Meningen

Goldblum op dreef.

Ik had er positieve verhalen over gehoord en dan toch eindelijk gezien. De film heeft me verrast in positieve zin.

Het verhaal is - afgezien dat het een remake is - origineel. Je ziet wel eens in tekenfilmpjes of strips dat een vlieg of iets anders wordt gekruist met een mens in een teleporteerder, dat lijkt allemaal afgeleid van The Fly. Een geleerde overkomt hetzelfde en langzaam maar zeker veranderd hij in een vlieg; stugge haren, pantserhuid en zelfs plakpoten. Alleen de vleugels ontbraken.

Jeff Goldblum doet het werkelijk fantastisch. Als geleerde acteert hij lekker enthousiast met dito gezichtsuitdrukkingen. Als hij langzaam veranderd doet hij het ook overtuigend; hij begint zich steeds agressiever en vreemder te gedragen. Davis doet het ook aardig, maar als je een andere actrice had genomen was het resultaat waarschijnlijk hetzelfde. Niet memorabel zoals Goldblum, wel aardig dus.

Voor een film uit 1986 vond ik de special effects erg goed. De vlieg was wat houterig, maar de andere fases waren overtuigend. Het sfeertje was ook lekker onheilspellend. Je voelde dat de vlieg ieder moment uit zijn vel kon springen.

Al met al heerlijk vermaak. Klassieker!

Wat blijven die oudere Hongkong filmpjes toch leuk! Vaak behoorlijk oubollig, maar grappig en goed gechoreografeerde gevechten.

In eerste instantie dacht ik dat ik de plot verkeerd had begrepen, maar het gaat wel degelijk over een lesbische liefde. Geinig, vooral omdat Josephine Siao een enorm leuke moeder neerzet die af en toe deed denken aan de geweldige rol van wijlen Anita Mui in The Legend of Drunken Master. Er zitten nog een paar andere karakters bij die bijna een karikatuur van zichzelf heen. Ik vind de actie/humor combinatie altijd erg goed werken. Ik rol er niet van over de grond, maar een grote glimlach kan ik moeilijk onderdrukken. Wat een heerlijke sfeer zit er ook weer in, erg feelgood.

Met de actie is natuurlijk weinig mis, al moet je niet vies zijn van wat touwwerk. Af en toe is het overduidelijk, een aantal trucs zijn anders simpelweg niet mogelijk. De gevechten steken goed in elkaar, vaak over de top, maar duizelingwekkend genoeg om indruk te maken. De scene waarin Li met Bo vecht is erg bizar.

Net als het geval met Jackie Chan blijven die oude kungfu filmpjes uit Hongkong toch het beste, beter dan hun latere Amerikaanse werk. Als martial arts liefhebber moet je deze gezien hebben!

Behoorlijk actiethriller die helaas wel wat rommelig is.

Visueel is de film sterk en elke scene is onderhoudend. De actie is vlot en de onderlinge confrontaties spannend. Vooral Ren vond ik erg goed spelen, doet me een beetje denken aan een jonge Anthony Wong.

Helaas is het verhaal wat rommelig. Soms springt de film van de hak op de tak en kon ik verschillende namen en personen niet goed meer plaatsen, of hun motieven. Wellicht wordt dat bij een herziening beter.

Een aantal actiescenes maakte zeker indruk en zagen er goed uit. De dood van die man die werd opgeblazen was op een of andere manier nog best schokkend. Ook de drama-elementen waren van een keurig niveau. Niet te geforceerd sentimenteel, maar erg natuurgetrouw en echt.

Leuk filmpje, die wel een kwartier korter had mogen zijn. Wanneer ik bij een herziening nog meer van het achterliggende plot ontdek kan ik deze met een gerust hart nog wat ophogen.

Ben er helaas toch een stuk minder over te spreken. Een James Bond-parodie kan erg leuk zijn, kijk maar naar Austin Powers maar helaas komt dit niet in de buurt. De grootste grap is dat we hier te maken hebben met een dwergspion, maar aangezien ik daar al amper een lachje voor op kon brengen vreesde ik al voor de rest.

Hoewel Weng Weng heerlijk enthousiast door het beeld stuift vind ik dat zijn rol te serieus wordt genomen. Waar een Powers of Nielsen variatie brengt in komedie, variërend van slapstick en rake oneliners tot schunnige conversaties beperkt For Y'ur Height Only zich vooral tot een tamelijk serieus actiefilmpje met een midget in de hoofdrol. Serieus in de zin van; weinig goede grappen. Een miniatuurheld die de wereld redt is natuurlijk nauwelijks serieus te noemen.

Het hele sfeertje is wel goed getroffen. Natuurlijk had ik een slechte dub te pakken maar dat is geen probleem, de originele stemmen hadden het erbarmelijke acteerwerk vast niet naar een hoger niveau getild. De soundtrack is één van de sterkste punten van de film. De James Bond stukjes waren herkenbaar maar los daarvan klonken er nog een paar heerlijk sfeervolle en oubollige melodietjes.

Het verhaal is verwaarloosbaar, maar in dit geval had ik eigenlijk amper in de gaten wie wie was. Maakt verder niet zoveel uit, uiteindelijk gaat iedereen naar de haaien door de kleine actieheld. Door middel van diverse vuurwapens en wat geinige gadgets vallen de slachtoffers met bosjes. Het gebrek aan kogelwonden of bloed is een gemis en de typische 'one shot one kill' actie hing me na een uurtje ook wel de strot uit.

Zitten een paar geinige scenes in en de soundtrack is wel erg oké. Misschien dat hij bij een herziening onder het genot van een paar glaasjes alcohol leuker wordt, maar nu vond ik het allemaal wat te flauwtjes.

Vermakelijke pulp. Het begin heeft inderdaad nogal weg van Star Wars met het ruimtegevecht en veel te felle CGI laserbeams die de woonkamer in een kermisattractie leek te veranderen. Het duurt gelukkig niet al te lang voordat de alien wordt geïntroduceerd en warempel, dat ziet er helemaal niet gek uit.

Holzman weet in elk geval hoe je een degelijke alien-movie moet maken. En dat is heel simpel; maak een goede alien. Maar ook belangrijk is om er een stevige hoeveelheid smerigheid tegenaan te gooien. Zo is de alien inderdaad het lelijke broertje van de Xenomorph, maar wel met overtuiging gemaakt. Een goed pak of robot is nog steeds beter dan slechte CGI. Maar ook de make-up was gewoon erg goed, met het ontbindende lijk en een aantal splatter scenes.

En dan maakt al het andere niet meer uit. Maar toch stiekem wel. Het hoofdingrediënt is geslaagd, maar de scenes waarin het monster ontbrak waren eigenlijk een beetje saai. Gelukkig zitten er nog twee mooie vrouwen in die maar wat graag hun lichaam showen. Het acteerwerk was op het randje al werd Dawn op een gegeven moment irritant. Haar script moet iets geweest zijn als; eerste half uur saai doen, een kwartiertje doelloos naakt rondlopen en het laatste half uur je helemaal compleet schor schreeuwen zodat je toch maar besluit om het volume iets zachter te zetten.

Ook het decor was niet slecht, al was de scene buiten onnodig. Soundtrack was ook oké en zelfs het gebruik van kanker om de alien te verslaan heb ik nog niet eerder gezien. Pluspuntje voor originaliteit.

Fijne wegkijker vol clichés.

Het zoveelste high school filmpje vol met stereotypen en seksgrappen. Is dat nu nog wel leuk? Best wel.

Dat heeft misschien ook een beetje met mijn leeftijd te maken. Voor dertig plussers is de film wellicht niet leuk. De film bevat zoals verwacht weer stereotypen zoals het sulletje dat wilt scoren, een player, een Steve Stifler en een paar lekkere meiden. Een kleine verandering ten opzichte van andere soortgelijke films is dat er hier uitwisselingsstudenten op bezoek komen. Nu heeft dit niet erg veel meerwaarde, behalve de gladde Fransoos. Die was best grappig.

Verder niks nieuws. Platte grappen, seks, poep en pieshumor en de nodige clichés. Toch is zo'n filmpje op z'n tijd best nog wel vermakelijk.

Gewoon vermakelijk, niets meer en niets minder.

Net als in Superbad en Knocked Up om even een paar voorbeelden te noemen is het geen film waarbij je voortdurend over de grond rolt van het lachen. De film moet het vooral hebben van af en toe een droge opmerking of een pijnlijke, beschamende situatie. Ik had me dan ook al voorbereid op een komedie met serieuze trekjes, maar ondanks dat vond ik bovenstaande films iets beter.

Het begint lekker pijnlijk als Sarah het uitmaakt met Peter op het moment dat hij in zijn nakie staat. Eenmaal op Hawaii aangekomen is het genieten van mooie plaatjes. Ik zou zelf ook graag nog eens naar die plek gaan. Het wachten was op de prachtige Kunis, die ik altijd graag zie spelen. En ik kan maar één ding zeggen; zat ik maar met haar op Hawaii. Mede door haar waren de - overigens best weinig - romantische momenten goed door te komen. Segel deed het trouwens ook goed als sulletje. Grappigste personage was Aldous. Met zijn foute accent continu seksuele opmerkingen maken, heerlijk. Andere personages sloegen de plank dan weer mis zoals dat koppeltje dat niet goed kon neuken.

Ik heb de hele film wel met een glimlachje gezeten maar als je het echt uit wilt brullen kun je beter een andere kiezen. De film kan grappig zijn, maar kent ook wat dode momenten en clichés. Ik werd helaas ook niet volledig gegrepen door het verhaal. Verder een leuke wegkijker.

Meevallertje. Ik vond de spanning er aardig inzitten en het verhaal vond ik best boeiend. Ik dacht tot vlak voor het einde aan toe dat Charlotte het kleine meisje in de rolstoel was. Aangename verrassing dus toen dat niet zo bleek te zijn.

Ook vond ik de echte Charlotte er best freaky uitzien. In elk geval die kop.

Voor de rest eigenlijk niet veel op aan te merken. Alleen wat weinig schrikmomenten maar daar stoorde ik me nu niet aan.

Vier sterren.

Toch een halfje er af. De film moet het vooral van de sfeer hebben en het overtuigende acteerwerk van Paxton en de kids. Eng om te zien hoe mensen langzaam gek worden in hun kop en er zelf overtuigd van raken dat ze een of andere verlosser zijn. De opbouw is sterk, maar blijft daarna een beetje op hetzelfde ( maar goede) niveau hangen.

Wat ik vooral jammer vond was dat er veel buiten beeld gebeurd. Geen lekkere kills dus, waardoor dat 'horror' met een korreltje zout genomen mag worden. Ondanks dat ik de twist compleet was vergeten, wist het me niet te verrassen. Onderhoudende thriller.

Zoals verwacht best vermakelijke pulp. Stiekem zijn films over 'killer animals' een 'guilty pleasure' van me. Je moet er niet te veel van achter elkaar kijken maar op zijn tijd eentje vind ik best leuk.

Dat de vis er dan niet al te realistisch uitziet ga ik dan niet eens over klagen. Het is geen Hollywoodproductie met een dik budget en dat weet je van te voren. Die goedkope effecten hebben eigenlijk best de charme die een B-film nodig heeft. En hoewel de vis niet altijd goed uit de verf komt, soms vond ik het nog zeer degelijk. De onderwaterbeelden zagen er niet uit, maar wanneer die vis boven water komt kan het wat mij betreft wel door de beugel. Toegegeven, de slowmo beelden verbloemen de matige CGI. Daarbij zijn sommige kills best tof en zien bloed en ingewanden er veel beter uit dan verwacht. Hoogtepunt is de dood van de vis, weer eens wat anders dan gebruik van explosieven.

Dippé probeert er vermoedelijk nog iets van een verhaaltje aan toe te voegen maar dat slaat op niks. Een paar duistere figuren heeft die vis(sen) gekweekt en nu gaan ze op zoek om er op te jagen. Puur excuus om de bodycount op te krikken, want het 'thrillerverhaaltje' wordt nergens spannend. Verder is het best een sfeervol filmpje met mooie shots van de natuur. De film bevat wel een paar fouten en onlogische beslissingen, maar voor een belachelijk maar vermakelijk filmpje als dit neem ik de clichés maar voor lief.

Fun! Voor jezelf maak je snel de vergelijking met Herbert West, nog eerder dan met Frankenstein zelf zelfs. Maar wat mij betreft mag Jeffrey Franken er best naast bestaan, dan wel op een iets kleiner podiumpje. Frankenhooker is niet alleen een heerlijke titel, het blijkt ook nog eens een sfeervol filmpje dat horror en bizarre humor goed weet te combineren. Een enorme berg onzin waar de meute met een grote boog omheen loopt, maar die ik maar wat graag als een spons opslurp.

De opening is al volstrekt belachelijk met het geprik in een stel hersens terwijl omstanders het allemaal normaal lijken te vinden. Sterker nog, er is een feestje aan de gang waar vriendinlief gruwelijk aan haar eind komt. Aan doe-het-zelver Jeffrey om de boel weer aan elkaar vast te knopen. De jaren '80 sfeer - zoals vaker - is weer goed te proeven. De nachtelijke straten zitten vol gespuis waarbij je nog niet dood gevonden wilt worden. Hoertjes en pooiers zijn lekker stereotype en laten zich gewillig 'onderzoeken'. Schitterende scene op de hotelkamer die maar niet gaat vervelen. Call me cheap, maar bij het zien van acht giechelende, wulpse hoeren blijft mijn aandacht er op een of andere manier altijd bij.

De special effects zijn erg cheesy en overduidelijk van papier-maché. Het past goed bij het goedkope geheel, al is het jammer dat de props niet vol zijn gegooid met rode siroop voor een overdreven splatter-effect. De mooie Mullen acteert erg leuk als samengehecht geheel en Lorinz is anders dan West; een wat meer sympathieke kerel. Het einde is fout, slecht, maar geslaagd en eigenlijk alles wat dit soort B-films zo leuk maken. Op naar Basket Case!

Natuurlijk ken ik Frankenstein, maar dan vooral van vele strips, tekenfilms, merchandise, verhalen... eigenlijk van alles, maar de originele film tot op vandaag nog nooit gezien. Het verhaal kent inmiddels geen verrassingen meer, en toch staat de film als een huis.

Het kasteel waarin Frankenstein bivakkeert is een prachtige setting waarbij het bekende angstaanjagende bliksemgeluid voor het eerst wordt gebruikt. Sommige buitendecors zijn nogal statisch maar over het algemeen ziet de film er vrij vlot uit door de wisselende camerastandpunten. Knap ook dat de film geen muziek bevat, zonder dat het de interesse verliest.
Ik was vooral benieuwd naar het moment waarop het monster tot leven gewekt zou worden, maar dat was helaas een tegenvaller; je ziet niets. Het moment dat hij het eerste teken van leven vertoond is er wel een kleine 'wow'-factor. Het is toch een beetje waarmee het allemaal is begonnen...

Boris Karloff is inmiddels een icoon, maar indrukwekkender vond ik Colin Clive die helaas een paar jaar later dood is gegaan door langdurig alcoholgebruik. Frankenstein is nergens eng, al hoort het monster dat ook niet te zijn. Toch was het vroeger heel wat, waarbij er zelfs werd geklaagd over het woordje 'God' en de moord op het meisje. Levert meteen ook een aantal plotholes op, maar dat is zeker niet storend. Op naar Bride of.

Hoewel ik Tim Burton best hoog heb zitten, wist deze film me niet volledig te boeien. Had ik niet verwacht eerlijk gezegd want ik keek er best naar uit.

De stop-motion animatie gecombineerd bij de zwart-wit beelden is goed gedaan en zorgt voor een donkere sfeer. Doet denken aan klassieke griezelfilmpjes, al moet ik me misschien schamen dat ik oude horrorfilms als bijvoorbeeld de originele Frankenstein nog nooit heb gezien. Samen met de soundtrack weet Burton in elk geval de juiste sfeer neer te zetten.

Maar al vrij snel kwam ik erachter dat ik maar niet in de film wilde komen. Persoonlijk miste ik gewoon wat interessante personages. Voor mij was Sparky leuk, maar niet bijzonder. Victor was ook 'leuk', maar niet meer dan dat en de klik tussen hem en zijn hond wist me niet te raken. Ik werd maar niet betoverd. Ook diverse bijpersonages weten geen blijvende indruk achter te laten.

Het tweede grote knelpunt is de humor. Het is allemaal wel geinig, maar ik miste gewoon wat melige situaties, wat slapstick of een paar leuke oneliners. Het ligt wellicht gewoon aan mij, want ik verwachtte de film grappiger. Nu was het niet meer dan een leuk kinderfilmpje, die op het einde nog wat kracht wordt bijgezet door extra fantasiewezens, maar die uiteindelijk niet boven Burton's eerdere werk uitstijgt.

Tè kinderachtig en tè moralistisch.

Misschien was het beter om deze film tijdens Kerst te bekijken, maar ik ben er vandaag pas aan toegekomen. Met een dergelijk plot verwachtte ik toch een aardige komedie die voor dik anderhalf uur vermaak zou zorgen.

Helaas heb ik me het grootste deel van de film verveelt. Hoewel Vaughn en Giamatti wel goed gecast zijn had ik verwacht dat er meer wrijving tussen de personages zou zitten. Het zijn tenslotte elkaars tegenpolen. Maar de hilarische grappen bleven helaas uit. Het was allemaal nogal flauw.

Het mag dan een kerstfilm zijn; het moraal ligt er hier te dik bovenop. Veel sentimenteel gezwets. De decors waren dan wel weer mooi en sfeervol. De film duurt ook nog eens te lang. Anderhalf uur is ruim genoeg.

Dit was één van mijn eerste gebrande dvd's. Grappige film waar ik geregeld bij in een deuk lag, en nu nog steeds.

Het verhaal maakt geen ruk uit, de hele film slaat helemaal nergens op. Zelden zo'n grote hoop, onsamenhangende, onzin gezien. Maar wel hilarische onzin. Tom Green is - heb ik horen zeggen - gewoon zichzelf in deze film. Kinderachtig en gestoord. De dialogen zijn van kleuterniveau, evenals het gedrag van Green. Hierdoor komt hij regelmatig in conflict met de strenge Rip Torn wat voor tal van hilarische momenten zorgt.

Sommige scènes zijn echt ranzig en briljant. Het is gewoon puur random nonsens. Je moet er van houden, maar ik vond het prachtig om te zien hoe Gord steeds zich steeds weer een ander baantje waande. 'Look daddy, I'm a farmer!' Goed gelachen.

Ik heb een erg grote interesse in verhalen over bendeoorlogen. Zo vind ik Boyz n the Hood en Menace II Society beide ook heel erg goed. Ook vond ik Dangerous Minds heel aardig en daarom ben ik deze ook maar eens gaan kijken.

Allereerst is het bijna onmogelijk om de film niet te vergelijken met DM. Sommige scenes komen zelfs bijna overeen. Ik vind Swank hier ontzettend goed acteren, en ook de klas brengt het realistisch over.

Het verhaal is cliché en je kunt al raden hoe het eindigd. Desalniettemin zat ik van begin tot eind geboeid te kijken. De spanningen in de klas en op straat zijn goed voelbaar.

Een mooi waargebeurd verhaal wat voor mij de beste film van 2007 is tot nu toe.

Leuke film maar niet dolkomisch. Chris Tucker is zoals verwacht de leukste van het stel hoewel Ice Cube het ook lang niet slecht deed.

Enkele komische personages/scenes zoals Craig's vriendin met haar woedeaanvallen, de buurvrouw, Craig's vader, Smokey en de burenruzie met die dwerg maken dit tot een geslaagde komedie die je nochtans niet te vaak moet kijken.

3*

Voor de zoveelste keer nog eens opgezet, met in het achterhoofd houdende dat ik voor het eerst de rest van de reeks ook ga bekijken. Cunningham en Miner hadden maar één doel; Halloween kopiëren. De opdracht was duidelijk: creëer iets kwaadaardigs. Gooi een boel geile tieners op een hoop en neem elke vorm van volwassen bescherming weg. Vervolgens slacht je ze één voor één af. Het werd een megasucces die de slasher definitief op de kaart zette.

Het zomerkamp, gelegen aan de rand van een meer en omringd door bossen is een perfecte locatie om een killer ongestoord te werk te laten gaan. De sfeer is om van te smullen. Vaak dreigend wanneer de muziek aanzwengelt, want dat is het teken dat de killer in de buurt is. In het intro wordt ook de POV-camera geïntroduceerd wat de beleving alleen maar spannender maakt. De tieners kunnen geen van allen goed acteren, maar het is leuk om een jonge Kevin Bacon te zien.

Tom Savini is ook van de partij om weer voor wat heerlijke special effects en stunts te zorgen. Sommige moorden zullen me altijd bijblijven zoals de moord op Jack, maar ook de onthoofding van Mrs. Voorhees is een fijne. Dat Jasons moeder de killer is is erg sterk en totaal onverwacht. Alleen jammer dat het maar al te duidelijk is dat het niet haar eigen handen zijn die naar de hemel reiken.

Maar zo zijn er nog wel meer eigenaardigheden te ontdekken. Het barricaderen van een deur bijvoorbeeld die toch echt de andere kant opent. Ik vind het bizar dat dit door niemand van de crew werd opgemerkt op moment van filmen. En als net al je vrienden zijn vermoord, en je de killer hebt onthoofd, pak je dan echt een kano om doelloos op een meer in slaap te vallen? Heel erg vreemd.

Het is natuurlijk een flauwe smoes om de nog altijd geniale jumpscare uit te voeren. Als iemand 'Camp Crystal Lake' uitspreekt dan spookt er meteen één specifieke scene door mijn hoofd; Jason die uit het water komt. Net op het moment dat je de credits zou verwachten. Erg creepy en wederom onverwacht. Friday is met recht een klassieker die door een aantal andere genrefilms wel is voorbij gestreefd.

Nadat ik deel één t/m acht had bekeken ook deze nog maar eens aan een herziening onderworpen. Hij is wat minder dan het origineel, maar voor een remake lang niet slecht.

Het is goed dat Nispel niet heeft gekozen voor een één-op-één kopie. Zo worden er belangrijke dingen gepakt uit het tweede en derde deel en doet het origineel eigenlijk helemaal niet ter zake, behalve dat het Jason en het meer Crystal Lake heeft geïntroduceerd. We worden voorgesteld aan zelfs twee groepjes tieners die natuurlijk één voor één worden afgeslacht.

Sfeer heeft de film nauwelijks, ondanks dat de locatie het bekende meer behuisd. De cast is niet al te boeiend, maar gelukkig zijn er een paar mooie dames (Guill!) en komt de grootste rotzak het lompst aan zijn eind. Niet alle moorden waren even overtuigend, maar de make-up is er logischerwijs een flink stuk op vooruit gegaan. De verplichte naaktscenes zorgde voor een leuke afwisseling.

Jason is overtuigend gespeeld door kooivechter Mears die in deze remake zelfs wat meer intelligentie heeft gekregen. Het einde laat weer ruimte voor een vervolg, maar we weten 35 jaar later ook wel dat Jason nooit écht dood is. De extended cut duurde helaas net wat te lang.

Deze sequel was eveneens een groot kassucces. De verschillen met het eerste deel zijn op een enkele hand te tellen, maar het feit dat het nu daadwerkelijk om Jason zelf draait geeft toch dat beetje extra.

Vijf jaar na de massacre bij Camp Crystal Lake trekt een groepje jongeren er weer naar toe en kan het verhaaltje zich opnieuw voordoen. In tegenstelling tot het eerste deel is er wat meer eyecandy. Het lekkerste lichaam gaat zelfs volledig naakt om te skinny dippen. Hoort ook gewoon bij het summercamp-genre. Zelfs Adrienne King heeft nog een klein rolletje maar verlaat al snel het toneel omdat ze door een obsessieve fan gestalkt werd.

De moorden zijn ook wat beter, meer variatie in wapens en ook wat bloederiger. Helaas is Jason nog niet zo imposant als we hem kennen. De zak over zijn kop oogt knullig, evenals zijn worstelingen. De scenes waarin je de boel door zijn ogen bekijkt zijn echter ouderwets spannend.

Het einde is weinig verrassend, want het is veel afgekeken van het origineel. Toch is de uitvoering sterk. Scoort net wat minder dan het eerste deel omdat het meer een herhaling van zetten is, maar zonder meer een overtuigende slasher.

Miner weet in elk geval hoe je moet uitmelken, en geef hem eens ongelijk. Met weer hetzelfde trucje wist hij een enorm kassucces te boeken. Dit keer in 3D, erg spannend, al neem ik aan dat de bioscoopervaring destijds anders was. Niet alleen maakte het rood-blauwe brilletje wat bij de dvd zat me misselijk, maar je voelt je ook ontzettend lullig. Snel de 2D versie dus op, maar die hoeveelheid voorwerpen die op je afvliegen verdwijnen daarmee helaas niet.

Wat wel is verdwenen is Camp Crystal Lake. Het derde deel speelt zich af bij een boerderij, een dag na het tweede deel. Niet alleen is Jason die nacht naar de kapper geweest, hij vergaart hier ook het iconische hockeymaster. Zoals we hem kennen en ook willen zien, als een imposante, dreigende reus. De kills zijn weer lekker, met meerdere hoogtepunten zoals de harpoen en het platgedrukte hoofd. Hoe Andy aan het plafond was opgeborgen was ook creatief.

De cast bevat weer een paar mooie dames, maar helaas ook een irritant ventje die constant pranks uithaalt. De motorbende met hun stoere buttons was ook een lachertje, maar die werden gelukkig snel uit hun lijden verlost. Negers hebben het altijd lastig in horrorfilms, maar Ali bereikt hier het toppunt waar hij zelfs twee keer wordt afgeslacht. Hilarisch.

Het einde is enorm cheesy wat gewoon een combinatie is van de eerste twee delen. We kennen het intussen wel, maar toch is een kleine glimlach niet te onderdrukken.

Ik heb nu t/m New Blood gezien, maar het had van mij na de Final Chapter op mogen houden. Echt slecht is het allemaal niet, maar dit is toch wel een mager deeltje.

Het Carrie White-personage is niet boeiend en voelt erg ongepast. Bovendien draait de reeks al lang niet meer om het slachten van kamperende tieners, maar legt gewoon iedereen die Jasons pad kruist het loodje. Dikke fun zou je zeggen, maar er is door de MPAA zo enorm gesneden in de uiteindelijke versie dat er weinig lol te beleven is. De kills zijn niet origineel, maar er wordt ook veel te weinig getoond. De archiefbeelden tonen beelden van gorgelende, creperende slachtoffers, maar dat was echt veel te extreem en moest er dus uit. Dan heb je een tof wapen als een cirkelzaag, maar daar kun je vervolgens niet veel leuks mee doen.

Jason, dit keer gespeeld door kleerkast Kane Hodder, ziet er wel op zijn best uit. Kostuum is erg tof, maar ook Jason zonder masker ziet er het meest angstaanjagend uit van alle delen. Buechler levert nog een mooi eindgevecht af tussen Jason en die Astro-TV-trut maar er zit ondertussen wel een beetje slijt op de formule.

Deel acht alweer. Het wordt inmiddels steeds moeilijker om iets nieuws met de serie te doen, dus ditmaal werd er gezocht naar een nieuwe locatie. Dit kun je zelfs letterlijk nemen, want driekwart van de film speelt zich af op een boot op weg naar die nieuwe bestemming, Manhattan. Een behoorlijk misleidende titel dus, iets waar de cast zich ook van bewust van is.

Met Jason zelf is niets mis. Kane Hodder speelt hem weer met overtuiging en ook zijn uiterlijk is één van de betere uit de reeks. Waar het opnieuw mis is gegaan is bij de keuring. De MPAA heeft Jason met zijn eigen slagersmes bewerkt want waar een aantal kills veel bloederiger en overtuigender zijn gefilmd komen deze niet in het eindproduct voor. De intentie van de makers was dus goed, maar de MPAA liet het niet toe waardoor er op dit gebied niet erg veel te genieten valt.

De sfeer zit er wel weer goed in. Voor het eerst in de serie krijgen we het straatbeeld van New York jaren '80 te zien, altijd leuk. Ook een heuse soundtrack dit keer, de muziek is sowieso een stuk beter dan in sommige voorgaande parts. Cast bevat wat leuke meiden en wat nudity en het einde is niet eens heel slecht, wel een beetje apart. Het voelt allang niet meer als een typische vrijdag, maar als standaard slasher nog enigszins vermakelijk.

Wordt de dalende lijn nu dan ingezet? Na The Final Chapter kon het eigenlijk ook alleen maar tegenvallen, maar het eerste wat ik dacht was dat je niet kunt skinny dippen in een looney bin. Met andere woorden; van de campsetting is nu echt helemaal niks meer over.

We volgen in dit deel Jarvis die getraumatiseerd is door de gebeurtenissen uit het verleden. In de film zegt hij ook maar 24 woorden omdat ie nogal koekoek is. Ik lees veel over de hoeveelheid nudity, maar dat viel me toch tegen. De knapste kreeg een naaktscene, maar de rest was niet zoveel. Nu is het wel zo dat er in zestien scenes is gesneden om de film door de keuring te krijgen. Het origineel bevatte meer seks en meer geweld.

De bodycount van maar liefst twintig slachtoffers is lekker hoog. Helaas zijn veel moorden weinig creatief en wordt het soms iets te kort in beeld gebracht. Jason oogt ook weer iets fragieler waar ik geen fan van ben.

Misschien heeft het te maken dat er helemaal geen Jason in de film zit?! Einde viel niet in de smaak, al kun je voor jezelf wel simpel verklaren waarom sommige moorden tegenvielen. Hij was gewoon niet zo creatief als de echte Jason Benieuwd of het feit dat Tommy in de huid van Jason kruipt op het einde nog effect heeft op het vervolg.

Miner geeft het stokje door aan Zito en dat pakt uitstekend uit. Met The Final Chapter maakt hij absoluut de beste Friday tot nu toe! Van begin tot eind genieten!

Jason wordt formidabel gespeeld door Ted White en eindelijk is Jason op zijn best. Enorm groot en dreigend, maar minder lomp dan in voorgaande delen. De ultieme killer zou je zeggen. Hij is sterker dan ooit en de hoeveelheid aan ramen en deuren waarin hij sinds het allereerste deel doorheen heeft gebeukt zijn niet op twee handen te tellen. Er ligt weer een verscheidenheid aan wapens klaar waarmee we worden getrakteerd op een aantal heerlijke kills. De bodycount is ook meteen het hoogste.

De rest van de cast is ook het vermakelijkst tot nu toe. De jonge Feldman kan me altijd wel bekoren en Crispin Glover steelt de show met zijn geschifte dansje, hilarisch! Maar het belangrijkste is dat er een aantal erg mooie vrouwen rondlopen en ze gaan nog skinny dippen ook. Dit deel bevat dan ook de meeste nudity tot dusver.

Het einde is voor de eerste keer zonder dream sequence. Dit omdat het de bedoeling was om het tijdperk Jason voor eens en altijd af te sluiten. Vandaar dat hij ook op extreme wijze doodgaat. Eindbaas Savini is terug en dat zie je af aan de geniale close-ups van de special effects. Overigens zijn er diverse kills die in de outtakes nog een stuk explicieter waren, maar die zijn er bewust uitgelaten om een hogere rating te voorkomen. En dan te bedenken dat Savini alleen was gevraagd om zijn eigen creatie te vernietigen. Op naar nummer vijf.

Best een leuke poging voor een low budget film. Aardige make-up effects, helaas wat minder inventieve moorden. Een tiet hier en daar, helaas een weinig bijzondere cast.

Meer: JordyCapitated // Horror Cinema: Fright Flick (2011)

Na een lange tijd herzien, ook omdat de remake er aan komt. Hij is wat gedateerd maar nog steeds erg vermakelijk. Vermakelijker dan eerst zelfs.

Klassiek verhaaltje is goed uitgevoerd door een leuke cast, uitgezonderd van de ongelooflijk irritante Geoffreys. Af en toe wat rake zwarte humor, maar spannend is de film allerminst.

De special effects vallen ook op in positieve zin, gruwelijke make-up ook.

Meer: JordyCapitated // Horror Cinema: Fright Night (1985) - jordycapitated.blogspot.com

Net wat minder dan het geniale Re-Animator, vooral wat minder grappig. Science staat weer centraal, dit maal wordt er geëxperimenteerd met een zesde zintuig waardoor er kwaadaardige wezens waargenomen kunnen worden. Voor Gordon en zijn FX-team de ideale gelegenheid om alles uit de kast te halen. De brakke CGI heeft in een zekere zin zijn charme, maar de slijmerige creatures en de verscheidenheid aan bodyhorror zijn van een torenhoog niveau.

Jeffrey Combs en Barbara Crampton draven maar weer eens saampjes op in een Gordon-film en ook hier werpt het zijn vruchten af. De chemie tussen de twee spat van het scherm. Uitstekende bijrol van Ken Foree die voor wat humor zorgt en wellicht een leuk weetje; Dr. Bloch wordt gespeeld door de vrouw van Gordon.

De erotische lading is rijkelijk aanwezig met onder andere een geile Crampton in een stoeipakje en een SM-fetishist. Toch miste ik wat bizarre, humoristische scenes die Re-Animator iets beter maakte.

Jaren geleden eens aangeschaft op DVD, toen weer verkocht en nu weer opnieuw gekocht. En het was weer genieten geblazen, deze vreemde film die uit twee totaal verschillende genres bestaat.

Het eerste uur is een misdaadfilm zoals we er een mogen verwachten van Quentin Tarantino. Clooney en hij stelen de show als twee psychopaten waarbij Clooney helemaal de show steelt. De wisselwerking tussen de opgefokte Seth (Clooney) en oversekste Richard (Tarantino) is goud waard. Zoals vaker gaan de dialogen helemaal nergens over, maar op een of andere manier weten ze enorm te boeien wanneer ze van de hand van Tarantino komen. Veel van dit soort gein dus, en ook wat harde scenes ertussen. In dat opzicht puur Quentin.

Het tweede deel gaat over in horror. De Titty Twister is namelijk een broedplaats van kwaad en dat levert een bloederig feestje op. Ook hier is de patserigheid van Clooney en co. versus de vampiers erg vermakelijk en vliegen de make-up en specialeffects door het scherm. Bloederig, creatief, awkward en bovenal bevredigend. Heerlijke rollen ook van Lewis, Keitel, Trejo, Savini (die dit keer niks met de make-up department te maken had, gek genoeg), Marin en Hayek (prachtig lichaam!). Heerlijke familie, die Tarantino-kliek. Ook leuk om Tarantino's fetish weer boven te zien drijven; blote voeten.

Mix tussen spanning, actie, humor en horror is meer dan geslaagd. Dit mag gerust één van de beste actie/horrors ooit genoemd worden. Iedereen acteert erg sterk, de zwarte humor is heerlijk en de special effects zijn voortreffelijk. Eigenlijk helemaal niks mis mee.

Blijkbaar had ik hier acht jaar geleden al op gestemd, maar werkelijk niets kwam me nog bekend voor. Afijn, een Bond die iets minder is als Dr. No, maar nog steeds vermakelijk is.

Ook dit komt weer door de uitstekende Connery, de leuke Bond-girl en een interessante badguy. Actie is er wederom niet heel veel, maar datgene wat er is is wel goed uitgevoerd. Het is alleen het verhaal wat soms wat rommelig leek. En de Bond-tune blijft natuurlijk legendarisch.