Meningen

Zodra ik Frankrijk en horror in één zin zie staan wordt ik erg nieuwsgierig. De laatste Franse horrors die ik heb gezien waren onder andere Haute Tension, Ils en l'Interieur en die waren allemaal erg goed bevallen.

Om met de deur in huis te vallen; deze is minder. Vooral het verhaal is zo gigantisch afgezaagd, geen enkele verrassing te bespeuren. Een groepje jongeren - en dan maakt het me niet uit of het criminelen of circusclowns zijn - arriveren bij een herberg waar een gestoorde familie huisvest. Resultaat: een lekker gore-fest maar ook het bekende kat-en-muisspel. En daar werd ik een beetje moe van.

De film heeft een beklemmende sfeer. De achtervolgingen vond ik iets minder geslaagd; leuk zo'n schokkende camera, maar soms zag ik haast niks meer. Visueel is de film verder in orde, beetje vergelijkbaar met Texas.

Het acteerwerk was redelijk, maar vooral goed van de jonge vrouw en de nazi-bejaarde. Het leek alsof Mr. Hitler himself er stond. Helaas kende de film wat saaie momenten zoals een ontsnapping die we in veel andere films al hebben gezien. Ik werd heel even verbaasd en chagrijnig te gelijk toen ze ontsnapte en vervolgens werd opgepikt door een auto die natúúrlijk in het complot zit. Zo ongeveer cliché nummer één...

De bloederige scenes zorgden dan weer voor een grote opluchting. Alles wordt lekker ruw in beeld gebracht en de effecten zijn ook nog eens goed, zoals ik verwachtte van een horror van Franse makelij.
Helaas is het verder allemaal niet zo speciaal als ik had gehoopt.

Het begin van Frostbiten belooft veel goeds, maar uiteindelijk heeft de film niet echt een eigen smoel en doet het vooral denken aan Let the Right One In en 30 Days of Night. Deze film was er eerder, maar dan heb ik liever de actie van 30 Days of het overtuigende drama uit Right One. In plaats van deze leukdoenerij wat voor humor moet doorgaan.

Visueel is de film goed. Elke scene is in de nacht geschoten op een dikke laag sneeuw waarop diverse keren een mooi schaduwspel te zien is. De special effects vond ik ook beter dan verwacht, voor een debuut en tevens eerste Zweedse vampierfilm. Ik hou wel van die transformaties waarbij een vampier omturnt in een reusachtige vleermuis-zonder-vleugels-lookalike. Mooi gedaan ook hier. De make-up van de normale vampiers was ook goed, het moet ook geen overkill worden door ze op zombies te laten lijken. Een paar fangs, rode ogen en een licht gemuteerde schedel is voldoende.

De actie is niet echt overtuigend, zeker niet wanneer de confrontatie wordt opgezocht met de eindbaas. Die paar Ikea-kastjes die voor zijn neus worden omgegooid zijn een lachertje, en die eeuwig durende mega-jumps zien er niet uit. Verder vind ik het vreemd dat de nadruk zogenaamd op komedie ligt hier, want het was niet veel meer dan wat je in een standaard slasherfilmpje tegenkomt. Die buurvrouw die de politie belt is het hoogtepunt, en dat zegt heel wat. De jongeren in het midden van de film waren niet leuk, net als het voortdurende gezanik over drugs. Die Vega was helemaal een faalhaas.

Visueel aardig en soms lekker smerig, een goed sfeertje en aardige effects maken het nog de moeite. Maar sommige personages mochten ingeruild worden, net als de humor die plaats had mogen maken voor wat extra actie of voor mij part een drama-element.

Wilde deze al een lange tijd zien, maar was er nog niet van gekomen. Ik was straks per ongeluk wat vroeg op het station waardoor ik 25 minuten in de vrieskou op de trein moest wachten. Ik trilde m'n jas uit en een flesje bier openen met mijn tepel zou niet langer een onmogelijke opgave zijn. Meerdere malen vloekte ik in mezelf, maar vergeleken met Frozen was mijn geval peanuts.

Interessant plot met wederom een minimalistische setting. Ikzelf ben nog nooit op wintersport geweest (wel eens in zo'n liftje gezeten), en in eerste instantie zou ik ook grapjes gaan maken maar later zou het ook mij dun door de broek lopen. Adam Green speelt met spanning dat makkelijk in te denken is. In zekere zin is het hele gebeuren realistisch, al is het van cruciaal belang dat je twee enorme mongolen onderaan de lift zet die de boel naar de klote helpen.

Enfin, de lift hangt stil. Het moment om te zoeken naar een uit weg, maar vooral het moment van anekdotes over vroeger, wat onderlinge ruzietjes en meer gezeik. De dialogen waren van een laag niveau, cast was sowieso niet zo bijzonder. En dat is best jammer als je ze 90 minuten lang in beeld hebt. Al moet ik toegeven dat sommige dingen mij wel een beetje raakte. De hulpeloosheid van Parker en de aanval op Dan. Enorm rauw, en ook al gebeurde het offscreen, ik zag het toch voor me.

Die wolven waren sowieso tof, mooie beesten vooral. Beetje cliché en je kan je twijfels zetten bij het toeristische gebied waarin ze ronddwalen. Hoe dan ook brengen ze veel spanning met zich mee. Make-up effecten waren goed. Die vastgevroren hand en strvende huid waren echt nasty en een half aangevreten lichaam in de sneeuw zorgt voor een mooi contrast. Prachtig shot van de vretende wolven.

Het einde is ook geslaagd. Simpele film die qua uitwerking wel overtuigd. Spannend, al weet je wel een beetje hoe het zal verlopen. Er zijn immers niet zoveel mogelijkheden op 15 meter hoogte. Het is alleen zonde dat de dialogen niet zo boeiend zijn. Voor de rest doet de film nie veel verkeerd, al is het geheel ook niet bijzonder genoeg voor een topscore.

Best geinig. De film heeft nauwelijks budget maar toch weet Fujii het nog best interessant te maken. Vier mensen worden wakker in een kamer vol wit poeder. Klaarblijkelijk geen coke, maar wat het wel is weten ze niet. Wanneer ze een uitweg zoeken vallen langzaam de puzzelstukjes op zijn plaats al blijft de film wel wat vaag.

Er wordt een aardig sfeertje neergezet waarbij vooral de soundtrack zijn werk goed doet. De vier personen zijn niet bijster interessant, al heeft ieder zijn achtergrondverhaaltje waarmee ze een ding gemeen hebben. Een beetje onnodig dat ze in het begin van de film al een fragment van het einde laten zien want daardoor wist ik al dat het geen lift was. Wat ik er uit opmaak is dus dat ze gewoon voedsel zijn? Film duurt gelukkig ook kort, want veel meer had er ook niet in gezeten. Tof einde wel.

Brute film waar ik toch misschien iets teveel van had verwacht. Het is zonder meer boeiend, maar toch verslapte mijn aandacht na ruim een uur. Misschien omdat het opeens wat te snel ging allemaal, of misschien omdat het allemaal wat ongeloofwaardig werd.

Laten we beginnen met de positieve punten, waar er gelukkig het meeste van zijn. De film bevat een hoop sfeer en de hoofdreden daarvan is de erg sterke, dreigende soundtrack. Een andere reden is dat de film nogal grauw is en daardoor een depressief gevoel over zich afroept, iets wat ik als kijker meerdere malen voelde tijdens enkele scenes.

Wat deze film ook wat specialer maakt dan de rest is de hardheid. Het geweld is recht voor zijn raap en deed me inderdaad soms denken aan Dream Home, alleen had die laatste enkele memorabele scenes en deze film helaas niet. Waar ik ook van stond te kijken was de twist die al snel zijn intrede deed. Ik haatte het hoofd van Mak meteen al, maar omdat toch blijkt dat de agenten de boosdoeners waren kreeg ik steeds meer sympathie voor hem. Ook met Wing kreeg ik te doen op het moment supreme. Allemaal niks mis mee dus.

Maar dan tegen het einde aan voelde het voor mij toch een beetje afgeraffeld. Kit komt de gevangenis uit, een paar minuten later zijn er al twee cops dood, zijn vriendin wordt neergeschoten maar overleefd, hij wordt neergeschoten maar overleefd het blijkbaar ook. Dan opeens vijf jaar later en de rare scene met de kinderen. Hij wordt nu weer neergeschoten, dit keer dood(?). En vervolgens zijn ze springlevend bij de aftiteling. Misschien dat het aan mij ligt dat ik ergens iets mis, maar ik was de draad even kwijt. Zo niet, dan vond ik het wat gehaast allemaal. Het ging zo snel dat er niks spannends meer aan was, terwijl het eerste uur dat bij vlagen wel was. Dat is eigenlijk het enige grote punt van kritiek, maar vaak als een film teleurstellend afsluit raakt ie sneller in de vergetelheid. En ik ben bang dat dat ook met deze gaat gebeuren.

Ook ik mis iets waardoor deze film net geen topper is. Een memorabele scene, meer spanning, kippenvel, emotie, misschien nog iets interessantere personages. Ik weet het niet precies, of wellicht een mix van alles. Maar om de recensie positief af te sluiten, want slecht was de film allerminst: audiovisueel is het genieten geblazen en voor fans van keihard geweld zonder onrealistische bloedfontijnen of neppe vechtgeluiden is dit een must. Rauw en recht voor zijn raap.

Wilde deze al lang gezien en het is er eindelijk van gekomen. Een heerlijk Miike filmpje weer.

Full Metal Gokudô begint als een normaal Yakuza-filmpje maar al snel komen de typische Miike-elementen boven water. Dwaze situaties en vreemde, maar leuke humor zoals het metaal eten en de auto op het strand. De aanvalstechniek was dan weer van een niveautje humor dat ik niet kan waarderen. Veel te clownesk.

Special effects zoals de stroomeffecten zagen er niet uit, maar de film zit gelukkig boordevol leuke scenes. Hier en daar ook behoorlijk bloederig gelukkig. Een fijne Miike.

Na zoveel jaar maar eens herzien en blijft een erg sterke film. Full Metal Jacket bestaat als het ware uit twee delen waarbij ik het eerste deel nog steeds het sterkst vind.

Vanaf de eerste minuut word je in filmland's wreedste bootcamp geworpen. Met een geïmproviseerde live auditie kreeg hij de rol van Sgt. Hartman, de extreem vulgaire drill-instructeur waar menig private nachtmerries van krijgt. Ik weet nog dat ik in vervlogen tijden eens een keer het nummer Skullfuck van Neophyte hoorde en er tal van oneliners uit deze film werden gebruikt. Geen wonder aangezien het een feest is om te luisteren naar de scheldpartijen van Ermey. Een schitterende en huiveringwekkende performance.

Niet veel minder, maar op een minder luidruchtige manier, is het acteerwerk van D'Onofrio. Pyle is buitenbeentje en daarom het pispaaltje van de groep waardoor hij flink wat te verduren krijgt. Hoe hij met de broek op de enkels loopt, met de duim in de mond moet zitten of een donut naar binnen werkt terwijl de rest moet opdrukken, het zorgt voor stiekem gegniffel, maar wekt tegelijk medelijden op. Helemaal wanneer hij bont en blauw wordt geslagen door zijn eigen peloton.

Het tweede deel is ook sterk, maar mist een powerhouse als Ermey. Het draait hier vooral om Joker, die we in het eerste deel ook volgden en dat is simpelweg geen bijster interessant personage. Wel zijn er nog enkele geinige scenes zoals met de hoertjes, maar zo'n zogenaamd strenge sergeant valt dan weer in het niet vergeleken met Ermey. De actie ziet er goed uit, en is zelfs spannend. De slow-mo shots zijn spectaculair en de wending, dat de schutter een vrouw is, is verrassend. Eén van de betere Vietnam-films.

Vroeger hadden we de film van de tv opgenomen omdat Mickey en Donald erin meespeelden. De eerste domper was dat de film gecombineerd ging met een blije circusbeer. Ik weet nog dat ik met tegenzin ging kijken, maar dat hij achteraf gezien nog enigszins vermakelijk was.

De tweede domper was dat de bonenstaak een combinatie was van animatie en echte film. De derde domper waren de buikspreekpoppen! Er zijn twee dingen in het leven waar ik een gruwelijke hekel aan heb. Dat zijn clowns, en buikspreekpoppen (f*ck Thunderbirds)! Wie heeft dat in godsnaam verzonnen? Die poppen zijn veel te creepy, en dat is één reden waarom ik deze film vroeger maar één keer heb gezien. De tweede reden is dat ik een animatie wilde zien, en geen ouwe knar die een verhaaltje vertelt. De derde reden is dat ik ook een hekel heb en had aan die gedateerde zangstem en dito liedjes. Ik kan daar echt niet tegen. En Japie Krekel is een loser.

Deze film deed vooral denken aan een zwakker broertje van The Intouchables. Het verhaal bleef wel boeien, maar wist nooit te ontroeren. Trevor werd af en toe als zielig neergezet, maar kon bij mij op weinig medelijden rekenen. Daarvoor is de film veel te luchtig, met hier en daar wat humor. Al is het nooit schaterlachen geblazen.

De chemie tussen Rudd en Roberts is verder behoorlijk goed gedaan. Wat ik wel echt een afknapper vind is Selena Gomez. Ik heb de film gezien op mijn nieuwe 55 inch, maar die dikke kop paste er nog niet op. Daar is ook niks moois meer aan. Maar ook het chagrijnige smoelwerk en berg trashtalk deden me denken aan de irritantste rollen van Michelle Rodriquez die het bloed onder mijn nagels vandaan kan halen.

The Fundamentals of Caring wil wel eens de sentimentele kant op gaan, maar slaat de plank mis. Ben's verleden is bijvoorbeeld totaal niet interessant en helaas komen er ook weer wat clichés om de hoek kijken waarbij Trevor het uiteindelijk toch voor elkaar krijgt om staand te plassen, in de diepste put van de wereld. Leuk voor een keertje, maar niet echt een aanrader.

Een rondtrekkende carnival, een ideale locatie voor een spannend horrorverhaal. Al veel vaker is er gekozen voor deze freaks, en veel fantasie is er niet voor nodig om ze als kwaadaardige moordenaars voor te stellen. De attracties zijn leuk, maar het ten toonstellen van een tweekoppige koe en een baby op sterk water doet al vermoeden dat er ergens een steekje los zit. Ik heb serieus geen idee of dat het in het echt ook zo ver gaat in die 'shows', maar in dat geval zou ik er maar al te graag heen willen. Maar dan wel bewapend, voor het geval dat.

Twee stelletjes overnachten stiekem in The Funhouse, een spookhuis, en vallen ten prooi aan een familie freaks. Het hele pretparksfeertje is leuk en verveeld geen moment. De carnival-mensen hoeven niet eens een masker op om angstaanjagend over te komen. Toch heeft de allerlelijkste van het stel een Frankenstein-masker op. Dat Hooper wat met maskers heeft is inmiddels duidelijk. Ook te zien aan de leuke ode naar twee horrorclassics in de opening.

Wanneer de tieners, die het best aardig doen, worden betrapt begint de zoektocht. Best spannend soms met hier en daar een uitstekend shot. De grootste freak ziet er best cool uit, maar huiveringwekkend wordt ie niet. De moorden waren niet zo bijzonder en erg jammer dat de bodycount extreem laag is. Aardige film die het vooral qua sfeer goed doet.

En voor de zesde maal een prim actiefilm. Toch knap dat de reeks al vrij lang zo constant (goed) blijft. Dit keer met nog minder geloofwaardige stunts, maar dat mag de pret niet drukken.

De Fast & Furious familie is nog steeds stoer, iedereen is perfect voor zijn of haar rol. Leuk om de cast van een aantal jaar geleden weer bij elkaar te zien, en gelukkig zijn ze geen steek veranderd. De humor komt nog steeds van Gibson, Walker is nog steeds de verstandigste en Diesel de stoerste. Ook Johnson zie ik met zijn imposante verschijning altijd graag acteren in dit soort rollen. Goede rentree van Rodriquez; door het verloop van het verhaal zaten er toch nog een paar mooie scenes tussen haar en Diesel.

De actie is weer erg fast, beginnend met een soort sf-auto, erg spectaculair. De auto's mogen er weer wezen, al moesten ze de laatste jaren steeds meer plaatsmaken voor andere (schiet)actie. Die paar ongelofelijke stunts die erin zitten neem ik voor lief. Ik ga hier niet naar enig realisme zoeken, al is die startbaan wel schrijnend hehe... Op naar het zevende deel maar weer, met Statham!

Natuurlijk krijgt ook dit deel een hele dikke voldoende, dat kon ik op voorhand al wel raden. De serie is namelijk al jarenlang van goede kwaliteit, en gaat onder Wan vrolijk op dezelfde voet verder. Of misschien nog wel beter want het is weer een achtbaanrit waar je U tegen zegt.

De oude garde is weer terug en de cast begint zelfs Expendables-achtige proporties aan te nemen met de toevoeging van sterren als Statham, Russell en Hounsou. Allerleukste om te zien was dat Tony Jaa nog leeft. Coole badguy en meer van dat graag. Een man met zijn kwaliteiten moet per jaar minstens drie actiefilms uitpoepen. De scenes waarin Walker was vervangen door stuntdubbels, zijn broers of CGI vielen niet op, behalve op het laatst waar zijn gezicht duidelijk plakwerk was.

De stunts zijn weer erg spectaculair tot aan het onmogelijke toe. Alle vorm van realisme is van de baan, maar toch kreeg ik een enorme adrenalinerush door de combinatie van knallend testosteron, verschroeide banden, vele crashes en explosies en het prachtige camerawerk. Alleen de editing tijdens enkele partyscenes zoals Race Wars stoorde een beetje.

Er komen voor zover ik weet nog drie delen aan, dikke prima. Paul Walker zal zeker gemist worden, maar heeft een schitterend afscheid gekregen op het eind.

Een film over de Tweede Wereldoorlog waarin tanks zo centraal staan kende ik nog niet. Na twee minuten is de toon gezet en word je meegetrokken in het oorlogsgeweld en niet meer losgelaten. Het makkelijkste was dan ook om me te identificeren met rookie Norman, die pas acht weken in het leger zit en nog nooit iemand heeft vermoord. De bikkelharde Pitt en zijn mannen zijn vaak een pain in the ass wat tot verhitte discussies leidt. De scene bij de Duitse vrouwen is daar een goed voorbeeld van, prachtig om naar te kijken.

Uiteraard is het tankgeweld de grote publiekstrekker. Wanneer een aantal tanks elkaar in een open veld treffen moet je je geluid voluit zetten en lekker achterover gaan zitten. Het geluid klinkt namelijk erg goed waarbij vooral de fluitende tankkogels imponeren. Aparte sound. Ik had soms wel een beetje mijn bedenken bij de vele lichtgevende kogelregens. Soms leek het net Star Wars. Desalniettemin genieten en de actie is ook lekker in your face.

Over het einde is al veel gezegd. Ik heb me niet echt gestoord aan de onkunde van de SS-ers omdat ik teveel aan het genieten was van het spectaculaire geweld. Dat de rookie overleeft is helaas een enorm cliché maar blijkbaar nodig voor het grote publiek.

Sex and Fury is mijn eerste Pinky Violence film en ik kan wel stellen dat deze stroming me enorm bevalt. Wat dat betreft zegt de titel genoeg; je krijgt genoeg seks en geweld te zien.

Ik heb genoten van het wraakverhaaltje waarin Reiko Ike de show steelt als koelbloedige, charismatische moordenaar. Sterke rol, een prachtige blik in haar ogen en een mooi lichaam. De naaktscenes waren daarom allerminst een straf. Vooral het moment waarop ze naakt een gevecht aan gaat met een stel badguys is geniaal. Mooie decors en een heerlijke soundtrack maken de film extra sfeervol.

Naast wat bloederige gevechten en de vele boobies en andere naaktscenes is het af en toe best spannend. Hoewel je het verloop al weet vond ik de pokerscene erg boeiend bijvoorbeeld. Tegenspeelster Lindberg is mooi, maar haar acteerwerk was pijnlijk slecht. Vooral omdat ze uit Engeland komt (in de film) maar geen goed Engels spreekt. Maar doe je jurkje uit en we praten nergens meer over, nietwaar?

Na deze film wil ik meer zien van Pinky Violence en Reiko Ike. Heerlijke combinatie van geweld en erotica.