Meningen

Aardig vermakelijke, luchtige film. Kelsey Grammer is nooit een van mijn favoriete acteurs geweest maar hier was hij tenminste nog redelijk. Rob Schneider vind ik normaal wel leuk, en hij speelde opzicht een leuk personage maar er werd bijna niks uitgehaald. Erg jammer vond ik. De film barst van de stereotypes maar dat ik nou echt om ze heb kunnen lachen zou ik niet zeggen. Ik heb wel een paar keer geglimlacht en misschien een of twee keer hardop gelachen maar dat was maar van korte duur. Gelukkig duurt de film sowieso niet zo lang. Naar het einde toe wil de film geloof ik wat spannend - serieus overkomen. Dat had van mij niet gehoeven. In zijn geheel is het een leuk filmpje om gezien te hebben, maar ook niet meer dan dat.

2,5*

Beetje standaard romcom. Het jaren '60 sfeertje is leuk. Evenals het acteerwerk, af en toe wel ietsje kinderachtig maar toch wel leuk. Opvallend dat Zellweger en McGregor twee jaar later nog in een film samen zouden spelen: Miss Potter. De grappen waren imo niet helemaal geslaagd, althans ik kon er niet zo om lachen. Maar toch verveelde de film me niet daardoor. De decors zijn ook leuk. Uit het verhaal kon misschien nog wat meer gehaald worden. Het einde is erg voorspelbaar, maar lijkt wel verplicht te zijn in een film als deze. Al met al was het een aardig filmpje om eens gezien te hebben, maar niet iets speciaals.

2,5*

De allereerste James Bond film.. Ik had hem nog nooit gezien. Skyfall was een zeer grote verrassing voor mij, omdat ik alles wat ik daarvoor had gezien 'wel grappig' vond, maar nooit écht goed. In Dr. No had ik echter wel interesse.

Sean Connery is goed in zijn rol als 007. Een van een heel ander 'soort' dan Daniel Craig of Pierce Brosnan, maar zeker niet minder goed (eigenlijk nog wel beter denk ik). Het verhaal is niet al te spectaculair, maar het leent zich wel prima voor een vermakelijke crimi. Bond is gevat, slim en best wel stoer. Ursula Andress is een mooie eerste Bondgirl en de overige cast presteert ook naar behoren. De film is wat gedateerd, maar dat is onvermijdelijk. Bovendien kan de film wat mij betreft nog makkelijk mee en brengt de 'lompe' actie iets sympathieks met zich mee.

Die hele eindscène is heerlijk fout, maar wel weer leuk uitgevoerd. Zaken als settings, decors en muziek zijn goed verzorgd. De gemoedelijke toon waarmee de film gebracht wordt zorgt voor een leuke sfeer. Dr. No is een terechte klassieker en een prima opening voor de reeks die inmiddels nog steeds voortduurt.

3,5*

Ik vind dit best een leuke film maar ik had er iets meer van verwacht en inderdaad die kat (Mike Myers) deed me echt denken aan The Grinch (Jim Carrey) ook vind ik dat Mike Myers het best aardig doet als die kat maar, ik vond hem niet zo leuk als How The Grinch Stole Christmas en ik vond dat hij beter kon maar ondanks dat vind ik dit een zeer vermakelijke film!

***

Je kan veel van deze interpretatie van Dracula zeggen, maar niet dat hij niet uniek of onderscheidend is. Het is een drukke film, waarbij ik als kijker veel (soms tegenstrijdige) gevoelens ervoer. De film is dan weer behoorlijk sensueel, op andere momenten best sfeervol en eng, en bij vlagen zelfs dolkomisch en 'over the top'. Het is een interessante mix, die ik niet constant heel geslaagd vond, maar die in ieder geval de aandacht vasthoudt, omdat je benieuwd bent welke kant het op zal gaan.

Bij vlagen voelt de film wat fragmentarisch of loopt het tempo onevenredig. Dat zijn zaken die ik soms als storend ervaren heb, en volgens mij is dat ook het punt dat hierboven me al wordt aangehaald door starbright boy. Daar staat echter tegenover dat Gary Oldman hier met een tour de force bezig is en dat is zondermeer een genot om naar te kijken: wat laat hij (letterlijk) een hoop verschillende gezichten zien in deze film, maar petje af hoor. De overige rollen, vertolkt door een sterrencast, weten wellicht wat minder te imponeren, maar worden nog steeds verdienstelijk neergezet. Met name met de chemie tussen Oldman en Winona Ryder vond ik het wel snor zitten. Verder mag het gezegd worden dat de film er qua vormgeving pakkend uitziet en daardoor ook wel de juiste sfeer weet te benaderen. Ik vind de film niet overal consequent sterk, maar heeft desondanks genoeg te bieden, waardoor ik 'm zeker de moeite waard zou noemen.

3,5*

Horror is niet mijn genre. Enkele klassiekers als The Shining, The Exorcist en Hellraiser kan ik dan nog wel waarderen. Niet zozeer omdat ik ze zo eng vind, maar voornamelijk door de geweldige sfeer. Vroeger meed ik de films uit dit genre uiteraard vanwege de slapeloze nachten die het gevolg waren, maar tegenwoordig eerder omdat ik ze vermoeiend vind. Dan denk ik vooral aan die films met schreeuwerige tieners waar ik wel eens flarden van voorbij zie komen. Toch kreeg ik van de week spontaan zin in een horrorfilm.

..En dat werd Drag Me to Hell. Ik was van tevoren niet op de hoogte van de zogenaamde stijl van Sam Raimi, omdat ik The Evil Dead nooit gezien heb (wel zijn Spider-Man films). Ik kreeg echter halverwege wel al zo'n vermoeden dat er met opzet humor in verwerkt was. Hoe het ook zij, ik vond het niet echt bijzonder. Ik zie wel dat de regisseur iets anders doet dan de gemiddelde horrorfilm maken, maar het sloeg niet aan. Doe mij dan maar een film die zichzelf volledig serieus neemt. De humor die erin zat vond ik niet lachwekkend en de horror was niet angstaanjagend... Dan houdt het voor mij natuurlijk gauw op.

Het verhaaltje en de poster vond ik best wel veelbelovend, maar bij die eerste scène namen de twijfels al toe. De film beleeft een kleine opleving op het moment dat Christine het aan de stok krijgt met die oude vrouw en als ze net vervloekt is en daar de eerste gevolgen van ondervindt, maar daarna wordt het allemaal behoorlijk flauw. Hier en daar zitten wat goedkope jump scares om je eraan te helpen herinneren dat je nog steeds naar een horrorfilm zit te kijken, maar het wordt er niet bepaald beter op. Het acteerwerk is verder niet van het hoogste niveau, maar gelukkig nog wel redelijk. Alison Lohman doet het goed, evenals Lorna Raver. Van het visuele gedeelte was ik persoonlijk ook niet onder de indruk; ik vond het er bij vlagen zelfs behoorlijk nep uitzien. Wel een complimentje betreffende de uitstekende make-up van Raver.

Nee, Drag me to Hell was niet helemaal mijn ding. Ronduit slecht wil ik het nu ook weer niet noemen; er zitten immers hier en daar best aardige momenten in. Zo'n twist op het einde kan ik dan bijvoorbeeld nog wel waarderen (a had ik helaas wel al zoiets verwacht). Bovendien schijnt er een publiek te zijn die deze combo van horror en komedie(?) te gek vindt, maar ik kan mij daar niet bij aansluiten. Het grote gebrek aan spanning zorgt ervoor dat ik het eigenlijk maar een suffe bedoening vond.

2*

Al een behoorlijk tijdje geleden dat ik deze gezien heb, maar doordat ik Dragnet zag in een periode waarin ik helemaal niet aan stemmen toekwam, ben ik de film helemaal uit het oog verloren.

De reden waarom ik hier interesse in had moge duidelijk zijn: Dan Aykroyd en Tom Hanks in één film. Eerstgenoemde heeft in de jaren 80 in een aantal erg leuke komedies gespeeld (o.a. Ghostbusters, The Blues Brothers en The Great Outdoors), terwijl Hanks wat mij betreft tot de absolute top hoort binnen de filmwereld. Ondanks dat mijn verwachtingen niet torenhoog waren, had ik hier stiekem wel wat meer van verwacht. D.w.z., ik had op wat meer lachmomenten gehoopt. Ik heb me absoluut niet verveeld.

De film sluit eigenlijk goed aan bij de andere komedies die Hanks toentertijd maakte. De humor is aan de flauwe kant (iets wat niet iedereen zal kunnen waarderen), maar de typische 80s sfeer die de film uitademt maakt een hoop goed. Ook de chemie tussen beide hoofdrolspelers heeft, zoals verwacht, een belangrijk aandeel in de entertainmentwaarde van Dragnet. Het stelt allemaal niet veel voor, maar het is een vermakelijk tussendoortje. Het verschafte me precies waar ik in die drukke periode behoefte aan had: een leuke filmavond. Dat de film in kwestie verder aan bijna alle mogelijke clichés voldoet laat me koud.

3*

Een film die ik waarschijnlijk nooit gezien zou hebben. Maar aangezien ik Morgan Freeman altijd al een goede acteur heb gevonden heb ik hem toch maar eens opgezet.

De film is best aardig. Het verhaal is opzicht wel leuk bedacht, maar daar moet ik wel bij zeggen dat ik de uitvoering een stuk minder vind. Het grootste nadeel vond ik toch wel dat de film een beetje traag is. Ook neemt de film best wel lang de tijd om op gang te komen. Ik zat de hele tijd te wachten op het moment dat Miss Daisy, Hoke wat sympathieker zou gaan vinden. Maar dit duurde echter lang, waardoor je de hele tijd maar een beetje zit te kijken hoe Hoke min of meer gekleineerd wordt. Gelukkig heeft de film wel een goede cast. Morgan Freeman tilt de film echt omhoog en ook Jessica Tandy deed het aardig evenals Dan Aykroyd. Opzicht bevat de film best wel een aantal mooie momenten, en hij verveelt ook niet echt. Naar het einde toe wordt de film eigenlijk steeds interessanter. En de Oscar voor ''Beste Make-up'' is duidelijk dik verdiend, want die zag er ook heel overtuigend en 'echt' uit. Toch vind ik het jammer dat de film over het algemeen een beetje traag verloopt en heel af en toe zelfs een beetje saai is (maar dan wel vooral de eerste helft). Maar over het algemeen is het een aangename film om eens te zien.

Kleine 3 sterren, dan maar.

Ik werd zwaar teleurgesteld. Met een sterrencast als Danny DeVito en Jamie Lee Curtis kon dit eigenlijk toch niet fout gaan.. Wel dus! Die flash-backs waren zo irritant en vervelend. Ook eigenlijk nooit moeten lachen. DeVito en Curtis zijn de enige reden waarom ik hier nog 1* aan geef. Wel ben ik bereid om de film nog één kansje te geven aangezien ik gisteren wel wat hoofdpijn had, maar ik heb genoeg komedie's waar ik me niet lekker onder voelde die toch een redelijke voldoende kunnen geven, dus toch vaag dan dat deze dat niet krijgt... Erg zonde!

1,0*

Opzicht, nog best een redelijke film. Ik verwachte echt een enorm flauwe film, en terwijl mij dat normaal gesproken maar soms 'trekt' wou ik deze heel graag zien. De hoofdrol-spelers zijn wel leuk, vaak erg maffe gebeurtenissen die ik niet goed snapte. En hier en daar wel wat overbodige stukken. Er zaten ook echter een paar hilarische scenes bij (zoals die scene bij de Chinees : ''En verder..''). Dus af en toe wel een paar keer flink in een deuk gelegen, andere dingen weer wat vervelend maar toch heb ik er een redelijk vermakelijke avond mee gehad.

2,5*

Deed me vrij weinig. Met Todd Philips aan het roer en Zach Galifianakis wederom in de (gedeelde) hoofdrol had ik hier wel vertrouwen in. The Hangover en de twee vervolgen vielen immers best in de smaak, hoewel het eerste deel er wel uit sprong.

Wanneer aan het begin van deze film al vrij snel duidelijk wordt dat dit een moderne variant op Planes, Trains & Automobiles (1987) gaat worden, wordt de lat vrij hoog gelegd. Ik wist meteen dat die twee films met elkaar vergelijken geen zin zou hebben, want die betreffende komedie van John Hughes is een van de meest lachwekkende en hartverwarmende films die ik ken. Due Date is dat opzicht overigens wel weer anders: het is namelijk van voor tot achter Hangover-achtige lompigheid. Het werkt alleen veel minder goed hier. Galifianakis doet zijn rol van Alan Garner nog eens dunnetjes over en Downey Jr. speelt vooral een dusdanig grote hufter dat ik maar geen sympathie voor hem kon opbrengen. Ik voelde nauwelijks een band met de twee hoofdpersonen en dat is best lastig voor een film die enkel om hen draait.

In de tweede helft komt de film toch nog een beetje los: de absurde autoachtervolging werkte best op de lachspieren en eindelijk groeien de twee tegenpolen een beetje naar elkaar toe. Het is ook niet zo dat ik Due Date afschuwelijk vond, maar mij was het over het algemeen te luidruchtig, fragmentarisch en flauw. Zo'n masturbatiegrap of dat gedoe in de winkel met de fysiek gehandicapte verkoper waren zelfs zó plat dat het redelijk ongemakkelijk werd.

2,5*

That's it. Na tig herzieningen is de volle score helemaal verdiend. Dumb and Dumber is inmiddels ultiem comfort-food, maar ook gewoon een perfecte komedie. Vond 'm als kind eigenlijk vooral goed omdat je Jim Carrey hier in zijn prime kan bewonderen, maar deze film heeft meer om het lijf dan dat. De film heeft iets dat ik ook aan bijvoorbeeld Planes, Trains & Automobiles zo waardeer: eigenlijk heeft iedere scène bestaansrecht, en er is geen sprake van (duidelijke) opvulling. Grappen volgen zich in een razend hoog tempo op en zijn er zowel in de schreeuwerige als meer subtiele varianten. De chemie tussen Carrey en Jeff Daniels zorgt niet alleen voor lachsalvo's, maar is ook hartverwarmend: hoe stupide ze ook zijn, de vriendschap tussen beiden is geloofwaardig en je leeft met hen mee. De geweldige interacties met schurken, politie en natuurlijk Mary, de mooie locaties, de lekkere soundtrack... Misschien wel de film die ik het vaakst gezien heb en die ik ook kan blijven zien.

Dumb and Dumber.. Daar begon het voor mij allemaal mee. Na Bruce Almighty, Ace Ventura 1 en 2 en The Mask was het origineel uit 1994 de vijfde film die ik van Jim Carrey zag. Voor een jongetje van 10 waren dit allemaal memorabele films (en dat vind ik eerlijk gezegd nog steeds wel; zij het in iets mindere mate als in der tijd). Door Carrey kwam ik aanraking met MovieMeter en zodoende weer met andere acteurs en andere films. Ik zal de man dus altijd in zijn toekomstige projecten blijven volgen.

Het origineel groeide uit tot één van mijn favoriete komedies. Ik ben niet direct groot liefhebber van poep- en pieshumor, maar het zijn vooral de twee hoofdfiguren die er in dit geval voor zorgen dat het erg gemakkelijk aanslaat. Carrey en Daniels vormden een unieke combinatie. Toen ik hoorde dat er een vervolg kwam was ik erg enthousiast. Met name doordat dezelfde regisseurs en acteurs uit deel 1 eraan meewerkten, had ik er wel zin in. Tegelijkertijd had ik niet de meest hoge verwachtingen. Het origineel is immers alweer 20 jaar geleden, de Farrelly broertjes hebben wat mij betreft na 2000 geen films meer gemaakt van het niveau van daarvoor en de prequel uit 2003 beschouw ik nog steeds als één van de slechtste films die ik gezien heb.

Na afloop van deze film kon ik een constante grijns niet onderdrukken. Ik heb me hier namelijk heel goed mee vermaakt. Voornaamste was dat zowel Carrey als Jeff Daniels hun rollen heel goed oppakken. De personages komen na 20 jaar zonder problemen weer tot leven. Het verhaal verschilt niet heel veel van dat van deel 1, maar is wel origineel genoeg om het geen herhalingsoefening te noemen. Ook zitten er enkele subtiele en minder subtiele verwijzingen in naar het eerste deel en dat is fijn om te zien. De film kent echter ook genoeg nieuwe grappen en het gros daarvan werkt. Dit terwijl ik verwacht had dat de film het vooral moest hebben van de referenties naar diens voorganger. De bananenschil in de doodskist, het 'telefoongesprek' en vrijwel alle momenten waarin het duo het personage van Rob Riggle voor gek zet, zijn slechts enkele voorbeelden van momenten die behoorlijk op de lachspieren wisten te werken.

Haalt de film het bij deel 1? Nee. De film is eigenlijk in elk opzicht minder. Maar dat hoeft niet te betekenen dat dit een slechte film is. Zeker op het gebied van komedies kan ik me eigenlijk geen enkele sequel herinneren die de voorganger wist te overtreffen. Al helemaal bij een film met een cultstatus als Dumb & Dumber is het een ongelofelijk zware opgave een dergelijke film te overtreffen. Wat dat betreft komt Dumb and Dumber To nog een heel eind. Wat vond ik dan minder aan de film? Niets specifieks eigenlijk. Het heeft gewoon niet de klasse die Dumb & Dumber wel had, maar ik was verder op elk vlak wel tevreden.

De film kent een leuke opbouw. Onvoorspelbaar ook. Ik dacht al vanaf het moment dat Lloyd verliefd werd op Penny, dat Penny zijn dochter zou zijn. Ook de 'gag' van Harry met zijn nier zag ik, hoe dik het er achteraf ook bovenop lag, niet aankomen. Het einde is zo goed als perfect; sluit prima aan bij het einde van het origineel. Het is een leuke film geworden die dezelfde ontspannen sfeer uitademt als deel 1. Of de twee nou een gehoorapparaat willen stelen, de deurbel gebruiken of worden aangezien voor intelligente uitvinders: de film verveelt geen moment. De Farrelly broertjes zijn er imo dan ook in geslaagd een bovengemiddeld leuke komedie te realiseren. De alom bekende klassieker heeft (eindelijk!) de opvolger gekregen die hij verdient.

3,5*

Dit blijft in mijn ogen, een van de slechtste films die ik ooit heb gezien..

Ik heb tot dusver vier films van David Lynch gezien én de serie Twin Peaks. Van alles wat ik gezien heb was ik erg onder de indruk, dus het werd tijd om me weer eens aan de volgende te wagen. Ik was ervan op de hoogte dat Dune wat minder goed ontvangen was dan alles wat ik tot nu toe gezien had, maar eerlijk gezegd ging ik ervanuit dat het wel zou meevallen. Laat zo'n sciencefiction-epos maar aan David Lynch over dacht ik...

En toch kwam ik een beetje van een koude kermis thuis. Ik hield mijn hart al vast toen in het begin uitgelegd moest worden hoe en wat, met die verschillende planeten die naast elkaar geprojecteerd worden; alsof je naar een presentatie zit te kijken. Vervolgens begint de film daadwerkelijk, maar het bleek een hele klus om mijn aandacht erbij te houden. Mijn god, wat was dit bij vlagen een saaie bedoening. Er zijn enkele raakvlakken met Star Wars zichtbaar, maar dan geef ik toch veel liever de voorkeur aan die franchise. De personages in Dune zijn gewoon niet zo heel erg boeiend en de locaties weinig afwisselend. Het kabbelt voort en dat verandert ook niet. Ik heb geen moment spanning of enige binding ervaren.

Eigenlijk is het te bizar voor woorden met zo'n cast, maar ik heb het merendeel dan ook wel eens beter gezien. Lynch's vaste troef Kyle MacLachlan vind ik normaal gesproken standaard erg goed, maar zelfs hij is hier wat houterig. Ook met de rollen van Patrick Stewart, Max von Sydow, Sean Young en Brad Dourif - toch zeker niet de minste namen - kon ik vrij weinig. De bad-guys vond ik zelfs vrij vervelend, met als dieptepunt die Baron, gespeeld door Kenneth McMillan. Wat een afschuwelijk personage was dat. Sting had het prima gedaan als Dune een relcamespotje voor Chanel N°5 was geweest.

Wel kan ik nog een compliment kwijt aan de score. Qua special effects is het misschien geen verrassing dat de film nogal oubollig is, hoewel er toch ook nog wel mooie shots voorbijkomen. Sowieso leeft de film af en toe even op, maar het is te karig om de moeite waard te zijn. Buiten die Baron heb ik me nauwelijks geïrriteerd, dus het is prima dat ik deze film de revue heb laten passeren, maar ik moet wel concluderen dat ik het eindproduct te sloom, langdradig en oninteressant vond.

Jammer, maar gelukkig heb ik nog genoeg andere films van David Lynch te gaan.

2*

Zeer onderhoudende, charmante en frisse fantasyfilm. Mijn verwachtingen waren eigenlijk niet al te hoog, aangezien ik zo ongeveer 10 jaar geleden een beetje ben afgehaakt bij het gros van de grote blockbusters die met name Marvel destijds begon uit te brengen. Een melkkoe van heb ik jou daar naar mijn mening. Dungeons & Dragons deed me qua poster en trailer ook een beetje aan een dergelijk product denken, maar dit bleek niet helemaal waar.

Met het originele spel ben ik, op enkele verwijzingen in andere films en tv-series na, niet bekend, maar dat is geen probleem. De film is goed te volgen en scoort pluspunten voor de humoristische insteek, met name terug te vinden in de goed geschreven dialogen. Chris Pine speelt zijn hoofdrol op charismatische wijze. De personages van Michelle Rodriguez, Justice Smith en Sophia Lillis vind ik los allemaal niet zo interessant, maar de onderlinge chemie (zeker in combinatie met Pine) is wél heel geslaagd, waardoor ze als groep leuk zijn om te volgen. Hugh Grant heeft zichtbaar veel plezier in het spelen van de glibberige, arrogante vijand en doet dit uitstekend. Overigens vind ik het een minpuntje dat de film soms erg 'druk' voelt qua hoeveelheid personages: naast Grant moet er immers nóg een antagonist verschijnen (eigenlijk zelfs twee) die verslagen moet worden. Het lijkt nodig voor een climax met meer actie, maar op een gegeven moment geloofde ik het wel. Een ander voorbeeld is die Regé-Jean Page, die ik helemaal vergeten was op het moment dat hij vlak voor de finish weer verschijnt.

In visueel opzicht mag de film er ook zeker wezen, al moet ik zeggen dat ik er ook niet bepaald door overdonderd werd. Tegenwoordig ben ik vaak meer onder de indruk van een oude film het met minder middelen moest doen dan de hedendaagse 'geliktheid', maar toegegeven: de wereld wordt goed en geloofwaardig vormgegeven. Dungeons & Dragons: Honor among Thieves is ieder geval een film die gemakkelijk wegkijkt en goed in elkaar steekt. Voor zowel de wat oudere kinderen als de volwassen kijker valt hier genoeg uit te halen om er een vermakelijke avond aan over te houden.

3,5*

Ik deel de mening van mijn bovenbuurman. Dunkirk stond al lang op mijn kijklijst: het onderwerp is interessant en met Christopher Nolan aan het roer had ik er alle vertrouwen in. Het begin ziet er veelbelovend uit en dat blijft het ook lange tijd. Alles wordt schitterend in beeld gebracht: de locaties zijn prachtig en de fantastische kostuums en aankleding zorgen ervoor dat het voelt alsof je er echt bij bent. Wat ik echter niet verwacht had, was dat de film na verloop van tijd heel erg druk wordt, doordat we in een hoog tempo heen en weer worden geslingerd tussen de verschillende groepen personages. Ik kan begrijpen dat sommigen vinden dat dit juist de hectische situatie heel treffend benadert, maar op mij kwam het eerder wat rommelig over. Enkele onwaarschijnlijkheden richting het einde (het vliegtuig dat met een kapotte motor te lang blijft doorvliegen) werken dan ook niet bepaald bevorderlijk. Nolan heeft genoeg in huis (naast visuele pracht ook een overtuigend spelende cast) om zijn oorlogsfilm vermakelijk te houden, maar daar blijft het wat mij betreft ook wel bij.

3*

Een erg leuke jeugdfilm. Maar wat een laag gemiddelde! Mag wel wat hoger vind ik. In ieder geval : het acteerwerk was niet van iedereen nou bepaald fantastisch, maar opzicht wel aardig. De grappen zijn wel vaak erg geslaagd, maar dit komt vooral door die geniale oerang-oetan, haha vaak heb ik me echt kapot gelachen om dat beest . Niet echt een hoogvlieger maar gewoon een leuke, vermakelijke jeugd-komedie.

3,0*