Meningen

Naar de bestseller van Donna Tart, die ik niet heb gelezen, maar dat na het bekijken van de film wel overweeg. Om de rechten van het boek werd door de filmstudio's hevig gestreden. Warner Bros. Pictures won. Ik vermoed dat Warner dacht met de filmrechten een geheide oscarwinnaar binnen te hebben gehaald. Dat viel tegen.

De film werd niet goed ontvangen en was bepaald geen box-office hit. De veel gehoorde kritiek was dat de filmvertelling teveel sprongen in de tijd maakt en daardoor geen fijn onderdompel ritme heeft. Ook ontbreekt volgens sommigen de emotionele component. Ik zeg: wat een gezeik!

Het verhaal maakt inderdaad sprongen in de tijd. Heerlijk toch? Blijkbaar willen de meeste mensen een mooi afgeronde chronologische film zien in een eenvoudige vorm en natuurlijk met een gelukzalig einde. Het is niet de manier waarop ik een film wil beleven. Ik wil graag verrast worden.

De film vergt door het gerommel met de tijd gelukkig wat mild denkwerk. Bovendien genereert deze verteltechniek spanning omdat er losse eindjes in het verhaal verschijnen die even fijn plagerig een tijdje blijven hangen. Van die prettige onafgeronde segmenten waarvan de imprint gewoon lekker even onderhuids doorsuddert in afwachting van ontrafeling. Die dingen prikkelen op een prettige manier mijn nieuwsgierigheid. Ik hou van deze vorm van spanning.

De verteltrant van de film is een aangename. Met flashbacks. De film heeft daardoor een heerlijk ritme dat uitnodigt om je in onder te dompelen. Af en toe wat onrustig. Af en toe haperend. Af en toe traag. Doch altijd intrigerend en nieuwsgierig makend naar de volgende gebeurtenis in het verhaal. De volgende scène. De volgende ontwikkeling. Dat is geen saai ritme. Dat is het perfecte onderdompel ritme. Slechts mijn beleving natuurlijk.

The Goldfinch is een visueel mooie film. De cameravoering van Roger Deakins (True Grit (2010), Skyfall (2012)) tovert voortdurend mooie en roerende plaatje tevoorschijn die de gemoedstoestand van Theo grandioos reflecteren. And the Oscar goes to…Maar niet heus dus.

Fijn acteerwerk. Met name van Oakes Fegley als de jonge protagonist Theo en Finn Wolfhard als zijn beste vriend Boris. Ook Ansel Elgort als de volwassen Theo is uitstekend gecast. Zonder mimiek, met een stijve houding en natuurlijk geholpen door de camera, zet hij een prima lethargisch en ingetogen personage neer.

Theo is een jongen/man die kampt met gevoelens van rouw, verdriet, woede, liefde en onmachtig is om die gevoelens te tonen. De non-verbale manier waarop zowel Fegley als Elgort die verstilde gevoelens toch zichtbaar weten te maken, roept verrekte veel emotie op.

En dan zou de film volgens sommigen geen emotionele component bezitten? Onzin.

Het grote probleem met Goldstone is dat het verhaal niet heel bijzonder is. Een ander probleem met Goldstone is dat er amper enige spanning aanwezig is. Beetje vreemd voor een thriller.

Daarbij is het ook nog eens een trage film. Een trage film zonder goed verhaal en zonder spanning is gewoon niets meer dan een trage film. De traagheid heeft dan geen meerwaarde voor de beleving. Traag is dan vervelend. En dat gaat voor deze film op.

Het verhaal is tamelijk rechtlijnig en simpel. Erg zwart/wit. De good guys tegen de bad guys, waarbij meteen duidelijk is wie bij welke groep is ingedeeld. Om de illusie te geven dat het met de simpelheid van het verhaal wel meevalt zijn er nog wel wat halfslachtige pogingen om twijfel te zaaien over de goedhartigheid van de personages. Die pogingen komt niet echt overtuigend over. Te gemakkelijk. Het ligt er te dik op en benadrukt eigenlijk alleen maar dat het verhaaltje niet veel voorstelt.

De personages zijn of goed of slecht. Verder is er niets. Dat kan toch beter zou je zeggen. Het is toch geen aflevering van Bassie & Adriaan ofzo, waarin personages met een diepere laag ook niet bestaan. Nee, ik vond de clichématige weergave van de personages een storende factor.

Ok. Iets over de sfeer dan maar. Alle ingrediënten om een dreigende en broeierige sfeer te creëren zijn er. We bevinden ons immers in de bloedhete outback gevuld met vreemde rotsformaties, geïsoleerd liggende bewoonde bouwvallen en stugge inlanders. Toch lukt het niet om uit deze smeltkroes aan mogelijkheden iets van sfeervolle spanning te genereren.

Tot er opeens uit het niets een paar heel aardige scènes verschijnen met wat magisch realistische accenten. Sfeervol zelfs. Helaas is die lol is van korte duur. Hoewel fijn, bevinden de scènes zich te ver van het verhaal. Ze zijn er te weinig onderdeel van en buigen daardoor de rechtlijnigheid van de film niet om. Hoopvolle verwachting wordt zo in de kiem gesmoord.

Wel fraai camerawerk. Maar ja, als er gefilmd wordt in een magnifiek landschap, mag dat ook geen probleem zijn. Het verhaal is het echte probleem.

Saaie film!

Een film die zich in 1673 afspeelt en zijn inspiratie haalt uit de sinistere mythe van de golem. Zowel de setting als het idee van de golem spreken op voorhand tot de verbeelding. De setting maakt het waar.

De setting is een afgelegen dorp van houten hutten waar een joodse gemeenschap leeft. Ver van de bewoonde wereld leven zij daar in stilte en rust om de in Europa heersende jodenhaat te ontlopen. De film creëert er een fijne antieke sfeer met een vleugje mystiek die voortkomt uit de rituelen en gebruiken waar de cultuur van is doordrenkt. Een passende setting voor de constructie van een angstaanjagende golem.

De golem is helaas minder indrukwekkend uitgevallen dan de setting. De golem functioneert niet heel goed als dreigende factor. Hij is er opeens en mist daardoor allure. De kijker krijgt het bereidingsproces niet goed mee. De magische rituelen die nodig zijn voor de verwekking krijgen weinig aandacht. Ook geeft de film de kijker weinig tijd om de beweegredenen van de maakster van de golem (Hanna) goed te laten indringen. De emotionele component is gewoonweg te weinig ontwikkeld en dat slaat terug op de angstwekkendheid van de golem. Die is gering.

Veel tijd gaat op aan de reden voor het ontstaan van de golem, zijnde de strijd tegen de Joodse vijanden. Bloeddorstige Christenen bestormen het Joodse dorp en leiden af van het interessane Joodse dorpsleven vol tradities en rituelen. Het geringe budget verraadt zich daar enigszins. Van een echte strijd is nooit sprake. Geen indrukwekkende gevechtsscènes en geen indrukwekkend optreden van de golem. Ook de psychologische oorlogsvoering biedt geen compensatie. Eigenlijk is de strijd vrij saai.

Net als de film. The Golem is een film met een prachtige setting en een weinig meeslepend verhaal rondom een golem.

Der Golem, Wie Er in die Welt Kam uit 1920 behoort tot de klassieken van de Duitse expressionistische film. In vijf hoofdstukken vertelt regisseur en schrijver Paul Wegener een fantasievol en duister verhaal over de golem. De film brengt een Boheemse legende uit de 16e eeuw tot leven en voegt daar romantiek en horror aan toe. Alleen al de prachtige setting en decors maken het kijken naar de film de moeite waard.

Het acteerwerk is goed. Weliswaar domineren de overdreven expressieve gebaren en mimiek, maar er is ook terughoudendheid te zien. De golem zelf is opvallend stoïcijns aanwezig en is dreigend zonder opzichtig acteerwerk. De personages blijven oppervlakkig en hebben meer weg van karikaturen dan van echte mensen. Het is daarom dat de film nooit echt een onbehaaglijk gevoel teweeg brengt. De film is dan ook minder aangrijpend dan bijvoorbeeld Das Cabinet des Dr. Caligari (1920). Een film die me emotioneel meer deed.

De sterke punten zijn het verhaal en vooral de visuele pracht. Een verrukelijke setting met kleine straatjes en scheefstaande puien. Af en toe zweven er heel atmosferisch zelfs een paar mistflarden door het beeld. Erg mooi allemaal. Der Golem is gewoon een film om genietend naar te kijken.

Er klinkt zachte zoete muziek. De zon schijnt volop en werpt zijn stralen de steriel ogende villa in waarin Christian zich aan zijn middagsmaal zet en zijn hond Frank te eten geeft. Via een datingapp maakt Christian een afspraakje met de aantrekkelijke Sigrid. Na het eten laat hij zijn hond uit. ’s Avonds gaat Christian te bed, speelt nog even met Frank de hond en valt tevreden in slaap. De opening van de film is bijzonder verontrustend. Dat gevoel wordt niet allen veroorzaakt omdat Frank geen echte hond is maar een mens gehuld in hondenkostuum. Het verontrustende gevoel ontstaat vooral omdat je als kijker heel snel meegaat in de illusie dat Frank juist wel een echte hond is. Frank neemt een speelse en onderdanige houding aan en hijgt en blaft als een hond. De nonchalante vanzelfsprekendheid waarmee Christian hem als een echte hond behandelt, maakt de illusie af.

Regisseur en schrijver Viljar Bøe laat lange tijd in het midden hoe de relatie tussen Christian en Frank nu eigenlijk in elkaar steekt. Dat inzicht ervaart de kijker stapsgewijs vanaf de introductie van het personage Sigrid. Als frequent bezoekster van de villa verkrijgt zij steeds flarden informatie die de meekijkende kijker vervolgens ook verkrijgt. De film poogt een spanningsveld te creëren dat is gebaseerd op het verkennen van toelaatbare persoonlijke grenzen. De grenzen van Sigrid. Van Frank. Van Christian. Van de kijker. De film hanteert daarbij een zwartkomische ondertoon, die bevalt.

Het spanningsveld is in aanzet veelbelovend maar komt wat mij betreft niet helemaal tot ontplooiing. Als Sigrid samen met de kijker uiteindelijk de feiten leert kennen, buigt de film af van het rustige bevreemdende psychologische pad en vervlakt de sfeer. De film vervolgt zijn pad als oppervlakkige thriller. De eerste helft van de film is rijk aan ideeën en biedt veelbelovende spanningselementen. Het tweede deel is een stukje minder zwartkomisch, spannend en interessant. Bøe weet de onderhuidse spanning uit het eerste deel helaas niet door te zetten en de ideeën niet tot diepzinniger bloei te laten komen. De film eindigt dientengevolge jammer genoeg als een ordinaire thriller. Niet slecht hoor, maar het voelt gewoon een beetje gemakzuchtig.

Een bodyswap-komedie die veel weg heeft van de films die in de jaren 80 dezelfde komedievariant bedreven. Keanu Reeves in de rol van engel die de armlastige Ari (een rol van Aziz Ansari, de regisseur van de film) wil bijbrengen dat rijkdom niet alles is. Om dat aan te tonen neemt Ari de plaats in van de rijke Jeff (Seth Rogen). Zoals het een komedie betaamt, loopt het gewaagde experiment niet als gepland.

De film bewandelt geen opzienbarende wegen. Alles aan de film is gewoon solide. Het verhaal volgt de typische feelgood-wegen. Ansari regisseert degelijk zonder bijzondere stilistische finesses. Visueel en ritmisch niet spannend maar gewoon in orde. Het verhaal zwabbert een beetje. Het duurt een tijdje voor de personages hun plaats in de constellatie hebben gevonden. Als dat eenmaal is gelukt, is het meteen een stuk leuker.

Heel erg grappig is de film niet. Wel amusant. De grootste bijdrage aan de amusementswaarde wordt geleverd door het spelende ensemble. Reeves functioneert prima als engel die met een portie naïviteit de mens en de wereld beschouwt. Rogen en Ansari doen eigenlijk wat ze altijd doen. Dat voelt vertrouwd maar is ook amusant. Rogen speelt de zelfvoldane welgestelde burger terwijl Ansari optreedt als de sympathieke underdog die heen en weer wordt geslingerd tussen prachtige beloftes en morele lessen. Geen verrassende personages. Wel sympathiek.

Ansari’s officiële regiedebuut na zijn gecancelde film 'Being Mortal' (Stoute Bill Murray) is solide, amusant en heeft charme. Een onderhoudende film die met luchtigheid strooit en prettig wegkijkt. Het had van mij best wat pittiger en subversiever gemogen.

Laat ik (evenals andere gebruikers) vooropstellen dat The Good Girl geen komedie is. De film waarin Jennifer Aniston als het personage Justine teleurgesteld is in haar leven, in haar werk en in haar echtgenoot en een relatie begint met de depressieve jongeman Holden (Jake Gyllenhaal) is verre van humoristisch. The Good Girl is een dramatische karakterstudie. De sfeer die in de film hangt is rauw, donker en bijzonder mistroostig en weerspiegelt niet de luchtige romantische sfeer waarin sprookjes tot leven worden gebracht.

Hoofdpersonage Justine is niet per se een sympathiek karakter. Haar acties schieten nare gaten in de levens van anderen. Het tonen van berouw is haar vreemd. Op zich is het interessant om haar wegen te volgen maar van echte betrokkenheid bij het personage is geen sprake. The Good Girl is een vrij afstandelijk drama. De film van Miguel Arteta observeert gedrag en sympathiseert niet. De kijker zal die neiging vanwege de afstand tot het personage ook niet direct hebben. De rechtgeaarde liefhebber van de romantische komedie die per ongeluk in deze film is beland , zal de afstand niet welgevallig zijn. Helemaal niet als blijkt dat Justine's zoektocht naar liefde en geluk weinig met een romantische inborst heeft te maken en tamelijk kil wordt weergegeven.

Het verhaal speelt zich slechts af in een tijdsbestek van enkele weken en toont een aantal momentopnamen uit het leven van een gedesillusioneerde vrouw. Artera tovert geen kitscherige wereld om haar heen. Foute keuzes worden niet op een wonderbaarlijke manier hersteld. Foute keuzes hebben in deze film tragische gevolgen. Aangezien de zoektocht naar zingeving vanuit het realistische perspectief wordt getoond van een doorsnee vrouw die vrij lage eisen aan zichzelf stelt en behoorlijk egoïstisch is, zal de kijker tevreden zijn met het einde dat ook slechts een momentopname is.

Daniel Levy is de regisseur, is de producer, schreef het script en speelt de hoofdrol. Een behoorlijke egotrip die nog goed uitwerkt ook. De door Levy gespeelde protagonist Marc treedt weliswaar nadrukkelijk op de voorgrond, maar is een gevoelig persoon die met dusdanige tegenslag te maken krijgt dat hij gemakkelijk de sympathie van de kijker heeft. Levy portretteert zijn personage Marc overigens niet als iemand van onbesproken gedrag. In de loop van de film brokkelt zijn rouwende en meelijopwekkende façade enigszins af en moet hij met hulp van twee goede vrienden onder ogen zien dat er aan hem ook onaangename kantjes kleven.

Marc kan zich door het overlijden van zijn echtgenoot niet meer verschuilen achter de populariteit en het geldelijke vermogen van zijn man. De twee vrienden die hem in zijn periode van rouw bijstaan, confronteren hem met zijn lijdzaamheid en dat zorgt voor wat hindernissen in de vriendschap. Levy waakt daarbij voor extreem drama en vertelt het verhaal van Marc heel consequent met ingetogen flair en in een ingetogen tempo.

Omdat de thematiek rond rouwverwerking en zelfexpertise tamelijk zware thema’s zijn, is het prettig dat Levy ook luchtere momenten inbrengt. De luchtigheid helpt ook om aansluiting te houden bij de personages. Die zijn soms wat vermoeiend en moeilijk verteerbaar.

Good Grief is een solide film met momenten die tot overpeinzing aanzetten, met momenten die aangrijpend zijn, met luchtigheid en met aangenaam acteerwerk. Een prima tragikomedie dus.

De lijdensweg van een individu is altijd een dankbaar onderwerp voor een film. Het is altijd interessant en soms ook ontroerend om te zien hoe diep iemand zinkt, hoe strijdbaar iemand zich opstelt of hoe onmachtig iemand is om zich uit zijn depressieve omstandigheden te ontworstelen. De IJslandse regisseur en schrijver Dagur Kári slaagt er met The Good Heart in om de troosteloze en meelijwekkende levens van zijn beide protagonisten uitstekend te vangen. Hij doet dat door de karakterisering van zijn personages in te bedden in een minimalistisch welhaast verstikkend decor en door elke scène te voorzien van sober kleurgebruik.

De centrale plek in de film is een bar. Een prima plek voor de troostelozen. Een bar is immers uitermate geschikt om je zorgen weg te drinken. Een goede plek om een tijdje aan de wereldse verplichtingen te ontvluchten. Vanwege zijn hartfalen wordt de chagrijnige bareigenaar Jacques (Brian Cox) in het ziekenhuis opgenomen. Daar ontmoet hij de dakloze Lucas (Paul Dano), wiens zelfmoordpoging mislukt is. Aangezien Lucas noch een thuis, noch vrienden of familie heeft, besluit Jacques hem bij zich in huis te nemen. Terug in de bar, die tegelijkertijd het huis van Jacques is, ontstaat vervolgens een eigenaardige vriendschap tussen de twee.

Ondanks zijn somberte en wereldvreemde uitstraling weet Lucas steeds zijn goede hart te vinden. Door zijn inbreng wordt de deprimerende sfeer in de sjofele bar minder deprimerend. De verandering gebeurt zowel onverwacht als geleidelijk. Daarmee voorkomt Kári dat de kijker heel gemakkelijk emotioneel reageert op gebeurtenissen. De kijker wordt niet opeens geconfronteerd met overdreven positiviteit en verlichtende inzichten die hem onmiddelijk tot tranen toe roeren. De film zet de emotie veel subtieler in. Vaak gaat de emotie gepaard met een afleidende handeling of een brokje humor die de angel van de emotie wegnemen zodat de impact ervan eveneens niet erg uitgelaten is.

De bar die in beginsel een sombere en afgeleefde entourage vertegenwoordigt ontwikkelt zich steeds meer tot een lichte en wonderlijke omgeving waar mensen elkaar vinden. De ontwikkeling gaat gelijk op met de beweging die de gevoelswereld van de aanstichtende protagonisten maakt. De film laat die beweging in zijn personages en in zijn entourage duidelijk zien, maar handhaaft consequent zijn sobere kleurgebrujk en blijft ook consequent het minimalistische decor gebruiken. Interessant en iets om over na te denken, lijkt me.

Film die vertelt over een vrouw op leeftijd die na de dood van haar man tot de slotsom komt dat ze nieuwsgierig genoeg is om eens iets nieuws te proberen. Daarbij gaat het niet om het ontwikkelen van een nieuwe hobby. Daarbij gaat het om het hebben van goede seks en een orgasme. Beide heeft ze in al die jaren niet gekregen.

Emma Thompson is de vrouw die goede seks wil. Daryl McCormack is de callboy die het haar moet geven. Veel tijd wordt besteed aan dialoog. Luchtig maar vaak met een serieuze ondertoon. Daartussendoor is ruimte voor intieme momenten tussen Thompson en haar jaren jongere tegenspeler. Thompson laat zich zelfs behoorlijk bloot zien. Het naakt is functioneel, zoals dat zo mooi heet. De film gebruikt het naakt om een boodschap over te brengen. Ieder lichaam is op een bepaalde manier mooi en je mag daarom trots zijn op je lichaam. Een ander statement is dat seksuele ontplooiing niet leeftijdgebonden is. Dat klinkt zoetig en soft en is het soms ook wel een beetje, maar meestal eigenlijk helemaal niet.

Regisseur Sophie Hyde benadert het thema en de personages met veel voorzichtigheid en empathie. Parallel aan de voortschrijdend onbevangen wordende intieme scènes, wordt ook de toon van de gesprekken onbevangener. Zo ervaart de kijker gedurende de film steeds meer over het personage Thompson en het personage McCormack. Intimiteit heeft in deze film niet alleen betrekking op het vlees maar ook op de geest.

De toon waarop dat allemaal gebeurt is luchtig en humorvol. In het laatste halve uur verliest de film zijn naturelle inhoud een beetje als bepaalde dramatische conventies in de film worden geplaatst die er wat mij betreft niet in thuis horen. Aldus eindigt de film helaas met van die opgelegde feelgood-momenten. Dat voelde erg krampachtig en onnodig. Maar ondanks die zwakkere momenten is de film het bekijken zeker waard.

Sterk acteerwerk van Thompson en McCormack. Thompson weet in haar karakter de balans tussen neurose en zelfbewustzijn goed gestalte te geven en maakt van haar personage een veelzijdig persoon. Het samenspel met de talentvolle Ierse acteur Daryl McCormack levert prachtige scènes op die afwisselend ongemakkelijk, speels en teder aanvoelen. Good Luck to Yoy, Leo Grande ziet inhoudelijk en uitvoerend af van theatraal gedoe en houdt het vooral kleine en naturel. Het voelde goed om deelgenoot te zijn van de belevingswereld van de beide protagonisten. Prima film.

Een slonzig uitziende en merkwaardig geklede man betreedt een restaurant en zegt uit een dystopische toekomst te komen. Een toekomst waarin de hele wereld wordt geregeerd door kunstmatige intelligentie. Het is een spannend en sprankelend begin van de film die in eerste instantie de kant op lijkt te gaan van een sciencefictionachtige actiefilm maar zich al snel ontpopt als een vervelende satire die zich manifesteert in een dun science fiction jasje. Een satire over het gevaar van digitale technologieën nota bene. Hoe origineel.

Good Luck, Have Fun, Don't Die is behalve een satire een slaapverwekkende film. Dat de leden van generatie Z oftewel de Z-ombiegeneratie hun blik niet langer dan een seconde van het scherm van hun smartphone kunnen afwenden en blind zijn voor de echte wereld is een ironische constatering die jaren geleden al werd gedaan. In plaats van te zoeken naar originaliteit stelt de film zaken aan de orde die waarschijnlijk waar zijn maar die al zo vaak aan de orde zijn geweest. Je weet wel. Trendy thematiek als: vervreemding van elkaar, verlies van concentratie- en denkvermogen en versterking van sociopathische neigingen. Ook de constatering dat de samenleving de komende decennia radicaal zal veranderen is geen spectaculair inzicht.

Wat met name stoort is niet eens de kritiek op zich. De ergernis geldt veel meer het omhullende verhalende jasje waarin de thematiek ligt opgeborgen. Dat zit gewoon niet lekker. Ook al is een film niet scherp of origineel in zijn satirische commentaar, dan nog kun je in het beste geval als kijker plezier beleven aan het verhaal. In dit geval de avonturen van een groepje mensen dat een queeste onderneemt om de opkomst van kunstmatige intelligentie in de kiem te smoren. Helaas zijn de avonturen niet bijster interessant. Het verhaal verloopt rommelig, is absurd op een niet leuke manier en is niet spannend.

Het beste deel van de film blijkt achteraf het spetterende beginstuk te zijn gewest waarin Sam Rockwell een heerlijke monoloog afsteekt en de fijne dynamiek in het restaurant hoop biedt op veel meer van dergelijke fraaie scènes. Valse hoop.

Onder het mom van een klein onschuldig experiment, installeren twee jongens camera’s en andere elektronica in het huis van hun buurman. Ze willen hem bang maken. Hem doen geloven dat het in zijn huis spookt. In de ogen van de jongens is Harold Grainger een slechte oude man, die zijn vrouw slaat en dieren mishandelt. En dan is er nog de afgesloten kelder waar de oude man urenlang in verdwijnt. Heel verdacht. Genoeg redenen om de voyeuristische exercitie te rechtvaardigen.

De film is in beginsel spannend. Twee dingen zijn daarvoor verantwoordelijk. Allereerst is daar de prangende vraag wat de oude man urenlang in de kelder uitvoert. Wat houdt hij daar verborgen? Het tweede spannende element ligt bij de jongens. Die zijn al snel niet meer tevreden met een passieve rol, maar bemoeien zich actiever met het leven van de buurman. Ze verleggen hun grenzen. De vraag is natuurlijk tot hoever de grenzen worden opgerekt. En de vervolgvraag is dan weer of die rekbaarheid niet ontspoort met alle (on)voorziene gevolgen vandien.

De basissituatie is ok. De bezetting ook. Met name James Caan die als Harold Grainger een ondoorzichtige en naargeestige figuur speelt, genereert met zijn aanwezigheid een onheilspellende sfeer. Hij wekt de indruk veel meer te zijn dan een onschuldige oude man zonder dat daar hele significante bewijsvoering aan ten grondslag ligt. De kijker is in dubio. Is Caan nu wel of niet een slinkse snoodaard? Een aardig gegeven dat spanning veroorzaakt. Toch laat de uitwerking van deze spannende constellatie hier en daar te wensen over.

Al veel te vroeg is duidelijk hoe de afloop van de film er in grote lijnen uit zal gaan zien. Verrassende ontwikkelingen zijn er amper. Zo werken de vele flashbacks met inkijkjes in het verleden van Caan niet heel constructief. Door al veel te vroeg zijn ware aard van hem te laten zien, wordt een groot stuk van de spanning weggeslagen. Andere manco’s zijn de vele toevalligheden die plaatsvinden. Toevalligheden die complexe ontwikkelingen vermijden en een gemakkelijke voortgang van het verhaal bevorderen, maar de plausibiliteit en de inleving geweld aandoen. Een jammerlijke keuze.

The Good Neighbor heeft een spannende aanloop maar slaagt er niet in de spanning op niveau te houden. Daarvoor zijn de ontwikkelingen niet verrassend genoeg. The Good Neighbor is deels een degelijke film maar ook deels een gemakzuchtige film. Krappe voldoende.

Met Good on Paper krijgt Iliza Shlesinger de kans om haar talenten als stand-up comedian met een hoofdrol uit te buiten. Zo'n kans gaat wel eens goed. Er zijn genoeg voorbeelden van comedians die op het toneel lieten zien over de benodigde timing en het benodigde komische talent te beschikken en vervolgens diezelfde talenten succesvol voor de camera etaleerden.

Ik ken Shlesinger niet. Dat wil zeggen niet als komisch talent. Ik zag haar in Pieces of a Woman (2020) voorbij komen. Mij staat daarin geen komische scène bij waarin zij excelleerde. Maar goed, daar is het ook de film niet naar. Dan biedt Good on Paper betere mogelijkheden. Met name omdat Shlesinger behalve als actrice ook als producent en als scriptschrijver aan de film heeft meegewerkt en dus artistieke invloed achter de schermen heeft uitgeoefend.

Het plot klinkt best aangenaam. Shlesinger speelt een stand-up comedian die maar niet aan de bak komt in de filmwereld. Haar personage is vol zelftwijfel, heeft een grote mond en is niet bijzonder sympathiek. Zo’n personage kan best amusant zijn. Komische mogelijkheden genoeg. Ik vond het filmische samenzijn met Shlesinger echter bepaald niet meevallen. Ik vond haar personage behoorlijk vermoeiend. Ze kreeg me ook niet aan het lachen.

Iets leuker is het verhaaltje waarin zij een man ontmoet die welhaast mr. Perfect lijkt te zijn. Uiteraard schuilen achter de façade allerlei geheimen, die gedurende het verloop aan het licht komen. Echt grappig is het verhaaltje niet. Enigszins verstrooiend is het wel. Het idee dat een man zich beter voordoet dan hij in werkelijkheid is, biedt komisch en dramatisch perspectief. Het duurt alleen zo lang voordat de film dit thema eindelijk eens grondig oppakt en benut.

De kijker wordt steeds afgeleid door weer zo’n slecht in het verhaal geïntegreerd en nooit grappig optreden van Shlesinger in een stand-up act of door een ander vervelend zijplotje. De film wisselt veel van brandpunt. Dat voorziet het verhaal van een springerig karakter en zorgt voor onrust. Die techniek werkt prima in een stand-up optreden. Die techniek werkt niet in een film. Althans niet in deze film.

Misschien dat ik nog over die springerige structuur heen kon stappen, als er wat te lachen viel. Om deze film valt helaas amper te lachen. De aanzetjes in een dialoog of in een situatie zijn in het algemeen nog wel leuk. De punchlines zijn dat echter nooit.

A Good Person is een film die draait om mensen. A Good Person is een film die draait om verlies, zielenpijn en verslaving. Er wordt wat afgeleden. Er wordt wat afgerouwd en spijt betoond. Er wordt vergetelheid gezocht. Er wordt beschuldigd. Toch is niemand in de film per se schuldig. Iedereen in de film is in de kern een goed mens. Het is alleen dat het lot sommigen niet goed gezind is geweest. Het is alleen dat de invulling van een tweede kans een enorme vertwijfelde worsteling is om het leven weer op te pakken, om het goed te doen, om niet weer dezelfde fouten te maken, om te vergeven.

De film laat heel indringend zien dat een vreselijke gebeurtenis een groot effect heeft op de levens van vele mensen. Dat opeens niets in de wereld meer is zoals het eens was. Dat het ook nooit meer zo wordt. Een wond heelt misschien oppervlakkig maar blijft altijd in de herinnering schemeren. In A Good Person vechten de personages vooral tegen hun eigen demonen. Tegen hun eigen leugens. Hun eigen schuldgevoel. Hun eigen onmacht.

Het is niet zo dat regisseur en schrijver Zach Braff een heel origineel verhaal heeft bedacht en verfilmd. De film barst van de clichés. Maar het lukt hem wel om heel aangrijpend mensen op het geestelijke dieptepunt in hun bestaan te tonen. De film is soms wat erg op de traan, maar ondanks die duidelijke zinspeling op de traan verscheen de bekende brok toch af en toe succesvol in mijn keel. Dat Braff acteurs als Morgan Freeman en Florence Pugh tot zijn beschikking heeft, helpt natuurlijk.

A Good Person is een ontroerende film die sprankjes hoop opwerpt, weer de bodem inslaat en weer opwerpt. Een film die zowel neerslachtig als hoopvol van toon is. De balans is een film lang stabiel, maar glijdt wat mij betreft aan het eind enigszins weg als de film net iets teveel voor de kijker invult.

Goodbye June vertelt van een familiedrama dat zich ten tijde van de kerstperiode afspeelt. Is Goodbye June een kerstfilm? Niet per se. Het kerst-aspect is meer een kwestie van sfeer dan van werkelijk belang. In een film die zich rondom de kerst afspeelt, is het niet moeilijk om het verhaal met sentiment te kruiden, vermoed ik. Dat zal de reden zijn. Voor het feitelijke verhaal doet het er amper toe in welke periode het zich afspeelt. Goodbye June had zich evengoed in de midzomerse periode kunnen afspelen. De willekeur geldt ook voor de locatie van het gebeuren. Dat is ergens in Engeland. Je hoort het aan de spraak en ziet het aan een pubbezoek. Maar ook het geografische gegeven heeft amper betekenis. Voor het feitelijke verhaal doet het er niet toe. Het verhaal is een universeel verhaal dat zich op elk moment op elke plek in de wereld kan afspelen.

Het niet erg opzienbarende scenario is van de hand van Joe Anders. Geen bekende scenarist en geen scenario waar de filmproducenten voor in de rij staan, dacht ik af en toe tijdens het kijken. Merkwaardig dat zo’n weinig spectaculair verhaal verfilmd wordt. Merkwaardig dat de film beschikt over een spectaculaire cast. Merkwaardig dat deze middelmatige film het regiedebuut is van Kate Winslet. Na afloop las ik dat Joe Anders de zoon is van Kate Winslet en had ik een aha-erlebnis.

Goodbye June is geen goede film. De personages zijn nietszeggend of schromelijk overtrokken. Het verhaal is niet erg interessant, staat oppervlakkig stil bij spanningsvelden en stuitert daar vervolgens simpelweg overheen. Familiale kift die jarenlang voor onmin zorgt, wordt gemakkelijk overwonnen. En dan is er nog het sentiment dat tot in de verste uithoeken van het verhaal wordt opgezocht en kitscherig tevoorschijn komt. De kijker moet en zal ontroerd raken. In mijn geval lukte dat niet. Ik hield het zonder enige inspanning droog.

Hoewel van de acteurs niet gigantisch veel wordt gevraagd, zorgen ze er wel voor dat de personages soms net echte mensen zijn. En dat is knap gezien de weinig uitdagende tekening van de karakters. Niet iedereen is trouwen goed bezig. Ik vond Toni Collette en Andrea Riseborough weinig inspirerende acteerprestaties afleveren. De acteerprestaties van de andere castleden leveren af en toe een sterk dramatisch moment op, die de film het aankijken waard maakt. Maar goed, het prominente ensemble kan uiteindelijk ook niet verhullen dat de film inhoudelijk maar weinig heeft te bieden en gewoon geen goede film is.

In Man Push Cart (2005) en Chop Shop (2007) vertelde regisseur en schrijver Ramin Bahranis van protagonisten die probeerden het eigendomsrecht te verkrijgen van een voertuig dat voor mobiliteit en voor het levensonderhoud moest gaan zorgen. In Goodbye Solo heeft het personage Solo die stap reeds gezet. Hij is taxichauffeur en eigenaar van zijn eigen auto. De materiële basis voor een succesrijk leven in de verenigde Staten is reeds voorhanden voor deze Afrikaanse gastarbeider. Nu duiken andere problemen op.

Hoofdpersonage Solo heeft een gezin, een sociaal netwerk, een inkomen, een wereld gevonden waarin hij volgens de wetten van het kapitalisme gelukkig zou moeten zijn. Maar ja, dat is Solo natuurlijk niet. Zijn leven bestaat uit verplichtingen. Hij voelt zich niet vrij. In een scène loopt Solo bepakt met zware boodschappentassen in een omhooglopende straat. Het is alsof hij het leven in de stad, dat zich op de achtergrond afspeelt, ontstijgt. Hij is even vrij van de kleine criminele netwerken waaraan hij zijdelings is verbonden. Hij is even vrij van het gezinsleven met zijn verplichtingen. Hij is even vrij van zijn werk. Hij is even los van alles, ware het niet voor die zware boodschappentassen waarmee hij loopt te zeulen. De metafoor is duidelijk.

Op een bepaald moment is Willie Nelson kort te horen op de autoradio. Een stukje nostalgie naar vroegere tijden. Een tijd waarin de vrijheid misschien een vanzelfsprekender en gemakkelijker te bereiken toestand was. Andere muziek overheerst echter. Gangsta Rap is overal hoorbaar. Op straat. Op de radio. Bij ieder tankstation. Het is een teken aan de wand. De Amerikaanse droom is niet voor iedereen weggelegd. Niet voor een Afrikaanse gastarbeider die zijn droom wil volgen en steward in een passagiersvliegtuig wil worden. Ramin Bahranis laat het blanke Amerika in zijn film op de achtergrond flink spoken. Bevoorrecht, bevooroordeeld, maar wel steeds op afstand. Een dreiging die in de periferie van het verhaal steeds aanwezig is zonder een duidelijk gezicht te krijgen.

Goodbye Solo is stilistisch een mooie film. Heel mooi zijn de kleine intermissies tijdens de taxiritjes. Solo recht van voren gefilmd door de voorruit. Achter hem onscherp zichtbaar de passagier. Een beetje interactie. Kleine verhaaltjes ontstaan. Kleine momentjes die losstaan van de hoofdlijn en die verder ook geen vervolg krijgen. Ze beperken zich tot dat specifieke moment in de taxi. Erg leuk.

Fijn acteerwerk van Souleyman Sy Savane als Solo en Red West als William, een norse, zwijgzame, depressieve oudere man met een verleden waar we niet veel over te weten komen. Solo probeert het, heeft tot op zekere hoogte succes, maar ziet de meeste van zijn opportunistische pogingen stranden op een muur van onwil. Interessant personage, die William. Net als Solo trouwens. Verhaal, personages, stijl. Allemaal dik in orde. Fijne film.

Leuke familiefilm over monsters die per ongeluk ontsnappen uit de boeken waarin zij figureren. In een onstuimige jacht door de stad proberen de schrijver en een stel tieners om de monsters onschadelijk te maken.

De film is niet gericht op volwassenen. Dat blijkt ook wel. De nauwelijks aanwezige horror is erg voorzichtig en de monsters zijn misschien ietsjes angstaanjagend, maar niet echt doodeng. De uitzondering geldt de "dummy", maar dat kan een persoonlijke kwestie zijn. Buikspreekpoppen zijn gewoon eng.

De film heeft vaart. Van verveling is geen sprake. De personages denderen leuk mee op de vaart van de film. Het zijn eendimensionale en gemakkelijk te omarmen karakters. Prima, want In de film draait het eigenlijk alleen om het visuele spektakel.

Aan de animatie hapert hier en daar wel wat, maar dat is niet heel ergerlijk. De monsters zijn desondanks indrukwekkend en realistisch genoeg.

Hoewel "Goosebumps" licht verteerbaar is, viel de humor tegen. Die is er amper. Het predikaat 'komedie' is dan ook erg overdreven.

De voortekens waren goed. De bezetting is met Miles Teller, Anya Taylor-Joy en Sigourney Weaver prominent ingevuld. De regisseur is niemand minder dan Scott Derrickson die met Sinister (2012) en The Black Phone (2021) een paar goede horrorfilms maakte. En tenslotte is daar het script dat van de Black List werd geplukt. Een lijst met daarop scripts die schreeuwen om eindelijk eens verfilmd te worden. Al die dingen intrigeren. Hoewel de film niet helemaal brengt wat ik ervan verwachtte, is het verhaal an sich helemaal niet oninteressant.
Het verhaal maakt nieuwsgierig. Er is een kloof die een mysterie herbergt. Er zijn twee bewakers die moeten voorkomen dat het geheimzinnige dat de kloof herbergt, niet ontsnapt. Voordat de kijker deelgenoot wordt van de aard van het mysterie is de film al een tijd onderweg. De film besteedt vooral aandacht aan de twee bewakers die over allerhande wapens beschikken en beiden aan weerskanten van de honderden meters brede kloof zijn gehuisvest in een praktisch ingerichte hut. De een Amerikaan (Teller). De ander een afgevaardigde namens Rusland (Taylor-Joy).
De twee communiceren wat met schrijfplankjes en vinden elkaar na verloop van tijd wel aardig. De interactie tussen Teller en Taylor-Joy is leuk om te volgen. Het lijkt er warempel zelfs even op dat ik mij in een romantische komedie bevindt. Dat duurt even maar op den duur breken horror, sci-fi en mysterie prominenter door. De film heeft veel van alles. De film kent spannende momenten, maar ook momenten die een vleugje ergernis opwekken. Zo duurde de periode van animositeit tussen beide protagonisten me iets te lang en werd het einde enigszins gemakkelijk en niet erg overtuigend afgeraffeld. Schitterende setting trouwens. De inzet van de computer die de setting digitaal verlevendigde, vond ik dan weer minder schitterend. Wel ok, maar geen staande ovatie waardig.
Het fijnste onderdeel van de film vindt in de kloof plaats. Als het mysterie eenmaal aan de kijker wordt onthuld, dan zien we dat Derrickson zijn fantastische talent voor het creëren van horror niet is verleerd. De ontrafeling van het mysterie en de horror die daarbij vrijkomt, hadden wat mij betreft langer mogen duren. De romantische komedie had korter gekund. The Gorge is prima vermaak, maar verdeelt alle genres die in de film langskomen niet helemaal recht evenredig. Dat wringt soms een beetje.

Losjes gebaseerd op een memorabele avond vol poëzie, vertelsels en onbegrijpelijk geblaat aan het meer van Genève waar een bezoek van Percy en Mary Shelley aan Lord Byron uitmondde in het ontstaan van de literaire fenomenen 'gentleman vampier' en het monster van Frankenstein. Om dat stukje geschiedenis uit de mêlee van beeld- en dialogische impressies te filteren, valt overigens niet mee. Het hielp zeer dat ik al op de hoogte was van dit stukje literaire geschiedenis.

Een vreemde film. Een bizarre film. Een moeilijk te vatten film. Lastig om heel duidelijk te zijn in het oordeel. Het is geen goede film. Het is geen slechte film. Het is ook geen hele vermakelijke film. Nou ja, althans niet over de gehele linie.

De film is moeilijk te volgen. Droom en werkelijkheid wisselen elkaar af. De personages laven zich aan alcohol en verdovende middelen. Hun gewaarwordingen zijn obscuur en onbetrouwbaar. Dat zien we terug op het filmdoek. Chaotische taferelen spelen zich er op af. De personages vluchten voor hun innerlijke angsten die in hun met narcotica geïmpregneerde hoofden werkelijkheid worden. Inbeelding of niet? Schilderijen en beelden komen tot leven. Het zijn fantastische hallucinaties die de personages achtervolgen en bedreigen. Er is veel geren en gedraaf. Er is veel gegil en gekerm. Er is veel ongrijpbare dialoog. Veel kleur ook. En natuurlijk veel bizarre shots en kleine intermezzo’s, die ogenschijnlijk los staan van de hoofdlijn (welke lijn eigenlijk?) en de boel nog meer verwarren en de kijker definitief beroven van het laatste stukje vaste grond onder de voeten.

Ladies and Gentlemen, meet Ken Russel!

Het probleem met de film is dat het in de enorme chaos en ontreddering onmogelijk is om uit te maken wat er eigenlijk gebeurt. Vooral erg leuk voor acteurs als Richardson, Byrne en Sands, die zich zichtbaar heerlijk en waarschijnlijk stevig improviserend kunnen uitleven in gekte en waanzin. Het lijkt mij trouwens ook wel eens lekker om dat ongestraft te kunnen doen.

Enkele duistere scènes en een enkel begrijpelijk dialoogje zijn redelijk te plaatsen in een verstandelijk kader. Verder is het gewoon een kwestie van ‘laat maar gebeuren, want elke inspanning om er iets weldoordachts van te maken is tevergeefs’.

Idiotie ten top. Soms leuk. Soms strontvervelend. Soms fascinerend. Soms oersaai.

Er zijn zaken die zo gewoon zijn dat je je de wereld niet meer kunt voorstellen zonder die zaken.

Het vrouwenkiesrecht is daar een voorbeeld van. In Nederland bestaat dat recht vanaf 1919. In Zwitserland werd het algemene kiesrecht pas in 1971 ingesteld. De vraag waarom dat recht in Zwitserland zolang op zich liet wachten is een intrigerende. Helaas is het een vraag waarop deze film het antwoord schuldig blijft.

Anders dan in Suffragette (2015), waar het historische perspectief veel ruimte krijgt, kiest regisseur Petra Biondina Volpe voor een persoonlijker verhaal. Van de turbulentie uit de jaren 60 is in de film, behoudens wat korte nieuwsflitsen, niet veel te bespeuren.

De film geeft een inkijkje in een landelijk Zwitsers dorp en laat het bij doorgesijpelde inzichten die bij sommige vrouwelijke bewoners van het dorp tot bloei komen.

De vrouwen in de film uiten zich niet door heftige gewelddadige conflicten uit te lokken, maar zoeken het in kleine opstandige gedragsveranderingen. Geen stenengooien, maar passief verzet. Het brave verzet levert incidenteel wat humoristisch vertier op als de vrouwen steeds meer rechten opeisen en de mannelijke bevolking daar erg van in de war raakt.

De personages hebben weinig diepgang. De mannen hebben ouderwetse denkbeelden. Ze zijn het hoofd van het gezin en hun woord is wet. Ze zijn simpel uitgewerkt en (bijna) zonder uitzondering onsympathiek.

In de vrouwen zit meer kleur. Hun aandeel in de film is groter. Hun personages staan meer op de voorgrond. Toch blijft zelfs hoofdpersonage Nora een vlakke persoonlijkheid. Zij verandert van een gelukkige huisvrouw zonder eigen mening opeens in een weldenkende vrouw die zich afvraagt of zij het wel zo goed heeft. Zonder duidelijke motivering, ontpopt zij zich tot het boegbeeld van verzet in het dorp.

De film is onderhoudend en sympathiek, maar ook erg braaf. Er ontbreekt vuur in de beelden en psychologisch inzicht in de personages. De thematiek leent zich voor meer bijtende spot en scherpere confrontaties. De immer aanwezige huiselijke sfeer kon ik tegen het eind niet meer zo goed verteren.

Een sympathieke film die heel luchtig en knus de kijker een kijkje gunt in een Zwitsers dorp waar het verzet tegen een achterhaald wereldbeeld het dorp even in beroering brengt.

Leuke feelgood. Meer niet.

De film van regisseur Guan Hu speelt zich af in een Chinees stadje in de Gobiwoestijn. Een stadje dat in de aanloop naar de Olympische Spelen van 2008 een prestigieuze transformatie ondergaat. De meeste bewoners zijn vertrokken en de huizen staan leeg om plaats te maken voor industriële bebouwing. Het stadje is verworden tot een vervallen oord dat een mistroostige sfeer oproept. Bij hun vertrek hebben de meeste bewoners hun honden achtergelaten die door het stadje zijn gaan zwerven, zich hebben vermenigvuldigd en nu een ware plaag vormen.

Evenals de honden die werden achtergelaten, zwerven de achtergebleven bewoners door de verlaten stad. Een stad met vervallen huizenblokken. Een stad met gebrandmerkte façaden gereed om gesloopt te worden. Een stad die de bewoners geen zeker bestaan meer kan bieden. Dat honden een belangrijke rol in de film spelen, spreekt eigenlijk vanzelf. Niet alleen als metafoor voor het lot van de achtergeblevenen en verdrevenen. Ook in andere zin spelen ze een rol in de film. Ze zijn een plaag en verstoren de menselijke gang der dingen. Al in het begin van de film maakt de film dat duidelijk in een prachtige scène waarin de honden een busongeluk veroorzaken.

Gouzhen is een drama over mensen en plaatsen die niet meeprofiteren van de economische groei en bloei in China. Over de mensen die achterblijven en een onzekere toekomst in het vooruitzicht hebben. Over mensen die noodgedwongen hun thuis moeten opgeven en daarmee een stuk van hun identiteit kwijt dreigen te raken. Lang (Eddie Peng) is zo’n persoon. Zijn huis is gemarkeerd ten teken dat het moet worden afgebroken. Tot het zover is helpt hij mee met het vangen van de honden.

Toekomstperspectief is er amper. Lang en de personages om hem heen maken niet de indruk klaar te zijn voor een toekomst. Het desolate, geruïneerde stadslandschap dat ze soms bijna slaapwandelend betreden is een mooie metafoor voor de lethargie die bezit van hen heeft genomen. De film vertelt subtiel van het leed en pakt in dramatische zin niet groot uit. Lang is een man die weinig spreekt. Zijn gezicht spreekt echter boekdelen. Ook zijn er kleine uitbarstingen of kleine gebaren die het stoïcijnse stilzwijgen af en toe doorbreken. Om verder te kunnen moeten de sporen van het oude leven worden afgeworpen. Dat is moelilijk maar er is hoop. Heel treffend ligt die hoop besloten in een hond. Een zwarte hond die als zeer gevaarlijk te boek staat, wekt zijn fascinatie en lijkt hem aan te sporen afscheid van het oude bestaan te nemen.

In de loop van de film lijkt de omringende Gobiwoestijn verder op te rukken. Het is alsof het stadje zijn identiteit prijsgeeft en onderdeel wordt van de onherbergzame kale vlakte. Wordt opgeslokt. Het is een ontluisterend beeld. Tamelijk uitzichtloos. De sfeer van mistroostigheid wordt er bepaald niet door opgeheven. Guan Hu kiest een passend decor om een verhaal te vertellen over mensen die simpelweg worden opgeslokt door omwentelingen van politieke, economische en culturele aard. Een passend decor om een verhaal te vertellen over mensen die alle richting kwijt zijn en even doelloos door het landschap zwerven als de honden.

Gouzhen is een prachtig drama. Een drama met mooie beelden en fijn acteerwerk van Eddie Peng. De setting in een desolate omgeving intrigeert en weerspiegelt heel fraai de zielenroerselen van de personages in het algemeen en die van Lang in het bijzonder. Ik was onder de indruk.

In deze kleine film, geschreven en geregisseerd door Jim Strouse, speelt John Cusack een brave gezagsgetrouwe conservatieveling met de naam Stanley wiens vrouw in Irak vecht voor vrede en veiligheid en dergelijke. Op het eerste gezicht is hij een wat onbeduidend mannetje met zijn bril en zijn verkrampte lichaamshouding. Een uiterlijk dat goed past bij de wat sneue rol die hij als thuisblijver vervult. Stanley zorgt thuis in de veilige omgeving van een suburb voor de kinderen. Stanley schaamt zich voor zijn rol. Liever was hij uitgezonden geweest, maar dat is onmogelijk want hij is afgekeurd. Hij ervaart de situatie als onnatuurlijk en ongemakkelijk en die onuitgesproken gevoelens voeden zijn frustratie.

Een interessant personage, die Stanley. Een personage dat nog interessanter wordt als hij slecht nieuws te verteren krijgt. Immers, Grace is gone. Geschokt en verbijsterd realiseert hij zich dat hij die afgrijselijke boodschap aan zijn twee dochters moet vertellen. In de eerste momenten van de film was de kijker al duidelijk geworden dat praten over gevoelens niet de sterkste kant is van Stanley. De relatie met zijn dochters is niet liefdeloos maar wel afstandelijk, gecontroleerd en wars van elke vorm van spontaniteit. Stanley kan het wellicht zwaarste gesprek dat hij ooit met zijn dochters zal moeten voeren emotioneel niet aan. Tijdwinst in de vorm van een roadtrip naar een pretpatk lijkt voorlopig de beste optie.

De verhaallijn rondom de emotioneel beladen roadtrip met een zekere maar ook gevreesde afloop bepaalt het verdere aanzien van de film. Een verhaallijn waarin relatief weinig gebeurt, maar ook een verhaallijn die garant staat voor een prachtige, intieme en roerende roadmovie. De titulaire Grace en de oorlog tegen terror dienen als klassieke MacGuffins en voorzien de roadtrip van perspectief. Het aanschouwen van de film wordt tegen die achtergrond een zeer realistische alsook emotioneel aangrijpende ervaring.

Grace is Gone is een schitterende film met een schitterende hoofdpersoon. Cusack is in vorm en speelt de emotioneel verdoofde Stanley fantastisch. Hij is Stanley die wordt gedwongen om na te denken over oude politieke standpunten en over zijn vastgeroeste en welhaast harteloze kijk op de opvoeding van zijn dochters en over zijn starre omgang met gevoelens. In deze film gaat het om rouwverwerking, om loslaten, om de herontdekking van emoties en het tonen van liefde. De film laat het allemaal zien en doet dat op een rustige, uiterst fijngevoelige en ontroerende manier.

Zeer fijne film.

Film in de found footage stijl. Dat betekent veel geschud met de camera, gekraak in de geluidslijnen en interferentie in de beelden. Het gebruikelijke feest. Desondanks weet de film een redelijk mysterieuze en beklemmende sfeer neer te zetten.

Het verhaaltje stelt weinig voor. De griezelige sfeer in combinatie met een paar goed getimede schrikeffecten zorgen ervoor dat de aandacht niet verflauwt.

De personages schreeuwen hard en zijn inhoudelijk niet interessant. Van enige sympathie in hun richting is geen sprake. Het acteerwerk is trouwens niet best en zorgde soms zelfs voor een onbedoeld lachstuipje.

De sfx zijn zeker voor low budget berippen heel behoorlijk. De buitenaardse wezens waar het allemaal om draait, bewegen wat cartoonesk, maar zien er vreemd en buitenaards genoeg uit. Leuk gedaan.

Geen slechte film, maar ook niet iets waar je van in grote jubelstemming komt of nog lang over napraat.

Een ongeïnspireerde slasher die zich afspeelt op een standaard campus met standaard studentjes en dan ook nog eens niet onderscheidend en spectaculair is in het slashen. Een film zonder verrassingen.

Ook een film zonder enige spanningsopbouw en een film vol met scènes die los van het verhaal staan. Dat laatste is heel eigenaardig. Het is eigenaardig dat bepaalde gebeurtenissen in een scène geen opvolging krijgen of niet gelinkt zijn aan iets dat verderop in de film gebeurt, maar zomaar verbindingsloos bestaan. Ik vind dat slordig. Men schept een verwachting die vervolgens niet wordt ingelost. Wat is het nut van een scène die iets prijsgeeft over een personage zonder dat er in het verloop van de film iets mee gedaan wordt, vraag ik mij dan af. Verbinding geeft wat ronding aan de personages en kweekt emotionele betrokkenheid bij de kijker. Dat werkt zelfs in een film uit dit genre. Is hier dus niet aan de orde. Het oogt allemaal zo rommelig, zo zonder plan en zo onaf.

Net als de kills. Evenals de filmische inhoud zijn de kills zonder verrassingselementen. Ze zijn erg ongeïnspireerd uitgewerkt en bovendien slecht in beeld gebracht. Een slasher onwaardig.

Nee, ik werd hier niet warm van.

Al na een paar minuten werd ik getroffen door een phénomène de déjà vu. En dat bleek terecht, want La Gran Seducción is een remake van de leuke Canadese productie The Grand Seduction (2013) dat op zijn beurt weer een remake is van La Grande Séduction (2003). Ook uit Canada. De film uit 2003 niet gezien. De film uit 2013 wel gezien en heel positief beoordeeld. Waarschijnlijk was die beoordeling minder positief uitgevallen als ik het origineel uit 2003 eerder had bekeken. Die beredenering gaat in ieder geval op voor deze Mexicaanse remake, die eigenlijk niets toevoegt aan de film uit 2013 en zodoende erg tegenviel.

Op zich een solide productie. Leuke setting. Leuke acteurs. Leuk verhaal. Maar niks origineels. Voor de kijker die niet het juk meetorst van een van de eerdere producties, zal de film een hele plezierige beleving opleveren. La Gran Seducción biedt humor, drama en een obligaat feelgood-einde. Ik heb me er niet erg mee vermaakt. Voor de kijker die een van beide eerdere producties al kent, is La Gran Seducción een overbodige film. Eindconclusie: solide film maar had niet gemaakt hoeven worden.

Een onschuldige violist (Pierre Richard) wordt voor een gewiekste spion aangezien. Hij wordt door diverse rivaliserende Franse geheime diensten geschaduwd en afgeluisterd. Het leuke is uiteraard dat hij van niets weet en dus niets in de gaten heeft. Heerlijk. Een onschuldige doorsnee burger wordt als meesterspion aangezien. En dat alleen omdat hij op het vliegveld opviel vanwege het dragen van een bruine en een zwarte schoen. Klinkt dat onzinnig? Dat klopt helemaal. Het is onzinnig maar erg leuk.

Pierre Richard verleent zijn personage een brok vriendelijke naïviteit en natuurlijke onschuld. Erg leuk om te zien hoe de echte spionnen, die achter iedere zin die Richard uitspreekt en iedere beweging die hij maakt een achterliggende boodschap vermoeden en geen grip krijgen op de onwetende Richard. Des te langer Richard de surveillance negeert (waarvan hij niet weet dat die bestaat) en zijn gewone ding doet, des te overtuigder raken de profs dat zij te maken hebben met een ongelooflijk slimme spion. Richard is ongrijpbaar in zijn onschuld. Een hilarisch voorbeeld van die ongrijpbaarheid en van de frustratie die dat oplevert is af te lezen aan de reactie van het hoofd van de geheime dienst die erg wanhopig reageert als hij wordt geïnformeerd over de laatste activiteiten van Richard die argeloos een stukje gaat roeien: "He's throwing bread to the ducks? Oh, my God!" Maar dan in het Frans natuurlijk...

Een sukkelig persoon te midden van clichés over de geheime dienst waarbij de personages van de geheime diensten weliswaar enigszins komisch aangezet maar toch als 'serieus' worden neergezet. De contradictie met het sullige gedrag van Richard werkt geweldig grappig. De film bestaat uit een aaneenrijging van banaliteiten die door de geheime diensten vooral niet als banaal worden geïnterpreteerd. Het maakt niet uit of Richard door een vergissing opeens zeepbellen blaast, worstelt met een doedelzak of gewoon de eendjes voert. Hij wordt als een briljante geheim agent beschouwd. De acties van Richard zijn op zich al grappig. De confrontatie tussen twee perspectieven maken de acties nog leuker. Le Grand Blond avec une Chausure Noire is een heerlijke komedie.

The point is there's a gulf in this country; an ever-widening abyss between the people who have stuff, and the people who don't have shit. It's like this big hole in the ground, as big as the fucking Grand Canyon.

Aldus de cynische filmproducent Davis, verdienstelijk gespeeld door Steve Martin. Davis produceert gewelddadige actiefilms en beschouwt zich met het creëren van zijn kaskrakende pulpfilms als een kunstenaar. Davis is een van de bijzondere personages die deze ensemblefilm bevolken. De film volgt een aantal mensen wier levens elkaar beïnvloeden. Sommigen kennen elkaar. Anderen ontmoeten elkaar. Op een of andere manier zijn ze onderling verbonden of raken onderling verbonden.

Aan de hand van het doen en laten van deze bijzondere personages schetst regisseur en schrijver Lawrence Kasdan een portret van Los Angeles. Een roerige stad waar in de nacht de politiehelikopter over de donkere straten van de onrustige wijken vliegt en overdag de nieuwshelikopter van de lokale omroep de luisteraar informeert over filevorming en politieachtervolgingen.

De film toont mensen die in Los Angeles wonen. Mensen die in diverse situaties met geweld en de keerzijden van het stadse leven worden geconfronteerd. Mensen die twijfelen aan de zekerheid van hun bestaan. Mensen die geloven dat op elk moment een geweldsdaad, een onrecht of een aardbeving ervoor kan zorgen dat ze alles in hun leven kwijt raken. Het zijn deze mensen die elkaar in de film vinden. Veel belevenissen. Veel verhalen die elkaar raken. Grappig, ontroerend, menselijk.

Los Angeles is een roerige stad. Een wonderlijke stad. Een hardvochtige stad, maar ook een stad die zijn naam eer aandoet en niet blind is voor de noden van de mensen die nog hoop hebben. Toeval is soms geen toeval. Je hoeft alleen maar te luisteren om een brokje wijsheid te ontvangen. City of Angels. Stad van Engelen. Ze duiken zomaar op. Als bedelaar. Als dakloze. Als toevallige passant. Ze delen hun wijsheid met het luisterend oor van de barmhartigen, de verdraagzamen, de edelmoedigen, de hoopvollen.

Grand Canyon is een film die soms op de rand van zoetsappigheid balanceert maar die lijn niet overschrijdt. Grand Canyon is een aangenaam sprookje. Een realistisch en hoopvol sprookje. Grand Canyon is een film waarin de volgende dialoog tussen twee personages die een hoop spannende toevalligheden hebben meegemaakt, zoetsappig lijkt, maar het niet is. “So what do you think? I think it’s not all bad”. Mooi toch? Grand Canyon is een fijne film.

Bijzonder aardig drama over een eigenzinnige grootmoeder op pad met haar kleindochter.

Film die goed gevuld is met humor. Genoeg humor om prettig in balans te zijn met de dramatische ondertoon van het verhaal.

De film is een soort van mini-roadtrip, geboren uit de noodzaak om geld te collecteren om de abortus van de kleindochter te kunnen bekostigen. De film bestaat uit een zestal hoofdstukjes met elk een eigen thema die meestentijds relateren aan een stukje uit het vroegere leven van grandma.

Het is een confronterende ronde langs oude bekenden en oude geheimen. Een trip die het verleden van grandma steeds verder blootlegt. Onderweg ontmoeten we oud zeer en komen er wat lijken uit de kast.

Sommige situaties zijn triest. Andere hilarisch. Het is af en toe pijnlijk. Het is af en toe grappig.

Zelfs de trieste hoofdstukjes en momenten bevatten gelukkig humor. De film glijdt daardoor niet af naar een sfeer van depressie en zwaarmoedigheid, maar behoudt immer een graad van luchtigheid. Prettig.

Tijdens de trip valt het formidabele spel van Tomlin steeds meer op. Zij speelt de rol van de grootmoeder fantastisch. Het heerlijke defensieve cynisme van grootmoeder dat zich uit in scherpe oneliners en asociaal gedrag met daaronder (nauwelijks zichtbaar) een hele gevoelige laag, wordt door haar fantastisch vertolkt.

Grappig en hartverwarmend.

Deze film over drie vrienden die per ongeluk de geesten van een minderjarige pyromaan, een bijlmoordenares en een verkrachter doen ontwaken en door hen worden geterroriseerd is schitterende old school horror. Ontploffende gloeilampen, onheilspellende telefoontjes, vreemde geluiden en bizarre verschijningen. Daaronder een sinistere score van piano en viool. De film zit goed en strak in elkaar.

De speciale effecten zijn goed. Op voorhand had ik daar niet veel vertrouwen in, gezien het matige budget. Ben op dat vlak niet teleurgesteld. Prima sfeer ook. Lekker duister en verontrustend. Een sfeer die een film lang blijft hangen en gelukkig niet al te rigoureus wordt onderbroken door teveel luchthartigheid in de vorm van grappige acties of oneliners. Die dingen worden met mate en met ingetogenheid ingezet.

Helaas deugt niet alles. Het verhaal is wat simpel en vergt niet veel hersencapaciteit. Maar het loopt lekker door en genereert een prettige spookachtige spanning. De echte teleurstelling zit ‘m in de rolbezetting. De acteurs zijn gewoon niet goed. Flets en houterig worstelen zij zich door de film. Daar had regisseur Mike Mendez wel iets strakker op mogen zitten. Misschien was het ook wel onbegonnen werk. Het deed in ieder geval een beetje afbreuk aan de leuke rest van de film.

The Gravedancers heeft dus wat gebreken, maar voorop staat dat de film een erg fijne en sfeervolle old school horror is.

Deze film hoort volgens de aanduiding hierboven thuis in het genre drama en dat is heel terecht. Het is een en al treurnis dat de klok slaat. De sombere beelden, de kille setting, de zoekende personages en onnozele gebeurtenissen stralen een grote mate aan droefgeestigheid uit. De vrolijkheid is in eerste instantie ver weg. De trieste aanblik van de stad en de omstandigheden waarin de personages verkeren vormen een treurig stemmende eenheid. Het leed en de kilheid worden nog eens flink benadrukt door het trage tempo waarin de film voorbij trekt. Nee, als kijker heb je het eveneens niet gemakkelijk.

Van de personages komt geen lachje af. Ze volharden. Ze proberen. Ze bieden weerstand. Ze trotseren de harde feiten die het leven hun toewerpt. Vaak tevergeefs. Veel meer keus dan meevaren op de onverbiddelijke golven van het bestaan is er meestal niet. Het is logisch dat er niet gelachen wordt. Er is ook geen aanleiding voor.

Gelukkig is de beleving voor de kijker al snel minder zwaar. Na de gewenning aan de eerste harde en treurige laag, worden andere laagjes zichtbaar die de film tot een meer opwekkende vertoning maakt. Onder de personages en de gebeurtenissen, valt opeens een soort vrolijk stemmend absurdisme op. Die absurde onderlaag gaat naarmate je beter in het verhaal zit en je de verhaallijntjes begrijpelijker kunt combineren, steeds meer de boventoon voeren. Het absurdisme neemt niet de plaats in van de treurnis en de dramatiek, maar is wel onmiskenbaar en nadrukkelijk aanwezig. Er ontstaat meer balans tussen tragiek en vermaak door deze subtiele vorm van humor die bewust onbewust wordt opgeroepen. Noem het galgenhumor of leedvermaak of wat dan ook. Het werkt, het is heel geslaagd en bovendien erg leuk.

Goeie score ook. Kaal en jazzy. De muziek pompt een extra stoot treurigheid en verslagenheid in de film. Ja, als de beelden het al niet deden, dan doet de muziek het wel. Aan de treurigheid valt echt niet te ontsnappen. Aan de subtielere humor gelukkig ook niet.