Deep Dark (2015)

de eerste met de eer een recensie te schrijven

Deze film is toch wel anders dan de andere, mede natuurlijk door het geheimzinnige gat in de muur, en de manier hoe er gecommuniceerd werd met het draadje en het uiteinde daarvan.

De stem vond ik er niet bij passen en was eigenlijk wel jammer, maar toch heeft dit alles wel een mysterie dat je de film goed blijft volgen. ( ook al word vrij snel duidelijk natuurlijk dat het allemaal uit de hand zal gaan lopen)

Er zijn niet echt veel special effects , maar t bloed wat je ziet is toch wel ranzig genoeg.

jammer dat de geschiedenis niet echt duidelijk word, het eind had ook we veel beter gekund, hierdoor is het net geen voldoende geworden.

Wat een zaadfilm, als je dit leuk moet vinden, film is gewoon vervelend.

Onverwacht interessante film. Nogal bizar maar origineel en bij vlagen spannend. Het hele basisprincipe is gewoon leuk, wordt natuurlijk niet uitgelegd maar ja, wie had daar bij het begin een plausibele uitleg voor verwacht?

wtf... just wtf

Walgelijke slechte film. Welke idioot verzint het om je lul in een gat van een muur te steken, om vervolgens gepijpt te worden door een alien. en die vieze balletjes elke keer aan dat touwtje. Leek op de zaadballen van een koe.

Een koe??

Had potentie om zeer bizar te zijn en daarnaast een goede horror, was er daadwerkelijk op een enge (zoals de cover), mysterieuze wijze gebruik gemaakt van het concept. Het heeft namelijk wel wat, een duister gat waarvan je niet weet wat er zich in- of aan de andere kant bevindt. Het matige acteerwerk was dan ook geen probleem geweest. Helaas valt deze juist extra op door de melodramatische inslag die de film neemt naarmate het einde nadert. De film lijkt tevens een nogal slap moraaltje naar voren te brengen, nog iets dat de film niet ten goede komt.

I get lonely here all by myself.

How about I help you make mobiles, and in return, all you have to do is spend time with me?

That's it?

That's it. Partners?

Uh, yeah, yeah, partners. If you had a hand, I'd shake it.

Er zijn zo van die films die je verstand te boven gaan. Die je achterlaten met een “wat-in-godsnaam-heb-ik-nu-eigenlijk-gezien” gevoel. Zo van die lugubere, totaal geschifte en surrealistische films. Films waarna je zegt “Dit is niet te overtreffen qua bizarheid”. En dan is er “Deep Dark”. Te bizar voor woorden. Zo surrealistisch en onwerkelijk. Er wordt dan wel weer een aloud concept gebruikt. Het is namelijk de zoveelste case-studie over een individu die een bepaald doel nastreeft en daarvoor alles overheeft om het te bereiken. Een soort “3 wensen”-principe met het bijkomende vervelende boemerangeffect. Het keert terug en smakt recht in je face.

Hermann Haig (Sean McGrath) is een kunstenaar die pogingen onderneemt om moderne, hedendaagse kunst te creëren. Dit lukt echter niet bijster goed en zijn creaties (mobielen waaraan allerhand gerecycleerde afval hangt) worden dan ook niet enthousiast onthaald. Desalniettemin is hij van oordeel dat hij het talent heeft en er iets subtiels ontbreekt om van zijn kunstwerken ware publiekstrekkers te maken. Ten einde raad vraagt hij een oom voor raad, die hem prompt een appartement verhuurt zodanig dat hij daar, afgezonderd van de buitenwereld, inspiratie kan opdoen. Een soort bezinningsoord om in staat te zijn om dat diep gewortelde talent naar boven te halen. Spijtig genoeg blijft dat diepgewortelde talent zitten waar het al die tijd al zat, tot ongenoegen en wanhoop van Hermann. Het moment dat hij het bijltje erbij wil neerleggen, ontdekt hij een gat in de muur. En tot zijn verbazing begint er iemand met hem te communiceren. Eerst via draadje waaraan een berichtje is bevestigd. Naderhand spreekt het gat in de muur Hermann aan met een sensuele vrouwenstem. En langzamerhand helpt het verschijnsel Hermann met de creatie van kunstobjecten.

Het is nogal moeilijk om deze film te koppelen aan een welbepaald genre. Echt horror kan je het niet noemen. Er is de openingsscène die voor sommigen al choquerend kan zijn. En de ontknoping heeft ook een verrassing of twee in petto. Maar echt eng of angstaanjagend werd het zelden. Het werkte eerder op mijn lachspieren. Komedie is het echter ook niet helemaal. Of je moet leedvermaak al zien als iets humoristisch. Fantasy is het nu ook weer niet. Net zoals in “Her” is er een onzichtbare entiteit die de hoofdrolspeler aanspreekt met een sensuele stem. Hier is het echter geen softwarepakket en is er toch enigszins iets fysieks te ontwaren. Namelijk dat mysterieus gat. Een gat dat een persoonlijkheid verbergt die smacht naar aandacht en intimiteit. En ja hoor, dan kan je je verwachten aan het onverwachte. Perverse humor zit er in ieder geval in. Laat ik het onroerend goed porno noemen.

Waar je zeker mee blijft zitten, zijn de vele onbeantwoorde vragen. Waar komt het fenomeen vandaan ? Heeft Hermann’s nonkel zijn succes hieraan te danken? En wat zijn in godsnaam die slijmerige objecten die Hermann verwerkt in zijn kunstwerken? Want om eerlijk te zijn, de mobielen die hij naderhand creëert, zien er toch nog altijd waardeloos uit. De uitwerking ervan op toeschouwers is echter redelijk ingrijpend. Het enige minpunt is de nogal langzame opbouw. Maar verder is dit een bizarre en vreemde film waar ik vol verwondering naar keek. Hou je dus van iets macabers en geschift waarbij je iemand langzaam ziet afglijden naar iets totaal waanzinnig, dan is dit de perfecte film voor je. Ik ben er echter zeker van dat ik nu op een andere manier een gat in een muur zal bekijken. Nooit gedacht dat dit zo opwindend zou kunnen zijn.

3*

tukkerstein schreef :

Inderdaad bizar, maar wel leuk en origineel. Mits iets meer spanning of griezelige uitwerking had de film meer kunnen scoren. 6/10

I.d.d, origineel en daarvoor 2**.

Voor de rest een draak van een film. Period!

Mmja, leuk idee inderdaad maar het kwam eigenlijk pas veel te laat op gang, en uiteindelijk valt het allemaal nog aardig vies tegen.

Wat een draak van een film. Enorm trage saaie bedoening.

Horrorfilm over een mislukte kunstenaar en een gat in de muur. Tsja maar nog niet zo slecht hoor. Beetje The Death Bed of Possession van Zulawski. Ook kwalitatief ergens daar tussen. Soms lijkt het een typisch gevalletje van afstudeerfilm aan de filmacademie, soms wordt het best intrigerend. Of een beetje vies.

Ik vond deze toch wel aardig hoor, film met een interessante premisse. In één keer uitgekeken, lukt me niet bij alle films.

Aparte horrorfilm met een uniek uitgangspunt, maar spijtig genoeg nogal kortzichtig uitgewerkt. Zeker wanneer de film wat melodramatische toetsen richting de finale indrukt, beginnen de inhoudelijke minpuntjes steeds meer op te vallen. Het heeft er alles mee te maken dat de toxische relatie tussen Sean McGrath en dat gat wel heel plots overgaat in een oprechte relatie. Michael Medaglia stond in voor zowel het schrijfwerk als de regie en weet op z'n minst een concept uit te kiezen dat ik nog niet eerder heb gezien, waardoor het allemaal gelukkig wel interessant opent. De kunstwereld wordt verder op een iets te eenvoudige, maar niettemin komische manier te kakken gezet. Had Medaglia iets minder ingezet op karikaturen, dan had het zomaar uitzonderlijk geslaagd kunnen zijn. De korte speelduur is bovendien een absolute plus en de film boeit met gemak, maar stelt teleur op zowel dramatisch als atmosferisch vlak. De spanning wordt simpelweg nergens opgevoerd en dat is uiteindelijk wel waar ik een horrorfilm voor kijk, maar er zijn slechtere varianten binnen deze soort.

Bizarre film, jammer dat eigenlijk alles slecht tot matig was.

Script is te voorspelbaar, was enkel verrast door welke richting de film uiteindelijk naar toe ging. Namelijk geen enkele richting. Eigenlijk vreselijk saai, en ook te tam.

1,5 ster voor het originele uitgangspunt