Meningen

prettig gestoorde film die uitblinkt in script: leuke dialogen die sterk doen denken aan Tarantino. Denk aan de man die een liefde heeft voor zijn vitame-reclame-posters, en een knakker die uit het niets roept dat hij gemaskerde krijgers echt te gek vind.

Los van die aangename dialogen is het verhaal ansich ook erg leuk door de opdeling van bijna mini-films als scenes. Nadeel hieraan is dan weer wel dat de scenes los leuker en duidelijker zijn dan het plot van de gehele film, daar ontging mij het een en ander. Maar dat neemt niet weg dat ik me goed heb vermaakt met een opeenstapeling van leuke scenes.

Wat tenslotte ook afbreuk doet, zoals jeroentjuhhhhh ook al zei: de beeldkwaliteit van mijn dvd en de ondertiteling waren nogal karig. Dat zegt niets over de film zelf natuurlijk, maar jammer was het wel.

Wow! dat was een trip!

Ik ben er redelijk blind ingegaan. en de film spookt nu nog helemaal in mijn hoofd. Ik heb er eigenlijk bar weinig van meegregen, iets met een vader, de tijd, een dokter, en uhm lijpe shit.

Goed, tijd voor een formele herstructurering. De film speelt met tijd en ruimte: verschillende ruimtes worden ingezet als achtergronden van een bepaalde tijd. Dus, eigenlijk is het een tijdreis, maar dan in meta-vorm. De hoofdpersoon lijkt net zo weinig te weten als wij, en toch raakt hij op een bepaalde manier bekend met alle visioenen, tijden, en plekken.

De film is denk ik qua stijl het beste te zien als Tarkovsky meets Gilliam meets Jodorowsky. Zware thema's worden naadloos afgewisseld met bizarre humor, eroktiek, verveling, net als jet echt leven, maar dan visueel beter. In die zin dus redelijk genreloos en eigenlijk ook niet in te delen in een filmstijl. De film lijkt een eigen filmtaal te hebben ontwikkeld waarin elke emotie ook meteen reflectie op die emotie is. Sommige props zagen er nep uit, maar dat kan dus ook iets te maken hebben met de indexicaliteit van de prop. Karakters zijn overduidelijk theatraal in hun handelen en gaan daar vervolgens dan weer zelf op reflecteren. Zo werd op een gegeven moment een enorm onmogelijke dialoog afgestoken. Opeens komt er iemand aan die zegt: "Now, let's get on with the narrative", en hop hij staat ergens anders qua plek, tijd, sfeer, en emotie.

Ja, nu ik hierop reflecteer, bedenk ik me dat de film eigenlijk wel op deze "recensie" lijkt qua helderheid.

Lofi horror! Zulke films vragen om een andere manier van beoordelen. De belangrijkste voor mij is: heb ik me er mee vermaakt?
Dat heb ik, dus stel ik dat de film 2,5 al in de pocket heeft. Ik vond de muziek aangenaam en het plot ergens wel origineel. het is een slasher dus in grote lijnen is het allemaal al duidelijk, maar ik vond er toch best wat leuke twists in zitten zoals de overval in het begin, waarbij de blouse van een vrouw kapotgemaakt word met een mes waardoor ze met ontbloot lichaam wordt neergeschoten. De overvallers blijken later.....vrouw! en het feit dat uiteindelijk iedereen doodgaat. niks final girl! ook de droomsequentie die opeens een monsterfilm suggereert zijn leuk gevonden, zeker voor een film uit 1982. (Moviemeter en IMDb stellen 1984 als releasedatum, maar de copyright stamt uit 1982.) De film heeft ook dat typische gruizige sfeertje waar ik erg van hou. Ik ken een hoop duurdere films waar ik me veel minder mee heb vermaakt. En dit was gewoon een leuke slasher.

Tetten, tet tet tetten. Tet. Haha dit is te gek. De dialogen zijn zo gaar dat het bijna abstracte kunst wordt. "I have a very lage unit." "Im in and out quick". Dat een hele film lang. Niet als grapje tussendoor, maar als functionele dialoog. Ondertussen onploffen er dingen en wordt er geschoten. Meer tetten. Cheesy 80's glamsynthrock soundtrack. Met uiteraard een saxofoon bij de sexscenes. Ik waardeer de consistentie van Sidaris. Hij weet precies wat hij wil en kan. Ook blijft de toon altijd vrolijk en luchtig, net als Russ Meyer (hoewel de vrouwen hier een beduidend lager power-chick gehalte hebben, wat voor mijn vrouw het verschil maakte tussen leuk-Meyer en ontzettend k#t-Sidaris) Dit is gewoon erg leuk op zn tijd.

Allejezus wat een hersensmelter.

Scarface is zo'n film die bestempeld is als klassieker. De eerste keer dat ik m zag, keek ik m dus ook met mijn klassieker bril op: "we hebben hier te maken met een goede film." Bij een herziening gisteren viel de film bij mij redelijk door de mand: ik vond het eigenlijk helemaal niet zo'n legendarische film als de gemiddelde MM'er (kijkend naar de top250). De film is eerder komisch door het vreemde script waarin een soort "held" naar de top gaat, bestaande uit drugs, geld, een ongeintereseerde vrouw en een lachwekkend overdreven slecht ingerichte villa. Het is maar wat je definitie van de top is: Niemand in zijn omgeving vindt hem eigenlijk sympathiek omdat Montana van begin tot eind iedereen verrot scheld en zelf ook nooit content lijkt. Ook op filmtechnisch niveau kan ik de film niet veel meer dan gemiddeld noemen. Er zitten een klein aantal aangename shots in maar eigenlijk niets noemenswaardigs. En dan de muziek.... Mijn god de muziek. Meer jaren 80 dan Morodor's score ga je nergens vinden: het knalt niet, maar weet op een of andere manier toch altijd er nadrukkelijk aanwezig te zijn, in negatieve zin.

De hiphop legacy is tenslotte hetgeen wat afbreuk doet aan de film, ondanks dit natuurlijk los hoort te staan van de film ansich: de een na de andere rapper emmert erop los hoe goed de film wel niet is. Zij halen er diepe wijze lessen uit zoals: je vriend doodschieten is niet goed, don't get high on your owns supply, als je een lekker wijf ziet (Voor de duidelijkheid, het gaat hier over Mischelle Pfeifer hehehe) dan moet je er gewoon voor gaan. meer van dat soort zwakzinnige-praat. Waarom vonden zij de film goed? Daar komen de rappers niet echt uit behalve dat hij gewoon goed is en dat de film een voorbeeld zou zijn voor Gettho jeugd. Dat laatste is een cultureel verschil waar ik waarschijnlijk nooit in zal komen...

De hiphop legacy extra op de dvd is ronduit fascinerend omdat het verraad dat er kennelijk een boel mensen zijn die deze film daadwerkelijk zien als serieus (goed, wel leven in een vrij land) en opzien tegen de man die 2 1/2 uur lang ongelukkig door het leven gaat, maar wel geld heeft. Het is.... gewoon heel fascinerend.

Al met al een grappige film, die zijn reputatie simpelweg niet waarmaakt, maar desalniettemin vermaakt.

ja zeker, maar je reageert pas bij mij. Dat is juist de hele issue. Let's not get personal (en off-topic); lees de reply's nog een keertje en vraag jezelf is af hoe het kan dat van 2 identieke "recensies" de 1 veel en de ander weinig reacties krijgt, los van wie die opmerkingen maakt. Zie het als een gedachte experimentje.

Maar nu een serieuze recensie:

de film is net niet goed genoeg voor een voldoende. Mijn voornaamste reden hiervoor is dat de film eigenlijk bar weinig film is en een en al verhaal. Daarnaast leunt de gehele film eigenlijk alleen maar op het feit dat de holocaust toch wel erg was: je hoeft t maar te noemen en je hebt emotie. Daar maakt Spielberg dan ook graag gebruik van. Dat vind ik nogal makkelijk. De film schetst een verhaal uit de oorlog dat misschien wel geschiedkundig klopt, maar eigenlijk misplaatst over de tijd: het is hetzelfde als een verfilming van een (waargebeurde) romcom in de vietnamoorlog en dan bij de break-up een tragisch slagveld laten zien. Heel emotioneel, maar ook heel ver van wat het eigenlijk was en nogal misplaatst. In Schindler's List: wordt de Holocaust omgezet in een heldenverhaal. Dat Amerikaanse trekje om overal een held en een zwart/wit (lekker dubbelzinnig) voorstelling van te maken is een pijnlijke mislukking met een groot concept als WO2. Inmiddels weet iedereen wel dat Duitsers kut waren in de oorlog en Joden zielig. Daar een film over maken zonder verdere toevoeging ligt bij mij op het randje.. En al helemaal als de film er niet boeiend uit ziet.

De beelden zijn ok maar nergens echt interessant. Het gebruik van het gekleurde jurkje is leuk, maar echt een toevoeging vond ik het amper. Ook hier geldt: het is nogal makkelijk gedaan aangezien de kleur alleen fungeert als spotlight ("kijk toeschouwers ik markeer het voor de trage mensen onder jullie nog een keer").

De muziek was ik per direct na de film vergeten: dat betekent dat de muziek zijn werk deed als beeldondersteuner, maar dat het daar ook wel weer mee ophoudt.

Het acteerwerk was prima maar ook hier is het vooral de goed versus slecht kant die elke rol scriptsgewijs niet zo interessant maakt: uiteindelijk zitten hier redelijk soortgelijke bad- en goodguys in zoals die in een James Bond film zitten: "met die gast moet ik meeleven, en die andere is een slechterik". geen problemen mee, mits het werkt in het genre/plot. Wat hier niet het geval is.

het is voor mij voornamelijk een principekwestie dus, maar filmisch ook gewoon niet boeiend. Van alle WO2 films is dit wel een van de nietszeggende....

meest veelzeggende:

Nuit et Brouillard

Vreemde western, denk ik, het is de eerste die ik zie (die niet stiekem Italiaans is of nieuw). Hoewel de landschappen en het plot ergens classic zijn, is het toch een flinke lading racisme en seksisme dat je over je heen krijgt. Nou lees ik dat de film niet racistisch is maar de hoofdpersoon, maar dat vind gewoon een lame excuus om een racistische film leuk te vinden. Be my guest hoor, ik hou zelf ook van Eisenstein, dus wie ben ik om te zeggen dat het niet goed is ofzo.
Reden dat niet alleen de hoofpersoon racistisch is, is bijvoorbeeld Martin's "huwelijk" met de indiaan die hij vervolgens schopt (gelach van wayne), commandeerd, die zwakzinnige die als een volslagen debiel indianen nadoet, indianen die wel errug stereotype neergezet worden, en het feit dat eigenlijk niemand het erg vind dat Wayne zich schietend op indianen zijn weg baant (of in ieder geval niet handeld). Toch geen zaken die ik zelf zou accepteren. En zo zit de film vol met nogal vreemde boodschappen, zoals de grappige/tragische dubbelbaan van priester/ranger. Over gescheiden kerk en staat gesproken (grappig/tragisch genoeg vandaag de dag nog steeds een issue, aangezien getuigen op een bijbel moeten zweren bij rechtzaken). Ergens ligt het er ook bovenop dat de film over vooroordelen gaat zoals de vechtpartij bij het huwelijk, die gewoon geaccepteerd wordt, maar waar dan wel weer allerlei kinderlijke spelregels aan verbonden zijn. De film hangt van dit soort dubieuze zaken aan elkaar en ik vind het maar moeilijk te geloven dat dit allemaal bewust de message is. Want het is natuurlijk ook erg Amerikaans, kijk maar naar Avatar (ben benieuwd of die over een x aantal jaren ook als bewust-racistisch-en-dus-niet-helemaal-racistisch wordt gezien)

Cameratechnisch allemaal erg conventioneel ook, veel statische shots en de meest voor de hand liggende keuzes qua scene opbouw. klassiek, maar ik kan me niet voorstellen dat dit ooit iets vernieuwends is geweest ofzo. Sure, landschappen, technicolor en decors zijn mooi, maar zoals eerder gezegd door mede MM'ers, is het ook redelijk simpel om van mooie landschappen mooie beelden te schieten. Ik had van een naam als Ford toch wel iets spectaculairders verwacht. Een ok film die stemt tot nadenken, dat staat vast, verder vreemd dat deze film zich zo binnen het canon van de film heeft weten te werken...

The Raid is een vermakelijke film. Het plot verwaarloosbaar: het gaat hier om een 101 minuten durende opeenstapeling van schiet-, en vecht scenes. Tussen al dit geweld door wordt getracht om het een en ander aan motivatie en doel uit te leggen. Ik verwacht dat de makers deze scenes uitsluitend voor het tempo in de film gestopt hebben: emotioneel, logisch of anderszins interessant worden ze namelijk niet. Om die reden is het acteerwerk, op de fysieke conditie na, ook moeilijk te waarderen wegens algemeen gebrek aan karakterdiepgang.

Nu klinkt dit als negatief, maar dat is zeker niet het geval. De film knalt aan een rits door waarbij eindeloze fistfights de nadruk krijgen. Zelf had ik graag wat meer shootouts gezien, aangezien degene die erin zitten allemaal geweldig zijn om te zien. De gevechten daarintegen zijn simpelweg te lang. Naarmate de film vordert vaart ook dat kleine realistische aspect weg: de ubervillian en held zijn allebei onwaarschijnlijk moeizaam neer te krijgen, hoe vaak hun hoofd ook tegen muren, vuisten, voeten aangeknald wordt. De film verandert langzaam van een actiefilm naar een superhero film door al deze onwaarschijnlijk lange gevechten. De film is hierdoor erg entertaining maar ook nergens meer dan dat. Leuk popcorn vermaakt waarin iedereen met een zwak voor martial arts zijn hart kan ophalen.

Na alle lof hier te hebben gelezen viel hij me des te meer tegen. Het plot is superbanaal. Daar is op zich niks mis mee als je film toch al leunt op uitsluitend actie, maar hier dwaalde het echt soms helemaal nergens op uit tot op het verwarrende toe. De film is onnodig lang door allerlei lege scenes die echt geen enkel ander nut hebben dan een excuus om een strak gechoreografeerde vechtscene voor te bereiden. Prima, maar zet ze dan ook zo in en hou het bondig en duidelijk.

Rama's vrouw en kind om is wat te noemen. Het zijn 2 totale kartonnen personages, met 2 regels tekst, die werkelijk niets toevoegen aan de film. Ze interesseren niet omdat ze totaal geen uitwerking krijgen en ik vind het een raadsel waarom er zoveel van dat soort rare nietszeggende afdwalingen in het plot zitten. Het sloopt de flow van een film die alleen maar om vechten gaat.

Op een wat meer persoonlijke noot vind ik ook dat de film zichzelf veeeel te serieus neemt. Enkele sub-bazen lijken rechtstreeks uit een J-splatter te zijn weg gelopen, maar de charme van dat genre is juiste de humor, die ze hier bijna compleet weg hebben gelaten. Alles elke keer alleen maar op de "super-awesome-cool-mode" laten zien werkt ook maar eventje.

Enorm vermakelijk. Kijkt weg als een exploitatieifilm. Wat de film zo boeiend maakt is de totaal vervaagde lijn tussen parodie en mislukt product. Het verschil is niet meer te zien. Hoge grapdichtheid en cool camerawerk. Ook tetten.

Eigenlijk in alle opzichten wat minder dan het eerste deel. Dat maakt de film niet slecht, maar wel een beetje een tegenvaller t.o.v. deel 1. Toch is het geen afgeraffelde film en blijft Lady Snowblood als personage erg cool.

De tweede film die ik van Franco zie en ook deze was weer fijn, maar zoals Richard_Voorhees mooi verwoorde: apatisch. Het is niet spannend, niet erotisch maar toch fijn om naar te kijken, misschien wel juist om die redenen: dromerig gaat de film aan me voorbij als de kabbelende golven die de soundtrack vullen. Solidad Miranda is geweldig. Ze is precies wat de film nodig heeft: presence en het charisma waardoor je gewoon graag naar haar kijkt, ook al doet ze niet zo veel. Dit soort films vind ik toch wel erg fijn op zn tijd. Met de nadruk op: op zn tijd.

Typische gameverfilming: belangrijker dan een coherent plot zijn de 1 op 1 momentjes "kijk dit zat ook in het spel". Zo zijn er veel verschillende monsters waarvan een groot gedeelte eerder lachwekkend is dan eng zoals een man met een gigantische metalen constructie als hoofd die rondloopt alsof zwaartekracht niet bestaat en mensen vermoord alsof het een tom en jerry tekenfilm is en ziet de vrouwelijke politieagent er meer uit als stripper-verkleed-als-politieagent. Het acteerwerk is sowieso nogal brak. Ook visueel erg steriel en nergens echt vies of enigszins echt mede door de hoeveelheid cgi (net als de game!). Ondanks alle monsters en sets simpelweg een saaie film.

Een erg matige poging om nog wat te cashen op het erg sterke eerste deel. Die was fris en bovenal erg sfeervol. Beide zijn hier afwezig omdat dit gewoon een herhalingsoefening is, maar dan met een aantal minder goede acteurs, een veel warriger plot, en een tergende daling in regie, waardoor spanning, humor, erotiek allemaal zo leeg aanvoelen dat het belachelijk is dat deze sequel zo lang op zich heeft laten wachten.

Vooral de episode met Joseph Gordon-Levitt slaat in zijn geheel kant nog wal: geen begin, geen motivatie, echt helemaal niks.

Al deze warrige lege onzin hebben ze proberen te compenseren met de tieten van Eva Green en vrouwen die hun best doen mannen op te hitsen. Green neukt haar weg naar de macht, Alba stript zichzelf naar wraak, Dawson geilt zichzelf een afleidingsmanoeuvre, Temple laat zich nemen in naam van wraak. Chung is als hoer-moordenaar de meest geëmancipeerde van de vrouwelijke cast, maar het moet niet te gek worden, dus zij heeft geen tekst. Tja....

enige sterke punt zijn de visuals: een leuk shotje ertussen af en toe. Maar zonder emotie blijft ook daar niet zo heel veel van over.

een aardige familiefilm die het vooral moet hebben van zijn sets, CGI en kostuums. Deze zijn allemaal van een goed niveau waardoor de film goed wegkijkt. Vooral de overdadig kitscherige 7 dwergen in hun groene bos kwam goed uit de verf (princess-mononoke-hert included). Op alle andere vlakken is de film helaas niet al te best: het acteerwerk overtuigd simpelweg niet, met name Kristen Steward die vooral veel kreunt en het moeilijk heeft met allerlei overpeinzingen (zo lijkt het, plottechnisch valt er niet veel te overpeinzen). De rest van de cast doet het beter, maar ook nergens echt heel overtuigend. Dat zou ook aan het script kunnen liggen, die het sprookje ombouwt tot een clichematig liefdesepos. Er wordt een leger bij gehaald dat nergens nodig lijkt te zijn en uitsluitend dient voor een nogal karige veldslag. Tergend waren ook Hemsworth's monoloog over zijn dode ex waarna hij sneeuwwitje tot leven kust en Stewards ronduit oninspirerende monoloog die een leger moet aanzetten tot de aanval.

Het is vreemd om te zien dat een sprookje van dit kaliber toch nog gereduceerd kan worden tot een weinigzeggende film als deze. Toch, het verveelt niet door de uitgekauwde hollywood formule. Het ontbreekt alleen aan gewaagdheid, originaliteit en casting...

Flauwe film met veel onderbroekenlol en te weinig sleaze en gore. Erg vermakelijk, weinig indrukwekkend. Half punt extra voor de geweldige tune.

Wow dat was me de aanslag op mijn zintuigelijke waarneming wel zeg!

Kelly pleurt allerlei verschillende mediavormen in zijn film, allerlei verwijzingen (de cast alleen al) en giet hier een erg episch geheel uit. Alhoewel de term "geheel" misschien een beetje misplaatst is; ik heb er niet echt een geheel in kunnen ontdekken. Dat neemt niet weg dat ik een absurd lange tijd geboeid naar mijn tv heb zitten kijken en me uitstekend vermaakt heb. Er zit veel humor in de film, in tegenstelling tot Donnie Darko, Kelly lijkt zichzelf voornamelijk te parodieren en daar een serieuze ondertoon in te stoppen die op de een of andere manier nog werkt ook.

Het hele (gebrek aan) plot is iets wat je voor lief neemt om een kijkje te nemen in de geest van Kelly. Dat is dus een na- en voordeel in 1, zoals iedereen al een beetje aangeeft. Voor mij werkt het in ieder geval en ik begin dan ook benieuwd te worden naar The Box.

p.s. niet realistische CGI is niet hetzelfde als slechte CGI.

Aanrader! Episodes over cuba in al zijn slechtheid. De voiceover accentueerd zo goed als alleen alles wat slecht is aan het land.armoede in buitenwijken, boeren die het slecht hebben en slecht houden, cubanen die ongelukkig zijn met van alles en nog wat en een leger dat bestaat uit mannen die eigenlijk niks beters te doen hebben Ik vraag me zodoende ook af of de film als propaganda waarde heeft. Ik ben inderdaad mooit tegen amerika nu, maar cuba zelf is eigenlijk ook een grote teringzooi.

Dat neemt niet weg dat de verhalen bol staan van emoties. Allemaal slachtoffers die doen wat goed lijkt, maar uiteindelijk.... nouja, gewoon de film kijken.

Het alom geprezen camerawerk maakt zijn reputatie waar. Volgens mij kan ik het daar wel bij laten qua cinematografie; daar is alles al over gezegd op MM.

Het episodisch karakter van de film vond ik erg fijn: ondanks het tempo laag ligt, gebeurt er gevoelsmatig veel. De compactheid is daardoor een aangename opluchtig: effe een (korte) bezinkingspauze tussen de verhalen door.

Een heel erg goede film! Dus dankjewel MM voor de tip! Deze film had ik zonder deze site nooit gevonden!

Nou, ik ben een van de tegenstanders van de film. Wat een onzinnig gedoe allemaal zeg. De setup is top en het eerste deel van de film, waarin we meekijken met een woongemeenschap, is leuk, grappig en aandoenlijk. Helaas dwaalt de film daarna af naar eindeloze reeksen tekst-, en betekenisloze shots. een man loopt, een man vist, een man zit... En later blijkt dat hij ook in een (redelijk matige) metal band zit. Dat is wat je ziet, en daar neemt de film een dik uur de tijd voor, zonder enige plotwending of spanningslijn. Dit is het type film dat arthouse een vieze naam geeft. De film is uitsluitend pretentieus maar weet eigenlijk helemaal niks te vertellen. Ben & Ben lijken niet door te hebben dat een lang shot niet per definitie spanning/immersie oproept, maar blijven dit toch stug een film lang doorzetten. Uit Ik Doe Moeilijk's link haal ik dat het idee van deze film is "to produce a cinema of embodiment and transformation, one that affects viewers in a present specific to the time/space that unfolds between projector and screen". Ook lees ik zaken als "lose yourself" maar Ben & Ben hebben volgens mij niet helemaal door dat om tot dat soort inzichten te komen als kijker, je iets meer nodig hebt dan een man met wie identificatie redelijk onmogelijk is, al is het maar omdat hij niks doet en zegt. Ik zou zeggen, missie gefaald, er is geen transformatie of lijn en ik wil best wel werken om een film op me in te laten werken, Maar deze film is simpelweg inhoudsloos als doel waardoor de enige time/space die mij raakte was "duurt lang", en volgens vele bezoekers "ik ga wat anders doen". Nee, ik hou van gekke cinema, andere cinema en het opzoeken van grenzen, maar als je echt helemaal niks te vertellen hebt en dát als een soort contemplatief concept wil opbrengen mis je echt een paar ingredienten meer om een boeiende film te maken.

Er inwisselbare Star Wars. Zoals anderen ook al aangaven: Dit is vooral een 2 uur durende actiescene waarin heel veel moet gebeuren. En dat is ook precies waarom het allemaal niet zo heel boeiend is. piew piew hier, swoosh, whiiiieeew, knal daar. En dat is een beetje wat het is. Ook had ik het idee dat ik naar een gatenkaas aan het kijken was. Zo zakken ze weg in drijfzand, en zijn ze later opeens weer bovengronds omdat er een eindbaas verslagen is, ofzo, of is de vijand uitgerust met wapens die complete planeten kapot kunnen maken, maar kiezen ze er toch maar voor om die niet te gebruiken, ofzo . De film zit vol met dit soort gekke editting. Zo van: verzin zelf maar hoe ze nou weer hier zijn uitgekomen, maar ook: en zo kwam alles precies op tijd op de juiste plek aan. Ergens halverwege de film kreeg is dan ook een gevoel van; het zal wel. De Cameo's waren de kers op de taart: het was goed lachen toen ze alwéér zo'n bejaarde de set op duwden. Lachen, omdat het eigenlijk een beetje treurig is dat dit er ook nog doorheen geduwd moet worden.

Je kijkt dit om het spektakel. Daar zit het wel snor, maar de rest is nou niet echt interessant genoeg: ik zou bijvoorbeeld nu al niet meer kunnen vertellen waarom ze eigenlijk aan het vechten waren. something something the force, powerfull, sith, ancient.

Starcrash is eigenlijk alles wat ik hoopte dat het zou zijn. Hoewel het plot erg simpel is, is het de uitwerking hiervan die de film naar een compleet ander niveau tilt. Stella en Akton worden zo abrupt in en uit allerlei avonturen gegooid met de meest absurde oplossingen, dat het moeilijk in te schatten is hoe spannend iets precies hoort te zijn. Zo belandt het stel in een gevangenis/werk kamp, waar ze uit ontsnappen door simpelweg een pistool af te pakken van de bewaking (kleine spoiler, dit is aan het begin van de film). Dit is slechts 1 voorbeeld uit de eindeloze catalogus van rare plotwendingen die Starcrash biedt. Je gelooft werkelijk niet hoe ze zo ontzettend veel rare ideeen in een film hebben weten te proppen. Wat dat betreft is Starcrash veel origineler dan Star Wars; er wordt simpelweg veel meer geprobeerd. Dat dit ten koste gaat van spanning of logica: NOU EN!
Dan zijn er ook nog eens ge-wel-di-ge special effect, varierend van een lavalamp, 10-frames-per-seconde stopmotion, streepjes, en action figures. Deze zijn voor uw genot van veel variaties aan pieuw-pieuw geluidjes voorzien. Het is weliswaar compleet shit uitgevoerd vanuit een technisch perspectief, het is een feest om naar te kijken. Hou jij van kleur? Dan zit je hier gebeiteld qua sets en special effects.
Caroline Munro is prachtig om naar te kijken in de hoofdrol. Daarnaast is bad-guy Zartharn ook het noemen waard: hij kijkt permanent boos, en lacht zichzelf van het toneel: MHUHAAHAAAHAAAHAAAAA! (boze blik) met zijn princess Leia kapsel. Je moet het zien om te geloven. C3PO kloon Elle (of Ella?) zuigt daarnaast met zijn southern-accent elke vorm van geloofwaardigheid weg uit de (sowieso shitty)tekst die hij opdreunt: 'Now maybe is a good time to use your ancient system of prayer and hope it works for robots as well'. Let ook op hoe ik David Hasselhoff nog niet eens genoemd heb!

Deze film blijft maar pulp uitkotsen. Een van de vermakelijkste films die ik de laatste tijd gezien heb. Kijk m niet alleen, want samen zie je meer wtf details, en de film stroomt hier echt van over.

Street Angel vertelt het verhaal van Angela, die er na de dood van haar moeder alleen voor staat. Ze bedelde nog tevergeefs om medicijnen voor haar moeder te halen, en probeert te stelen, maar wordt per direct opgepakt en naar een werkgevangenis gestuurd. Ze ontsnapt naar naar een circus, waat ze de schilder Gino ontmoet. Een romance ontstaat, maar ondertussen is Angela nog steeds voortvluchtig...

Deze hele synopsis zegt heel veel en heel weinig over de film tegelijk. De film is geschoten in 1928, vlak na Murnau's Sunrise, en dat is een duidelijke inspiratiebron geweest. Ook hier wordt een relatief klein verhaal opgeblazen tot een ode aan de liefde waarin alle filmische aspecten het verhaal naar een ander niveau tillen. Daarom: het plot zegt ergens niet zoveel over de film. De intensiteit van de relatie is ongekend. Borzage maakt een oprechte en (voor de begrippen van vandaag) naieve film. Er is een overdaad aan romantiek, maar in tegenstelling tot een romantisch drama van nu gebeurt er barweinig. En dat is precies waar het sterke punt van de film ligt: de meest kleine gebaren worden uitvergroot waardoor de relatie oprecht aanvoelt en nergens oversentimenteel wordt, ondanks al zijn zoetsappigheid.

En dan zijn er ook nog de prachtige decors (lichtelijk expressionistisch), efficiente trackingshots en boeiende camerahoeken. Net als sunrise eigenlijk, zij het iets ingetogener. Maar de grootste pluspunten van de film zijn Janet Gaynor en Charles Farrell. Hun acteerwerk is prachtig. Gaynors kinderlijk naieve uitstraling en Farrells jongensachtige look werken perfect in deze onschuldige film. De film is natureller geacteerd dan Sunrise, waardoor Gaynor op mijn goeie actrice-respect-o-meter is gestegen. Ze laat zien dat ze zowel expressionistisch gestilleerd kan spelen als de natuurlijkere hollywood sijl. Wat een blik en wat een lichaamstaal....

De twee hebben samen in totaal 12 films als duo gespeeld, waaronder meerdere andere Borzages. Het publiek was er dol op, en dat verbaast me niks. Een film die ware liefde op zo'n puur niveau laat zien is zeldzaam. Maar niet voor Borzage, want die heeft er op zijn minst nog 4 gemaakt. Ik kan niet wachten.

Leuke film die inderdaad heel erg italiaans aanvoelt. Vergeleken met andere italiaanse meuk oogt deze best professioneel, mede door het gebruik van acteurs, wat je lang niet in elke soortgelijke productie ziet. Veel WTF scenes en hier en daar is het echt raden naar welke emotie er nou bij hoort. Toch is het geheel best goed te volgen in tegenstelling tot wat de arrow bluray hoes beweert. . Ik heb er best van genoten. Stelt niet teleur als exploitatiefilm, maar als je deze bekijkt omdat de cast je aanspreekt of omdat je iets met diepgang verwacht kan hij vast tegenvallen.

God wat jammer! Een redelijk leuk concept, maar wegens gebrek aan fatsoenlijk acteerwerk en een totaal debiel einde een slechte film. Die hele raamvertelling was gewoon useless en haalde de film in zn geheel behoorlijk naar beneden. Emotie had de film niet, maar Snyder vond kennelijk dat het er hoe dan ook wel in moest. Die Snyder is een vreemde knakker, hij heeft een fijn gevoel voor visuals maar elke film die ik van hem zie lijdt onder een naar plot... Jammer om iemand met zoveel potentie elke keer toch weer een fundamenteel onderdeel van zijn film zo hard laat falen dat de hele film er minder van wordt.

Als je allemaal "actrices" hebt die eigenlijk geen ene ruk kunnen, laat ze dan ook niet proberen een soort van drama uit te beelden.

Haha dit was leuk! Supergoedkope horror maar toch all out gaan met het monster. De cameraman kan amper de boel in focus houden, de acteurs vallen nog net niet om, en de foleygeluiden zijn uh... creatief.

In het midden valt de boel wat stil alleen, maar tegen het einde wordt dat weer goed gemaakt met een hoop shit die je alleen maar in de goedkoopste trashfilms ziet.

Erg vermakelijk is het, in de lijn van basketcase: grappig, vies, en met een goede DIY attitude gemaakt.

Best een gave film. Wie hoopt op iets wat lijkt op het origineel heeft pech. Zowel stijl als plot wijken af. Ergens is het daarom wat misleidend. Want wie suspiria denkt, denkt aan de kleur of de soundtrack, en beide zijn echt heel anders. Wat de film ook niet ten goede komt is de drang om een stuk politiek en zeitgeist erin te verweven. Het maakt de film alleen maar langer, maar niet boeiender. Zo had de hele epiloog beter geschrapt kunnen, net als alle hints naar de muur en de aanslagen. Het is gewoon allemaal niet nodig en het leidt af van de geisoleerde wereld in de dansschool. Dat gezegd hebbende is de rest allemaal erg gaaf. Het camerawerk vond ik prachtig en de soundtrack is (totaal anders dan het origineel en) erg goed ingezet. Mijn recensie klinkt wat negatief, maar ik vond het zeker een mooie film. De finale is echt te gek ook.