Deep Dark (2015)

I get lonely here all by myself.

How about I help you make mobiles, and in return, all you have to do is spend time with me?

That's it?

That's it. Partners?

Uh, yeah, yeah, partners. If you had a hand, I'd shake it.

Er zijn zo van die films die je verstand te boven gaan. Die je achterlaten met een “wat-in-godsnaam-heb-ik-nu-eigenlijk-gezien” gevoel. Zo van die lugubere, totaal geschifte en surrealistische films. Films waarna je zegt “Dit is niet te overtreffen qua bizarheid”. En dan is er “Deep Dark”. Te bizar voor woorden. Zo surrealistisch en onwerkelijk. Er wordt dan wel weer een aloud concept gebruikt. Het is namelijk de zoveelste case-studie over een individu die een bepaald doel nastreeft en daarvoor alles overheeft om het te bereiken. Een soort “3 wensen”-principe met het bijkomende vervelende boemerangeffect. Het keert terug en smakt recht in je face.

Hermann Haig (Sean McGrath) is een kunstenaar die pogingen onderneemt om moderne, hedendaagse kunst te creëren. Dit lukt echter niet bijster goed en zijn creaties (mobielen waaraan allerhand gerecycleerde afval hangt) worden dan ook niet enthousiast onthaald. Desalniettemin is hij van oordeel dat hij het talent heeft en er iets subtiels ontbreekt om van zijn kunstwerken ware publiekstrekkers te maken. Ten einde raad vraagt hij een oom voor raad, die hem prompt een appartement verhuurt zodanig dat hij daar, afgezonderd van de buitenwereld, inspiratie kan opdoen. Een soort bezinningsoord om in staat te zijn om dat diep gewortelde talent naar boven te halen. Spijtig genoeg blijft dat diepgewortelde talent zitten waar het al die tijd al zat, tot ongenoegen en wanhoop van Hermann. Het moment dat hij het bijltje erbij wil neerleggen, ontdekt hij een gat in de muur. En tot zijn verbazing begint er iemand met hem te communiceren. Eerst via draadje waaraan een berichtje is bevestigd. Naderhand spreekt het gat in de muur Hermann aan met een sensuele vrouwenstem. En langzamerhand helpt het verschijnsel Hermann met de creatie van kunstobjecten.

Het is nogal moeilijk om deze film te koppelen aan een welbepaald genre. Echt horror kan je het niet noemen. Er is de openingsscène die voor sommigen al choquerend kan zijn. En de ontknoping heeft ook een verrassing of twee in petto. Maar echt eng of angstaanjagend werd het zelden. Het werkte eerder op mijn lachspieren. Komedie is het echter ook niet helemaal. Of je moet leedvermaak al zien als iets humoristisch. Fantasy is het nu ook weer niet. Net zoals in “Her” is er een onzichtbare entiteit die de hoofdrolspeler aanspreekt met een sensuele stem. Hier is het echter geen softwarepakket en is er toch enigszins iets fysieks te ontwaren. Namelijk dat mysterieus gat. Een gat dat een persoonlijkheid verbergt die smacht naar aandacht en intimiteit. En ja hoor, dan kan je je verwachten aan het onverwachte. Perverse humor zit er in ieder geval in. Laat ik het onroerend goed porno noemen.

Waar je zeker mee blijft zitten, zijn de vele onbeantwoorde vragen. Waar komt het fenomeen vandaan ? Heeft Hermann’s nonkel zijn succes hieraan te danken? En wat zijn in godsnaam die slijmerige objecten die Hermann verwerkt in zijn kunstwerken? Want om eerlijk te zijn, de mobielen die hij naderhand creëert, zien er toch nog altijd waardeloos uit. De uitwerking ervan op toeschouwers is echter redelijk ingrijpend. Het enige minpunt is de nogal langzame opbouw. Maar verder is dit een bizarre en vreemde film waar ik vol verwondering naar keek. Hou je dus van iets macabers en geschift waarbij je iemand langzaam ziet afglijden naar iets totaal waanzinnig, dan is dit de perfecte film voor je. Ik ben er echter zeker van dat ik nu op een andere manier een gat in een muur zal bekijken. Nooit gedacht dat dit zo opwindend zou kunnen zijn.

3*

Horrorfilm over een mislukte kunstenaar en een gat in de muur. Tsja maar nog niet zo slecht hoor. Beetje The Death Bed of Possession van Zulawski. Ook kwalitatief ergens daar tussen. Soms lijkt het een typisch gevalletje van afstudeerfilm aan de filmacademie, soms wordt het best intrigerend. Of een beetje vies.

Aparte horrorfilm met een uniek uitgangspunt, maar spijtig genoeg nogal kortzichtig uitgewerkt. Zeker wanneer de film wat melodramatische toetsen richting de finale indrukt, beginnen de inhoudelijke minpuntjes steeds meer op te vallen. Het heeft er alles mee te maken dat de toxische relatie tussen Sean McGrath en dat gat wel heel plots overgaat in een oprechte relatie. Michael Medaglia stond in voor zowel het schrijfwerk als de regie en weet op z'n minst een concept uit te kiezen dat ik nog niet eerder heb gezien, waardoor het allemaal gelukkig wel interessant opent. De kunstwereld wordt verder op een iets te eenvoudige, maar niettemin komische manier te kakken gezet. Had Medaglia iets minder ingezet op karikaturen, dan had het zomaar uitzonderlijk geslaagd kunnen zijn. De korte speelduur is bovendien een absolute plus en de film boeit met gemak, maar stelt teleur op zowel dramatisch als atmosferisch vlak. De spanning wordt simpelweg nergens opgevoerd en dat is uiteindelijk wel waar ik een horrorfilm voor kijk, maar er zijn slechtere varianten binnen deze soort.