld overigens ook voor de rest van de cast wat de overbodigheid van deze film nog eens extra onderstreept.

Helaas is dit niet veel meer dan een goedkope en zeer vervelende film die op alle fronten tekort schiet.
Een gemiste kans.

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 1,5 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst