Meningen

Leuke film. Een moordmysterie met een komische ondertoon. Het camerawerk is, zoals je van Bava verwacht, prachtig. Het imago als eerste giallo film vind ik wat overdreven: de film mist teveel belangrijke ingredienten daarvoor. Belangrijkste is dat de sfeer te luchtig is; Bava draait zijn hand niet om voor wat grappige situaties. De film heeft wat spannende scenes, maar sporadisch en maar half geslaagd kijkende naar de film als geheel. Je kijkt dit meer als visual candy.

Leuke lichte kost met een prachtige Leticia Roman in de hoofdrol. Hoe ze daarna in een Russ Meyer film terecht is gekomen, geen idee.

Dit klinkt op papier veel cooler dan dat het daadwerkelijk is. De overkill aan regisseurs is goed terug te zien in de film. Zie dit als een aan elkaar geplakte serie korte films.

Het resultaat is een een onsamenhangend geheel dat qua sfeertekening én plotwendingen van de hak op de tak springt. Het is te volgen, en dat is eigenlijk het positiefst dat ik erover kan zeggen. Hoewel sommige sets en designs er cool zijn slaat het gewoon niet aan. Sommige korte delen lijken een complete speelfilm in een kleine 10 minuten te willen proppen, met alle nadelen van dien.

Jammer, want op papier had dit een erg coole Band-productie kunnen zijn.

Erg genoten van de film. Het is fijn dat de film nergens te serieus of zwaarmoedig wordt. het blijft allemaal light entertainment en de film raakt daarmee precies de juiste snaar voor een giant monster movie. Beter dan Godzilla (1998), King Kong (2005) of Pacific Rim (2013) die allemaal te hard probeerden meer van het verhaal te maken dan dat het eigenlijk was en onnodig lang duurden.

The Raven is een generieke thriller die nergens en spannend of boeiend wordt. Ik heb het werk van Poe nooit gelezen, maar de wijze waarop hij in deze film geportreteerd is, geeft aan dat de mensen betrokken bij deze film geen ballen meer over hebben.

Poe is een getormenteerd schrijver die hard op zoek is naar geld. Ook heeft hij een love interest wiens vader Poe wel kan schieten. Dan wordt er een moord gepleegd die verdacht veel geinspireerd lijkt op het werk van Poe. Dus Poe naar de politie, waar hij ongeveer 10 seconden als verdachte wordt gezien. Daarna rent hij samen met de politie crime-scene na crime-scene af. Als je Poe verfilmd, de film noemt naar een van zijn bekendse en laatste werk, is het ronduit treurig als je er niet meer uit weet te halen dan een generiek kat en muis spel. Dat je dat dan ook nog is niet spannend weet te maken is helemaal tergend. Zoals een kat en muisspel beaamt gaan er mensen dood, maar wie dat allemaal waren maakte mij niet zoveel uit; de personages ontstijgen nergens een cliche dat ook nog is slecht wordt uitgevoerd.

Een van de (onbedoeld) leukste momenten in de film is het moment waarop Poe zijn huis in rent. Hij maakt een slapende werkster wakker met zijn getier. Hoe laat is het? vraagt Poe. 6 uur zegt de werkster die 5 seconden wakker is. Dit voorbeeld dient ter illustratie voor de wijze waarop de film is uitgewerkt: ondoordacht. Dat de mysterieuze dood van Poe in deze film volledig wordt verklaard, is dan ook naast een slecht idee, geen verrassing...

Leuk om weer terug gezien te hebben. De film was eigenlijk net zo epic als ik gedacht had. In de lijn van Evil Dead een erg losse Lovecraft verfilming.

Wat de film onderscheid van het merendeel van jaren 80 trashy horror films, is dat deze er daadwerkelijk goed uit ziet en het acteerwerk verassend raak is in plaats van een zo-goed-dat-het-slecht-is, vooral van Herbert West natuurlijk. De film is daarnaast qua decor en licht ook erg vindingrijk en mooi weergegeven (dat bureau-tje van die Security Guard is echt priceless). De hoeveelheid gore is dan wel weer lekker eighties. Al met al eigenlijk niks op aan te merken, prachtig popcorn vermaak.

Wat een verschrikking was dit zeg! De designs van de VR personages is om je rot te schamen zo generiek en lelijk maar die personages stralen alsnog meer realisme uit dan de "echte wereld" die wegkijkt als een kinderfilm: slechterikken kijken boos, de hoofdrolspeler lijkt naast zijn opgeblazen pornolippen een psychische stoornis te hebben. En het 11-jarige jochie heeft als enige trait dat ie 11 jaar is en een manlijke avatar is omg!!!! Geen man in het echt! Wut! Heftig! Wow! Amazing! De referenties zijn ronduit geforceerd; veel worden er zelfs in de film uitgelegd, en ze lijken weinig functie te hebben behalve zelfverklaarde nerds te pleasen. Spielberg is echt te oud om hier iets boeiends neer te zetten. Inhoudelijk heeft de film barweinig te bieden. Tot slot 1 punt aftrek voor de Shining referentie. Zeggen dat je een groot Kubrick fan bent en vervolgens cartoons door The Shining laten grappen en grollen. Kubrick zou zich omdraaien in zijn graf. Genant.

Na de topfilm Faja Lobbi ben ik doorgegaan naar Revision - Apocalyps II. Dat had ik niet moeten doen. Dit is daadwerkelijk het grootste wanproduct dat ik in een erg lange tijd heb gezien. Eigenlijk zou Brienen na de tijd een Q&A geven, maar dit ging niet door. Misschien maar goed ook, want zijn film werd ontvangen met wat ongemakkelijk gegiechel en veel gezucht.

De film richt zich op een ex-model en wat religieuze rimbam. Jezus komt in beeld (Bizar wat voor iemand ze daarvoor gecast hebben) maar die lijkt ook niet echt te weten hoe of wat. De cast tracht engels te spreken, maar helaas lijdt iedereen aan een snoeihard nederlands accent. Ze spreken veel moeilijke woorden, die allemaal behoorlijk inspiratieloos uitgesproken worden. Ze zeggen dingen met Apocalyps, bijbelteksten, allemaal zo vaag en pretentieus mogelijk. Het camerawerk ziet eruit als iemand die zijn eerste film maakt. Vooral voor iemand die (volgens de explicateur) al 14 films heeft gemaakt lijkt dit een ernstig gebrek aan zelfinzicht. Er zitten wat leuke shots tussen, maar die leiden allemaal nergens naar, dus indruk maken doet het niet. Duidelijk "geinspireerd" op David Lynch gebruikt Brienen een noise soundtrack, muzikale intermezzo's,moeilijke praaten tussenwereldse plekken. De noise is nog wel te houden. De intermezzo's voegen niet echt wat toe en zijn vooral slechte muzikale keuzes: Flauwe metal die heel hard probeert serieus te zijn.

De montage is onotrodox, waar ik wel een voorstander van ben, maar hier zag het ernaar uit dat er op pretenties na, niet echt iets werd nagestreeft.

Ik heb het nog nooit eerder meegemaakt dat ik plaatsvervangende schaamte had tijdens de aftiteling voor alle namen die ik las.

matige film. De gimmick om "niet te knippen" in de film is wel leuk, hoewel het meteen duidelijk wordt waarom dit zo weinig gedaan wordt. Het is wel een erg gehaast feestje. Waarom de moord in eerste instantie gepleegd werd is mij ook niet duidelijk, ik lees hier dat ze het doen uit nieuwsgierigheid en op zoek naar een kick. De keuze wie ze vermoorden is daarom des te vreemder, net als James Steward's achterdocht. Als er geen zinnige reden was om de beste man te vermoorden, waarom zou iemand dan uberhaubt hier achterdochtig op zijn? Erg vreemd allemaal. Het acteerwerk is matig, vooral de angstige van de twee moordenaars valt ernstig door de mand, de rest weet zich nog enigszins te redden met dit vreemde motivatieloze verhaal. Zoals mijn eerdere ervaringen met de master of suspence is de spanning ook hier ver te zoeken.

Bij een Bava-film verwacht ik mooie plaatjes, een dromerige sfeer en een laag tempo -maar niet saai- en een aangename soundtrack. Dat kon ik bij deze film allemaal afvinken: 3,5 van mij. De film wijkt qua plot wat af door de nadruk op de psyche van main-metrosexual-man John Harrington. Ik vond het een interessant genoeg personage om de film te dragen, maar ik kan me voorstellen dat het gebrek aan kills, of echter horror elementen die je van Bava gewend bent, een minpunt is voor sommigen. Maar wat ik al zei: alles wat ik wil zien in een Bava film zit erin en ik kan zijn originele uitgangspunt voor de film juist wel waarderen.

Ik heb me toch wel vermaakt met de film. Wie een gore/slasher of zelf horror verwacht kan er wat bedrogen uitkomen, aangezien de film vooral absurd is. Van horror is eigenlijk helemaal geen sprake op het feit na dat er hoofden in ontploffen; de setting, het tempo, en de wijze waarop alles in beeld is gebracht zijn allemaal verre van horror. Verwacht dus geen enge film.

Dat gezegd hebbende vond ik de toevoeging van het publiek erg goed gedaan en ook de wijze waarop de film zichzelf op de hak blijft nemen vond ik goed gedaan: het is ronduit grappig hoe de autoband zo makkelijk veranderd in een levend wezen. De reacties die dit oplevert voor het publiek, en de "acteurs" veranderd dan ook snel van realisme naar absurditeit. Ik ga er vanuit dat het de bedoeling was van Dupieux om de vierde wand zo nadrukkelijk te breken. (ik verwacht dan ook dat dit 1 van de redenen is dat de film een lage score krijgt). Echt 'in de film zitten' gebeurt dan ook niet. Altijd is er wel een element aanwezig die nadrukkelijk aangeeft dat dit niet de realiteit is.

Het einde is tenslotte geweldig!

Geen absolute topper, maar ook niet zo slecht als het merendeel van de MM' ers hem hier beschrijft. De film is wel degelijk grappig, met de juiste bril op. Maar ga hier niet heen als je op zoek bent naar (b-)horror of een immersieve ervaring.