Meningen

I swear it, Ray, God sure was dressin' the wrong doll when he blessed you with a set of balls.

Men zal het waarschijnlijk nog tot treurens toe herhalen dat het acteerwerk van Matthew McConaughey onweerlegbaar van topniveau is. Maar toch ... het acteerwerk van Matthew McConaughey is van topniveau ! Nadat ik hem bezig zag in "The Lincoln Lawyer" waar hij op een doorsnee manier een advocaat speelt die vanuit zijn Lincoln werkt, kwam er al een glimp naar boven van acteertalent in de film "Mud". Een niet zo alledaagse film waar je van moet houden maar die al liet zien dat hij geen doorsnee acteur was. De metamorfose die hij maakt in "Dallas Buyers Club" is spectaculair. Fysiek zal het al een hele opoffering geweest zijn om jezelf zo te vermageren totdat je bijna vel over been bent. Het beeld als hij langs Rayon in het ziekenhuis ligt en zijn ziekenhuispyjama een graatmager been blootgeven, is schokkend op dat moment. Hoe hij de heethoofd Woodroof vertolkt is soms echt om van te genieten. Met zijn Texaans accent waarmee hij soms vlijmscherp uithaalt om dan daarna om te schakelen naar een vleiende en verleidende toon. Het is een echte gladjakker die van alle geneugtes van het leven proeft : Sex,drugs and Rock 'n Roll. Ik moet toegeven dat ik de eerste momenten echt moest kijken of hij het wel was. Zo onherkenbaar met die grote snor, pilotenbril,stetson op zijn hoofd en graatmager lichaam. Het moment dat hij in het ziekenhuis het bericht krijgt te horen dat hij Aids heeft, is memorabel. De manier waarop hij daarop reageert is een perfect beeld van een heteroseksuele,homohatende en injectienaald-vrije persoon uit die periode die vanzelfsprekend in een ontkenningsfase geraakt en de veronderstelling Aids te hebben, vlakaf verwerpt. In plaats daarvan trekt hij naar zijn camper en organiseert samen met zijn drinkebroers zoals vanouds een wilde orgie met veel drank,cocaïne en gewillige rodeo-dames.

Ook Jared Leto speelt de rol van Rayon op een briljante manier. Een travestiet die het goed voorheeft met Ron, maar door deze laatste op een vernederende manier wordt uitgespuwd. Het moment dat Ron zelf door zijn oude vrienden uitgespuwd wordt (trouwens ook een sterk fragment) en ze hem mijden alsof hij een leprapatiënt is, is een kantelpunt om Rayon te gedogen aan zijn zijde. De plagende opmerkingen die hij nog maakt moet Rayon zich laten welgevallen. Leto kwam overtuigend over als verslaafde maar aantrekkelijke travestiet.

Over het algemeen is de hele film een wisselwerking tussen dramatische momenten zoals de monopoliserende rol die de FDA speelt op vlak van gelegaliseerde medicijnen en dat de winstmarges preciezer worden bekeken dan de effectieve genezende uitwerkingen van bepaalde medicatie. En langs de andere kant zijn er de humorvolle momenten zowel bij conversaties met een rad van tong zijnde spraakwaterval zoals Ron, als in de talrijke grappige situaties die zich voordoen. Daarlangs is de vriendschapsband die zich langzaamaan ontwikkeld tussen Ron en Rayon de rode draad doorheen de hele film.

Eerlijk gezegd was het enorm onderhoudend totdat de club opgericht werd. Van daaraf werd het iets minder en werd het eigenlijk meer een saaie voorstelling van Ron die de wereld rondreist op zoek naar leveranciers en nieuwe medicijnencocktails. En Ron die weeral moet vechten tegen de FDA, terwijl hij langzamerhand aftakelt (alhoewel dat laatste eigenlijk niet zo expliciet wordt getoond). Een sterk,humorvol en ontroerend begin dat merkelijk minder begint te boeien naar het einde toe. Persoonlijk vind ik de rol van Eve door Jennifer Garner ook maar dunnetje en een minieme bijdrage aan het geheel. De uitgeprocedeerde arts in Mexico vond ik vergeleken met haar een veel interessanter typetje.

In "Philadelphia" verzwakte de film door de cliché rechtbank taferelen erbij te slepen. Hier is het, het steeds weer opboksen tegen een overheidsinstantie zoals de FDA, dat begint te irriteren. Maar ondanks dat is het een dijk van een film, met twee glansprestaties door voor mij op dit moment twee glansacteurs.

3,5*

Een mening hebben over een psychologische film is sowieso al moeilijk. Het ontstaan van psychoanalyse , de technieken , de ideeën, staan hier centraal. Het gevolg is inderdaad een saaie , met veel dialogen gevulde, film, waarbij de emotionele relatie tussen Knightley en Fassbender een interessant gegeven is. Persoonlijk hou ik wel van zo'n "psychiater-helpt-patiënt-over-probleempje-heen" - film , maar dan liever een chemische samenwerking gelijk Damon en Williams in "Good will hunting". Dit was inderdaad een film die je beter niet kan kijken na een vermoeiende werkdag die eindigde met schele hoofdpijn. T'is niet bepaalde een verzachtende materie zoals een asperientje

It’s incredibly hard to imagine

that four adults …

... and a dog!

... four adults and a dog

simply vanished in the course of an hour.

“Waarom niet nog eens een SF proberen?” dacht ik nadat ik een aantal dagen voordien de film “G-Loc” had gezien. Niet alleen omdat het één van mijn favoriete genres is. Maar wel omdat “G-Loc” op alle gebied een verschrikking en ontgoocheling was en ik deze beproeving zo snel mogelijk wou vergeten door naar een SF van betere kwaliteit te kijken. En gelukkig was “Dark Encounter” van een heel andere kwaliteit dan deze laatste. Ook al was dat nu ook weer niet echt moeilijk om te verwezenlijken. Maar achteraf gezien, vroeg ik me wel af of het nu wel inderdaad een SF was in de strikte zin van het woord.

De openingsscène toont hoe moeder en vader Anderson thuiskomen van een avondje uit en al snel constateren dat hun dochter Maisie mysterieus verdwenen is. Geen enkel spoor of aanwijzing dat het over een gewelddadige ontvoering gaat echter. Gewoonweg in rook opgegaan. Op naar de volgende scène waar we getuigen zijn van een familiebijeenkomst. Een familiediner waar het overduidelijk is dat het leed nog niet echt verteerd is, wat resulteert in snibbige conversaties in een gespannen sfeer. Tot plots vreemdsoortige lichtschijnselen worden waargenomen door Ray (Mel Raido) en hij samen met de aanwezige mannen op onderzoek gaat. Als ze in het woud aankomen en getuige zijn van nog meer rondvliegende, lichtgevende bollen en er eentje spoorloos verdwijnt, beseffen ze dat er meer aan de hand is dan één of ander onverklaarbaar weerfenomeen of deugnieten uit de buurt die met vuurwerk spelen.

Ik moet toegeven dat Carl Strathie op een vernuftige manier verschillende genres weet te mengen. Over het algemeen ben je van oordeel dat het voor de zoveelste keer buitenaardse, groene wezentjes zijn die willekeurig mensen ontvoeren die ze dan als Guineese biggetjes gebruiken tijdens hun experimenten. Of gewoon marsmannetjes die even ter kennismaking langskomen. Verwacht je echter niet aan impressionante beelden van kolossale intergalactische ruimtevaartuigen. Het beperkt zich tot heldere lichtschijnselen tijdens een mistige nacht. Ook al is er de sfeer van bijvoorbeeld “Close Encounters of the Third Kind”, zo’n immens ruimteschip met een verlichting als de discovloer in “Saturday Night Fever" zal je hier niet kunnen bewonderen. Vervolgens krijg je het gevoel dat je naar een enge horror kijkt waarbij huishoudelijke voorwerpen de wetten van de zwaartekracht tarten en lichtbronnen intens flikkeren of de geest geven. En als basis een familiaal drama over vermiste geliefden en het bijhorende rouwproces.

En als dit nog niet genoeg filmstijlen zijn, komt er nog eens de erg verrassende ontknoping waarna het geheel ineens vanuit een heel ander perspectief benadert wordt. Het sciencefictionachtige verdwijnt gedeeltelijk naar de achtergrond en een misdaad-mysterie eist de aandacht op. De ontknoping is overdonderend en net zoals ik zal de reactie hierop beetje gelijkaardig zijn. “Ah, zo zit het in elkaar” dacht ik op dat moment. Het enige wat ik me afvroeg is de herkomst van de entiteiten die voor de opheldering zorgen. Buitenaards wezens? Of spirituele manifestaties? Niet dat dit ter zake doet. Het eindresultaat is wat telt. En dankzij deze hoogst originele wending, stijgt deze film moeiteloos boven het gemiddelde.

“Dark Encounter” is een low-budget film met een originele insteek ondanks dat er naarstig geleend werd van andere gevestigde films. De film wist me aangenaam te verrassen. En niet alleen vanwege de originaliteit van het verhaal. Maar ook vanwege het acteren van de nagenoeg onbekende cast. De wel erg geslaagde soundtrack en geluidseffecten. En het nostalgische gevoel dat ik er van kreeg. Het deed me meermaals terugdenken aan gelijksoortige films uit de jaren 80. En de algehele sfeer die men wist te creëren. Ook al iets dat me verbaasde toen ik het las. De film lijkt zich af te spelen in de V.S. uit die periode. En toch is deze film volledig gefilmd op een locatie in het Verenigd Koninkrijk met acteurs van daar. Kortom, deze SF is een echte aanrader.

3.5*

Onze gevleermuisde vriend heeft me eigenlijk nooit echt kunnen boeien. Batman Begins en The Dark Knight heb ik beide gezien. Van de eerste kan ik me nauwelijks iets herinneren, dus daar zal ik dan niet erg van onder de indruk geweest zijn. The Dark Knight daarentegen wel en dat zozeer door de charismatische figuur"The Joker". Een figuur zonder rancunes en met een fenomenaal geschifte uitstraling.

Dat miste ik hier een beetje. Bane was dan wel de verpersoonlijking van intense haat, en had een heel dreigende uitstraling. Maar het gevoel dat ik overhield was niet meer dan oh-ja-weeral-een-bad-guy.... Als er dan nog gegoocheld wordt met figuren als Ra's al Ghul ,die ik in de verste verte niet kon plaatsen, is bij mij sowieso de suspense weg.

In de jaren 80 is er eens op de Nederlandse TV een hele dag een Amerikaanse televisieuitzending geweest, die eindigde met de film Klute. Toen was er ook een aflevering van Batman en Robin uit die tijd waarin ze dan nog bij elke slag of stoot van die nep-tekstballonnetjes toonden. Die 2 liepen ook nog in zo'n janetten-kostuumpje rond. Eigenlijk vond ik het toen al hilarisch

Nu ziet het kostuum van Batman er vanzelfsprekend veel gelikter uit. Maar buiten het feit dat de tekstballonnen verdwenen zijn, volgen de actiescenes nog altijd hetzelfde stramien. Iets waar ik me dan altijd over erger nl. het netjes zijn beurt afwachten tijdens een vuistgevecht. Beetje belachelijk in de aard van "Oei ja nu ben ik aan de beurt want de vorige heeft weer een kaakslag gekregen en ligt daar uitgeteld"

De actie is regelmatig om van te likkebaarden, de SFX is grotendeels top notch en de settings van Gotham City zijn indrukwekkend. Maar de aanloop van de film vond ik redelijk traag met veel dialogen en zaken waar ik, als niet zo'n Batman ingewijde, soms geen touw aan kon vastknopen en dan maar een afwachtende houding aannam tot de actie losbarstte.

Natuurlijk mocht het vrouwelijk schoon niet ontbreken in de vorm van Catwoman (I presume) vertolkt door Anne Hathaway, die er enorm appetijtelijk uitzag in dat leren,latex pakje van haar. De scene waarin ze zich voorover buigt op de Batpod met haar derrière parmantig opgespannen , staat in mijn geheugen gegrift. Dat was op zijn eigen al een * waard

2.5*

Deze stond al lang te wachten in mijn lange rij nog te kijken films. En daar ik de enige ben in dit huishouden die een goede spannende horror/SciFi film kan apprecieren, heb ik me in het holst van de nacht in de zetel genesteld en eindelijk eens gekeken. Het heeft verre van iets te maken met horror. T'is meer een Signs meets ET maar dan de onvriendelijke versie. Het thema van de mensheid die al jarenlang gebruikt worden voor experimenten door buitenaardsen is niks nieuws. Maar ondanks het miniem gebruik van SE's weet deze film toch aardig de spanning er in te houden. Voor mij zat er geen enkel schrikmoment in, maar het moet al iets enorm spannends zijn wat mij doet schrikken, want meestal voel je dit al van mijlenver aankomen. Ik vond het jongetje dat Sam speelt schitterend in zijn rol. Niet evident om op die leeftijd zo overtuigend een rol te spelen.

Dus een onderhoudende film over iets waar niemand een antwoord op heeft nl. zijn wij alleen in dit universum, of liggen we inderdaad al jaren onder een microscoop

De quote van Arthur C. Clarke dekt eigenlijk de lading :

Two possibilities exist ...

Either we are alone in the universe or we are not.

Both are equally terrifying.

Carrie meets Firestarter

Raar, maar ik vond dit eigenlijk niet eens zo'n slechte horror. Vergeleken met een blockbuster zoals "The Conjuring" is deze low-budget film eigenlijk veel huiveringwekkender en meer beklemmend. Hier gaat het niet nogmaals over demons die moeten verjaagd worden door eeuwenoude rituelen en godsdienstige symboliek. Het einde is redelijk deprimerend en zeker geen happy-end. In deze film is het niet zo dat een herinnering aan een vrolijk familiemoment waar de gelukzaligheid van afdruipt , het cruciale keerpunt tot verlossing is. Eigenlijk is de horror van deze film een reflectie van de werkelijke horror in het dagdagelijkse leven nl. kindermishandeling en misbruik.

Ik geef toe dat het ijzersterk begon en een mogelijke aanzet was tot een puike horror. Maar uiteindelijk vertraagde de film geleidelijk aan om dan abrupt te eindigen met een paar vreemde wendingen en een verschroeiend ontgoochelend einde.

Als Neve , trouwens een bewonderenswaardige prestatie van Missy Keating, geïntroduceerd wordt, voel je direct dat angstige en donkere geheim dat als een schaduw over haar heen hangt. Het duurt niet lang voor je beseft dat haar leven een echte lijdensweg is, samen met haar baby broertje. En dan barst het huis in haar voegen en ontketent ze een destructieve kracht die haar ouders dodelijk treffen. Het deed me dadelijk denken aan "Carrie" en "Firestarter". Een getormenteerd en geplaagd meisje dat door telekinetische krachten haar wraak neemt. Na dit deel verwachte ik een verloop in dezelfde lijn.

Maar dan vertraagd alles. De opname in een ander gezin, de afzijdige houding en angstig terugtrekken, de totale afkeer van aanrakingen en de misverstanden over bepaalde situaties die voorkomen in het gezin. Het lachen in het bad wat ze associeert met opzettelijk baden in heet water. De riem die Lucas uittrekt omdat het verveelde , wat Neve dan weer zag als een aankomende ranseling. De kinderen die de kelder ingingen. De foto's van een dochtertje die aan kanker gestorven was en waarvan de kenmerken leken op misbruik. Dit alles leidde tot een wenende Neve met als resultaat verontrustende effecten. Dit alles werd op briljante manier vertolkt door Missy Keating. Een prachtspel waarbij ze heen en weer slingerde tussen een angstig naar een angstaanjagend meisje. Op één of andere manier kon ze contact maken met andere misbruikte kinderen. Waarna ze als een Moeder Theresa zich over deze hun situatie ging ontfermen , maar dan niet op een barmhartige manier

En naar het einde toe vond ik het dan ook iets minder worden. Ze werd ten eerste een soort rattenvanger van Hamelen, die haar wil oplegde aan alle kinderen uit het stadje, om ze in één of ander oud gebouw te laten verzamelen en dat dan met de grond gelijk te maken. Het leek wel "Revenge of the Abused". Laten wij, de misbruikte kinderen, eens die anderen een lesje leren.
Het einde vond ik dan ook teleurstellend en onbevredigend. In tegenstelling tot de film, stond het verhaal hier maar op een laag pitje. De boodschap was echter duidelijk.

Conclusie : sterk begin met een insteek wat je een onaangenaam gevoel geeft , om dan over te gaan in een traag verloop en een einde zonder ziel. De soundtrack vond ik dan weer super met die ijle tonen en treurige eenzame piano toetsaanslagen. Ik hou eigenlijk wel van zulke films ! Grootste minpunt vind ik de filmposter. Voor de zoveelste keer is het geen relevante voorstelling van de uiteindelijke film zelf.

3* maar was het einde meer zoals de aanzet, was dit voor mij een toppertje geweest.

This is not about politics.

This is about your children.

This is about our children.

We will find a cure and we will save our precious sons and daughters.

Wil je een zin vormen met de woorden “eentonigheid”, “middelmatigheid”, “clichématige eenheidsworst” en” klef “dan kan je er volgens mij zonder al te veel problemen eentje samenstellen met de filmtitel “The Darkest Minds”. Nu ben ik zelf het concept van een dystopische tienerfilms zo beu als koude pap. Zelfs al vermengen ze het nog met een soort “X-men” sfeertje. Buiten wat knetterende stroomstoten, een opgewekte storm met rondslingerende bomen en rondvliegende, brandende containers is er niet veel meer te beleven. En verwacht ook geen indrukwekkende speciale effecten. Eigenlijk had ik al bij het bekijken van “The 5th Wave” het gevoel dat we na de succesrijke franchises van “Divergent” en “The Hunger games” nog jaren overstelpt zouden worden met slappe duplicaatjes waarvan men hoopte dat ze de aanzet zouden kunnen zijn van weeral een succesvolle reeks. Ik vrees echter dat dit ook alweer de zoveelste poging is die op niets zal uitdraaien, want “The Darkest Minds” is wel echt tenenkrommend slecht.

Ditmaal is het geen allesvernietigende oorlog of een buitenaardse invasie die ervoor zorgt dat onze planeet een oord is waar overleven prioriteit één is. Neen, ’t is een plotsklaps opduikende ziekte (Idiopathic Adolescent Acute Neurodegeneration) die ervoor zorgt dat ongeveer 95 % van de jeugdigen sterven. Ik veronderstel dat dit een soort kinderziekte van een hoger niveau is. Diegenen die het wel overleven blijken ineens te beschikken over bovennatuurlijke krachten. Zij worden door de volwassen wereld ligna recta in jeugdkampen opgeborgen (omdat deze volwassenen net als bij de X-mannen schrik hebben van mutanten). Daar worden ze op basis van hun verworven krachten ingedeeld in groepen met elk een specifieke kleur, waarbij die uit het oranje en rood kamp als de meest gevaarlijke worden beschouwd. Met andere woorden diegene die in deze groep valt, wordt doodeenvoudig geëlimineerd. Zo ook het lieftallig meisje Ruby (Amandla Stenberg) die getest wordt en tot het oranje team blijkt te horen.

Voor de zoveelste keer zien we hoe debiel en stupide volwassenen worden geportretteerd in dit soort films. Want oranje betekent dat die persoon de gave heeft om iemand anders gedachten te manipuleren. Je moet geen Einstein zijn om te weten hoe Ruby zich weet te redden uit deze netelige situatie. Op het moment dat Ruby ontsnapt uit dit concentratiekamp en zich bij een groepje tieners voegt, mag je je klaar zetten voor de meest zoetsappige en voorspelbare verhaallijn ooit. Het groepje tieners, bestaande uit Liam (Harris Dickinson), Chubs (Skylan Brooks) en Zu (Miya Cech), zijn op zoek naar een soort jeugdkamp waar kinderen veilig zijn en dat onder leiding staat van een legendarisch figuur met als naam “The Slip Kid”. En voordat je het goed en wel weet hangt er romantiek in de lucht, zorgt Ruby voor de verlossende hint om de locatie van het kamp te achterhalen en is er de verplichte verhaalwending die alleen kijkers die in slaap zijn gevallen boven hun popcornbeker niet hadden zien aankomen. Het enige dat op goedkeurend gegrom kon rekenen was de afsluiter. Niet echt origineel maar toch gedurfd. Maar terstond kwam ik tot inkeer toen ik besefte dat er nog wel enkele vervolgfilms met gelijkaardig nonsens zouden verschijnen.

Ik neem de filmstudio’s het niet echt kwalijk en besef wel dat voor hun de inkomsten van een film het belangrijkste is. En als een hype in de lift zit al een aantal jaren, dan moet je dit voortzetten tot het onderwerp compleet uitgemolken is. En zolang de zalen vollopen met tienermeisjes (met helm op daar ze telkens frontaal ergens tegenop knallen doordat ze constant gefocust zijn op hun smartphone) die lekker wegdromen bij een film vol vrouwelijke heroïek en wegzwijmelen bij het beeld van een knappe Boyband-achtig watje, zal men dit blijven produceren. Tot die jongeren zelf al walgend uitroepen (de jaren van verstand waarschijnlijk) dat het goed is geweest. En ondanks de politieke correctheid in deze film en de moraal over gelijkheid (“Het maakt niet uit tot welke kleur je behoort”-achtige boodschap), blijft dit toch gewoon middelmatige brol met superhelden. Dus ook al spelen kleuren een belangrijke rol in “The Darkest Minds”, lijkt het voor de rest toch maar een kleurloze (en tevens zoutloze) tienerfilm.

1*

Tja, niet al te best. Een ontwrichtte familie. De echtgenoot die blijkbaar in het verleden scheve schaatsen reed. Een echtgenote met een drankverleden en een herval. Dochterlief heeft eetstoornissen. En zoonlief is een autistisch kind. Qua familieproblemen klinkt dit alles angstaanjagender dan hetgeen er in de huiselijke kring verschijnt nadat ze van een trip terugkomen zijn en het zoontje enkele souvenirs heeft meegenomen. Clichés passeren de revue en overduidelijk waren er enkele groepssessies waarbij er met volle aandacht naar films als "Poltergeist" werd gekeken. Niets speciaals dus.

"I always think... ape better than human. I see now... how much like them we are."

Na het toch wel ijzersterke “Rise of the Planet of the Apes” uit 2011, mag Caesar, de legendarische aap die de revolutie voor de aap-achtigen inluidde, weeral komen opdraven in dit vervolg. Ondertussen zijn we 10 jaar verder en is de wereldbevolking dankzij het Simian virus aardig uitgedund. Dit apengriepje dat voortkwam uit een genetisch gemanipuleerd virus heeft ervoor gezorgd dat de apen stelselmatig verstandiger werden. Het magistrale begin met Caesar in close-up is de aanloop naar een verbluffende eerste 20 minuten waarbij geen menselijk wezen te bespeuren valt en we getuige zijn van het reilen en zeilen in de apen commune, die communiceren dankzij een soort gebarentaal. Ze hebben zich teruggetrokken in een bergachtig woud nabij San Francisco waar ze een primitieve maatschappij hebben gevormd met Caesar als absolute leider. Ze leiden er een vreedzaam bestaan, zich geen kwaad bewust van het feit dat de mensheid de pandemie overleefd heeft. Totdat er zo’n onderontwikkelde tweevoeter op komt dagen, die bij de allereerste ontmoeting onmiddellijk een aap neerknalt. En dat is dan het begin van een hoogst interessante machtstrijd tussen twee verschillende culturen waarbij overlevingsdrang, zelfbehoud en het afbakenen van het territorium centraal staat. Uiteindelijk begin je je af te vragen wie eigenlijk de primaten zijn.

Recensie Dawn of the Planet of the Apes

Your professor is right. At the precipice we change.

Zit je met je familie in het midden van de Ardennen in the-middle-of-nowhere in een primitief uitziende blokhut met alleen een kruiswoordraadsel en een Galaxy tablet die niet meer werkt omdat je limiet bereikt is van 150MB. Ik ben dan wel zo snugger geweest om mijn Medi8ter mee te nemen en deze op het flat-screentje wat ze voorzien hebben aan te sluiten. Als de kids tenslotte hun overdosis aan tekenfilms hebben gekregen, en rustig liggen te knorren in hun bedje, kan ik eens snuisteren op de Medi8ter wat er nog te kijken valt. Weliswaar (relatief) oudere films die ik nog niet gezien heb. En dan kom je deze "The day the earth stood still" tegen en kom je tot de vaststelling dat de tijd beter eventjes had blijven stilstaan zodat het tenminste geen verspilling van kostbare tijd was.

Spijtig genoeg heb ik de originele film van 1951 niet gezien en kan ik deze remake daarmee niet vergelijken. Langs de andere kant sta ik nu ook niet te springen om zo'n film uit de oude doos, waar waarschijnlijk de speciale effecten onbestaande zijn, te gaan kijken. Mijn logische redenering is echter dat als deze remake qua inhoud identiek is aan het origineel, en deze remake in mijn ogen faalt, dan zal ik zeker niet de moeite doen om de originele te kijken, daar deze via logische deductie ook in mijn ogen dan zal falen. Wat schort er dan aan ?

De morele boodschap die deze film wil prediken is ons welbekend en ik hou er niet van om dan naar een film te kijken die de pretentie heeft om deze boodschap er in te rammen met een belerend vingertje. Ik geef grif toe dat als we onze mentaliteit t.o.v. onze planeet niet veranderen, dit kwalijke gevolgen zal hebben. Dus als we niet snel ons ecologisch plan aanpassen, de milieuverontreiniging aanpakken, andere energiebronnen aanboren, vredelievender worden en verdraagzamer, dan zou de planeet Aarde wel eens een naargeestige plek kunnen worden om op te leven. Het idee dat er dan hoger ontwikkelde beschavingen dit in het oog houden en op een bepaald moment de knoop doorhakken om de Aarde te zuiveren van het infecterend ongedierte dat het bevolkt, wij dus de aardbewoners, vind ik op zich een aardig idee. Maar dat dit buitenaards superieur ras uiteindelijk zo oliedom is, vond ik een vreselijk lachwekkend en dom gegeven. De diepgaande en intellectuele studie (veronderstel ik toch) wordt helemaal overboord gegooid nadat een aantrekkelijke wetenschapster ligt te snotteren, samen met haar stiefzoontje, bij het graf van haar man. Dus allemaal onthouden ! Moet het ooit komen tot een buitenaardse invasie dan gaan we gewoon allemaal lekker emotioneel worden en onze medelevende kant laten zien. Succes gegarandeerd !

De VS steekt miljarden dollars in het onderzoek en materiaal om leven buiten onze planeet op te sporen en contact mee te zoeken. Als er dan eens een schijnbaar buitenaards leven verschijnt aan de horizon , niet in een vliegende schotel weliswaar maar in een lichtgevend reusachtige bol, schiet het militair apparaat onmiddellijk in gang, want men heeft duidelijke signalen ontvangen van vijandig gedrag. De eerste buitenaardse die dan voet/poot/tentakel of metafysisch steunmateriaal op aarde zet, wordt zonder pardon neergeschoten voordat hij een begroeting heeft mogen uitspreken. Op dat moment had ik al veel zin om deze miskleun al af te zetten en mezelf uit mijn lijden te redden. Het werd evenwel nog erger. De buitenaardse Klaatu, wordt in een veldhospitaal ondergebracht en begint daar een vettige substantie af te stoten, waarna er een menselijke gedaante zich in een foetus houding draait. De snuggere vraag aan Dr Helen Benson die hierop volgde was “Kan u dit verklaren?". Hilariteit bij mij alom. Natuurlijk heeft ze geen verklaring hiervoor sinds dit de eerste buitenaardse confrontatie ”s. Oliedom ! Wat volgt is een demonstratie van de Amerikaanse arrogantie. Klaatu wordt meegenomen voor verhoor ... Wat een gastvrij land zijn we toch ! Bates komt aandraven als de Vrouwelijke God de Vader en wil niks horen over de vermeende vernietiging van de aarde en de mogelijkheid dat Dr. Benson een gevoel heeft dat ze Klaatu kan overtuigen om de in gang gezette procedure een halt toe te roepen. Hierna wordt alles in versneld tempo afgelopen. Dr. Benson en Klaatu ontvluchten samen met het stiefzoontje Jacob. Deze laatste is zo ongelofelijk irritant en tegendraads. Het was pas achteraf dat ik vernam dat het Will Smiths zoontje was. De achtergelaten robot wordt nog door de Amerikanen meegenomen om te vernietigen, wat natuurlijk niet zo bijster goed lukt. Wat overblijft is een zwerm insecten die allesvernietigend zijn op hun vlucht en alles voor de voet wegvreten. Het emotioneel hoogtepunt bij het graf van Jacob's vader, zorgt dan voor het keerpunt.

Zijn er positieve punten ? Ja natuurlijk. Het moment met de GSM die Dr. Benson gebruikt en opgemerkt werd door een militair vond ik ijzersterk. John Cleese optrommelen om een intellectueel te spelen vond ik schitterend. Jennifer Connelly is een mooie verschijning. En Reeves speelt zijn uitdrukkingsloze zelve in deze film. Persoonlijk vind ik hem eigenlijk niet veel voorstellen als acteur, maar een rol als wereldvreemd, emotieloos, buitenaards wezen, is hem op het lijf geschreven. De SE’s zijn niet overdreven slecht en de voortrijdende vrachtwagen die door de horde insecten wordt weggevreten, is aardig in beeld gebracht. Ik vraag me alleen af uit wat voor materiaal de brug bestond waar ze op het einde onder stonden, sinds eventjes ervoor een compleet stadion werd weggevreten.

Hadden de buitenaardse beschavingen wat meer tijd gestoken in de studie over de bewoners van de Aarde, dan waren ze misschien tot de conclusie gekomen dat ze gewoonweg konden afwachten tot we onszelf vernietigen 

2*

I fear for all the souls and pieces of shit that try and get into this house tonight.

Ik hou wel van apocalyptische en post-apocalyptische films. Het uitzichtloze, de deprimerende landschappen en grijze tinten, de strijd die de overlevenden moeten voeren tegen een of andere dreigende situatie. In het verleden zijn er legio films die hierover gaan : Mad Max, The Day After, Terminator Saga (op een bepaalde manier toch), Waterworld, The Day after tomorrow, I am legend, The book of Eli, The Divide, Dredd, Monsters,Oblivion en zelfs Wall-E. Allen bevatten ze een beeld van een verwoeste of door rampspoed bedreigde aarde waarop een enkeling of een groep rondzwerft.

“The Day” had een schitterend begin. De flashback waarin we zien hoe Adam zijn familie verliest nadat ze worden afgesleept door … euh … iemand. En dan dat schitterend beeld van de vijf primitief bewapende in lompen geklede overlevenden die hun weg voortzetten op zoek naar voedsel en een veilig onderkomen. Ze zijn op de vlucht voor … euh … die anderen weer en hebben twee bokalen met zaadjes in, die ze ergens willen gaan planten. Sla me dood waarom dit voor hun belangrijk is in deze situatie. Dit bijna stilistisch fragment met donker grijze tinten in een verwoest en desolaat landschap maakte me nieuwsgierig en benieuwd naar het vervolg.

Het grootste minpunt doorheen de hele film is dat je je zit af te vragen wat er nu eigenlijk aan de hand is. Wat heeft ervoor gezorgd dat de mensheid in deze situatie terecht is gekomen ? Een atoomaanval ? Een wereldwijde pandemie? Een buitenaardse inval? De zon gedeeltelijk weggeblazen door een komeet? Je hebt er geen flauw idee over en wacht vertwijfelt op enige toelichting. Het had geen halve film moeten duren, deze uitleg, maar een paar flitsen puur als ondersteunende info zodanig dat je je een beeld kan vormen over de ontstane situatie. Dat er bloeddorstige bendes rondzwerven op zoek naar vers menselijk vlees besef je wel naarmate de film vordert. Maar zijn dit gemuteerde zombies ? Of is de aarde zodanig chemische besmet dat het telen van voedsel een probleem is waardoor er een voedseltekort is ? Of zijn het gewoon agressieve overlevenden die zich verenigd hebben in een soort “clan” ? Het is en blijft tot op het einde onduidelijk.

Het hele verhaal speelt zich dus eigenlijk voornamelijk af in het alleenstaand huis waar ze onderdak in vinden. Naderhand blijkt dit een val te zijn waar de naar menselijk vlees zoekende clans op af komen. Enkele meesterlijke fragmenten krijgen we hier voorgeschoteld. Maar ook enkele irriterende feiten die zich hier voordoen. Het moment waarop het alarm afgaat is het meest enerverende en zenuwslopende in de gehele film. Het geheim dat Mary met zich meedraagt en het moment waarop dit ontdekt wordt is onthutsend. De reactie van Adam hierop is vreselijk realistisch en pijnlijk in beeld gebracht. De belegering en de uiteindelijk climax in de vorm van een bloedige confrontatie is niet meer dan een duplicaat van wat we in de betere zombiefilms te zien krijgen. Maar wel lekker heftig in beeld gebracht. Het einde is dan weer verrassend en schokkend. Een kortstondig niet te voorspellen moment. De storende elementen waren : waarom flikkert iemand dat alarm niet van de muur of knalt het aan diggelen, zo opletten met de munitie maar toch 5 kogels verprutsen aan 2 in de kelder gevallen individuen die daar onmogelijk uit konden, de miraculeuze genezingen van Mary haar aangezicht na enkele vernietigende vuistslagen en neusbrekende klappen.

De vijf leden acteerden niet slecht, maar kwamen zelden overtuigend over. Vooral Shannon (Shannyn Sossamon) was hemeltergend vervelend, ondanks dat het zo'n knappe verschijning is. De enige twee die een behoorlijke rol speelden waren Rick en Mary. De eerste die echt als een leidersfiguur overkwam en Mary die het instinct had van een roofdier en er alles voor overhad om te overleven en wraak te nemen. Als het een apocalyptische film is, wordt het de gewoonte om dan Michael Eklund op te trommelen. Hij heeft er dan wel de perfecte figuur,gelaatstrekken en uitdrukking voor om een geschift personage neer te zetten. Recent speelde hij ook een gelijkaardige rol als labiel persoon in een post-apocalyptische situatie in "The Divide". Deze laatste film vond ik iets beter, meer psychotisch en traumatiserend claustrofobisch. Deze "The Day" voelt speciaal aan, had wel iets, maakte gebruik van toepasselijke sombere tinten, maar miste dat beetje extra om het indrukwekkend te maken. En ik haat het als ik op het einde nog altijd niet weet waar het in godsnaam over ging.
2,5*

Om eerlijk te zijn heb ik toch medelijden met zombies. Die hebben toch echt geen leven. Een gevoelloos bestaan zonder enige opwinding of plezier. Geen uitgebreide etentjes in een favoriet restaurant. Geen welverdiende vakantie op een zonovergoten strand. Geen sport activiteiten of interessante hobby’s. Het enige doel is jagen op niet geïnfecteerde medemensen. En als die er niet meer zijn, blijft er niets anders over dan doelloos ergens te staan, zich waarschijnlijk afvragend wat te doen. Doodsaai met andere woorden. De ondoden in “Daylight’s End” hebben dan nog een bijkomend probleem. Ze hebben een bloedhekel aan zonlicht. Ongeveer zoals de creaturen in “I’m Legend”. Het enige verschil met deze laatste film is dat je toen wel te weten kwam hoe heel de ellende is begonnen. Hier word je een beetje in het ongewisse gelaten door de filmmakers.

Het is redelijk moeilijk om tegenwoordig op de proppen te komen met een originele zombiefilm daar de markt overspoeld wordt door dit genre. Hier probeerde men een andere wending te geven aan dit sub-genre door de bloeddorstige wezens eigenschappen van een vampier te geven. Dat wordt onmiddellijk gedemonstreerd in de openingsscène wanneer Rourke (Johnny Strong) er eentje vind die zich verstopt in een diepvries. In minder dan geen tijd wordt het wezen door Rourke gereduceerd tot een smeulende barbecueworst.

Johnny Strong is een eenzaat die als een soort Mad Max doorheen de V.S. reist in zijn gepantserde Plymouth, voorzien van een compleet arsenaal aan vuurwapens. Zijn enigste levensdoel is om zoveel mogelijk van die moorddadige mutaties te elimineren. Zoals het in het Wilde Westen wel eens bij revolverhelden gebruikelijk was, houdt hij de score bij door op de kolf van zijn geweer inkepingen te maken met zijn immense dolk. De niet zo spraakzame Johnny Strong ziet er ultra-cool en mega-efficiënt uit. De beheerste manier van verdedigen, de kalme blik, een afgewogen antwoord en zijn weloverwogen plan om wraak te nemen op de creaturen die verantwoordelijk zijn voor de dood van zijn vrouw, maken van hem de ultieme anti-held.

Ondanks dat dit een low-budget film is, zijn er momenten dat de beelden niet moeten onderdoen voor sommige kaskrakers. Daartegenover staat dan wel dat het acteerniveau van sommige ongeveer op gelijke hoogte staat als dat van een acteur uit een doorsnee televisieprogramma. Gelukkig was Lance Henriksen’s bijdrage merkelijk beter dan dat in “Harbinger Down”. En dan zijn er ook die stupide beslissingen op bepaalde momenten. Vanzelfsprekend is dit noodzakelijk in dit genre films anders viel er ook niet veel te beleven. Het positieve is dat deze film rijkelijk gevuld werd met actie en flitsende, bikkelharde confrontaties. Als Rourke een groep overlevenden, ex-politieagenten die zich verschansen in een politiekantoor in het centrum van Dallas, probeert te helpen met het afslaan van de dagelijkse aanvallen door zombies, dan is dit de start van een schijnbaar oneindig aantal vechtscènes waarbij het aantal headshots niet bij te houden is.

En dat was dan ook een minpunt voor mij. Na 15 minuten was het verloop van een confrontatie nogal voorspelbaar en een beetje afgezaagd. Telkens weer werden een aanzienlijk aantal zombies door een kogelregen geveld maar slaagden ze er toch in om zo’n arme drommel mee te grabbelen. Toch eigenaardig dat Rourke ondanks zijn kwaliteiten als schutter (de precisie is magistraal en ’t is telkens weer adembenemend hoe hij een tegenstander voorziet van een gapende kogelwonde exact in het midden van het voorhoofd) er toch niet in slaagt om ook maar één treffer te plaatsen op het kolossale lichaam van de big chief. Ondanks dat “Daylight’s end” niet veel nieuws laat zien, is het een actierijke horror/thriller dat door het razende tempo ervoor zorgt dat je je geen moment verveelt.

3*

This isn't gonna end well.

Het leven zit vol verrassingen. Allereerst de locatie waar ik deze film heb gezien. Ik vond dat het een unieke ervaring was. Deze “The dead don’t die” heb ik in openlucht gekeken in Ljubljana, de hoofdstad van Slovenië. En ja, dit is iets wat ik niet al te vaak doe. Om eerlijk te zijn is het de tweede maal dat ik een film onder de sterrenhemel bekijk. De eerste keer hadden ze echter naar het kostenplaatje gekeken, denk ik. Daar was niet echt sprake van een scherm dat windbestendig was. Het gevolg was dat Matthias Schoenaerts er in “Racer and the Jailbird” ongewild komisch uitzag telkens de wind opstak. In Ljubljana echter hadden ze naast de perfecte locatie, Ljubljanski Grad (Het kasteel van Ljubljana), ook nog eens voor professioneel materiaal gezorgd. Kortom, een perfect beeld en geluid (zelfs bij een vlaag wind).

Vervolgens werd ik verrast door de film zelf. Ik ben geen voorstander van de mix van komedie en horror. Recent heb ik de film “Monster Party” gezien. En ik moet zeggen dat me die film ook wel beviel. Misschien moet ik mijn mening dus herzien over deze laatste stelling betreffende humor en horror. Misschien kwam het ook wel door het type humor dat in “The dead don’t die” werd gehanteerd. Zo’n repetitieve, kurkdroge, absurde Monty Python-achtige humor waar ik dus een enorme fan van was in de jaren 80. Het soort humor dat je kan terugvinden in TV-shows zoals “Monty Python’s Flying Circus”, “The Young Ones”, “Not the Nine O’Clock News” en in mindere mate zelfs “The Muppetshow”. Ik ben er zeker van dat er mensen zijn die het “Theme song” grapje niet appreciëren. En anderen zullen verveeld gapen nadat een derde persoon dezelfde opmerking maakt over de slachtoffers in het wegrestaurant en de mogelijkheid dat één of ander wild dier hier iets mee te maken heeft. Tja, dat is dus de humor waar ik van hou.

Als je echter een rasechte zombie-film verwacht, dan zal de ontgoocheling des te groter zijn. Want echt griezelen doe je hier niet. Zelfs de poging tot het inbrengen van enige goorheid, werkte niet echt. De reden waarom overledenen massaal hun graf verlaten is dan weer origineel te noemen. Misschien is het zelfs een subtiele milieu-boodschap voor de regeringsleiders van deze wereld. In ieder geval zorgt fracking naar aardgas ervoor dat er zich wereldwijd onbegrijpelijke fenomenen manifesteren. Zo blijkt het ritme van de aarde verstoort te zijn waardoor het tijdstip van de zonsondergang niet echt meer klopt (Schijnbaar heeft het iets te maken met de rotatie van de aarde). Huisdieren en veestapels verdwijnen plotsklaps. En mobiele telefoons en digitale uurwerken blijken niet meer te werken. Ook het gedrag van de wederopgestane medemensen wijkt af van het standaard zombie-gedrag. Ditmaal geen hersenloze niet-levenden wiens zucht naar bloed en vlees oncontroleerbaar is. Nee, deze creaturen strompelen door de straten op zoek naar Wi-Fi, Bluetooth, Xanax en Snickers. Waarschijnlijk datgene wat hun bezighield net voor ze de pijp aan Maarten gaven.

Dat je figuren zoals Bill Murray en Steve Buscemi ziet opdagen in deze absurde horror-komedie, is nog begrijpelijk. Bill Murray heeft die natuurlijke uitstraling van een niet uit het lood te slagen manspersoon, die ogenschijnlijk telkens heel nuchter reageert op situaties waar een doorsnee mens van zou gaan hyperventileren. En Buscemi’s uiterlijk is uitermate geschikt voor dit soort geschifte films. Bill Murray heeft blijkbaar ook de smaak te pakken wat zombie-films betreft. Vandaar zijn medewerking aan de film “Zombieland : Double Tap”.

Maar acteurs zoals Adam Driver (Jedi Kylo Ren in Star Wars) en Tilda Swinton (Mason uit “Snowpiercer” en The Ancient One in “Avengers : Endgame”) verwacht je niet direct in dit soort films. En toch blijken ze op één of andere manier perfect te passen in het geheel. Driver met ook zo’n neutrale gelaatsuitdrukking die op een gezapige manier de situatie bekijkt. En Tilda Swinton zorgde voor de meest hilarische rol als de met een Schots accent sprekende begrafenisondernemer Zelda die met haar Samoerai zwaard vervaarlijk rondzwiept gelijk een Uma Thurman in “Kill Bill”. En last but not least kan je de beruchte Iggy Pop bewonderen. Daar hadden de mensen van de schminkafdeling niet veel werk aan volgens mij.

Alhoewel ik me kostelijk geamuseerd heb met deze film, moet ik spijtig genoeg concluderen dat de film niet een welbepaald einddoel voor ogen had. Het geheel is redelijk ludiek en absurd. De ontknoping slaagt erin om de absurditeit in deze film te overtreffen. Het verbaasd me nog altijd dat dit de openingsfilm was voor het festival van Cannes. Ik denk dat Jim Jarmusch een heel ander doelpubliek voor ogen had. Zeker niet een publiek bestaande uit in smoking zittende heren en in avondjurken getooide kokette dames. Ik vrees dat men in Cannes nog jaren zal spreken over “The dead don’t die”. Er is er wel eentje die enorm voordeel haalt uit deze groteske film. En dat is Sturgill Simpson wiens nummer “The dead don’t die” ettelijke keren te horen is. Schitterend!

3.5*

Kill me.

Kill yourselves.

End this.

Alhoewel de openingsscène waar je de “Amphitrite” (een soort vissersboot) over de oceaan ziet zwalpen, op vlak van “special effects” er nogal goedkoop uitzag, viel de rest van de film toch mee tot mijn verbazing. Want geef toe, het leek wel een speelgoedbootje gefilmd in een badkuip. Verwacht echter geen grootse dingen. Het acteren viel soms wel tegen en voelde amateuristisch aan. En het verhaal op zich is een beetje “Alien” op de oceaan, in plaats van ergens op een planeet in het universum. En vooral het feit dat het een “SyFy Original” is, deed me al een beetje huiveren. Ik hou wel van low-budget films en indie-films, maar “SyFy” films blinken niet uit als het over originaliteit gaat. En ook al voelde het op bepaalde momenten wel echt heel low-budget aan, toch waren er ook een reeks positieve zaken te bespeuren.

Het meest opvallende aan de film is dat de bemanning alleen maar uit vrouwen bestaat. Misschien past dit wel in het “MeToo” sfeertje van tegenwoordig, maar een beetje mannelijke ondersteuning op dit schip was toch welkom geweest. Al was het maar om hier en daar een bout stevig vast te draaien of een stalen deur te forceren. Maar ik moet toegeven dat dit clubje Greenpeace militanten wel hun mannetje konden staan. Hun vastberadenheid is alvast bewonderenswaardig. Dat is dan ook te merken tijdens de achtervolging die ze hebben ingezet op een vissersboot die illegaal aan het vissen is in deze contreien. De onbezonnen manier waarop Gwen (Bianca Simone Mannie) de oude sloep over de oceaan jakkert, is niet alleen slecht voor Michelle’s maag (Amy Louise Wilson), maar ook niet voor de sputterende motor. Het resultaat is een falende motor terwijl er een stormfront hun richting uitkomt. En een schip zonder motor in het centrum van een storm is gedoemd om naar de zeebodem te verdwijnen. En als kers op de taart denkt Michelle een drenkeling te hebben gezien. En dat blijkt dan een soort paard van Troje te zijn. Want voor dat ze goed en wel beseffen, is er een parasitair wezen dat langs alle mogelijke vluchtwegen over het schip glibbert.

Zoals ik al eerder zei, is het niet echt origineel en speelt de film leentjebuur bij andere welgekende films zoals “The Thing” of “Life”. Maar het is vooral de film “Alien” waar je aan moet denken bij bepaalde scènes. Als je het fenomeen “facehugger” kent, dan begrijp je wel wat ik bedoel. Het probleem in deze film is dat de kwaliteit nogal wisselvallig is. Uitmuntende speciale effecten en effecten die compleet de bal misslaan, wisselen elkaar regelmatig af. Zo vond ik de autopsie scene uitermate goed gelukt. Terwijl het volgend moment het organisme eruitziet als verlept zeewier dat wat rond glibbert en tegen ramen plakt. Maar het was gelukkig niet van hetzelfde niveau als de golven op de oceaan aan het begin.

Hetzelfde geldt voor het acteerwerk. De zevenkoppige vrouwelijke bemanningsleden wisten me op bepaalde momenten echt te overtuigen. Op andere momenten kwam het dan weer zo ongeloofwaardig over. Misschien was het te wijten aan de beperkte bewegingsruimte. Het leek op een bepaald moment wel alsof men zich enkel en alleen voortbewoog van stuurcabine naar machinekamer. Anderzijds zorgt deze beperking er wel voor dat het redelijk claustrofobisch overkomt. Het is in ieder geval spannend genoeg op bepaalde momenten. Zo’n akelig sfeertje waarbij men weet dat vanuit elk hoekje en kantje het gevaar kan toeslaan. Dus als je liefhebber bent van films met moordzuchtig organismes, dan zal deze SyFy film je wel bevallen. Laat je echter niet misleiden door de filmaffiche. Het is geen reusachtig onding zoals ik van begin af aan dacht. De illustratie is uitermate slim in elkaar gestoken.

2*

“I didn't kill you because they've got you.”

Wraak in kwadraat. Zo zou je dit misdaad/drama gerust kunnen samenvatten. Victor (Colin Farrell) is een man die reeds geruime tijd geïnfiltreerd is in een corrupte bende, onder leiding van Alphonse (Terrence Howard), die op een niet zo koosjere manier aan projectontwikkeling doen. Ze zijn verantwoordelijk voor de dood van zijn dochtertje en hebben een Albanese bende ingeschakeld nadat het koppel gerechtelijke stappen wilden ondernemen. Zijn vrouw wordt door deze Albanezen vermoord en ze laten hem voor dood achter. Het enigste waar Victor nog voor leeft is deze bende, en hoofdzakelijk Alphonse, op een pijnlijke manier te laten lijden voor de dood van zijn familie. Heel zijn planning wordt echter duchtig in de war gestuurd door toedoen van zijn overbuurvrouw Beatrice (Noomi Rapace), die in het verleden een zwaar verkeersongeluk heeft gehad, waarbij de veroorzaker van het ongeval dronken was, met een lichte straf er vanaf kwam en lustig doorgaat met zijn losbandig leven. Beatrice echter is voor het leven verminkt en houdt er pijnlijke littekens aan over, zowel lichamelijk als geestelijk. Beatrice heeft bewijsmateriaal in de vorm van een filmpje op haar GSM waarop te zien is hoe Victor iemand in zijn appartement wurgt. Ze gebruikt dit als afpersing om Victor zo ver te krijgen om de man die verantwoordelijk is voor het ongeval te vermoorden.

“Dead man down” kent een veelbelovende start waarbij de somberheid, radeloosheid en wraakgevoelens centraal staan. Het ziet er allemaal somber en mysterieus uit. Dit is niet alleen een verdienste van de twee personages Victor en Beatrice, maar ook de omgeving en beelden die gebruikt worden. Het appartement van Victor dat er armoedig en sober uitziet, de fragmenten op het kerkhof waar men in het schijnsel van een zaklamp zoekt naar de graven van een Hongaarse familie, het telefoongesprek in de valavond van twee overburen op hun balkon op de hoogste verdieping. Alles is gedrenkt in een poel van melancholie en diepgeworteld verdriet waaruit een intens haatgevoel voortvloeit.

Colin Farrell is dan ook uiterst geschikt voor deze rol. Hij heeft zo’n droevige uitstraling die perfect past bij de persoon Victor. Uitermate koelbloedig en gereserveerd moet hij overkomen zodanig dat hij zich kan inleven in zijn rol als lid van de misdaad bende. Het droevige en stille is dan weer een uiting van zijn immens verdriet over het verlies dat hij heeft geleden. Bij momenten deed hij me denken aan Ryan Gosling in “Drive”. Een sterk staaltje van acteren was het moment waarop hij Beatrice afwijst zodanig dat hij zijn missie kan afronden. Het spel tussen vastberadenheid en hulpeloosheid was schitterend om te zien.

Noomi Rapace vertolkt hier zijn evenbeeld Beatrice. Juist zoals Lisbeth Salander in “Män som hatar kvinnor” is het een getormenteerde en emotioneel getekende vrouw die zint op weerwraak tegen diegene die haar iets heeft aangedaan. Lisbeth Salander nam wraak op een perverse en misbruik makende advocaat, terwijl Beatrice een dronken chauffeur op het oog heeft die ondanks de zware feiten, er redelijk makkelijk vanaf komt. Beatrice is daarentegen niet alleen emotioneel getekend, maar ook lichamelijk. Het zware verkeersongeval heeft gezorgd voor littekens in haar aangezicht en een resem chirurgische ingrepen die nodig waren om haar enigszins toonbaar te maken. Initieel lijkt ze een onverstoorbaar en meedogenloos persoon, die er niet voor terugdeinst om Victor af te persen en op die manier te gebruiken als instrument om haar doel te bereiken. Geleidelijk aan evolueert dit naar mededogen,verontrusting en medeleven. De enigszins bizarre relatie die hieruit voortvloeit tussen beide personen is ontroerend. De vriendschap die Victor deelde met Darcy was echter veel overtuigender dan deze met Beatrice. De opening en slotscène was hiervan een duidelijk bewijs.

Niels Arden Oplev is toevallig ook de regisseur van “Män som hatar kvinnor” waar Noomi Rapace internationaal mee doorbrak als Lisbeth Salander. Een eervolle vermelding voor Isabelle Huppert die de half-dove moeder van Beatrice speelde. Een redelijk irritant vrouwmens dat bemoeizuchtig was en haar dochter probeerde te koppelen aan Victor de hele tijd. Een vreselijk moment wanneer ze de fotoalbum bovenhaalt om aan te tonen wat een schoonheid Beatrice eigenlijk wel was. Schitterend gespeeld in ieder geval.

Hoezeer de aanvang van deze film overtuigend en soms indrukwekkend overkwam, zo vreselijk snel ging het niveau omlaag naar het einde toe. Tevens waren er wel enkele zaken waar ik toch wel mijn bedenkingen over had. Ten eerste vond ik niet dat de verminkingen van Beatrice in die mate waren dat ze kon afgeschilderd worden als een freak en monsterlijk persoon. In mijn ogen had ze nog altijd iets liefrijks over zich en was het een aimabele vrouw die er charmant uitzag. Een beetje overdreven dus. Het moment dat de opnames die Victor gemaakt heeft van een broer van één van de Albanezen werden afgespeeld, was weer zo’n enorm toeval en vreselijk goed getimed, dat het helemaal ongeloofwaardig en lachwekkend overkwam. Dat een dusdanig donkere en droefgeestige film met een perfect uitgebalanceerde morbide sfeer kan overslaan in een puur goedkoop actierijk gedrocht waarbij alle clichés, die in een Schwarzenegger/Stallone spierbundel verhaal uit de jaren 80 werden gebruikt, niet geschuwd worden, was voor mij een enorme ontgoocheling. Het einde leek wel een A-team fragment met een door een landhuis razende jeep met immense explosies tot gevolg, een overdreven vertoon van wapengeweld met kilo’s weggeschoten munitie en rondtollende bendeleden langs alle kanten, een vreselijk hilarisch tafereel waarbij de twee kopstukken elkaar doorzeefden op het juiste moment en dan de vanzelfsprekende afsluiter waarbij twee boezemvrienden elkaar als rivalen in de ogen kijken. Een typisch Hollywood spektakel dat deze film zeker niet waardig was. Zoals in de aloude musketierfilms was het hier ook een één tegen allen situatie.

“Dead man Down” begon veelbelovend maar groef zijn eigen ondergang door een belabberd en rammelend einde. Oplev hoopte op een Amerikaans succes zoals zijn landgenoot Refn, maar dit zal toch niet gebeuren met deze doorsnee film.

2,5*

“I would love to capture something conclusive..

To prove the existence of the paranormal.

Yeah, well, just be careful what you wish for.”

Indien het in eerste instantie de bedoeling was om aan te tonen hoe saai het onderzoek van paranormale verschijnselen wel is, dan mag je gerust stellen dat “The Dead room” een geslaagde film is. Ben je iemand die nog nooit een horror heeft gekeken, dan is dit de juiste instapfilm. Er gebeurt omzeggens bijna niets. En als er dan wel iets aan de hand is (hier is dat telkens om 3 uur ’s nachts) dan zal het je zeker niet de stuipen op het lijf jagen. Horror voor beginners kan je dit dus noemen. Geestenjagen is dus niet echt een boeiend beroep. Je kan het een beetje vergelijken met een vogelspotter. Je zit op je strategisch plekje en wacht dan tot je iets kan observeren. Wachten is dus de boodschap. Ellendig lang wachten zoals in de wachtkamer van de huisarts. Gelukkig was de entiteit die amok maakt in het Nieuw Zeelands huisje bezitter van een goedwerkende horloge zodanig dat hij telkens punctueel zijn opwachting maakt.

Nadat een familie holderdebolder hun biezen hebben gepakt omdat er zich onverklaarbare fenomenen voordeden in hun huis, arriveren er drie onderzoekers aldaar om op een wetenschappelijke manier dit uit te klaren voor de verzekeringsmaatschappij. Om eerlijk te zijn, men zou me al schrik aanjagen als ze me zouden verplichten om in dit vervallen krot te gaan wonen. Het team van mislukte Ghostbusters bestaat uit Scott (Jeffrey Thomas), Liam (Jed Brophy) en Holly (Laura Petersen). Scott is een ergerlijke cynicus die alles wetenschappelijk wil verklaren. Oorzaak numero uno bij onverklaarbare feiten is voor hem steeds de wind. Een deur gaat open en lusters zwaaien heen en weer … waarschijnlijk een kier waar tocht doorkomt. Het huis davert op zijn grondvest … waarschijnlijk een hevige rukwind. Meubels die zich verplaatsen … yep die verrekte wind weer. Liam is de tech-geek die overenthousiast overal zijn motion-detecting camera’s en infrarood sensors plaatst. Hij is echter wel de eerste die liefst van alles zo snel mogelijk de plek wil verlaten. En Corry is het van dienst zijnde medium die de aanwezigheid van paranormale abnormaliteiten aanvoelt. Ook handig om haar in de buurt te hebben als een zichzelf voortbewegende levende thermometer.

Dat de horror “Paranormal activity” een megasucces was, kan je moeilijk ontkennen. Zelf vond ik er niet veel aan en heb dan ook de opvolgers vermeden (ik heb het niet zo op commerciële uitbuiting). Het meest irritante nevenverschijnsel zijn de ontelbare imitaties die teren op dit succes maar inhoudelijk bitter weinig voorstellen. De meeste zijn gewoonweg barslecht. Zo ook “The Dead Room”. Het eerste uur is nog redelijk. Ook al is er niet veel te beleven en moet je net als de drie onderzoekers geduld uitoefenen en wachten. Het enige dat je kan beleven is de manier waarop ze zich installeren, hoe ze kamer na kamer doorlopen op zoek naar geestverschijningen en gesprekken over koetjes en kalfjes. Als er dan eindelijk wat leven in de brouwerij komt, word je getrakteerd op de welbekende fenomenen zoals zich verplaatsend meubilair, openslaande deuren en rondzwaaiende lusters. Het gebruik van zulke clichématige fenomenen waarborgt geen geslaagde paranormale horror echter.

De ontknoping was echter ondermaats en ronduit belachelijk. De sfeer sloeg compleet om en maakte van deze “Paranormal Activity” kloon een derderangs horror. De ontknoping kwam zo onverwachts en laat je eigenlijk verbaasd kijkend achter, dat het wel lijkt alsof dit er snel bij verzonnen werd. Het enige dat ik nog kon mompelen was “Damn, was het dat?”. Wel alle lof voor de drie waaghalzen want hoewel de toestand op bepaalde momenten levensbedreigend en toch redelijk angstaanjagend werd, gingen ze altijd braafjes en zonder problemen naar bed. Alsof er niks aan de hand was. Ze zullen zich erbij hebben neergelegd dat het tenslotte toch de wind was, waarschijnlijk. Maar eerlijk gezegd, reality shows op televisie zijn angstaanjagender voor mij dan deze nietszeggende film.

0.5*

Een middelmatige film dat in het lijstje komt van veelbelovende maar “net niet” horrorfilms. Het begon nochtans allemaal veelbelovend. De afvallige priester die door een rare redenering zijn hele familie uitmoordt. Zijn vrouw en 2 oudere kinderen worden op een expliciete manier omgebracht. Natuurlijk blijft er één familielid verborgen namelijk de pasgeboren Brian die door zijn oudere broertje in een lade werd verstopt. Het ritueel kan dus niet volbracht worden en de priester nagelt zijn familie aan een kruis om uiteindelijk zelfmoord te plegen. Wat het eigenlijke ritueel is, wordt niet echt duidelijk in deze film. Een beetje een rare hersenkronkel van de man die het christendom koppelt aan een oud primitief geloof uit Egypte.

Nochtans begon het niet slecht. Het begin waarbij de priester zijn familie afslacht, gaf bij mij de indruk dat het een griezelfilm zou worden die door de beugel kan. Het was wel voorspelbaar dat in de verre toekomst de overlevende baby terug zou keren naar het ouderlijk huis als tiener en geconfronteerd zou worden met zijn mysterieus verleden. De kennismaking met Brian en zijn iet of wat rare moeder, werd op dusdanige manier in beeld gebracht dat het overduidelijk over een low-budget film gaat. Eenmaal de moeder in het ziekenhuis word opgenomen en de jongen, die nu John Petrie heet, zich naar het stadje begeeft waar het huis te koop staat en waar hij de enige erfgenaam van is, wordt het weer een beetje beter en zelfs bij momenten een beetje spannend. De cliché ingrediënten worden weer naar boven gehaald met om de hoek verschijnende geesten, krakende vloeren en openzwaaiende deuren. Ook momenten waarop er iets verschijnt achter iemand en er dan niets is nadat deze zich omdraait. Ze zitten er allemaal in en na de zoveelste keer heb je het dan ook wel gehad. Slechts één lovenswaardig moment in de hele film als Brian naast zijn oude wieg staat.

Dan krijg je de introductie van Emma. Een meisje dat van ergens-weet-ik-veel-waar komt en haar intrek in het huis nam, omdat dit toch al geruime tijd leeg stond. Ze kwam niet zo bijster overtuigend over en verandert spontaan van een arrogant kruidje-roer-me-niet in een liefdevol en verleidend tienermeisje. Het zijn twee totaal vreemden voor elkaar, maar doen dan plots alsof ze elkaar al jaren kennen. Samen komen ze tot het onsamenhangende en onbegrijpelijke ontdekking wat de priester eigenlijk bezielde en wordt er iets bijgehaald over een “vijfde nagel”. We krijgen dan een oude politieagent die op pensioen is sinds hij het voorval zovele jaren geleden ontdekte, en die nog steeds op zoek is naar de waarheid. Ze gaan een seance organiseren om op die manier de oplossing te vinden.

En van hieraf zakt deze film in elkaar als een mislukte soufflé. De geestesverschijningen zien er abominabel uit en de gebruikte trucage is er eentje uit de oude doos. Als dan de ondertussen gevallen slachtoffers ook nog eens terug verrijzen en de niet volbrachte taak willen afwerken, wordt het wel helemaal amateuristisch. Zeker hoe het tweetal zich in de slotscène uiteindelijk kunnen redden. Dat zag er nu eens echt uit als een oude tweederangs horror van de jaren 70. Orgelpunt was de op een spijker vallende zombie waardoor deze aan zijn einde komt.
Een flauw mengsel van allerhande horrorgenres met een sterk begin, maar een historisch slecht einde.

1.5*

Baby, maybe we're just both crazy.

What if we're, like, in The Truman Show ?

There is no plague.

And...there’s cameras everywhere.

Ik ben er absoluut zeker van dat velen laatdunkend over deze film zullen spreken. Typische uitlatingen zoals totaal gebrek aan spanning, doodsaaie verhaallijn, een goedkoop geproduceerd film op één enkele locatie en de afwezigheid van confronterende, brutale en bloederige beelden waarbij zombies zich tegoed doen aan menselijk vlees, zullen in overvloed gebruikt worden. Maar geef toe, in de meeste zombiefilms wordt telkens hetzelfde clichématig beeld gebruikt van een zich voortslepend levend lijk, hunkerend naar vers bloed, met een vaalgrijs gelaat waar levenloze ogen in donkere oogkassen voor zich uit staren. “World War Z” gebruikte een heel andere benadering van het fenomeen zombie en hun typische kenmerken werden op een heel andere manier belicht. In “Dead Within” heb je alleen de akelige buitengeluiden en korte fragmenten van getransformeerde wezens. En eerlijk gezegd vond ik het openingsfragment met die akelige geluiden toch wel angstaanjagend : de primitief grommende en krijsende nachtelijke wezens (raar maar het deed me aan “Jurassic Park” denken) en de hulpkreten in panische angst van de slachtoffers die uiteengerukt worden. Zet het geluid wagenwijd open en deze hysterische angstkreten gaan door merg en been.

Lees verder hier ...

You're probably thinking, "my boyfriend said this was a

superhero movie but that guy in the red suit just turned

that other guy into a fucking kebab!"

Well, I may be super. But I'm no hero.

Ondanks het verzadigingsgevoel dat bij mij heerst als het over superhelden films gaat, heb ik me toch gewaagd aan deze nieuwe held uit de Marvel-stal. Nu, echt veel moeite moest je niet doen om me te overreden om deze te kijken. Zeker niet nadat ik het bewuste filmpje vorig jaar onder ogen kreeg. Terstond was ik er van overtuigd dat dit wel eens een kaskraker van jewelste kon worden. Het zag er zo briljant en geestig uit. Het Avengers, X-men en Super/Spiderman universum hing me ondertussen al danig de keel uit. Buiten “Guardians of the Galaxy” en “Ant-man” zijn de meeste superhelden films voor mij niet meer dan een doordruk van vorige uitgebrachte episodes. Een andere verhaallijn volgens hetzelfde principe. “Guardians of the Galaxy” en “Ant-man” vormen samen met deze film een uitzondering op die regel. Een verfrissend nieuwe wind doorheen super-land.

Al vanaf de begingeneriek weet je wat je te wachten staat. Een mengsel van onomwonden spetterende actie en scherpe, ongegeneerde humor. “Deadpool” is “some douchebag’s film” met als hoofdrolspeler “God’s perfect idiot” samen met “a hot chick” die het opnemen tegen “a British villain” geholpen door “a moody teen” en “a CGI character”. Geproduceerd door “asshats”, geschreven door “the real heroes here” en geregiseerd door “an overpaid tool”. Dat lees je tijdens de openingsshot waarbij de camera in slow-motion uitzoomt op een gewelddadige carcrash. Misschien niet hoogstaande humor, maar wel een aanwijzing dat je het allemaal niet au serieux moet nemen. Een spervuur van sarcastische, seksueel getinte en provocatieve one-liners doorheen de gehele film. Deadpool is een buitenbeentje op alle vlak die zichzelf bedient van zowel zelfspot als aanstootgevende tekstlijnen. De humor die gebruikt wordt is somtijds zo expliciet als het geweld dat in de film zit. Expliciet geweld met doordacht sarcasme is nu net de combinatie waar ik het meeste van hou.

Ryan Reynolds mocht zijn acteertalent achterwege laten, daar hij toch de hele film schuilgaat achter het Deadpool-masker. Ik twijfel niet aan zijn capaciteiten als acteur. Zeker niet nadat ik hem aan het werk zag in “Mississippi Grind” en “Woman in Gold”. De mindere films waarin hij opdaagde (“R.I.P.D.”, “Safe House” en “Green Lantern”) waren van een lager niveau. Maar dit was zeker niet te wijten aan Reynolds, maar eerder aan het armtierige filmscript. In Deadpool is zijn fysieke uithoudingsvermogen, lenigheid en spreekvaardigheid ultra-belangrijk. Zijn grootste verdienste is zijn doorzettingsvermogen om het Deadpool-project gerealiseerd te krijgen, ondanks de tegenkantingen van de Marvel-despoten. Na een gastrol in “X-Men Origins : Wolverine” heeft zijn stijfkoppigheid en het enthousiasme van de achterban ervoor gezorgd dat deze film toch ingeblikt werd. Gelukkig maar !

Ik reken deze uiterst entertainende en over-the-top film zeker bij de meest succesvolle van het jaar. Voor mijn part maken ze nog enkele sequels (alhoewel ik daar een grondige hekel aan heb). Zolang ze het concept intact laten en ervoor zorgen dat zowel de humor als de actie op een evenwaardig niveau staan. “Deadpool” wist me zo te boeien dat zelfs de aanwezigheid van Gina Carano me niet stoorde. Ed Skrein toonde dan weer dat hij geknipt is voor de rol als geschifte booswicht en dat het misbaksel “The transporter refueled” een foute inschatting was. Overduidelijk lijkt het me wel. Heb je deze nog niet gezien, dan trek een rood latexpak aan en installeer je voor een LCD scherm zodat je kan genieten van deze pretentieloze, anti-held.

4*

Soms vraagt een mens zich af waarom hij zich de moeite heeft getroost om een bepaalde film op te zetten en hoe hij erbij kwam te denken dat het een aangenaam tijdverdrijf zou zijn om de genoemde creatie te bekijken. “Death do us part” bevat elementen van een slasher en een ordinaire mystery film. Maar dan wel alle allerslechtste elementen. Een groep jongeren begeeft zich op vrijgezellen weekend in een godvergeten plek ver van de beschaving. Natuurlijk doe je dat als je een vrijgezellenfeest wil houden en geen getuigen wilt van de losbandige festiviteiten die er zullen losbarsten, veronderstel ik. Het vrolijke koppel dat de week erop hun jawoord gaan geven zijn Kennedy en Ryan. Zij is blijkbaar de dochter van een welgestelde familie (met een psychische aandoening blijkbaar) en hij is een of andere nietsnut die meer op zijn kerfstok heeft dan je kan vermoeden. In het gezelschap bevinden zich de zus Hannah, een goede vriendin Emily,Ryan`s getuige Chet en zijn neef Derek die ook een nogal duister verleden heeft.

Alleen al door het ontvangstcommitee zou ik al rechtsomkeer maken en zo snel mogelijk terugkeren naar de bewoonde wereld. Bo, de eigenaar van de bungalow, is niet echt een toonbeeld van vriendelijkheid en komt redelijk angstaanjagend en dreigend over. De dode spreeuwen op de veranda ruimt hij schoorvoetend op met een spade nadat hij tot de intelligente vaststelling is gekomen dat ze inderdaad dood zijn. Een vreselijk mislukte manier om humor in deze film te brengen, en een aanwijzing wat er nog zou volgen. Wat uiteindelijk de bedoeling hiervan was, heb ik niet kunnen achterhalen. Een poging om het luguber en mysterieus te maken misschien ? Over acteerprestaties kunnen we niet echt spreken. Eerder wanprestaties. De 3 vrouwelijke hoofdpersonages werden waarschijnlijk geselecteerd op basis van het gewicht van hun boezem. Hoe hoger het gewicht, hoe gewichtiger de rol. Na een tijdje was ik er zelfs van overtuigd dat hun BH-maat moeiteloos hun IQ oversteeg. Totaal niet overtuigend en het leken wel chiro-meisjes die angstig en paniekerig rondliepen in het dreigende bos.

De 3 mannelijke hoofdrolspelers probeerden stoer over te komen, behalve Chet die zich de hele film gedroeg als een dronken flauwe plezante. Uiteindelijk gedroegen ze zich als een bende mietjes die heen en weer liggen te rennen door de bossen en bij elk verdacht geluid reageren ze als echte angsthazen. Het moment dat ze proberen te vluchten met de auto en ze de motor willen controleren was hilarisch. Uiteindelijk wordt het een” wie-is-nu-de-hoofdverdachte”-spelletje, waarbij je wel enorm veel keren op het verkeerde been wordt gezet. Bo is vanzelfsprekend verdacht. Die vent, die wat weg heeft van Lurch uit “The Adams Family”, duikt om de haverklap op waar je het niet verwacht en slentert geruime tijd met een vervaarlijk uitziend bijl rond. Uiteindelijk mag je je verwachten aan een verrassende wending en een laten we zeggen, niet zo verrassend einde. Van een echte slachtpartij kan je eigenlijk ook niet spreken. Dat was nu eens echt een zware ontgoocheling.

Conclusie : vreselijk slechte B-film die totaal de bal misslaat en in de verste verte niet op een slasher film lijkt. Geen spanning, geen gore moordtaferelen en een totaal gebrek aan schrikmomenten.

0,5*

“Relax, Light.

You're asleep and you're dreaming of some eight-foot-tall,

demon-looking motherfucker.”

In “Final Destination” was de oorzaak van heel wat onheil het feit dat men Pietje de dood te slim af was, met als resultaat een hele reeks slachtoffers. Onlangs nog zag ik “Wish upon” waar een Chinese muziekdoos in handen valt van een tienermeisje. Een muziekdoos waarmee men bepaalde wensen kan vervullen. Alleen is dit niet zonder gevolgen en sterven ook hier individuen in gruwelijke omstandigheden. “Death note” is hier weer een variant op. Hier is het de student Light Turner (Nat Wolff) die op een dag een geheimzinnig schriftje in de schoot geworpen krijgt. Al wiens naam hierin wordt opgeschreven , is gedoemd om te sterven. En bij dit notitieboekje hoort ook nog Ryuk. Een soort egelachtige oppergod die het notitieboekje doorgeeft indien nodig en ervoor zorgt dat de regels beschreven in het boekje worden nageleefd. Light Turner ziet een opportuniteit om de wereld te verlossen van ongewenste misdadigers. Lovenswaardig en nobel, maar natuurlijk weeral niet zonder gevolgen. Voordat Light het beseft zit het gehele politieapparaat achter de geheimzinnige moordenaar van het over de wereld verspreide schorremorrie.

Geef toe, als je dit zo leest dan klinkt het toch veelbelovend. Een origineel concept met mogelijkheden genoeg om er een adembenemend en uiterst spannend fantasy verhaal van te maken. En eigenlijk zijn ze daar ook grotendeels in geslaagd. Mits je niet een fervente aanhanger bent van de Japanse manga waar deze film op gebaseerd is. Na raadpleging van wetenswaardigheden over dit onderwerp op het wereldwijde web, kan ik me best voorstellen dat deze filmversie een beperkte versie is in vergelijking tot de originele manga. Men spreekt hier over een verhaal uitgesmeerd over 108 hoofdstukken en gebundeld in twaalf mangaboekjes. Daarom dat het allemaal zo chaotisch lijkt en het verhaal in een sneltreinvaart aan je voorbij flitst. Achteraf bekeken zou het inderdaad geen slecht idee zijn geweest als ze er een serie van hadden gemaakt. Want begrijpe wie begrijpen kan. Het boekje “The Hobbit” telt slechts ongeveer 200 pagina’s en toch slaagde Peter Jackson erin om ruwweg acht uur filmmateriaal te produceren. Als men dit extrapoleert naar deze manga, zou dit resulteren in waarschijnlijk het tienvoudige.

Gelukkig dat ik een complete nitwit ben als het over Japanse manga’s gaat en ik dus onbevooroordeeld deze film kan beoordelen. Ik heb me er kostelijk mee geamuseerd. Niet alleen vond ik het concept intrigerend en tegelijkertijd angstaanjagend hoe Light controle heeft over iemand anders leven simpelweg door een naam neer te pennen in een notitieboek. Verwacht je ook aan enkele bloederige scènes als een ongelukkig slachtoffer aan zijn of haar einde komt. Nat Wollf vond ik overtuigend genoeg als de enigszins schuchtere, gepeste leerling die langzaamaan uitgroeit tot een genadeloze wraakengel. Zijn vriendin Mia (Margaret Qualley) heeft een redelijk beperkte rol en maakte dan ook minder indruk. Ryuk is veruit het meest interessante personage. Het is dan wel grotendeels een CGI creatie. Maar dankzij de schitterende voice-over door Willem Dafoe stijgt het entertainmentgehalte van deze mythische figuur. Het personage wat niet zo goed uit de verf komt is L. (Lakeith Stanfield). Een mysterieuze, jonge detective die Light op de hielen zit, maar die me vooral bijblijft dankzij zijn merkwaardige zithouding.

Eventjes speelde ik met het idee om de originele manga ooit eens helemaal te bekijken. De kans lijkt me wel klein daar ik een hekel heb aan series en Aziatisch georiënteerde cultuurobjecten ook niet mijn dada zijn. Maar ik ben er wel van overtuigd dat het verhaal dan beter tot zijn recht komt. Als je echter het origineel helemaal niet kent, dan kan het wel leuk zijn om deze eens te bekijken.

2.5*

“We'll get you set up with your FOID application right here today.

State Police send it pretty quick.

And then you'll just have to take a gun safety class, but don't worry, no one ever fails.

You can do that anytime within 30 days of the time period you're waiting for your city permit.

And then it's just 72 hours, and you're cocked, locked, and ready to rock.”

Zou ik me toch nog eens wagen aan een Bruce Willis film ? Alle voorgaande films waar deze aftandse actieheld in meespeelde, waren bijna stuk voor stuk (uitgezonderd “Once upon a time in Venice”) bronnen van ergernis waarin overduidelijk te zien was hoe Bruce ongeïnspireerd en zonder enthousiasme zijn ding deed. Ik ben er zeker van dat zijn gelaatsuitdrukking meer enthousiasme vertoonde bij het bekijken van zijn loonbriefje. Toch eventjes door de zure appel heen bijten, dacht ik. En om eerlijk te zijn viel deze remake van “Death Wish” wel mee. En de vergelijking maken met de reeks films uit de jaren 70 en 80 met de legendarische Charles Bronson is voor mij niet mogelijk, daar ik me niet kan herinneren er ooit eentje van gezien te hebben. Misschien is Bruce Willis ook een soortement icoon in de filmwereld. Maar vergeleken met Charles Bronson, is hij toch maar een petieterig icoontje.

Wat je hem zeker niet kan verwijten in deze film, is het gebrek aan enthousiasme. Enthousiasme was er ditmaal wel. Ik had alleen de indruk dat de rol van Paul Kersey niet echt op zijn lijf geschreven was. Het voelde een beetje raar aan om iemand zoals Bruce Willis te zien als top-chirurg die transformeert in een wraakengel, maar blijk geeft van totale onhandigheid en amateurisme als het over het hanteren van vuurwapens gaat. Terwijl hij een verleden heeft als keiharde misdaadbestrijder die hardhandige confrontaties en vuurgevechten niet uit de weg gaat. Een beetje zoals Arnold Schwarzenegger in “Twins” indertijd. Een rol die ook een beetje vloekte met het voormalig afgelegde traject van Arnold. Ik heb niets tegen een acteur die eens iets anders wil proberen dat niet in de lijn ligt van de verwachtingen. Bij sommigen past dit echter niet. Zo ook niet bij Willis.

Echt verrassen doet deze film niet, daar het teert op de welbekende clichés die bij een wraakfilm behoren. De autodidactische wreker zie je transformeren van een goedaardige ziel (die als chirurg er niet voor terugdeinst om een schurk, die net een politieagent vermoord heeft, het leven te redden) in een zelfverklaarde rechter met een nietsontziende wraakzucht. De wapenverkoop wordt hier ook gehekeld waarbij nogmaals onverbloemd getoond wordt hoe gemakkelijk het is om aan een dodelijk wapen te geraken. En vanzelfsprekend is de politie weer te laks of te dom om actie te ondernemen tegen de loslopende misdadigers. Ook de toevalligheden spelen een grote rol in deze film. Met als hoogtepunt de op hol geslagen bowlingbal. Op dat moment wist ik niet of dit een parodiërende functie had of intentioneel bedoeld was.

In deze tijden waarin een wapengek een square-dansende menigte in Las Vegas onder schot neemt of een gefrustreerde tiener met papa’s automatisch machinegeweer een dozijn medeleerlingen neermaait, zou je kunnen beweren dat een film als “Death wish” niet door de beugel kan. En ik ben er zeker van dat bij velen het sarcasme naar boven komt en ze deze film en de NRA in één slogan vervatten. Om eerlijk te zijn zal er nooit een juist tijdstip zijn om een film als “Death Wish” uit te brengen. Zolang ze in de V.S. niet doorhebben dat het tweede amendement thuishoort in het Wilde Westen, zal het probleem zich blijven stellen. In plaats van iedereen te bewapenen zouden ze een krachtiger signaal moeten uitsturen naar crimineel ingestelde medemensen. Sta me toe zelf een sarcastische opmerking op te hoesten. Ik ben er zeker van dat de NRA er goedkeurend naar gekeken heeft en handenwrijvend een duit in de zak heeft gedaan om deze film te sponsoren.

Vergeleken met voorgaande films waar Bruce Willis in kwam opdraven, is deze film niet echt zo slecht. Het enige waar Willis zeker niet capabel voor is, is het tonen van emotionaliteit. Hoe hij reageert op het nieuws dat zijn vrouw overleden is, doet vragen rijzen. Heeft zijn beroep als chirurg hem gevoelloos gemaakt ? Of ligt het doodgewoon aan Willis zelf? “Death Wish” is een remake van eenfilm die paste in het tijdsbeeld toendertijd. Het gebruik van YouTube filmpjes die viraal gaan en tegelijkertijd Kerry een hoodie aantrekken, zorgen er niet voor dat het een film is die past in ons huidig maatschappijbeeld. Laat ons hopen dat Eli Roth deze film bracht om te provoceren en reacties uit te lokken. En hopelijk waren de uitlatingen over het wanbeleid op vlak van wapenverkoop door de rondborstige blonde verkoopster van “Jolly Roger” ook fictioneel. Ik twijfel echter aan dit laatste.

2.5*

I get lonely here all by myself.

How about I help you make mobiles, and in return, all you have to do is spend time with me?

That's it?

That's it. Partners?

Uh, yeah, yeah, partners. If you had a hand, I'd shake it.

Er zijn zo van die films die je verstand te boven gaan. Die je achterlaten met een “wat-in-godsnaam-heb-ik-nu-eigenlijk-gezien” gevoel. Zo van die lugubere, totaal geschifte en surrealistische films. Films waarna je zegt “Dit is niet te overtreffen qua bizarheid”. En dan is er “Deep Dark”. Te bizar voor woorden. Zo surrealistisch en onwerkelijk. Er wordt dan wel weer een aloud concept gebruikt. Het is namelijk de zoveelste case-studie over een individu die een bepaald doel nastreeft en daarvoor alles overheeft om het te bereiken. Een soort “3 wensen”-principe met het bijkomende vervelende boemerangeffect. Het keert terug en smakt recht in je face.

Hermann Haig (Sean McGrath) is een kunstenaar die pogingen onderneemt om moderne, hedendaagse kunst te creëren. Dit lukt echter niet bijster goed en zijn creaties (mobielen waaraan allerhand gerecycleerde afval hangt) worden dan ook niet enthousiast onthaald. Desalniettemin is hij van oordeel dat hij het talent heeft en er iets subtiels ontbreekt om van zijn kunstwerken ware publiekstrekkers te maken. Ten einde raad vraagt hij een oom voor raad, die hem prompt een appartement verhuurt zodanig dat hij daar, afgezonderd van de buitenwereld, inspiratie kan opdoen. Een soort bezinningsoord om in staat te zijn om dat diep gewortelde talent naar boven te halen. Spijtig genoeg blijft dat diepgewortelde talent zitten waar het al die tijd al zat, tot ongenoegen en wanhoop van Hermann. Het moment dat hij het bijltje erbij wil neerleggen, ontdekt hij een gat in de muur. En tot zijn verbazing begint er iemand met hem te communiceren. Eerst via draadje waaraan een berichtje is bevestigd. Naderhand spreekt het gat in de muur Hermann aan met een sensuele vrouwenstem. En langzamerhand helpt het verschijnsel Hermann met de creatie van kunstobjecten.

Het is nogal moeilijk om deze film te koppelen aan een welbepaald genre. Echt horror kan je het niet noemen. Er is de openingsscène die voor sommigen al choquerend kan zijn. En de ontknoping heeft ook een verrassing of twee in petto. Maar echt eng of angstaanjagend werd het zelden. Het werkte eerder op mijn lachspieren. Komedie is het echter ook niet helemaal. Of je moet leedvermaak al zien als iets humoristisch. Fantasy is het nu ook weer niet. Net zoals in “Her” is er een onzichtbare entiteit die de hoofdrolspeler aanspreekt met een sensuele stem. Hier is het echter geen softwarepakket en is er toch enigszins iets fysieks te ontwaren. Namelijk dat mysterieus gat. Een gat dat een persoonlijkheid verbergt die smacht naar aandacht en intimiteit. En ja hoor, dan kan je je verwachten aan het onverwachte. Perverse humor zit er in ieder geval in. Laat ik het onroerend goed porno noemen.

Waar je zeker mee blijft zitten, zijn de vele onbeantwoorde vragen. Waar komt het fenomeen vandaan ? Heeft Hermann’s nonkel zijn succes hieraan te danken? En wat zijn in godsnaam die slijmerige objecten die Hermann verwerkt in zijn kunstwerken? Want om eerlijk te zijn, de mobielen die hij naderhand creëert, zien er toch nog altijd waardeloos uit. De uitwerking ervan op toeschouwers is echter redelijk ingrijpend. Het enige minpunt is de nogal langzame opbouw. Maar verder is dit een bizarre en vreemde film waar ik vol verwondering naar keek. Hou je dus van iets macabers en geschift waarbij je iemand langzaam ziet afglijden naar iets totaal waanzinnig, dan is dit de perfecte film voor je. Ik ben er echter zeker van dat ik nu op een andere manier een gat in een muur zal bekijken. Nooit gedacht dat dit zo opwindend zou kunnen zijn.

3*

Waar het in “The Runner” ging over een congreslid die zich de benen onder zijn lijf uitliep om voor financiële steun te zorgen voor lokale visserijen na de BP olieramp, toont “Deepwater Horizon” op een consequente manier de pure feiten die zich op de dag van het fatale ongeluk afspeelden op dit olieplatform. Het had weer de zoveelste rampenfilm kunnen zijn. Vol heroïsme, spectaculaire scenes en emotioneel geladen beelden van achtergebleven familieleden. Uiteindelijk werd het dat niet helemaal. Men slaagde erin om er geen Hollywoodiaanse toestanden in te verwerken. Kortom, geen overdreven kunstgrepen om het spectaculairder te maken op gebied van actie en emoties. Het is een nauwgezette rapportering van de feiten die zich afspeelden voor en tijdens de ramp. Ik had wel eens zin in een met actie doordrenkte rampenfilm waarin de situatie zowel letterlijk als figuurlijk explosief is. Anderzijds mocht de nasleep van deze ramp ook wat meer belicht worden voor mij.

Zoals in elke rampenfilm krijgen we twee verschillende kampen te zien. Diegenen die het gevaar voorspellen en anderen erop wijzen welke consequenties er zullen voortvloeien uit het nemen van ondoordachte beslissingen. En dan is er de partij die elk gevaar van de hand wijst en uit puur winstbejag elk tegensputteren in de kiem smoort en ervoor zorgt dat de hele situatie ontspoort. Bij de groep individuen die hun verstand gebruiken en rekening houden met de veiligheid, bevinden zich Jimmy Harrell (Kurt Russell) en Mike Williams (Mark Wahlberg). Harrell is één van de hoofdverantwoordelijke op het boorplatform en hamert op het voldoende checken van de cementlaag die de oliebron afsluit. Je moet geen genie zijn om te weten dat die test niet naar behoren wordt uitgevoerd en wat de uiteindelijke gevolgen zijn. Mike Williams is de technicus van dienst die instaat voor het perfect functioneren van alles wat er ook maar moet functioneren op zo’n boortoren. Dat hij zich ontplooit tot diegene die op het moment dat de ellende begint het hoofd koel houdt en op een doeltreffende manier de nodige acties uitvoert om erger te voorkomen, stond in de sterren geschreven.

Het spijtige aan films zoals “Deepwater Horizon”, is dat de afloop al op voorhand gekend is. Het is dan ook redelijk vervelend als je vrouw telkens eens komt kijken en dan doodkalm de vraag “En is het al gebeurd?” stelt. En uiteindelijk is dat ook hetgeen waar je op zit te wachten. Alles wat eraan voorafgaat heeft een educatieve (met een colablikje het principe van een olieplatform visueel duidelijk maken) functie en dient louter en alleen om de spanning geleidelijk aan op te bouwen. Als dan de hel losbarst krijg je een aaneenschakeling van explosies met zo’n vernietigende kracht dat muren, ijzeren bouwsels en werklieden letterlijk alle kanten opvliegen. Niets zo vervelend als tijdens een verfrissende douche een douchewand tegen je aan geblazen krijgen waarbij de glassplinters en verwrongen ijzer een spoor van vernieling en verhakkeld vlees nalaten.

Mark Wahlberg speelt een uitstekende rol als de onverschillige techneut Mike die niet bepaald onder de indruk is van de nogal autoritaire toon die de BP bonzen gebruiken. Ik ben niet zijn grootste fan, maar ditmaal vond ik het een geschikte rol voor hem. Idem dito wat betreft Kurt Russell die stevig van leer trekt tegen de BP vertegenwoordigers. Daarbij ontfermt John Malkovich (die me altijd zal bijblijven als de uitdagend rus Teddy KGB in “Rounders”) zich over de rol als arrogante betweterige BP man die eerst hautain en zelfverzekerd overkomt, om zich dan naderhand als een bange wezel uit de voeten te maken, wetende dat hij aan een gewisse dood is ontkomen. Net zoals de mannelijke passagiers die zich verschanste tussen de vrouwen en kinderen in een reddingsbootje toen de Titanic zich te pletter vaarde tegen die reusachtige ijsklont.

Echt diepgang kent de film niet. Geen verwijtend vingertje naar de verantwoordelijken van BP die winst maken belangrijker achten dan de veiligheid van het personeel. Geen epiloog waarbij deze onbenullen verantwoordelijk worden gesteld voor één van de grootste milieurampen ooit. En geen karakterontwikkelingen bij de hoofdpersonages. Het enige doel dat ze voor ogen hebben, is ontsnappen uit de vlammenzee en overleven. Maar de speciale effecten, actiescènes en zenuwslopende wedloop tegen de klok zal je omverblazen. Precies datgene wat de bemanningsleden ervoeren.

3*

Sarchie: I've met a lot of priests. You don't seem the type.

Mendoza: And I've known a lot of cops, and you're exactly the type.

Het meest gebruikte onderwerp in het horrorgenre is toch wel exorcisme en alles wat te maken heeft met bezetenheid. Ik geef toe dat dit wel het dichtst aanleunt bij het hedendaags leven want iedereen heeft wel iets waarover hij enthousiast,hartstochtig en bezield kan uitwijden. Als het ware bezeten zijn van iets. Daarnaast zijn er ook individuen die elke dag tegen hun persoonlijke demonen moeten vechten. Het is uiteraard niet helemaal hetzelfde als datgene waar rechercheur Sarchie mee geconfronteerd wordt. Ik ben bezeten van film kijken en beschouw mijn job soms wel als een echte demon die wel eens een uitdrijving verdient. Maar liever dat, dan datgene wat tekeer gaat in “Deliver us from Evil”. Het is niet bepaald een originele film en zeker niet grensverleggend, maar ik heb al ergere creaties aanschouwt het laatste jaar.

Recensie Deliver us from Evil

“Keeping him calm, will keep him alive.”

Alle elementen waren aanwezig om hier een gruwelijke en zenuwslopende horror van te maken. Hoe angstaanjagend is het wel niet voor iemand die hulpeloos in een levensbedreigende situatie terechtkomt, waaruit ontsnappen onmogelijk is. Geen mogelijkheid om hulp te vragen. Geen mogelijkheid om jezelf te redden. Zowel doordat je fysiek beperkt bent en doordat iemand dit sowieso onmogelijk maakt. Het aantal films over gedwongen opsluiting zijn legio. Van “The seasoning house” en “Mysery”, tot recent “Room”. De reden van opsluiting verschilt van film tot film. Om nu te zeggen dat dit genre films nu verzadigd is, is een beetje overdreven. Spijtig genoeg was het gebruikte thema in “Dementia” niet echt realistisch. Het feit dat iemand die aan dementie lijdt en opgesloten zit in zijn eigen psychologisch bewustzijn, is angstaanjagender dan datgene wat hier werd vertoont.

Het is vooral de vertolking van Gene Jones die in het oog springt. Op een schitterende manier laat hij de verschillende karaktertrekken zien van George. Enerzijds een stuurse man die de zware last van zijn verleden draagt. De ondraaglijke herinneringen van zijn gevangenschap met onmenselijke folteringen. Bij terugkeer vormde dit de basis van zijn alcoholprobleem, wat resulteerde in huiselijk geweld en terreur. Anderzijds zien we de gelouterde ex-alcohollist die tracht datgene wat hij in het verleden verkeerd heeft gedaan, terug recht te zetten. Er zijn de schuchtere pogingen om de gebroken familieband met zijn zoon Jerry (Peter Cilella) terug te herstellen en een toenadering te zoeken als de vader die er in het verleden niet was. Ook leert hij zijn kleindochter Shelby (Hassie Harrison) eindelijk kennen, voor wie het heden en verleden van haar grootvader grotendeels een raadsel is. Jones weet op een schitterende manier de waaier aan gemoedstoestanden te tonen. Het ene moment zien we een tegendraadse, stuurse betweter die doodgemoedereerd met een geweer rond zwaait. Het andere moment komt hij agressief uit de hoek omdat hij zijn kleindochter niet herkend. Maar het zijn die momenten dat George er hulpeloos en kwetsbaar uitziet, die de meeste indruk maken.

Maar dit is dan ook wel veruit het enige positieve wat ik zou kunnen aanhalen. Er is wel degelijk een geladen sfeer bij momenten, maar echt griezelig of angstaanjagend wordt het omzeggens nooit. Michelle (Kristina Klebe) heeft wel een schizofrene zijde en reageert redelijk hysterisch, maar door de voorspelbaarheid van het hele verhaal wordt dit een klein beetje ondermijnd. En er zijn ook enkele feiten die redelijk stupide overkomen. De manier waarop Michelle wordt aangesteld, is op zijn zachts gezegd compleet belachelijk. Het zou nooit in me opkomen om een totaal onbekende de taak te geven om te zorgen voor mijn vader, zelfs als ik geen zier meer om hem geef door zijn gedrag in het verleden, zonder informatie in te winnen over de desbetreffende persoon. Een simpele navraag bij de instantie waar ze werkt, was al voldoende. En als die aangestelde persoon zich grof en agressief opstelt, zou er zeker ingegrepen worden. Uiteraard speelt het verleden en de diagnose van dementie in het nadeel van George.

De makers slaagden er wel in om het verhaal op een degelijke manier in beeld te brengen. De verwarde beelden die George’s geestestoestand voorstelden en de naargeestige flashbacks. Dit in combinatie met het uitstekend acteren, zorgden ervoor dat het al bij al toch een boeiende film bleef. Alleen dat je al na een goede 30 minuten kan raden waar het over gaat. Daarmee vervalt het gissen of George effectief geestelijk achteruitgaat en een gevaar wordt voor zijn omgeving, of dat Michelle meer sinistere plannen heeft met deze bejaarde man.

2.5*

Ik had ook het idee weer zo'n ouderwetse horror te gaan zien. En dan ook nog eens geregiseerd door Francis Ford Coppola. Was dat een tegenvaller. Het is eerder een who-dunnit misdaadverhaal met de huisdokter als een soort Poirot die het familieraadsel wil oplossen. Niet bijster spannend. Wel opvallend dat telkens in zulke 60er jaren films één van de bevallige hoofdrolspeelster in een doorschijnende baby-doll ergens moet ronddwalen. Zucht, die goeien ouwe tijd

“He's probably a crackhead.

Crackheads don't give people $200.

They suck dick for $20.”

Een film met als centraal thema het rouwproces van een goed boerende zakenman nadat hij zijn vrouw verloor in een vreselijk auto-ongeval, is niet bepaald voedingsbodem voor een entertainende of grappige film. Om eerlijk te zijn had ik enorm veel moeite om de film uit te kijken. Eigenlijk zat ik niet te wachten op een metaforische film vol symboliek met Jake Gyllenhaal zoals het geval was bij “Enemy”. Zoals Davis zelf zegt in deze film : “For some reason, everything has become a metaphor”. Geef toe dat het volgende toch absurd klinkt. Iemand verneemt in de wachtkamer van een ziekenhuis het nieuws dat zijn vrouw juist is overleden (terwijl hijzelf ongeschonden er vanaf komt). Het eerste wat in hem opkomt na dit gehoord te hebben, is een zakje M&M uit een snoepautomaat te gaan halen. Ongelukkigerwijs blijft dit kleinood in de automaat vasthangen, wat dan weer een briefwisseling tot gevolg heeft tussen hem en Karen (Naomi Watts), medewerkster van de klachtendienst van de snoepautomatenfirma.

En alsof dit nog niet absurd genoeg is, begint Davis het advies van zijn schoonvader Phil (Chris Cooper) wel erg letterlijk op te volgen. Phil’s advies was : “If you wanna fix something ... You have to take everything apart ... and figure out what's important". Voor je het weet begint Davis bepaalde niet goed functionerende apparaten te demonteren. Hij gaat zelfs een stap verder en begint kosteloos te werken voor een sloopfirma. En als hij tenslotte nog meer toenadering zoekt tot Karen en daardoor kennismaakt met diens zoon Chris (Judah Lewis) wordt dit gedrag nog drastischer. Chris is trouwens, vanwege zijn twijfels over zijn werkelijke geaardheid, een geestesgenoot. Je kan trouwens ook nog genieten van een schitterende conversatie tussen deze twee over de semantische betekenis van het F-woord.

In kringen van aspirant filosofen en toekomstige psychiaters kan er hevig gedebatteerd worden over het symbolisme in deze film. Is het gedrag van Davis een weerspiegeling van zijn huidige situatie? Een persoonlijk leven dat langzaam uiteenvalt? Een mankement in de psychische machinerie? Of is het een soort “Tabula rasa” reactie om een nieuw leven op te starten nadat alles met de grond gelijk is gemaakt? Duidelijk dat Gyllenhaal weeral een licht geschift personage vertolkt waar iedereen van veronderstelt dat een psychologische kortsluiting de oorzaak is van zijn zonderling gedrag. Dat dit een rol is die uitgesproken geschikt is voor een acteur zoals Gyllenhaal, die ik de kameleon van Hollywood noemde na het bekijken van “Nightcrawler”, staat buiten kijf. Deze magistrale acteur heeft een natuurlijke souplesse om te balanceren tussen een licht manische moment en een vanzelfsprekend lijkend ontspannend moment waarbij die geamuseerde en verwonderend kijkende blik weer naar boven komt. Een briljant acteur.

Buiten Gyllenhaal was Judah Lewis ook een kleurrijk figuur. Zelfs de schoonvader Phil was een interessant personage, ondanks zijn eerder beperkte rol. De enige die niet echt uit de verf kwam was Naomi Watts. Een ietwat fletse en kleurloze vrouw die door persoonlijke problemen eerder introvert overkwam. Of dit aan Watts of het script lag was niet echt duidelijk. Wat me het meeste verwonderde was dat de film er in slaagde om geleidelijk aan meer en meer te boeien. Wat startte als een totaal absurd en gestoord verhaal, evolueerde langzaamaan naar een naargeestig (en ook ontroerend) verhaal vol cynische humor. Alleen het kleffe einde vol vergevingsgezindheid en berouw was iets minder. Uiteindelijk was dit toch geen slechte film (eventjes doorbijten aan het begin is een must) met Gyllenhaal weer in de rol van een individu met een hoek af. Weeral een symbolische beeldspraak die doorgetrokken werd naar het design van de filmposter. Ik ben benieuwd of hij deze lijn ook doortrekt in zijn toekomstige projecten.

3.5*

What's up?

Silas is back.

Vanzelfsprekend is het meest in het oogspringend element van deze film de transformatie van Nicole Kidman. Dat doorleefd, onverzorgd uiterlijk met zwartomrande ogen, vlekkerige huid en warrig kapsel duidt op een ongezonde levensstijl en één of andere hardnekkige verslaving. Al snel wordt duidelijk dat de fles haar dikste vriend is geworden. Zo afgeborsteld en blits Nicole Kidman eruit ziet in andere films, zo sjofel en onherkenbaar is ze hier. Haar verleden eiste een zware tol tijdens een undercover operatie waar haar toenmalige partner Chris (Sebastian Stan) aan het kortste eind trok. Erin Bell (Nicole Kidman) leeft sindsdien in een roes. Een poging om het verleden uit te wissen waarschijnlijk en om de pijn in haar ineengestort leven te verzachten.

De film is een circulair verhaal doorspekt met een hele resem flashbacks. Zelf ben ik niet zo’n fan van films waarin men heen en weer springt op de tijdslijn maar in dit geval vond ik het wel behendig in elkaar geflanst. Dus als bij aanvang van de film Erin Bell uit haar alcoholische roes ontwaakt en op een plaats delict verschijnt is dit het moment waarop ze beseft dat iets uit het verleden haar terug op het spoor is. En de onbekende dode die daar ligt met een met inkt bevlekt dollarbiljet is de aanvang van een lange zoektocht naar Silas (Toby Kebbell), de veroorzaker van al haar ellende. En die zoektocht leidt langs verderf, corruptie en troosteloze levensomstandigheden. Iets waar Erin Bell wonderwel in past. Een vergeldingsactie waarbij niets te gortig is voor Erin Bell.

Ondanks het armzalig uiterlijk en de excellente grimage die gebruikt werd bij Nicole Kidman, bleef dat beeld van een knappe en glamoureuze filmactrice op mijn netvlies hangen. Hoe erg ze ook haar best doet en zich volledig smijt in de rol als tegen alles schoppende en vloekende rechercheur die dagelijks haar portie alcohol consumeert. Misschien niet echt eerlijk ten opzichte van Nicole Kidman. Maar ik heb het ook moeilijk met Jim Carrey in een serieuze dramatische rol of Arnold Schwarzenegger in een komische. Tja, een mens draagt een welbepaalde stempel en vooringenomenheid is een raar iets. Toch alle lof voor Kidman dat ze een gedurfde keuze maakte om uit haar comfortzone the treden en zo’n gedurfde rol aan te nemen.

Spijtig genoeg is de Nicole Kidman stunt ook wel het enige dat iet of wat indruk maakt (ook al lees ik over het algemeen alleen maar kritiek over deze maskerade) want verder is het maar een teleurstellend en karig verhaal. Het hoofdluik handelt over de undercover operatie waarbij Erin en Chris bij de bende van Silas infiltreren. Enerzijds is het personage Silas boeiend genoeg. Een wreed, sadistisch persoon die ongenaakbaar is en manipulatief. Een onverschrokken leider die geen tegenspraak duldt en wangedrag zonder genade afstraft. Anderzijds is het ook niet iets wat we niet al eerder gezien hebben. De andere leden zijn niet bijster interessant en dienen enkel en alleen om Erin verder te helpen met haar zoektocht. De enige vermeldenswaardige is dan nog Jade Pettyjohn als de rebelse tienerdochter Shelby. Haar bijdrage is echter te beperkt om er een oordeel over te vormen.

Ook al tracht men inventief te zijn als het over de tijdslijn gaat. En is de film voorzien van enkele prachtscènes. En wordt de bankoverval waar Erin onbewust op uitkomt weergaloos in beeld gebracht (Eén van de actierijkste scènes van deze film). Toch miste ik dat scherp randje en voelde het te gemakkelijk aan. Het was niet meer dan een verhaal over politiewerk, corruptie en weerwraak nemen. Dat het verhaaltechnisch geslepen in elkaar zit betwist ik niet. Maar echt indrukwekkend was het over het algemeen niet. De grimage van Kidman zorgde voor verbijstering. Eenmaal het schokeffect voorbij, voelde het eerder als een gimmick aan.

2.5*

If the Devil is real, then God must be real, too.

Soms kom je zo van die films tegen die eigenlijk niet veel om het lijf hebben, maar toch op een bepaalde manier weten te boeien. Zo ook deze "Devil". Een parabel-achtige film over het kwade in de mens en het feit dat Het Kwaad zich dan ook in ons midden kan manifesteren.

De hele film speelt zich bijna alleen af in een lift die stilvalt en waarin zich 5 mensen bevinden. Naarmate de film vordert kom je te weten dat het stuk voor stuk geen onschuldige zieltjes zijn die iets op hun kerfstok hebben. Terwijl ze daar vastzitten wordt het na een tijdje duidelijk dat de duivel zich tussen hen bevindt en begint er een welles-nietes spelletje waarbij de ene na de andere er het loodje bij neerlegt. Ondertussen is er ook detective Bowden er bijgekomen die een mysterieuze zelfmoord onderzocht en op die manier betrokken raakt in dit onheilspellend kat en muis spelletje.

Het feit dat het zich allemaal afspeelt op een paar vierkante meters en telkens als er weer een slachtoffer gaat vallen zich dit voordoet in volslagen duisternis met alleen wat geluiden op de achtergrond, zorgen ervoor dat het een niet zo spannende of angstaanjagende film werd. Je kan je wel inbeelden wat er gebeurt maar van de effectieve afslachting zie je totaal niks. Alleen het resultaat. Bowden, die zelf vecht tegen een alcoholverslaving nadat hij zijn familie verloor enkele maanden ervoor, ziet de situatie escaleren van een doodgewone panne van een lift, naar een schijnbaar opgezet moordplan. Door toedoen van een religieuze Mexicaan begint hij echter tot het besef te komen dat het wel eens iets bovennatuurlijks zou kunnen zijn.

Uitblinker in deze film is natuurlijk Chris Messina die een getormenteerde persoonlijkheid op een prachtige manier speelt. Je ziet hem langzaam maar zeker groeien naarmate de film het einde nadert. De rest acteert middelmatig tot gewoonweg slecht. De enige die ik nog enig krediet zou geven is Bokeem Woodbine die wel erg goed een neurotische bewaker die last heeft van claustrofobie speelt. Uiteindelijk is het een verrassend einde en krijgen we de moraal van het verhaal dat een tot inkeer gekomen persoon nog altijd gered kan worden.

Een korte en genietbare film die niet een overweldigende indruk nalaat.

2.5*