Meningen

Bijzonder slecht deze verzameling van horrorfilmpjes. ABCs of Death 2 heeft slechts twee filmpjes die mij hebben kunnen bekoren. De rest is simpelweg te amateuristisch voor woorden en van echt angstaanjagende beelden is ook bijna geen sprake. De effecten zijn soms om van te huilen. Er loopt ook geen rode draad door de verhaaltjes. Ik had graag een verband gezien. Dit zijn gewoon enkel filmpjes die in een groot geheel zijn gegooid. Ik noem alleen de twee die ik mij konden bekoren omdat het wel duidelijk is hoe ik over de rest denk.

M is for Masticate is veruit de leukste van alle filmpjes. De slow motion geeft een extra laag aan het geheel. Je hebt geen idee wat de bedoeling van alles is totdat alles met normale snelheid beweegt. Bizar filmpje met een komisch tintje. Erg originele insteek, deze steekt met kop en schouders boven de rest uit.

O is for Ochlocracy mag zeker ook nog wel genoemd worden. Ditmaal ook een originele insteek en dat levert een bovengemiddeld filmpje op. Regisseur Hajime Ohata bekijkt zombies van een hele andere kant en dat is interessant om te zien. Alleen vind ik het voor een Japanse regisseur net allemaal wat te tam en niet grafisch genoeg.

De ster die ik deze film geef gaat volledig naar M is for Masticate en O is for Ochlocracy. De enige twee filmpjes waarbij ik het idee heb dat er moeite is gedaan om een resultaat af te leveren. De rest is bijna een marteling. Gelukkig zijn er in ieder geval twee die ik leuk vind dus heb ik deze film niet voor niets gezien. Ik zal overwegen om de ABCs of Death te kijken, maar dan zal ik eerst wat moed moeten gaan verzamelen.

1*

Bizarre en absoluut gestoorde documentaire. Dit is verreweg de meest schokkende docu die ik ooit heb gezien. Regisseurs Joshua Oppenheimer Christine Cynn laten namelijk dingen zien die het verstand te boven gaan. Dingen die je eigenlijk, ook al weet je dat ze waar zijn, niet kan geloven. The Act of Killing laat een grote indruk achter. Dit komt voornamelijk door het feit dat Oppenheimer en Cynn er voor gekozen hebben om leden van de voormalige doodseskaders het woord te geven. Zeker een origineel uitgangspunt maar dat maakt de film er niet veel beter op. Integendeel, het kan op heel veel afschuw rekenen. The Act of Killing brengt aan het licht waar bijna niemand vanaf weet. Het zal ongetwijfeld erg vaag blijven. Een ding staat vast: er zijn heel veel onschuldige burgers gemarteld en vermoord.

The Act of Killing is op momenten surrealistisch en abstract. Het voelt soms dromerig aan. De zweverige scènes duren te lang en vergt iets teveel van mij als kijker. Combineer hiermee de informatie die je opdoet naarmate de film vordert en je krijgt een onwerkelijk stuk cinema voorgeschoteld. Heel "down to earth" zijn dan de reconstructies van de moordenaars die ver weg staan van de zweverige scènes. Jammer dat de focus heel erg ligt op de moordenaars en er niemand aan het woord gelaten wordt die onderzoek heeft gedaan naar de gruwelijke gebeurtenissen. Het is namelijk onmogelijk om sympathie te krijgen met deze moordenaars, en dan moet je twee uur naar die hoofden kijken. De balans is dus een beetje ver te zoeken. De docu heeft niet echt een duidelijke opbouw dus je bent regelmatig de draad kwijt. Een duidelijk doel heeft de film eigenlijk ook niet, behalve het laten zien van gruwelijke taferelen.

Deze docu heeft een grote indruk op mij achtergelaten. Dit is zowel positief als negatief. Het ergste van alles is het feit dat deze mannen nooit vervolgd zullen worden en hun afpers praktijken onbelemmerd blijven. Een van de belangrijkste dingen die ik geleerd heb is dat het woord "held" een hele andere betekenis heeft in Indonesië. Staat eigenlijk gelijk aan moordenaar. Oppenheimer en Cynne hebben in ieder geval belangrijk werk afgeleverd: de wereld kennis laten maken met de systematische moordpartijen in 1965-66 in Indonesië. En uiteraard mag ook het aandeel van de overheid, het leger en de paramilitaire organisatie Pancasila Youth ook nooit vergeten worden.

3,5*

Adaptation. is een prachtige film die van begin tot eind weet te fascineren. Spike Jonze laat wederom zien uit welk hout hij gesneden is. Ook met onder andere Being John Malkovich laat hij zien dat hij een meester is met dit soort films. uiteraard een drama maar er zijn ook genoeg momenten die een lach op je gezicht toveren. Het leven van Charlie Kaufman wordt goed onder de loep genomen en je komt een hoop over hem te weten. Het mag duidelijk zijn dat hij autistisch verdrag vertoont, sociaal gezien is hij een wrak. Jonze laat op een hele interessante manier Kaufman's leven zien, en dat van de mensen om hem heen. Prachtig om die dikke grens te zien tussen de fantasieën (vaak seksueel) van Kaufman en de werkelijkheid. Charlie beseft allemaal heel goed wat echt en nep is. De overgang van realiteit naar fantasie en vice versa zorgt voor een uitstekend stukje cinema. Het is ook briljant om de conversaties tussen Charlie en Donald te zien, de zelfverzekerde alter ego van Charlie. Dit zorgt voor hele interessante schouwspelen en geeft de film meer inhoud. Charlie vergelijkt zich continu met zijn verzinsel. Donald zorgt ook voor het nodige stukje komedie, zeker een heel groot pluspunt.

Nicholas Cage speelt magistraal als de bijzondere man genaamd Charlie Kaufman. Cage laat weer eens dat hij een A acteur is, hij heeft heel wat films op zijn naam staan waarin hij een sleutelrol heeft gespeeld. Cage is simpelweg Kaufman. Hij heeft de gave om helemaal op te gaan in zijn rol. Na enige tijd heb je niet eens meer door dat Kaufman door iemand gespeeld wordt. Het komt allemaal heel geloofwaardig over, een perfecte cast van Spike Jonze. Meryl Streep speelt weer heel goed, zoals altijd. Streep speelt een ander type persoon dan Cage maar is net zo interessant. Chris Cooper speelt ook bijzonder goed. Op zijn minst gezegd is John Laroche een heel apart persoon, Cooper weet dat goed in te vullen. Jammer alleen dat zijn personage op een gegeven moment alle sympathie en interesse verliest. Leuk rolletje van Brian Cox als de man genaamd Mckee die een meester is in het schrijven van boeken en Kaufman ook nog wat te leren heeft.

Adaptation. is prachtige film die van begin tot eind interesseert. Cage speelt meesterlijk en de rest van de cast doet zeker niet voor hem onder. Het verhaal is prachtig en fascinerend. Spike Jonze heeft mij helemaal overtuigd van zijn vaardigheid in het maken van geniale films. Het was erg leuk om in Adaptation. de set te zien van Being John Malkovich en een kijkje op de set te nemen. Geniaal als Charlie Kaufman zijn hand opsteekt naar John Cusack en deze hem dan volledig negeert. Ook leuk om John Malkovich instructies te zien geven aan figuranten en medespelers. De echte beelden zijn een leuke bonus.

4*

Afflicted is een leuke thriller/horror film die iets interessants weet te doen met vampieren. De regisseurs Derek Lee en Cliff Prowse weten iets verfrissend te brengen in een uitgemolken genre. Des te groter is het compliment voor deze twee heren als je kijkt naar het camerawerk dat simpelweg uniek is te noemen. Het "first person" camerawerk is fris, snel en geeft je een echt actiegevoel. De film deed me denken aan de videogame Prototype. Gelukkig dat de twee heren dit "first person" element er hebben ingegooid, anders zou het waarschijnlijk toch een middelmatig thriller/horror zijn geweest. De "first person" hoek is zeker interessant om te zien in de "achtervolgingsscène", het voelt alsof je zelf in de film zit.

Afflicted heeft een simpel maar effectief verhaaltje. Het duurt enigszins voordat de film op gang komt maar het is nergens saai. De twee heren gaan een wereldreis van een jaar maken en zo zie je interessante beelden van Parijs en Italië. Inclusief de smalle, donkere steegjes waar er genoeg van zijn in die Italiaanse stadjes. De transformatie van Derek is simpelweg subliem te noemen, vooral als je kijkt naar het beperkte budget. Er is heel veel gedaan met het beschikbare budget, echt klasse om te zien wat je met wat geld en veel creativiteit kan doen.

Afflicted is een aangename verrassing in een zee van mislukte projecten. Op het eerste gezicht lijkt het niets maar laat je niet misleiden, het is een prima thriller/horror. De filmduur is trouwens ook precies goed, je hebt namelijk nergens het gevoel dat de film afremt. Leuk stukje extra film trouwens tussen de aftiteling door.

3*

Leslie Nielsen's gouden eeuw om het zo maar te zeggen (jaren 80/90). Airplane! is een zeer vermakelijke film die menig depressief mens zal opvrolijken en een glimlach op het gezicht zal toveren. Bijna 1,5 uur dikke lol met deze film.

Na deze film gezien te hebben besef ik dat andere films en series veel materiaal hebben gebruikt van Airplane! Het blijft een genot om Leslie Nielsen met zijn serieuze hoofd de kijkers aan het lachen te zien maken. Sommige grappen zijn zo heerlijk droog dat je moet uitkijken dat je geen uitdrogingsverschijnselen krijgt! De acteurs die naast Leslie Nielsen spelen vervullen hun rol goed, dezelfde droogheid zorgt ervoor dat iedere acteur in de film onnozel overkomt, zoals het hoort.

Rust in vrede Leslie, je wordt zeer gemist door een massa aan fans. Die immers serieuze blik van jou, een paar hilarische quotes erdoor heen gooiend die ons laten snateren van het lachen, je bent een monument voor komedie geworden Les! 4 sterren voor deze unieke en one of a kind film!

Aku no Kyôten is het eerste werk dat ik gezien heb van het oeuvre van Takashi Miike. Ik kan zeggen dat ik redelijk onder de indruk ben. Takashi drukt duidelijk zijn unieke en bizarre stempel op zijn werk, dat mag duidelijk zijn. Want we krijgen genoeg te zien: symbolisme, complexe persoonlijkheden en expliciet geweld. Ik hoor van veel mensen dat Aku no Kyôten het minder "gekke" werk is van Takashi, er wacht dus nog veel meer gestoordheid.

Het nummer "Mack the Knife" dat in deze versie (wat een hoop zangers hebben dit nummer gezongen zeg!) gezongen wordt door Bertolt Brecht drukt meteen zijn stempel op de film. Perfecte keuze voor een soundtrack als je het mij vraagt. Het heeft namelijk veel te maken met het verhaal, en nog belangrijker: het hoofdpersonage. Het verhaal kabbelt redelijk voort. Eigenlijk gebeurt er bar weinig in het begin maar je interesse blijft gewekt. Het onderwerp "examenfraude" is een slimme afleiding voor het daadwerkelijke verhaal. De symboliek omtrent Noorse mythologie is fascinerend en geeft de film wat meer mysterie.

Ik moet eerlijk zeggen dat het geweld mij in zekere zin een beetje geschokt heeft. Vooral door de continue ophoping van zinloos geweld. Onschuldige levens worden zonder blikken of blozen verpulvert. Schattige meisjes die smeken om te worden gespaard en dan koelbloedig met een jachtgeweer worden afgeschoten als vee.En ik maar denken dat ik zoveel gewend was. Persoonlijk vind ik de film hierdoor inboeten omdat de focus teveel op het grafische/visuele ligt. De karakter waar het omdraait wordt niet goed uitgediept. Zijn motieven zijn absoluut niet duidelijk. Dat hoeft uiteraard niet alleen had ik het gevoel dat het bij deze film geen slecht idee zou zijn geweest. Een reden voor het gedrag van de leraar, hoe onbelangrijk die reden heeft mogen zijn, zou het geweld nog deels kunnen rechtvaardigen. Ik heb trouwens mijn bedenkingen over Hideaki Itô, ik kan nou niet goed beslissen of ik hem heel goed of juist vrij slecht vind acteren. Persoonlijk ga ik voor het laatste want het komt allemaal te gespeeld over. Het lijkt mij een acteur die alles teveel volgens het boekje wil doen en zijn eigen draai er niet aan wil geven. Een paar scenes kwamen er zo "raar" uit te zien, ondermaats. Hideaki is helaas een miscast.

Alles bij elkaar opgeteld is Aku no Kyôten een prima film die nergens verveelt. De zeer grafische scenes volgepropt met geweld blijven je bij. Jammer dat het karakter niet goed uitgediept is, dat zou deze film zeker goed hebben gedaan. Het nummer Mack the Knife en het stukje Noorse mythologie geven de film wat unieks. Takashi zal je in ieder geval niet snel verwarren met een andere regisseur. Ik kijk uit naar meer werk uit zijn oeuvre.

3,5*

Inspiratieloos geheel. Ridley Scott probeert met veel pijn en moeite een interessant verhaal te vertellen in het Alien universum. Dat is hem na Aliens helaas niet meer gelukt. Alien: Covenant voelt vooral aan als een gebrek aan respect voor de Alien franchise. Uiteraard is het aan de Ridley Scott om te doen en laten wat hij ermee wilt maar ik denk dat veel Alien fans van het eerste uur dit zien als een hele slappe vertoning. De gore en effecten mogen er wel zijn. Dat is waar de film het voornamelijk van moet hebben. Over de filosofische stukken in de film kan gedebatteerd worden of het goed of slecht is, maar ik vind het vooral geen plek hebben in de Alien wereld.

Waar Prometheus nog een interessante invalshoek heeft wordt er met Covenant geprobeerd om daarop voort te borduren. Dit faalt hard. Een gebrek aan interessante personages doet de film ook deels de das om. Danny McBride vind ik nou helemaal niet van het kaliber wat deze film zou moeten hebben. Wel heb ik bewondering voor Michael Fassbender want die doet het fantastisch. Zijn personage mag dan wel de nodige gebreken hebben maar hijzelf doet het uitmuntend.

Het probleem met Prometheus en Covenant dat er veel te veel uitgelegd wordt over de oorsprong van de Xenomorphs. Dat is iets wat niet belangrijk is en afbreuk doet aan de geweldige creatie van Giger. De Xenomorph verliest een stuk van zijn engheid. Voeg daaraan toe de B-film creaturen die hun intrede doen in Covenant en de slappe hap is klaar. Alien moet het van een simpel maar krachtig verhaal hebben. Ik snap tot nu toe nog steeds niet waarom aandacht is besteed aan de oorsprong van de mens in Prometheus en Covenant. Het wordt vooral knullig uitgewerkt en laat geen indruk achter. Waar Prometheus nog een stuk mysterie en spanning heeft daar gaat Covenant op stuk. Nee, deze film staat niet eens in de schaduw van Alien en Aliens.

2,5*

All About Evil is een geslaagde horror komedie en weet voor gelach te zorgen. Het uitgangspunt van de film is heel origineel en dit zorgt voor een frisse blik op het genre. Joshua Grannell weet met een bescheiden budget leuke special effects en gore te creëren. Alles ziet er goed verzorgd uit en het camerawerk is degelijk. All About Evil laat zien dat het goed komische situaties met gore kan combineren.

Jack Donner steelt de show in deze film als de stokoude, mopperende en chagrijnige bioscoopmedewerker. Hij speelt zeker niet de rol van een hoofdpersonage maar toch staat hij in de spotlights door zijn geschifte gedrag. Mr. Twigs heeft alles over voor zijn geliefde filmhuis, alles. Natasha Lyonne doet het niet slecht maar weet zelden een lach op je gezicht te toveren. De acteurs met kleine rolletjes doen het over het algemeen beter. Noah Segan speelt toch wel een erg leuk rolletje als de zwaar verontruste jongeman Adrian. Joshua Grannell is ook leuk als de travestiet die bizarre outfits draagt. Thomas Dekker vind ik als acteur niet veel voorstellen maar hij weet in ieder geval niet irritant te zijn in de rol als Steven. Dat vind ik al heel wat.

All About Evil is een leuke verrassing geworden. De film kan trots staan tussen andere films uit het horror/komedie genre. Een hele prestatie, want effectief deze twee genres combineren is gewoon heel pittig. All About Evil blijft grappig, bloederig en origineel. Een aanrader voor iedereen die het genre kan waarderen.

3,5*

Redelijke docu die er alleen wel erg gespeeld uitziet. Ik doel dan naar de mensen die geïnterviewd worden voor de film. Amanda Knox, de Italiaanse Sherlock Holmes en de maagzweer Nick Pisa weten op momenten het bloed onder mijn nagels vandaan te halen. Vooral Amanda heeft moeite om sympathie bij mij op te wekken omdat haar tekst ingestudeerd lijkt te zijn. Sherlock lijkt vooral geïnteresseerd te zijn in de emoties van de verdachten en maakt zich nauwelijks druk om het DNA bewijs. Nick Pisa is gewoon een walgelijke persmuskiet die maar al te graag sappige artikelen wilt schrijven zonder zich om mensen te bekommeren.

Ik heb eerder dit soort documentaires gezien en ik moet zeggen dat de stijl van de interviews mij niet bijzonder bevalt. Het verliest een stuk realiteit en geloofwaardigheid. Voor het zien van deze docu had ik nog nooit gehoord van Amanda Knox gehoord dus het was wel interessant om in 1,5 uur haar verhaal te zien. Na het zien van de docu had ik alleen wel het gevoel dat er nog veel meer onderzocht had kunnen worden. Een aantal belangrijke details van de zaak zijn volledig overgeslagen. Al met al een redelijke docu die het vooral van het echte beeldmateriaal (zonder de interviews) moet hebben.

3*

American Hustle... ik zal maar meteen beginnen met te zeggen dat het lastig is om deze film te beoordelen. De acteerprestaties van Bale, Cooper, Renner en Adams zijn goed. Daar is geen twijfel over mogelijk. Aan de andere kant zit er erg weinig pit in het verhaal. Vrij tam zelfs en het leeft zelden. De film van meer dan twee uur heeft dus zijn mankementen, en duidelijk sterke punten. Het is jammer dat ik de mankementen zwaar vind wegen. Regisseur David O. Russell heeft er helaas niet voor gekozen om de film wat meer snelheid, pit en actie te geven.

Geweldige acteerprestaties van deze topcast. Christian Bale is zoals altijd weer in vorm en zonder twijfel de beste acteur. Hij heeft weer een kleine metamorfose ondergaan om het personage Irving Rosenfeld te spelen. Bradley Cooper weet niet helemaal te overtuigen maar doet het zeker niet slecht. Hij wordt een beetje ondergesneeuwd door Bale en weet zich nog net uit te graven. Op sommige monenten is het niet al te overtuigend en lijkt het slecht te passen bij de atmosfeer van de film. Jeremy Renner doet het uitstekend. Ik ben persoonlijk niet helemaal overtuigd van Renner's algehele acteerniveau maar in American Hustle doet hij het goed. Amy Adams speelt fijn en het is een prachtige dame om te zien, erg sensueel en verleidelijk. Jennifer Lawrence speelt een echte bitch en doet dit met verve. Ze heeft me enkel geïrriteerd, mede door het feit dat ze haar rol goed speelt en ik haar een vrij slechte actrice vind. Robert de Niro staat op de automatische piloot met zijn kleine rol.

American Hustle is een film van enkele extremen. Ik heb het gevoel dat er veel meer in had gezeten. Er gebeurde te weinig en je aandacht verzwakt gewoon enkele keren. Ook worden er een aantal details te moeilijk uit de doeken gedaan en is het hierdoor soms lastig om het verhaal te volgen. Het leukste is nog om deze film te kijken voor een geweldige Christian Bale en een verrassend goede Jeremy Renner. American Hustle is niet zo bijzonder als de film op het eerste gezicht doet vermoeden, en dat is zeker jammer.

3*

Prima film. American Sniper vertelt het levensverhaal Chris Kyle en zijn tours als sluipschutter in Irak. Clint Eastwood heeft wederom in de regisseursstoel plaats mogen nemen. De meningen over deze film mogen dan sterk uitlopen, maar ik moet zeggen dat hij altijd degelijke films maakt. Eastwood heeft een visie (soms oubollig) die meer neigt naar hoe vroeger films gemaakt werden. Meer uit de tijd dat Eastwood hoogtijden beleefde als acteur. Dat is fijn moet ik zeggen. Een man die niet te veel meegaat met de technieken van deze tijd. American Sniper er heel verzorgd uit. De scènes in Irak zien er "cool" uit: mariniers die huizenblokken moeten onderzoeken op vijandige activiteit, en de vuurgevechten die daarop volgen. Gelukkig wordt niet op ieder moment het Amerikaanse patriottisme door je strot geduwd (daar was ik namelijk bang voor) en is het als als buitenstaander een vrij toegankelijk stuk propaganda (het is en blijft een oorlogsfilm van Amerikaanse bodem, en Eastwood is een overtuigd Republikein).

Bradley Cooper speelt goed. Hij heeft ongeveer 30 kilo spieren gekweekt om Chris Kyle te kunnen spelen. Vooral tijdens de tours in Irak is Cooper ijzersterk. Helaas verzwakt hij op het thuisfront. Hij komt regelmatig geforceerd over. Hij is op slechtst als duidelijk wordt dat hij aan PTSD lijdt. Het komt dan voornamelijk gefaket over. Het is belangrijk om te melden dat ik helemaal geen probleem met meneer Cooper heb, maar meer met de persoon die hij speelt. Persoonlijk voel ik weinig voor de rodeo cowboy en zwaar gespierde wapen gek. De man krijgt te veel eer voor zijn 160 bevestigde moorden. Het is in principe een moordmachine die de VS in elkaar heeft gezet, en loslaat op onbekend terrein. Als nuchtere Hollander prik ik zo door die dikke laag patriottisme en propaganda heen. Sienna Miller speelt redelijk als de vrouw van Kyle. Zij kwam helaas in het geheel geforceerd op me over en haar rol voegde heel weinig toe in de film.

Ik heb een tijdje moeten nadenken om een review te kunnen schrijven over deze film en er een cijfer voor te geven. Er zijn een aantal dingen die mij uitermate bevallen en een aantal dingen die mij absoluut niet bevallen. Ik neem zeker mijn pet af voor de degelijkheid van het regisseur werk van Eastwood. Ziet er simpelweg gelikt uit. Het camerawerk straalt vakmanschap uit. De actiescènes zien er tof uit en zijn zeker spannend te noemen. Het oorlogsgedeelte van de film is zonder twijfel het sterkst en ik heb me daar zeker mee vermaakt. Het drama beviel mij het minst en het personage Chris Kyle deed mij heel weinig. Ironische is dat na zijn dood (hij werd vermoord door een ex marinier die lijdt aan PTSD), zijn vrouw nog steeds fervent voorstander is van het dragen van vuurwapens met als argument: zo kan een mens zich beter beschermen tegen dreigingen van anderen. Daar heb je veel aan mevrouw Kyle, als je op de grond liggend, in je rug geschoten wordt. Rare jongens die Amerikanen.

3,5*

Een doorsnee remake van The Amityville Horror uit 1979. Eentje die gelukkig wel zijn momenten heeft en die niet al te overbodig is. Waar het origineel waarschijnlijk een hoop mensen niet meer bang kan maken, kan deze dat wel. Er zijn genoeg schrikmomenten om de aandacht van de kijker vast te houden. jammer genoeg heeft de film wel flink ingeleverd aan sfeer want die is er naar mijn mening nauwelijks. Het huis is een goede replica van het origineel, maar het leeft niet. Zeker in een film waarin een huis centraal staat moet er een bepaalde atmosfeer zijn. The Amityville Horror moet het voornamelijk hebben van de schrikmomenten, en eigenlijk had ik ook niet meer verwacht van deze film..

Ryan Reynolds vind ik persoonlijk misplaatst in deze film. Hij speelt niet slecht maar het is een rare rol voor een man als hem. Hij weet niet echt te overtuigen en ik had liever iemand gezien die niet zijn sixpack loopt te showen.

De vraag blijft altijd: was het wel of niet nodig om deze film te maken? Ik ben dan vaak geneigd, zeker met horrorfilms, om nee te zeggen. Er wordt namelijk niets toegevoegd aan deze film en dat maakt het in principe al overbodig. Gelukkig weet deze film wel effectief een aantal schrikmomenten te creëren en ben je als kijker op de hoede voor meer angstige momenten. Standaard schrikfilmpje, maar dat maakt het er niet slechter op.

If I talk to you, and you turn me into a fag... im gonna kill you, understand?

Hele leuke komedie. Analyze This is naar mijn mening al een klassieker geworden in het komediegenre. De grappen zijn geslaagd en goed getimed. Het verhaal van Analyze This is goed verzonnen en is de basis voor een hoop effectieve grappen. Tel hierbij op het leuke samenspel tussen Robert De Niro en Billy Crystal en je hebt een zeer degelijke komedie. De invloed van regisseur Harold Ramis is goed voelbaar. Ramis is niet de minste op het gebied van komedie en heeft enkele fijne komedies geregisseerd.

Robert De Niro speelt geweldig. De Niro heeft uiteraard verregaande ervaring als het gaat om het spelen van een gangster maar hij stelt niet teleur als een maffiabaas in een komedie. Alle clichés komen langs, maar die versterken zijn personage alleen maar. Billy Crystal is ook goed op dreef en speelt een personage dat typisch bij hem past: een intelligente man die verwikkeld raakt in een absurde situatie en er het beste van moet maken. De dialogen tussen De Niro en Crystal zijn een genot om naar te kijken. De scène met het kussen/sofa is een absolute klassieker.

Analyze This zit vol met geslaagde grappen en pleegt een aanslag op je lachspieren. Het verhaal is origineel en de wendingen die daar uit voortkomen zijn hilarisch. Ik heb van begin tot eind genoten van de film.

4*

Zeker geen film voor iemand die niet tegen expliciet geweld en gore kan. Deze film past zo in het rijtje "zieke" films thuis. Het verhaal is een interessant gegeven, helaas lopen er hele zieke mensen op deze aarde die geen genade kennen en enkel hun fantasieën willen uitleven. I saw the devil weet dat heel goed weer te geven. De titel "I saw the devil" snijdt trouwens aan twee kanten: het geldt zowel voor de protagonist als de antagonist.

De film begint ziek en eindigt ziek, dat is zeker. Wraak is een gerecht dat koud geserveerd moet worden en Byung-hun Lee laat dat op een uiterst zichtbare manier zien. Min-sik Choi laat zijn rol schitteren door een uiterst onmenselijke seriemoordenaar te zijn. De moorden op onschuldige en schattige vrouwen is bruut en ieder beetje sympathie voor het monster is gauw verloren. De geheim agent draait de knop volledig om als zijn aanstaande vrouw gruwelijk om het leven wordt gebracht: f***ck alle normen en waarden zoals naastenliefde als een goed christen zou moeten doen en doe de moordenaar even veel pijn aan zoals hij die aan anderen heeft toegebracht. Je begint op een moment bijna medelijden te krijgen met de seriemoordenaar als hij keer op keer wordt en in elkaar wordt gerost door de agent. Helaas voor hem is iedere vorm van detentie afgeschreven. De laatste scene in de film is een waardige afsluiter. De seriemoordenaar wordt eindelijk doodsbang en geconfronteerd met zijn enige zwakte en dat geeft de film weer meer kracht. De film van langer dan 2 uur weet je als kijker continu vast te houden: je wilt dat het moorden van onschuldige mensen stopt, maar als Byung-hun Lee weer verschijnt dan weet je dat er botten gebroken gaan worden. Voor alle mannen: yep, het einde van de scene met de rukker... die voel je wel!

Een intens spannende en gore film die voor mij Koreaanse films op de kaart heeft gezet. Een waardige 4 sterren is deze film dan ook zeker waard!

Annabelle is een redelijke horror die helaas niet in de buurt komt van zijn grote broer The Conjuring. Het is verstandig om met weinig verwachtingen deze film te kijken. Het is een soort van "spin off" van The Conjuring en zoals algemeen bekend is doen spin off's het vaak niet zo goed. Ik vind in ieder geval Annabelle geen mislukking geworden. Dat was nog maar de vraag, zeker nadat ik zag dat James Wan niet achter het roer zou staan.

Er wordt redelijk geacteerd door Annabelle Wallis en Ward Horton. Ik heb me niet geïrriteerd aan ze, zoals op MM gezegd wordt. Het acteerwerk is zeker oppervlakkig en op sommige momenten amateuristisch maar dat is op zich niet storend. Ik verwachtte sowieso vrij weinig van de cast en als je naar de CV's kijkt is het niet al te indrukwekkend.

Het camerawerk is goed. Mooie shots, zeker als Annabelle in beeld komt. Het camerawerk vind ik een van de sterkste punten van de film. Iedere keer verwacht je die twee glazen oogjes te zien knipperen of het kopje te zien draaien. Je kan ook zeggen dat het vrij saaie shots zijn en dat kan ik ook begrijpen. Gelukkig past het heel goed bij de opzet van deze film.

Het is me gelukkig allemaal mee gevallen. Ik heb niet te veel verwacht en daar ben ik voor beloond. ik heb al heel wat horror films gezien en deze is toch echt niet zo slecht als een hoop beweren. Het was deze keer fijn om een horror te zien die vrij rustig door kabbelt. Maar het is nog fijner om een pop in een horror film te zien die helemaal niet beweegt. Want als kijker verwacht je een aantal schrikmomenten die uitblijven, en iedere keer gebeurt dat opnieuw. Nee, enkel die blik van die afgrijselijk pop is genoeg om de meeste mensen de stuipen op het lijf te jagen.

3*

As Above, So Below is een prima horror filmpje in het "camcorder" genre. De hele film is opgenomen met handcamera's maar gelukkig is dat niet storend. Er zijn weinig schokkerige beelden of rare shots waardoor je eventueel duizelig kan worden. De film is eigenlijk dertien uit een dozijn maar dankzij een interessant achtergrond verhaal (Parijse geschiedenis en mythologie) drukt het toch zijn eigen stempel. Helaas lukt het de film niet om boven gelijksoortige films te komen: de karakters zijn veel te standaard om sympathie te wekken, de vele harde geluiden waren eerder irritant dan schrikverwekkend en de meeste gebeurtenissen voelen erg cliché aan.

Een redelijke cast weet de film interessant te houden. Ik zeg wel meteen dat Perdita Weeks een irritant personage speelt. Haar personage verwacht dat iedereen haar volgt, en ze denkt niet na voordat ze handelt. Ben Feldman en Francois Civil spelen eigenlijk nog wel het leukst. Civil speelt zo'n typische Franse charmeur en Feldman een intelligente jongeman die zich thuis voelt tussen de rijke geschiedenis van Parijs.

Ik heb teveel films zoals As Above, So Below gezien om onder de indruk te zijn. De kunstjes die worden vertoond zijn alles behalve nieuw. De film put voornamelijk zijn kracht uit het interessante verhaal. Ik kan eerlijk waar zeggen dat ik wat heb opgestoken over Parijse geschiedenis en mythologie, en het is vrij uitzonderlijk dat je wat opsteekt bij een horror film. Tevens heeft de film een niet geheel onaardig einde.

3*