Meningen

Twijfelachtige film. Vanaf het begin zat ik er al niet lekker in. De personages worden overhaast geintroduceerd en het plot bevat te veel gaten. Er is een enorme drive om constant maar grappig te zijn en dat zorgt in de gehele film voor een onnatuurlijke feel (zelfs voor komedie). En toch is de film niet echt slecht, dat komt voornamelijk door de vaak erg geestige dialogen en het lef wat ie op verhaaltechnisch vlak toont. Dat dat lef vaak hand in hand gaat met een wat rommelig geheel is helaas een enorm nadeel. Flypaper kan ik moeilijk afraden maar echt slecht is ie ook niet.

Verhaaltechnisch gebeurt er hier niet zo heel veel. De opener met de zeeman en de historie van de priester; op zichzelf betekent het allemaal barweinig. De film wordt dan ook volledig gedragen door de geweldige mise-en-scene. Carpenter mixt een oud-zeemannen plaatsje met de kleurrijke cinematografie van Mario Bava en levert zodoende een intense sfeer. De radiostudio in de vuurtoren, de gotische kerk, de klassieke straatjes, het huisje op het water en de mist die vanaf de zee nadert; The Fog is een heerlijk stukje griezelen.

Waarom we telkens terugkeerden naar het huis van Rademakers en zijn liefde voor Italie is me een vraag. Als geheel was de documentaire nogal kort en qua structuur rommelig, en dat terwijl er heel veel informatiefs werd vermeld. Wat ik interresant vond (en ook kenmerkend als je even stil staat bij de motivatie) was het commentaar van medefilmmakers op Rademakers. Met de één was ik het meer eens dan met de ander maar het is behoorlijk prettig om eens een documentaire te zien waarbij iemand niet constant een veer in de reet krijgt gestoken. Al met al redelijk informatief maar het beschikte over meer potentie.

Dit is gewoon een promotionele documentaire voor het nieuwste Foo Fighters album. De film is niets meer dan een gortdroge opeenstapeling van encyclopedische feitjes over de geschiedenis van de band met een meuk aan niets-zeggend archief-materiaal er doorheen. Je leeft niet met Dave Grohl mee, bent niet betrokken bij problemen en zelfs sappige details en anekdotes blijven afwezig. Ook Grohl zelf, die ik als muzikant hoog heb zitten, is zich zeer bewust van de promotionele doeleinden en houdt een ingestudeerd praatje waarin alles 'mooi', 'goed' en 'interessant' is. De film eindigt vervolgens na 75 minuten encyclopedie in een niets zeggende behind-the-scenes van de nieuwe plaat. Het zal voor Foo Fighters-fans een hele beleving zijn; voor gewone muziek- of filmliefhebbers is Foo Fighters: Back and Forth weinig indrukwekkend en een zoutloze toevoeging op het genre van de muziekfilm.

Ongelofelijk goede film van Billy Wilder. Het eerste half uur bevat enkele zeer bijzondere beelden van Berlijn in ruines wat vooral vanuit geschiedenistechnisch oogpunt erg belangrijke opnames zijn. Het liefdesverhaal wat zich ontwikkeld is één van de beste romantische verhalen die ik ooit heb gezien. De karakters ontwikkelen zich zon ontzettend sterk en de manier waarop informatie wordt vrij gegeven is ook enorm goed gepland. Vooral Marlene Dietrich die weer iedere seconde dat ze in beeld komt straalt is schitterend om te zien. Een absoluut meesterwerk!

Tod Browning laat iets zien wat ik nog nooit gezien heb. Hij zet het leven van gewone mensen en mensen met een afwijking naast elkaar in een omgeving waarin beiden aan elkaar gewend zijn, laat een heel facinerende wereld zien en verteld een intens verhaal. Puur kippenvel tijdens de feestscene (vooral die blikken vlak voor "hoggle, hoggle" deden me erg veel). Freaks is een enorm staaltje filmkunst en wat mij betreft Tod Browning's beste film.

Het is natuurlijk nooit verstandig om qua hoeveelheid informatie een documentaire te verelijken met een boek want dan delft de documentaire vrijwel altijd het onderspit. Waar deze documentaire in slaagt is iets weergeven van de beleving van Freddie Mercury. Alle andere Mercury-documentaires maken van diens leven een sentimenteel sprookje waarin enkel drank, seks, feesten, drugs en succes het verhaal zijn vervolgens tragisch beeindigt door AIDS. The Great Pretender laat veel meer zien hoe Mercury tegenover zijn eigen werk stond, tegenover de andere Queen-leden en tegenover de muziek met in het achterhoofd zijn naderende dood (dat hij er vanuit ging dat Barcelona zijn laatste album zou worden plaatst alles in een ander perspectief). Ook keuzes voor verkeerde personen worden toegelicht en het geheel eindigt niet als een sentimenteel tranendal. Eigenlijk net als bij Days of Our Lives had deze docu van mij nog op dit niveau heel lang door mogen gaan.

Degelijke documentaire over Mercury, had echter het gevoel dat hij nog een stuk langer had gekunt. Vooral de jaren '70 en begin jaren '80 werden er vlotjes doorheen gejast en het aantal leuke anecdotes had van mij wat mogen worden opgehoogd. Moet wel zeggen dat er voor de interviews in mijn ogen goede mensen zijn gevraagd. Freddie Mercury, The Untold Story is een prima documentaire maar ik wacht eigenlijk nog een beetje op een "Definetive story".

Een van de leukste A Nightmare On Elmstreet delen, misschien wel na het origineel en deel 7 de beste. Het verhaal was al een stuk prettiger dan bij haar voorgangers en de film zit bomvol leuke cameo's zoals Johnny Depp die tegen drugs adverteert en Alice Cooper als Kruger's vader. Sowieso vind ik dat de film twee van de meest creatieve moordscenes uit het horrorgenre bevat. De "dove moord" was waanzinnig, heerlijk spel met geluid maar de tripmoord was toch het meest waanzinnig. Die kleuren en dat dan met "In-A-Gadda-Da-Vida" was toch wel spectaculair. Het hele familie gebeuren trok ik dan weer minder goed. Hoe dan ook is Freddy's Dead: The Final Nightmare wel een heel gaaf vervolg.

Het sentimenteel gezaper wat al niet best was in Dangerous Minds nu nog overdrevener met nog meer de nadruk op cliché's. En daarbij is de aanwezigheid van het cliché de enige motivatie voor bepaalde stappen aangezien de personages nergens logisch naartoe werken. De krankzinnige vergelijking van "ghetto-jongeren" met Anne Frank is nog wel het allerergste aan dit pretentieuze gedrocht. Nee, Freedom Writers is toch echt troep.

Behoorlijke tegenvaller. De originele Friday the 13th is natuurlijk een bekende genreklassieker en ook zeer zeker een prima film. Desalniettemin vond ik dat er op te verbeteren viel. Onder andere mochten die eindeloze point of view-shots van mij er wel uit. Nou, in deze film zitten dan wel geen point of view-shots maar het geheel is er beslist niet beter op geworden. De film is niets anders dan anderhalf uur lang clichématig geslacht waarbij er totaal niet wordt gewerkt aan het creeeren van sfeer. Bovendien is de fotografie dusdanig donker dat we het overgrote deel van de keren niet eens goed zien wat er nou eigenlijk gebeurt. En dat is eigenlijk de hele essentie van deze film; jongere gaat weg bij groep stapt het duister in en gaat hoe dan ook dood. Er ontstaat geen spanning met het hoog op ontsnappingsmogelijkheden er wordt niet naar het hoogtepunt gedecoupeerd of gesneden het zijn allemaal saaie kills die zich alleen maar op het verrassingselement richten. Deze Friday the 13th is vanwege haar intense gebrek aan spanning ronduit saai en absoluut een afrader.

Zeer geslaagde vampire-flick. Ik was bijzonder gecharmeerd van de heerlijke Amerikaanse buitenwijken sfeer en de nostalgie die wordt geschept rondom oude monsterfilms en horroravonden. De film stapt interessant over het geloofwaardigheissysteem en doet dit dusdanig op tijd dat er voldoende ruimte is voor knetterende vampiergore. Overigens is de gore van erg hoog niveau en een erg lekkere add-on aan het zeer sfeervolle verhaal. Fright Night is een intieme, sfeervolle horrorfilm. Aanrader.

Dit is niet slecht. Sterker zelfs de film verbetert dankbaar op enkele punten ten opzichte van haar voorganger. De buurman, Peter Vincent, Charlie en zijn vriendin zijn allen sterkere personages geworden. Los van beter spel zijn ze beter geschreven en zijn hun rollen in het verhaal dankbaarder en geloofwaardiger. Dit gaat dan weer een beetje ten koste van Evil Ed die je toch mist en de moderne portretering van nerds is toch duidelijk oninteressanter dan voorheen. De setting is pitoresk en het verhaal bevat veel meer ontwikkeling en spanning. Je zou haast zeggen dat de film haar voorganger voldoende heeft los gelaten en deze wellicht zelfs overstijgt, en daar gaat de film helaas mis. Men hangt, vooral in de tweede helft, nog te veel aan het idee dat dit ooit een horror/komedie was wat resulteert in vaak misplaatste grapjes en een over de top einde en dat terwijl deze film juist te waarderen was vanwege haar oprecht spannende karakter. Qua dat is haar voorganger toch vele malen consistenter en tsja, laten we wel wezen, bovendien veel sfeervoller. Grotesker en cartoonesker maar een sterk geheel met veel sfeer en betere visuele effecten. Is Fright Night de remake zodoende slecht? Absoluut niet, het is erg vermakelijke en spannende horror maar had makkelijk beter gekund.

ScienceFiction-Horror is weinig keren zo bizar geweest als in From Beyond. Stuart Gordon, Brian Yuzna en Jefrrey Combs keren na de horrorklassieker Re-Animator terug naar een soortgelijke film waar helaas niemand het meer over heeft. Ik heb hun vorige werkje erg hoog staan maar From Beyond overtreft hem zelfs. De verhaalstructuur is lekker bizar en onvoorspelbaar, evenals de waanzinnige effecten. Hoeveel ziekelijkheden en ranzige gore kun je in een film stoppen? Ik durf bijna te zeggen dat de special-effects op het niveau van The Thing waren, en ze zullen nog lang blijven hangen. From Beyond is een onverwachts goede horrorfilm die heerlijk over-de-top en sfeervol is.

Kon hier vrij weinig mee. Een typische stokbroodhorror die simpelweg heel ver gaat in het geestelijk en fysiek zo veel mogelijk martelen van haar personages. Voor een film die gezien haar subgenre al snel de referentie met The Texas Chainsaw Massacre opzoekt vond ik dit een film met bijzonder weinig spanning. Veel verder dan hakken en snijden kwam het verhaal echt niet en bijster origineel was 't allemaal ook niet. De momenten van het echte slachten en van wraak vielen me ook best tegen waardoor 't ook als bloeddorstige slasher niet helemaal geslaagd is. Denk dat ik Frontiere(s) tot nu toe de minste stokbroodhorror vind.

Zeer geslaagde vampierfilm met enkele memorabele scenes. Zo moet ik denken aan het schattige konijntje en het schitterende shot bij de lantaarnpaal (die schaduw doet het hem). Helaas heb ik het niet zo op vampiers die een weerwolfesque transformatie ondergaan (kies dan voor weerwolven) maar dit mag de pret niet drukken. Het einde was een sissertje maar de opener mag de Horrorgeschiedenisboeken in, al met al hoogst vermakelijk.

Pijnlijke mislukking die zelfs in Apatow's magere oeuvre opvalt vanwege het lage niveau. Was totaal niet gecharmeerd van de stijl, het niet treffende geimproviseerde drama en waanzinnig rommelige scenario. Er wordt een spanningsboog opgebouwd met de ziekte van Sandler maar zelfs wanneer deze (ook na veel pijnlijk clichematig gekreun) voorbij is gaat de film nog een uur door. Een naar uur met een nog lagere grappendichtheid wat als een soort doelloos gezwel aan de film hangt. Het eerste deel van Funny People was al niet denderend maar het tweede deel ronduit vervelend, zondermeer m'n laatste Apatow.

Lang is een held. Ik ben erg gecharmeerd van de manier waarop hij zijn statement omtrent mededogen en menselijkheid maakt. In M werd dit tegen het einde schitterende getoond maar in Fury besteedt hij er meer aandacht aan, vooral omdat dit misschien wel het hoofdthema van de film is (in tegenstelling tot M). Ik vond het einde erg verrassend en de gehele lynch-scene is briljant. Fury is alweer een heel goede film van Fritz Lang.