Meningen

Ik heb dus een totáál andere kijk op deze film.

112 Minuten lang hing er een "plastic" look over deze film heen; het sentiment druipt er werkelijk vanaf en de personages kwamen ongelooflijk ongeloofwaardig over. Al aan het begin, toen Rhys Meyers Russel ontmoette op het dak, en vervolgens een sleur van filosofische romslomp op haar afvuurde, begonnen mijn tenen al aardig te krullen. Het télkens naar boven staren van de drie (hoofd)personen als ze aan elkaar dachten, de bovennatuurlijke snelheid waarmee Highmore instrumenten meester is (leert eventjes in een middagje perfect orgel en piano spelen), de manier waarop zijn leven wendingen krijgt ( staat van het één op andere moment in één van de beroemdste muziekscholen van New York de elite daar te overrompelen), om nog maar te zwijgen over het gehalte "dat zag ik al van mijlenver aankomen". Ook vond ik het totaal onterecht dat Highmore alle credits krijgt, terwijl het donkere jongetje met de rasta, die werkelijk als een nachtegaaltje zong en als een ware meester de gitaar bespeelde, totaal in de kou staat. Jammer, want hij was de best presterende in dit Barbie-avontuur.

Misschien zijn dit soort films niet aan mij besteed, maar ze hadden het toch wel íets geloofwaardiger mogen maken dan deze fairy tale?

Het einde was wederom door iedere leek al te voorspellen een uur voordat de film eindigde, maar toch wel het kijken waard. O, en Robbin Williams presteerde ook naar behoren

Misbaksel: nee, maar ook zéker niet de beste film van 2007, doe mij dan maar American Gangster.

2,5/5

Aardige film die een (waarheidsgetrouw?) beeld schetst van de opvoedkampen waar onze doorgeslagen overzeese buren er zoveel van schijnen te hebben. Duguay had hier echter meer mee kunnen doen; hij had voor mij best de film een uur langer later duren, om verder op de geschiedenis van het kamp in te gaan en meer gebeurtenissen aan te kaarten. Grootste deel van de film was ook wat aan de softe kant; pas nadat Kunis en Smith weer terug zijn gedeporteerd naar het kamp wordt het tempo in de film flink opgevoerd en de gebeurtenissen een stuk heviger; helaas dat er zo vluchtig naar de climax wordt toegewerkt dat het wat ongeloofwaardig overkomt.

Over ongeloofwaardig gesproken; wat voor ouder ben je als je je kind naar de Halalukus stuurt om ze daar door een stelletje wilde inboorlingen te laten aftrainen, met als gevolg dat je misschien wel twee jaar niets meer van ze hoort? Kom nou..

Een ander punt van kritiek zijn de acteerprestaties van het gros van de personen; die zijn namelijk redelijk beschamend. Vooral dat kindersterretje Mila "That 70s Show" Kunis; in die show was haar uiterlijk al het enige pluspunt van haar aanwezigheid, en ook in Boot Camp moet je ook niet veel van haar verwachten. Zelfs Peter Stormare, het kamphoofd acteert zwaar ondermaats. De enige wiens acteerprestaties mij enigszins stemden waren die van Smith en het blonde meisje die echt los ging in haar rol als sadiste tijdens de blootstellingsrondes.

Interessante schets, maar er had meer ingezeten.

Zwei und ein halbe */5

Sterk verhaal en de sixties sfeer wordt goed nagebootst. De liefde tussen Lorenzo en het zwarte meisje vind ik wél wat toevoegen aan de film, omdat de Italiaanse minderheid in de Bronx in de film duidelijk laat merken dat het tegen zwarten is.

De stem van Lorenzo als alwetende verteller vond ik soms 'n beetje iri. Ook dat z'n zwarte vriendin het ene moment van hem walgt en het andere moment hem alweer vergeeft (of vertel ik nu teveel) ging er bij mij moeilijk in.

Het einde was wel vreselijk "cool"

Cya Sonny

4/5

Indrukwekkende film over het harde leven in "Cidade de Deus" in Rio de Janeiro.

De film opent subliem met flitsend camerawerk en een interessante flashback. Daarnaast was ik zeer positief over het gebruik van de warme kleuren in de film. Voor kinderen vond ik de acteurtjes erg overtuigend overkomen, en de verhalen over de opkomst en ondergang van verschillende crimineeltjes waren allen erg interessant.

Die warme kleuren maken de beleving van de film wel afhankelijk; toen ik de eerste 10 minuten van de film op m'n HDMI laptop keek in het donker, werd ik overdonderd door de pracht van alles, maar toen ik de rest eenmaal met m'n pa ging kijken op z'n tv in een hevig belichte kamer, voelde ik me toch enigszins teleurgesteld dat de kleuren wat minder warm en scherp waren als eerst.

Enfin, het hoofdverhaal, het leven van het Afrikaanse fotograafje in spé, laat zien hoe er langzamerhand twee drugskartels in de stad van God ontstaan, die uiteindelijk een bende-oorlog uitlokken. De één na de ander sneuvelt en de corrupte politie kan en wil nauwelijks ingrijpen. Je krijgt ook echt een afkeer voor Ze'tje, één van de bendeleiders die dood en verderf zaait en die iedereen zijn wil wil opleggen. Zijn teugels worden enigzins aangetrokken door zijn kameraad en mede-leider Benny, maar wanneer deze wordt doodgeschoten escaleert de boel volledig. De constante gevechten die volgen worden erg realistisch gefilmd en aan het einde van de film ben je dankbaar dat jij daar gelukkig niet hoeft te wonen.

De aftitelingsfilmpjes van de bendeleiders waarover de film gemaakt is (het is een waargebeurd verhaal) zijn ook zeer te moeite waard om te zien; als je luistert zie je dat de acteurs letterlijk hetzelfde zeggen als de bendeleiders toendertijd in de interviews zeiden

Nu 4/5, maar onduidelijk wat de toekomst brengt, aangezien dit waarschijnlijk een film is die je meer gaat waarderen naarmate je hem vaker ziet.

Deze film zet je op het verkeerde been; eerst denk je dat de wereld in A Clockwork Orange een sodom en gomorra is waar de orde compleet verdwenen is (de zwerver die in elkaar geslagen wordt geeft dat ook duidelijk aan), maar vervolgens wordt McDowell opgepakt door de politie voor de moord op de Catwoman en zie je dus dat de orde nog wel degelijk aanwezig is.

Enfin, wat me zeer vermaakte was de middeleeuwse Engelse taal die iedereen sprak, wat vooral in het begin van de film voor prachtige uitspraken zorgde. Ook erg ironisch dat de film nota bene zich dan in de toekomst afspeelt Ook waren de montage en de muziek twee aspecten die nooit bij zulk type films (misdaad/drama) worden gebruikt; bijvoorbeeld wanneer McDowell de twee meisjes uit de muziekwinkel mee naar huis neemt; de muziek speelt perfect in op het moment dat ze los gaan, geweldig! De scenes in de gevangenis stemden mij ook positief en dan vooral door de prachtige vertolkingen van de bewaarder (met de snor) en opnieuw McDowell.

Als deze laatste de gevangenis uitkomt gaat de film echter in kwaliteit achteruit; scenes worden te langdradig (de therapie) of niet goed uitgewerkt (wanneer McDowell de zwerver en zijn oude maten weer tegen het lijf loopt).

Ook snap ik het als men de film niet goed vindt, omdat deze te oubollig is. Ikzelf stoorde me daar het grootste deel van de tijd echter niet aan.

Unieke film, maar ik had toch beter verwacht.

3,5/5

Gedwongen moeten kijken op de weg terug van Salou. Die vakantie was al aardig bedroevend, maar deze film was werkelijk jammerlijk ruk, met hoofdletter R.

Ongelooflijk hoe het komt dat mensen als Georgina Verbaan en Daan Schuurmans filmrollen krijgen aangeboden, die de Nederlandse filmindustrie internationaal compleet voor schut zetten.

Enfin, het verhaal heeft net zoveel diepgang als het liefdesleven van een foetus, de acteurs zijn om te huilen (Verbaan met stip op de 1e plaats trouwens) en als je dan een Nederlander wil laten voordoen als een aan een rolstoel gekluisterde Amerikaan, laat em dan for the love of God een proper Amerikaans accent hebben en geen steenkolen Engels.

Een miskraam uit de Nederlandse schoot geworpen

Vreselijk doorgedraaide film

Heb het grootste deel van deze wanvertoning gevolgd doordat m'n pa hem had opgezet, maar het stemde me allerminst.

Iedereen rond Robert Forrester lijkt van een andere wereld te zijn en de gebeurtenissen zijn tot in den treure zó nadelig voor deze man, dat het onwerkelijk chaotisch wordt. Ongelofelijk suffe personages als die van Julia Stiles en haar ex Thomas Gilbert passeren de revue. Het is een wonder dat die laatste nog vrij rondliep, had al in z'n jeugd vast moeten zitten voor zijn achterlijk agressieve karakter.

Terwijl ik Cry of the Owl keek had ik ook constant het gevoel alsof de formule uit de film al verschillende malen gebruikt was in andere films. Ik kan nu niet een twee drie zo snel wat voorbeelden noemen, maar de gloed van een slechte rip-off hing gewoon over de gehele film heen. Stoorde ik me dus óók aan

De climax gaat nog even een paar stapjes verder in de doorgedraaide trant waarin de film al baadde; Robert vermoord volkomen tegen zijn wil eventjes z'n ex en die doorgedraaide Gilbert in twee spastische slagen.

Bagger, 1/5

Erg vermaakt met Tarantino's versie, in mijn ogen beter dan die van Rodriguez. Ik snap de link tussen beide ook totaal niet; met hetzelfde plot zouden ze toch beide een film maken en dan kijken welke het grootste succes zou worden? De twee films hebben dus NUL procent iets met elkaar te maken que inhoud.

Enfin, de eerste groep meiden vond ik het beste acteren en die slow motion crashes, waarbij je steeds ziet wat er met elke bijrijdster gebeurt is ook magnifiek.
De tweede groep meiden vond ik wat minder presteren, de getinte chick laat ook duidelijk meerdere malen merken dat zij een echte black latifa is. De eindscene waarin ze met Russell afrekenen is echter wederom een prachtig staaltje van Tarantino.

De dialogen, waar Tarantino zo beroemd om is, zijn weer volop aanwezig en bewijzen toch de unieke gave van deze regisseur. De scene waarin Russell en het delletje discussiëren over de lapdance en dat Russell dan nota bene een boekje tevoorschijn haalt waarin ie een beoordeling geeft van iedereen die die in z'n leven tegenkomt, en dat ie die chick dan tóch overhaalt, geniaal toch! Veel mensen haten ze, maar ik vind deze juist blijk geven waarom Tarantino zo'n fantastische regisseur is; net zoals in het echte leven hebben mensen vaak discussies over onderwerpen die ze eigenlijk nauwelijks verder helpen in hun leven, maar toch doen ze het. Ook in deze film talloze; bijna elke film bevat alleen dialogen tussen mensen die ook iets toevoegen aan de inhoud, nut hebben. Dit vind ik echter nogal eens verwerpelijk, omdat het totaal niet realistisch is. Moet je nagaan als dat in het echte leven alleen maar zou gebeuren; zou er weinig om over te praten zijn. Als dit typische Tarantino aspect je stoorde in één van z'n vorige films is Death Proof geen aanrader. Als deze je echter niet storen, zul je je hart ophalen en versteld staan van de flitsende actiescènes.

Tarantino's minirolletje was trouwens superieur en Kurt Russell deed het erg goed als "Stuntman Mike".

3,5/5

Lekkere actiefilm waarin voor miljoenen dollars de lucht in wordt geblazen Cage vind ik, naast Con Air, één van z'n beste rollen vertolken in Face/Off; hij zet veel beter de rol neer van psychopaat dan dat ie als één of andere droogkloot schatten gaat zoeken en zich ook nog veel te serieus neemt. Travolta vertolkt een personage waar geen hoogwaardig acteerwerk voor nodig is, maar desalniettemin toch vermakelijk om naar te kijken. De twee zijn ook goed op elkaar ingespeeld en het hele "ik neem je hele leven over met jouw gezicht"-aspect was naar behoren uitgewerkt. Met een paar geweldige scenes zoals een jailbreak en een shoot-out, een perfecte film voor de vrijdagavond.

Wat een teleurstelling zeg.

Ondanks de relatief korte speelduur moest ik halverwege 'n adempauze nemen aangezien ik het gewoon benauwd kreeg van onvrede.

Eerst maar eens beginnen met iets positiefs; de cameravoering. Zoals Harm Jan al aangaf levert cameraman Deakins ons indrukwekkende shots af van het besneeuwde landschap van North Dakota. Muziek en landschap creëren sfeer en doen sommige momenten sterker naarvoren komen, zoals het moment waarbij Lundegaard verslagen en gefrustreerd zijn autoruit ijsvrij aan 't krabben is nadat hij een onbevredigend gesprek heeft gehad met z'n schoonvader; de verlaten, ondergesneeuwde parkeerplaats is typerend.

Er was echter één aspect wat voor mij doorslaggevend was voor de film; het dialect. Ik vond de meeste personages ronduit irritant; dat constante O yaa? Yaa van Lundegaard en de rest van de inheemsen, in combinatie met dat afgrijselijke Noord-Centraal Amerikaans Engelse dialect, deed geregeld m'n tenen krullen. Heel erg jammer, aangezien de acteerprestaties erg overtuigend waren. Ik snap dat Coen deze mensen een ander dialect heeft gegeven dan de boeven, maar als ze net als Buscemi en Stormare praatten (of in ieder geval niet dat KUTdialect), had ik de film zeker hoger gewaardeerd. Dit aspect heeft eigenlijk de hele film voor me verpest. Ik kón me er gewoon niet overheen zetten, aangezien er ook ellenlang gezever plaatsvond tussen de inwoners. En ik ben een groot fan van gezever (niet voor niets The Big Lebowski en Pulp Fiction zo hoog aangeschreven).

2/5 voor de sterke scenes met Buscemi en Stormare, en die briljante schoonpa van Lundegaard.

Deze film staat in mijn top 3 van grootste misbaksels aller tijden. De eerste 5-10 minuten zijn nog te pruimen, maar daarna verdrinkt de film in één diep gapend gat van achterlijkheid.

Het verhaal, de "humor", de personages: alles is ronduit ongeïnspireerd en 'n belediging voor m'n intellect.

Ik heb de film uiteindelijk afgezet bij de scene dat Gordon's broer uit de ramp valt, z'n been breekt tot het bot eruit steekt en dat Gordon er hysterisch aan gaat zitten likken....nee

Tom Green, die best een aardige rol vertolkt in Road Trip en hilarische liedjes schreef over tuinkabouters, maar vooral laagdrempelige zooi produceerde, heeft met deze film bewezen dat het tóch mogelijk is om mensen te laten zeggen: "Ik had liever 87 minuten besteed aan het lamslaan van m'n benen met 'n bamboestok." WANT DAT IS TOCH GRAPPIG MENEER GREEN?

Wát een blamage.

Wat krijg je nou helemaal te zien? Had het gevoel alsof ik naar Fantasy Island zat te kijken met al die relaties. Leuk als bijverhaaltje, maar dit werd bijna de rode draad in de film. De 2 en een half uur was dan ook met moeite uit te zitten. Rest was oude pap die in de andere films ook te zien was.

Makkelijk geld verdienen dit,

1*, voor Hermelien's optreden.

Teleurstelling.

De film probeert z'n kracht te putten uit het opwekken van emoties, maar deze kwamen helaas niet los, bij mij dan. Nadat Seita met z'n zusje eropuit trekt, belanden ze bij een vrouw die claimt 'n goede vriendin van hun wijlen moeder te zijn. Was 'n leuk gegeven, ware het niet dat de vrouw geen greintje acteertalent heeft.

Hotaru no Haka laat de toenemende armoede en voedseltekorten in Japan zien tijdens de bombardementen, maar wil jammer genoeg niet overtuigen. Wie echter door de wat ondermaatse acteerprestaties kan heen prikken, zal waarschijnlijk wel overtuigt worden en vallen voor de lange, lege shots van de complete moedeloosheid van Seita om voor z'n zusje te zorgen terwijl hij geen geld heeft en ze geen moeder meer hebben.

Wanneer ik een betere tv heb, kijk ik hem opnieuw; ik zag hem namelijk in het zwart-wit (tv vertoont kuren), maar deze film moet je echt in kleur zien. En aandacht erbij houden!

Interessante film over het leven van een executeur die de beste in z'n vak wordt. Zijn beroep is het best bewaarde geheim van de staat, totdat Spall terugkomt van Duitsland nadat hij de hele veroordeelde top van concentratiekamp Belsen naar een andere wereld heeft geholpen. Dat is het moment waarop de film wat inzakt, maar dit is deels omdat het eerste deel gewoon ijzersterk geschoten word. Na verloop van tijd ontstaat er bij Spall een morele tweestrijd of hij door wil gaan, wat flink aangewakkerd wordt door de publieke verontwaardiging op zijn werk (die hem eerst toejuichte door zijn werk in Duitsland) en nadat hij de executie van één van zijn oude vrienden uitvoert.



Een indrukwekkend plaatje over het dagelijks leven van 'n "Hangman".

4/5

En het begin was nog eens zo slecht nog niet..

Snel geschoten beroving resulteert in een fiasco doordat iemand "hun verlinkt heeft". Velen zullen hier 'n rip-off van Reservoir Dogs in zien, wat ook waar is, maar er is 'n plottwist; zoals de synopsis al verklapt, worden de rollen omgedraaid zodra de overvallers zich in het restaurantje verschansen, en twee van de "gasten" zich als de echte criminelen ontpoppen.

En vanaf hier verloor de regisseur kennelijk z'n inspiratie, want dit punt markeert ongekende verkwisting van filmrol; grensverleggend wanacteren, inspiratieloze onderhandelingsscènes.. Waarom Keeyes ooit zou hebben gedacht dat mensen zijn film ooit op prijs zouden stellen is voor mij en m'n vader een waar raadsel.

Wanneer komt nou eindelijk eens die kut Michael Madson in beeld?! schreeuwde hij door de kamer. Nou, vijf minuten later komt de goede man in beeld hoor, tikkend op 'n rifle. We glimlachen allebei. Helaas is de volgende keer dat we dat doen wanneer we door een telekinetische kracht van bovenaf elkaar op hetzelfde moment aankijken: "Die Madson is dus ook huilen met de pet op. Even lachen. Het is echter niet om te lachen.. We begrijpen allebei wel waarom hij in dit soort wanproducties meespeelt; in een interview gaf Madson aan dat hij nog acteert puur om z'n gezin te voeden. Verwacht dus ook geen reet van hem. Heel veel geschreeuw met die gorgelende rokerstem; dit is niet dezelfde persoon van die film uit m'n derde zin. Dat was al wel te voorspellen, maar zó erg kut?

Enfin, de shoot-out in de climax is werkelijk lachwekkend te noemen; talloze magazijnen worden leeggeschoten terwijl men recht tegenover elkaar staat, maar iedereen schijnt losse flodders te hebben, want niemand raakt ene fl*kker.

Mocht het je nog niet zijn opgevallen: Edward Furlong van American History X speelt ook in deze film. Heel ironisch dan ook (en waarschijnlijk een spoof) dat deze jongen als alwetende verteller in de laatste 10 minuten nog met een filosofisch verhaaltje op de proppen komt, iets wat letterlijk uit die eerste film gekopieerd lijkt te zijn.

Nog een plottwist op het uiterste einde die gewoon onmogelijk was om plaats te vinden, en we hadden een goede mededinger voor de Razzies van 2007 gehad.

0.5/5

Tegenvaller.

Ik kijk graag naar oude films, óók die van martial arts, maar Way of the Dragon was mij te gedateerd.

Het begin van de film is het slechtste; er wordt 'n dozijn grappen doorheen gedrukt van het niveau slapstick, absoluut niet aan mij besteed. Steeds wanneer Lee naar de wc moest, klonk er ook steeds zo'n oenendeuntje dat je ook in 'n Laurel and Hardy tegenkomt..
Naast de gedateerde, laagdrempelige grappen, ergerde ik me ook aan dat irritante handlangertje van de slechte baas; ik heb niets tegen homo's, maar dat Chineesje was werkelijk vreselijk. Was die nou met Bruce Lee aan 't flirten? Walgelijk.
Na 40 minuten kwam het eerste echte gevecht en dit laatste maakte gelukkig veel goed. Toch het belangrijkste element in dit soort films. Hoewel er toch een gedateerde tint aan zit, waren de gevechten erg vermakelijk. Ook toonaangevend is de piepende stem van Lee steeds nadat hij een klap uitdeelt en terwijl hij z'n opponent bestudeert. Erg mooi

Ik zag trouwens pas in de aftiteling dat de laatste vechter Chuck Norris was, lachen

2.5/5

Gemengde gevoelens overgehouden aan deze miniserie.

De rechtbank scènes waren ijzersterk en dan in het bijzonder die met Baldwin en Cox (Göring). Die laatste was zeer interessant en weldra overtuigend, ware het niet dat hij onderling Engels ging praten met de andere Nazi's.

Hier ontstaat dan ook een geloofwaardigheidsprobleem; het is al aardig te betwijfelen of de Nazi's überhaupt allemaal foutloos Engels konden spreken, laat staan dat ze die taal onder elkaar gebruikten. De regisseur heeft kennelijk deze keuze gemaakt om de film aantrekkelijker te maken voor het Amerikaanse publiek.

Jammer..

Wat dan ook niet tot de realiteit spreekt is dat ze wel Duitse uitdrukkingen gebruiken, waarschijnlijk om het toch een beetje geloofwaardig over te laten komen.

Een ander punt van kritiek betrof die compleet overbodige romance die opbloeide tussen Baldwin en Douglas. Wat voegt dit toe aan het proces, of zelfs de hele film? Ook de "relatie" tussen Göring en diens opzichter was op z'n zachtst gezegd apart te noemen. Nee, Simoneau had zich beter kunnen focussen op het tribunaal en de andere Nazi's meer aan het woord te laten (Hess' personage had ik bijvoorbeeld graag verder uitgelicht zien worden). Ook verder in gaan op de schokkende details van de "Endlösung" was zeker een betere keuze geweest.

Al met al toch m'n aandacht er de volle drie uur bij kunnen houden en genoten van de intro en het einde.

3.5/5

Het eerste deel introduceerde een frisse manier van filmen; lappen tekst afgewisseld met flitsende beelden die een interessante formule vormden.

Dit tweede deel had ook lappen tekst, maar geen noemenswaardige actiescenens, wat deze film deed smaken naar een opgewarmde magnetronmaaltijd, die op zijn weg naar de tafel uit je handen valt en op de vloer flikkert; je wil het niet meer eten, maar hebt er voor betaald en probeert het toch maar uit...niet doen.

Aaah, Pi.

De zwart-wit montage trok me meteen aan.

11:15, restate my assumptions: 1. Mathematics is the language of nature.

Ben een fan van films waarin het getal centraal staat. Niet symboliek, laat daar geen verwarring over ontstaan; waar ik The Number 23 een klein meesterwerkje vond, was ik minder te spreken over bijvoorbeeld de Da Vinci Code. Ratio trekt mij dan ook veel meer dan gevoel. Vraag maar aan m'n moeder, die zal dit beamen. Je praat altijd zo weinig over je gevoelens, Leon!. Ja, het is goed. Wiskunde was één van mijn favoriete vakken op de middelbare school, en ook in mijn studie de hoeksteen van de interesse. Daarom waren de modellen en formules in Pi voor het gros herkenbaar, wat natuurlijk een stimulans is voor de belevingswaarde. Algebra, wat een uitvinding!

Naast dit gegeven, staat de film ook redelijk bol van de interessante verwijzingen naar de Griekse en Hebreeuwse oudheid. Sol, Maximillian's leermeester, ziet hem afdwalen in een wereld van onrust en chaos. Pi domineert namelijk Maximillian's leven, en Sol komt met een advies wat ik wel drie keer teruggespoeld heb.

Now, what is the moral of this story?

Maximillian: that a breakthrough will come?
Sal: Wrong! The point of the story is the wife, you listen to your wife, she will bring you perspective, meaning; YOU NEED A BREAK, you have to take a bath or you will get nowhere!

There will be no order, only chaos


Maximillian heeft problemen. Hij slikt pillen bij het leven en wordt daarnaast dagelijks bestookt met stekende pijnen in zijn rechter hersenhelft. Naast lichamelijke onheil, wordt hij constant lastig gevallen door een guur bedrijf en een Hebreeuwse sekte. Eén van de leden, Lenny, weet Maximillian te interesseren met het Hebreeuws, een taal waarin elke letter een cijfer is. Dit leidt naar de climax, die waarschijnlijk niemand zal zien aankomen, ware het niet dat de beschrijving hierboven onbedoeld veel weg geeft.

Aranofsky is een interessante regisseur. Montorsi hieronder heeft drie van diens werken in zijn top 10 staan, dat moet toch wat zeggen eh? Binnenkort maar eens wat meer van deze regisseur zien. En natuurlijk Pi nog een keer, want die 4,5 (ik vond de Drum-and-Bass niet altijd even goed passen) moet eigenlijk naar de perfect score.

Zoals meerdere hier té hoge verwachtingen van de film. De rustige sfeer en de weinige dialogen aan het begin geven een trage, maar interessante wereld weer waarin de eenzame huurmoordenaar Costello zich bevindt. Hoe hij zich uit handen probeert te houden van de Franse politie levert bij vlagen leuke achtervolgingen op. De muziek, die veelal voor Costello's gevoel sprak, was daarnaast uniek te noemen (hoewel soms wel erg aanwezig).

Het grote kritiekpunt die ik op deze film heb, ligt bij de datering. De getuigen- en ondervragingscènes zijn gewoonweg te oubollig en de film laat af en toe steken vallen op het gebied van geloofwaardigheid en snelheid. Oude films ben ik zeker niet vies van, maar enige affiniteit met het hedendaagse mis ik, ook al zou het maar een beetje zijn. Le Samouraï diende als inspiratiebron voor veel regisseurs? Dat kan, heb ik kennelijk nog geen films van deze mannen gezien. Voorbeelden zijn dan ook meer dan welkom.

3/5

Ik heb nu Saw 1,2,3 en 5 gezien, en ik moet zeggen dat ik dit de meest "koosjere" vond. In Saw 5 ligt de nadruk veel meer op de geschiedenis en de "drive" van Jigsaw om te doen wat die doet/deed:P

Ook krijg je een antwoord op de vraag hoe Jigsaw het, met zijn leeftijd en gezondheid, toch steeds flikte om zijn slachtoffers te overmeesteren.

Om het verhaal te volgen moet je wel je hoofd er heúl goed bijhouden, want die springt continu van het heden naar het verleden, andersom en gekruist (heden en verleden op hetzelfde moment).

De acteerprestaties van de slachtoffers waren helaas het dieptepunt in deze film en vaag; er vallen meer doden doordat ze elkaar de hoofden inslaan dan dat ze bezwijken aan Jigsaw's martelwerken. Het personage waar ik me het meest aan ergerde, de drugsverslaafde die al die de loods had platgebrand in ruil voor drugs, wordt verkozen boven het beste personage, de oudere man die veruit het intelligentst was van de groep, wat ik dus niet snap.

Het einde was helaas te plotseling.

3/5

Twee en 'n half jaar geleden was het alweer sinds ik Sideways keek met m'n pa; weggeblazen waren we. Gistermiddag (ik was ook bij m'n pa) zag ik de film bij de FRS liggen en concludeerde dat het maar weer eens tijd was, aangezien ik me nog barweinig kon herinneren van deze roadmovie.

Pa stemde in, schijfje in de hand, die DVD speler in, en gaan met de spreekwoordelijke banaan.

Tja....We gingen er waarschijnlijk met té hoge verwachtingen van de vorige keer in. Dit was één van dé beste films met The Big Lebowski en Pulp Fiction konden we ons herinneren. Giamatti speelt de sterren van de hemel als Engelse leraar annex hopeloze schrijver annex wijnkenner. Hém valt niets te verwijten. De prachtige cameravoering door de Amerikaanse wijnlandschappen ook niet. Verhaal? Niets op aan te merken; het deed ons af en toe weleens denken aan Lebowski (De shots van bowlingbaan en het huis waar ze de portefeuille moeten terug jatten, het karakter van Jack). Waarom dan een 4*?

Sideways overdonderde ons kennelijk veel minder dan de vorige keer. Ook hadden we na verloop van tijd nogal wat aan te merken op laatstgenoemde Lebowski-equivalent Jack; we ergerden ons soms teveel aan hem. Ook de chemie tussen hem en zijn Amerikaans-Aziatische scharreltje vonden we niet overtuigend. Deze kritiekpunten zijn enigszins toch een blamage voor de hoogwaardige kwaliteit van de rest van de film.

Zelden zo teleurgesteld geweest bij 'n herziening.

4/5

Tja..

Lange recensie wordt het niet (alles is volgens mij al door andere MM's gemeld), maar ik wilde graag één punt van kritiek voordragen over de manier waarop meneer Scott z'n film indeelt.

Het begint namelijk al bij de openingscredits; een afwisseling van veel flitsende en vertraagde beelden van een booming New York, gedragen door het rapnummer 99 Problems. Aardige opening voor een film over de Afro-Amerikaanse criminele jeugd in de hood, maar deze gaat toch echt over een zootje blanken die een trein willen kapen (O, en een Spanic).

Ook de vertragende beelden werken naar verloop van tijd op je zenuwen, want ze voegen werkelijk niks toe aan de rest van het verhaal. Had zo het gevoel alsof Scott steeds probeerde een bepaalde lading aan z'n film te geven door middel van verschillende montagetechnieken en vage gesprekken die nergens over gaan. Maar ja, het nut ervan komt niet op me over. Ik begrijp wel dat het doel van Washington en de andere onderhandelaars is om zoveel mogelijk tijd te rekken, maar laat de gesprekken dan in ieder geval wel boeiend zijn. Je bent geen Tarantino als het op dialogen aankomt.

Actie was goed trouwens, daar kan ik Scott niet vaak iets om verwijten; het is alleen zijn rare manier van een film opbouwen die mij stoort. En ik vond Travolta niet sterk acteren. Zo

Mmmm 2,5/5

Edit: ik ben het veelal eens met de beschreven fouten van Uier

Wat een vage film zeg..

..maar wat een mooie misdaadthiller. Snap ook niet dat ie hier op MM zo'n laag gemiddelde heeft. Iedereen schijnt er maar op te bashen dat Crowe hier zo'n slechte rol neerzet (wat ik ook wel mee vind vallen), maar degenen waar het echt om gaat zijn natuurlijk Foster en Traub, die beiden uitstekend hun rol vertolken.

Na elke scene is het steeds jezelf afvragen waar je nou precies naar hebt zitten kijken, maar het deed me wel goed dat de meeste onderwerpen (de merkwaardige relatie tussen Foster en Traub, Foster's donkere verleden, Crowe die voor z'n vrouw probeert te zorgen en tegelijkertijd niet weet hoe hij z'n tijd moet doorbrengen) gewoon goed werden uitgelicht. Het einde is wederom zeer akelig en eigenaardig, maar wel interessant en zeker niet afgeraffeld (wat bij misdaad-films nogal eens het geval is ).

Al met al een met zorg geschoten film die hier erg ondergewaardeerd wordt.

4/5

Clichématig filmpje met 'n uitgekauwde formule. Banderas acteert zwaar ondermaats, evenals Freeman, die op de automatische piloot lijkt te spelen.

Níets is origineel aan deze film: hoofdrolspelers moeten iets stelen, anders wordt dierbare vermoord door stoute kwade crimineel; laten we die Fabergé eieren maar jatten, dat heeft nog nooit iemand gedaan in 'n film! toch? Octopussy? Oceans 12?
Drukken we er op het einde nog even wat plotwendingen doorheen, is ook heel origineel, en we hebben een film!

1.5* en ik weet niet eens waarom

De eerste minuten van de film krijg je een aardig beeld van de gigantische verveling onder de Amerikaanse soldaten, á la Jarhead dus (hoewel Three Kings eerder was uiteraard).

Vervolgens de zoektocht naar goud, maar dat is niet het belangrijkste; de film laat de complete moedeloosheid en hulpeloze situatie van de Iraakse bevolking zien, die gebukt gaat onder het terreur zaaiende regime van Sadam, en de morele strijd die ieder van de "Three Kings" met zichzelf en elkaar hierover voeren. Enkele interessante gevechten en ontmoetingen die volgen.

De acteurs vertolken ieder hun rol zeer naar behoren en het verhaal kent veel actie en (inktzwarte) humor.

Eén van de betere films met Clooney en Wahlberg.

Je pindakaast deze film: Tom Yum Goong: Muay Thai Fighter.

Mooi! Ik houd van Muay Thai. Verzorgde hoes ook! Eenmaal op MM lees je wat meningen en comments, de synopsis van de film, en je concludeert: het verhaal heeft niet veel om het lijf. Nou, zeg je dan tegen jezelf, die Pinkaew maakt er vast nog wel wát van..

Zelden zo'n rommelige film gezien. De weg die Kham naar de gekidnapte olifanten maakt staat werkelijk bol van onzin en huilende acteerprestaties. Meerdere malen gedacht van wat de fock aanschouw ik nou weer? Bad Guys en vechtersbaasjes schieten volkomen onverwacht het beeld binnen en Kham is van het één op het andere moment op een compléét andere setting. Is er soms een deel van de rol verloren gegaan? Soms lijkt het namelijk net alsof een deel van het verhaal is weggevallen. En moge het duidelijk zijn dat ik de 108 minuten versie heb aanschouwd.

Alleen de gevechten, mits af en toe een shot van een onrealistische fragmentatie van een ledemaat, stemden mij.

2/5

Ik lees geen boeken waar vervolgens films over gemaakt worden, want die laatste valt in 9 van de 10 gevallen dan alleen maar tegen.

De kinderen vond ik af en toe belabberd acteren, en die groet was vrij lachwekkend. De kinderen veranderen langzamerhand in een fascistische getinte groep, maar het had van mij nog wel een stukje extremer gemogen. Wellicht heeft de regisseur hier vanaf gezien, omdat het dan (te) weinig met de ware gebeurtenis overeen zou komen.
Ik kreeg gedurende de film ook een tergende hekel aan een bepaald persoon: dat roodharige meisje dat Die Welle probeert te stoppen. Ik weet dat haar intenties goed zijn, maar ze kwam op mij na verloop van tijd over als een arrogant, emotioneel schaap.
De acteerprestaties van de leraar (Jürgen Vogel toch?) waren de enige die mij positief stemden. Hij liet op een overtuigende, gematigde wijze de leerlingen kennis maken met saamhorigheid en de staatsvorm dictatuur. Het einde vond ik dan ook een perfecte climax. Ik dacht even dat hij echt een replica van Hitler zou worden, maar op het laatste moment laat hij de kinderen zien dat hij al die tijd geacteerd heeft en laat hij ze beseffen dat fascisme en dictatuur begrippen zijn die wij als mens moeten weren. Wat ik dan tóch weer jammer, héél erg jammer, was die walgelijke vertoning van de kinderen nadat die jongen zichzelf en iemand anders neerschiet. De leraar wordt gearresteerd, en ze kijken hem allemaal vol afwijzing aan als hij naar de politieauto wordt gebracht, terwijl ze hem daarvóór aanbaden en hijzelf liet zien dat ze allemaal fout zaten. Dan kun je hem niet kwalijk nemen dat één van de leerlingen zich ontpopt tot een psychopaat en om zich heen begint te knallen, want dat was er hoe dan ook later toch uitgekomen. Dit tafereel (een kind dat ontevreden is over het leven en uitgescheten wordt door z'n ouders en de maatschappij en dan maar naar de wapens grijpt en zijn school naar de tering knalt, en dat vervolgens games of artiesten daarvan de schuld krijgen omdat ze dat toch al knotsgekke kind zogenaamd gehersenspoeld hebben) komt helaas ook voor in de real world.

Ik twijfel tussen 'n 6 of 'n 7, maar geef hem het voordeel van deze twijfel.

3,5/5