Na het vorig jaar verschenen Spielabend is deze Eat, Pray, Bark de tweede Duitse komedie die regisseur Marco Petry voor Netflix aflevert.
Net als Spielabend is dit verre van een meesterwerk maar wel een film die anderhalf uur bijzonder sympathiek vermaak brengt. Het is een lieve en invoelbare film, die goed zal vallen bij hondenliefhebbers. Nergens vervalt de film in tragiek of zwaarte, waar veel hondenfilms wel eens last van hebben.
Verder zijn de plaatjes prachtig, hebben de acteurs plezier in hun rollen en zal het voor veel Duitse kijkers extra leuk zijn, dat Bill Kaulitz, de zanger van Tokio Hotel, een kleine cameo heeft.
Alles bij elkaar, een zeer sympathieke film, die nergens in uitblinkt maar samen met je partner en hond op de bank bij zal dragen aan een leuke filmavond.
Na het zien van The Drama was ik erg onder de indruk van de acteerprestatie van Zendaya en liet mijn oog vallen op deze Malcolm & Marie geregisseerd door Sam Levinson, de man die ook verantwoordelijk is voor Euphoria. Een serie waar ik een haat liefde verhouding mee heb. Ook daar acteert Zendaya uitstekend maar de regie van Levinson is mij vaak iets te kunstmatig en vooral provocatief om het provocatief zijn.
Bij Malcolm & Marie komt hetzelfde euvel voorbij als in Euphoria. De film is opgenomen tijdens de Coronaperiode en met zeer beperkte middelen. De beelden zijn stijlvol en smaakvol en beide acteurs geven zich volledig om deze film te laten slagen.
John David Washington speelt een waanzinnige hork waar je als kijker alleen maar een hekel aan kunt hebben en Zendaya heeft de dankbare taak om het enorme ego en aanhoudende zelfoverschatting langzaam te ontmantelen. Dit levert bij vlagen een vermakelijk schouwspel op waarbij de film vooral zijn kracht haalt uit de mimiek van de acteurs en wat er niet gezegd wordt. De daadwerkelijke dialogen zijn vaak nogal pompeus en hangen aan elkaar van gebakken lucht.
Vooral de tirades van Washington worden met passie gebracht maar zijn tegelijkertijd uiterst vermoeiend waardoor je een helder beeld krijgt van de onevenwichtigheid in de relatie. Onder de streep is het vooral een film die laat zien hoe lastig de dynamiek kan zijn in Corona tijd als man en vrouw voortdurend op elkaars lip zitten.
Zoals wel vaker, wil Sam Levinson provoceren met hier en daar scherpe dialogen, maar gevoelsmatig is het toch de leegte die overheerst. De wanhoop van de personages en het maar blijven draaien in cirkels komt echter glansrijk uit de verf en het is duidelijk, dat beide acteurs hier behoorlijk plezier aan hebben beleefd.
Bij vlagen was dit een ergerlijke kijkervaring maar eerlijk is eerlijk, ik heb geboeid zitten kijken van begin tot het einde en door het goede acteerwerk, was dit toch een goede mumblecore film met een eigen karakter.
Dream Scenario, de vorige film van regisseur Kristoffer Borgli werd zeer positief ontvangen maar werkte mij gedurende de hele speeltijd nogal op de zenuwen. Bij opvolger The Drama is dit gelukkig heel anders. Ik had de trailer gezien in een eerder bioscoopbezoek en vorige week werd het dan eindelijk tijd om The Drama in de bioscoop te gaan zien.
De eerste twintig minuten voelde een tikkeltje gekunsteld en vergde wat gewenning maar als de film eenmaal op gang komt en de spreekwoordelijke olifant in de kamer voortdurend aanwezig is, liet de film mij niet meer los.
Grootste pluspunt is het uitstekende acteerwerk van zowel Robert Pattinson als Zendaya. Beide acteurs hebben een prima chemie, die overeind blijft gedurende alle ups en downs binnen hun relatie. Je hoopt dat hun sprookje niet ten onder gaat terwijl met name Pattinson er alles aan doet om zich in de nesten te werken.
Het scenario zit knap in elkaar en de fijne lijn tussen diepe ernst, romantiek en donkere humor blijft gedurende de hele film keurig in balans. Het is een film, waarin een zwaar thema wordt aangesneden en het belang van nuancering en empathie wordt onderstreept zonder dat het drammerig wordt.
Pattinson bewijst voor de zoveelste keer, dat hij meer is dan die vampier uit Twilight en Zendaya haar rol zit sterk in het verlengde van Euphoria maar haar acteerwerk is hier net wat veelzijdiger.
The Drama was voor mij een zeer enerverende kijkervaring waarbij ik op het puntje van mijn stoel heb gezeten en als je hem in een groep kijkt is er na afloop veel stof om over na te praten.
