Meningen

Goede thriller met wederom een ijzersterke Hopkins. Film blijft naar mijn idee vrij getrouw aan het boek (zeker een aanrader). De laatste scene is gelukkig redelijk nagebootst uit het boek. Alhoewel Hannibal niet kan tippen aan Red Dragon en vooral Silence of the Lambs is het toch een prima afsluiter van het verhaal van Hannibal Lecter.

Halve ster minder omdat Jodie Foster de rol van Starling niet heeft afgerond. Er zit genoeg spanning in de film en de speelduur van ruim 2 uur is dan ook zeker geen verspilde tijd. Quid pro quo.

3,5*

Harbinger Down is een slechte kopie van The Thing. Ik zeg dit maar meteen omdat je niet om feit heen kan dat deze film zo goed als alle inspiratie haalt uit de horrorklassieker. Het gezegde beter goed gejat dan slecht bedacht geldt niet voor deze film omdat er gewoonweg niet goed gejat is. Regisseur Alec Gillis heeft geprobeerd zijn eigen twist aan de film te geven maar faalt hier jammerlijk in. Hij hoopt de boel interessanter te maken door een acteur als Lance Henriksen erin te stoppen, maar dit helpt ook niet. Eigenlijk een trieste poging om een Alien sfeertje aan het geheel te geven.

De cast is vrij slecht, het zijn duidelijk amateurs. Ze spelen erg geforceerd en sommige personages zijn simpelweg irritant en staan bol van de clichés. Alleen Lance Henriksen doet het beter. Goed speelt hij in ieder geval niet, maar het is zeker beter dan zijn collega's. Het is een cast die je het liefst zo snel mogelijk de pijp uit wilt zien gaan in de film.

Harbinger Down weet met de CGI ook bar weinig punten te scoren. De gemuteerde wezen zien er eigenlijk niet eens zo slecht uit alleen is het een typisch gevalletje van "overkill". De hoeveelheid tentakels maakten mij duizelig. Gelukkig weet de film ook een aantal dingen goed te doen. Belangrijkste is dat de slachtpartijen en de transformaties er prima uitzien. Persoonlijk ben ik van mening dat films die slecht jatten van klassiekers eigenlijk niet eens mogen bestaan. Het is zo zonde van de tijd en het geld en getuigt van weinig respect voor de meesterwerken van regisseurs Ridley Scott en John Carpenter.

1,5*

Harrigan is een film die de duistere/moedeloze/versleten sfeer van van een stad in het noorden van Engeland (gefilmd in Newcastle Upon Tyne) perfect weet weer te geven. Bij het zien van de eerste beelden moest ik eerder denken aan Belfast in de 70s. Het is al meteen duidelijk dat criminaliteit het gezwel van de stad is. Bijzonder veel van deze criminaliteit krijg je niet te zien en sommige mensen zullen dit een beetje een tamme film vinden. Persoonlijk vind ik het wel een verademing dat regisseur Vince Woods de tijd neemt om de kijker kennis te laten maken met het hoofdpersonage en het verhaal rustig zijn loop te laten gaan. Best wel knap, want met een kleine 100 minuten is de film klaar.

Stephen Tompkinson speelt heel goed. Nog nooit van de man gehoord maar in de rol van Harrigan heeft hij mij zeker weten te overtuigen. Hij bewijst dat hij zowel in films als tv series (Tompkinson is vooral bekend van Britse tv series) goed speelt. Tompkinson speelt de sympathieke Harrigan die het als zijn taak ziet om een stad schoon te vegen van het gespuis dat er huishoudt. Een man die niet terugdeinst van intimidatie en geweld en het recht in eigen hand neemt.

Fijn dat ik deze film per toeval zag langskomen. Naar mijn idee een onbekende film die duidelijk meer bekendheid zal genieten in het Verenigd Koninkrijk dan elders. Harrigan bevat genoeg geweld om de meeste actie liefhebbers te bekoren. De film is gelukkiger wat afhankelijker van de personages en de sfeer en weet daarom bij mij een goede indruk achter te laten.

3,5*

Haunt is best wel een aardige horror. Uiteraard hebben we dit allang gezien: familie, huis en geest(en). Het blijft in iedergeval fris omdat de acteerprestaties niet onder de maat zijn en ik me niet geïrriteerd heb aan acteers, en dat komt helaas veel voor bij dit soort films.

De sfeer zit er goed in en dat maakt het kijken waard. Verhaaltje is prima in elkaar gezet, er is duidelijk niet geprobeerd om iets nieuws te introduceren wat vrijwel zeker zou floppen in dit soort films omdat het trucje al duizenden keren herhaald is. In plaats daarvan blijft Haunt gewoon trouw aan de formule en probeert het niet iets te zijn wat het niet is. Daar mijn bewondering voor.

Meteen aansluitend daarbij ook het mindere van deze film: er wordt niet geëxperimenteerd of wat origineels in bedacht, vrijwel inspiratieloos. Maar dat mag de pret niet drukken , met een speelduur van 86 minuten is de film precies lang genoeg. Heerlijke "verstand op nul" film die je op een rustig avondje moet kijken.

3*

The Haunting kan goed omschreven worden als een sprookjes horror. Ik zie gelijkenissen met de film Crimson Peak, al vond ik de laatst genoemde een stuk beter. Of het de bedoeling was van Jan de Bont om een horror te maken of niet, er is in ieder geval nauwelijks te spreken van dit genre. Het verhaal op zich kan als een klassiek horror verhaal gezien kunnen worden, maar de uitwerking ervan is te kinderlijk en doet meer denken aan een spookhuis in een attractiepark.

Het acteerwerk is over het algemeen aardig onder de maat. Vooral Owen Wilson en Catherine Zeta-Jones vallen tegen. Domme personages die geen enkele aanvulling op het verhaal geven. Liam Neeson en Lili Taylor doen het beter alleen bij hen kan je ook niet zeggen dat ze het beste van zichzelf hebben laten zien.

Visueel ziet The Haunting er top uit, zeker als je ziet dat deze film al 17 jaar oud is. De cgi heeft de tand des tijds aardig doorstaan. De decors zijn simpelweg adembenemend. Zowel buiten als binnen het landhuis. Helaas zijn de prachtige decors niet voldoende om de twijfel over deze film weg te nemen. Persoonlijk wil ik liever lekker griezelen als ik een spookhuizenfilm zie, dan dat ik enkel de omgeving kan bewonderen omdat de rest van de film niet bijzonder is. 113 minuten voor zo'n film is dan te lang en de aandacht verslapt.

2,5*

Solide actiefilm. Regisseurs Stamboel en Tjahjanto hebben de handen ineengeslagen en leveren een vechtfilm af met geweldige choreografie. De link met the Raid wordt snel gelegd en dat komt uiteraard door Iko Uwais die weer op fantastische wijze laat zien hoe goed hij de vechtsport Silat onder de knie heeft. Het zorgt voor brute en intense gevechten die de gehele film goed blijven.

Ik kan eerlijk zeggen dat ik fan ben geworden van Iko Uwais. Ook al ligt de focus op de actie in de film waarin hij speelt hij weet zijn personages toch ook wat diepgang te geven. Het is uiteraard allemaal niet veel maar net dat beetje extra waardoor het opvalt. Hij zal ook zeer waarschijnlijk zijn eigen stunts doen en dat laat het allemaal authentieker aanvoelen.

De actie is van een hoog niveau en erg bruut. Het is niet voor iedereen want het geweld gaat veel verder dan menige films uit het Westen. Het geweld is keihard en bloedig. Het wordt bijzonder grafisch in beeld gebracht en blijft schokken. Het verhaal is vrij standaard maar ik had dan ook niet veel meer verwacht. Je wordt als kijker volledig opgeslokt door de gevechten. Ook al mag het niveau van the Raid niet gehaald worden; toch weet Headshot buiten de schaduw van deze film te blijven. Ik wil meer Iko zien!

4*

Matige film. Eigenlijk een compleet overbodige film omdat Hitman (2007) precies hetzelfde biedt als deze film. Gameverfilmingen werken niet en daar is Hitman: Agent 47 geen uitzondering op. Het verhaal is erg karig en cliché. De actiescènes zijn oké maar weten ook niet helemaal te overtuigen. Veel van hetzelfde, het is zeker beter gedaan dan dit. Van mij had het veel meer op de game mogen lijken. Bijvoorbeeld 47 die een aantal moordcontracten moet afwerken en er dan achterkomt dat de contracten iets met elkaar gemeen hebben. Ik neem aan dat de meeste mensen die deze film kijken de game gespeeld hebben, net zoals ik. Zou daarom eens leuk zijn als een gameverfilming daadwerkelijk op de game lijkt en niet een mainstream film die op niemand een indruk achterlaat.

Matig acteerwerk. De film levert vooral punten in omdat Rupert Friend geen overtuigende Agent 47 neerzet. Simpelste reden is omdat Friend gemillimeterd haar heeft en 47 zo kaal als een biljartbal is. Tevens praat hij te veel (47 is absoluut geen prater) en dit doet afbreuk aan zijn personage. Timothy Olyphant weet beter te overtuigen in Hitman (2007). Hannah Ware doet ook absoluut niets bijzonders en is zelfs vrij slecht te noemen. Ze is een mooie vrouw maar ze kan niet acteren. Zachary Quinto doet het eigenlijk wel het leukst van de cast. Niet omdat zijn rol interessant is maar omdat hij het leuk weet te brengen. Hij heeft een hele aparte grijns.

Hitman: Agent 47 weet zich enigszins staande te houden door prima uitgewerkte actie en goed gekozen locaties. Een echte verstand op nul film die de kijker geen enkel momenten zal prikkelen om na te denken. Misschien maar beter om deze film gauw te vergeten, of beter zelfs: overslaan.

2*

Zonder twijfel de minste van de Hobbit films. Waar de eerste twee Hobbit films een degelijke achtergrond hebben, mist The Hobbit: The Battle of The Five Armies dat. Het niveau ligt gewoonweg lager en het voelt regelmatig standaard aan. Uiteraard is er informatie gehaald uit Tolkien's "De aanhangsels" maar de invloed van Tolkien's genialiteit is niet echt merkbaar. Het had eigenlijk bij twee Hobbit films moeten blijven want de laatste voegt niets toe aan het geheel. Zo voelt het toch als een klein smet aan op het geniale universum van LOTR.

Waar ik mij enigszins aan gestoord heb is de geforceerde humor in de film. Er is simpelweg teveel humor in de film en dat past niet bij The Hobbit. De andere twee Hobbit films hadden ook hier en daar teveel humor, maar deze derde film spant de kroon. LOTR heeft goed getimede en subtiele humor, en dat is een aanvulling op het meesterwerk. In deze film heeft het meer een gemiddelde fantasy/actiefilm gehalte. Zo had het personage Alfrid beter uit de film gelaten kunnen worden. Tevens hoort halfbakken romantiek ook niet thuis in een Hobbit film en voelt het wel erg cliché aan.

Het niveau van de CGI is in ieder geval dik in orde. De gevechten zien er goed uit en dankzij de vergevorderde techniek worden er heel wat manschappen op het scherm getoverd. De hele film ziet er goed verzorgd uit. De kostuums zijn mooi en de decors zijn zeer gedetailleerd. Er komen een aardig aantal locaties langs en dat zorgt voor variëteit.

Ik had niet verwacht dat deze film mij zou tegenvallen. Toegegeven, de verwachtingen lagen wel erg hoog. The Hobbit: The Battle of The Five Armies is een film die de meeste tijd opvult met gevecht na gevecht. Er lijkt geen eind aan te komen. Het is goed te zien dat een gebrek aan dialoog wordt opgevuld door actiescènes. De impact die een gevecht zou moeten hebben gaat verloren door de overdaad er van. Deze film zal het vast heel goed doen bij mensen die houden van bombastische CGI spektakels, maar mij bekoort het minder. De Hobbit serie gaat uit als een nachtkaars. Jammer.

3*

Home is een prima horrorfilm die dankzij een fijne sfeer, goed camerawerk en redelijk acteerwerk van mij een voldoende krijgt. Home is dertien uit een dozijn maar daar moet je als kijker eigenlijk helemaal niet naar kijken, de originaliteitsprijs zal het nooit winnen. Toch weet regisseur Nicholas McCarthy een horror te maken die niet verveelt dankzij de fijne speelduur van anderhalf uur.

het verhaal is een beetje halen en brengen. Het ene moment is het vrij sterk en het andere moment zakt het in als een pudding. Zo balanceert de film dus op het randje van matigheid. Gelukkig llgt de kracht van de film niet in het verhaal, maar in de sfeer. Dankzij goed camerawerk wordt die sfeer vergroot. Strakke shots in het huis waar de film zich grotendeels afspeelt, zorgen voor enkele angstige momenten. De film verrast ook een enkele keer: het laat je focusen op een personage en switcht dan naar een tweede. Een truc die bij een hoop andere films mis gaat: daar zie je het al van mijlenver aankomen.

Ja, wat kan ik verder over deze film zeggen? De film is per definitie niet slecht maar lijdt aan het dertien uit een dozijn kwaaltje. Je mist niets als je deze film niet ziet maar je vervloekt jezelf ook niet dat je anderhalf uur van je tijd kwijt bent.

3*

Horrible Bosses is een leuke komedie die, voor mij, onverwacht grappig bleek te zijn. Dit komt voornamelijk door het interessante concept: drie werknemers willen hun verschrikkelijke bazen omleggen. Verder zorgen geweldige rollen van Kevin Spacey, Colin Farrell en Jennifer Aniston voor een goede invulling. Horrible Bosses moet het niet van zijn originaliteit hebben maar wel van zijn degelijkheid. Een komedie zonder al te veel poespas. Er hangt een The Hangover sfeertje over de film heen, en dat is om eerlijk te zijn lekker herkenbaar.

De leukste rollen komen zonder twijfel van Spacey, Farrell en Aniston. Ik moet eerlijk zeggen dat zij het stukken beter doen dan Jason Bateman, Charlie Day Jason Sudeikis. Wat een grootheden ook zeg! Spacey speelt een geweldige smeerlap die absoluut geen genade toont. Colin Farrell speelt een vies, coke snuivend mannetje die helemaal niets bereikt heeft in zijn leven. Jennifer Aniston is leuk als oversekste tandarts die opgewonden raakt van haar assistent-tandarts. Bateman en Sudeikis zijn aan elkaar gewaagd en vormen een leuk duo. Ik noem Charlie Day hier even niet bij omdat ik hem een zeer irritante stem vindt hebben. Hij kan er zelf (neem ik aan) niets aan doen maar het was absoluut niet fijn om naar te luisteren. Hij voelde aan als het buitenbeetje. Jamie Foxx heeft een erg leuk bijrolletje als het louche figuur "Motherfuckah".

Ik ging met weinig verwachtingen deze film kijken, en daar ben ik voor beloond. Komedies als deze vervallen nou eenmaal snel in de eeuwige routine die Amerikaanse komedies nou eenmaal zo kenmerkt. Horrible Bosses is een grappige film met een leuk verhaal, goed acteerwerk en in het geheel goed afgewerkt. Wat kan je nog meer verlangen van een film als deze?

3,5*

Weer net zo leuk als de eerste film. Horrible Bosses 2 heeft dezelfde grappen en grollen. De chemie tussen de heren Sudeikis, Bateman en Day is wederom aanwezig. Het concept is eigenlijk totaal niet veranderd en je kan er als kijker voor kiezen om de film daardoor lager te beoordelen. Dat heb ik niet gedaan omdat de film een goede dosis humor heeft. Ik heb regelmatig moeten lachen om de drie heren. Het voelt soms aan als slapstick komedie. Het is een hele toegankelijke komedie voor mensen die weinig films kijken.

De rollen van Jamie Foxx, Jennifer Aniston, Kevin Spacey, Christopher Waltz en Chris Pine vullen de film zeker goed aan. De terugkeer van een aantal acteurs is belangrijk voor de film. Vooral Kevin Spacey speelt zijn rol met verve. Jammer genoeg krijgen Spacey en Waltz te weinig beeldtijd, als kijker smak je naar meer.

De film draait volledig op de chemie van de drie heren en de invulling van de andere rollen. Het verhaal is vrij eentonig en naar mijn idee totaal niet over nagedacht. Er had van mij een andere richting op mogen gegaan: het liefst met drie compleet nieuwe bazen (ik zou graag Jim Carrey willen zien als een zeer vervelende baas). Veel meer valt er eigenlijk niet te vertellen over deze film. Ik heb me heel goed kunnen vermaken. Ik heb vaak hartelijk kunnen lachen om de capriolen van het trio en dat is toch eigenlijk wel het belangrijkste bij een komedie.

3,5*

Horsemen is een film die probeert te lijken op Se7en. Belangrijkste overeenkomst is uiteraard de bijbel, waaruit inspiratie wordt getrokken. Helaas komt de film niet in de buurt van Se7en. Tevens lijkt het op sommige momenten op de film Saw. Horsemen is gelukkig geen slechte film want er wordt leuk gebruik gemaakt van passages uit de bijbel, en die worden op prima wijze verweven in het verhaal. Jammer genoeg is er een gebrek aan diepgang voor de personages en is er te weinig geprobeerd om een originele insteek te hebben. In ieder geval kan je twee goede films met Horsemen vergelijken, en dat is positief.

Dennis Quaid doet het aardig. Het is alleen jammer dat zijn personage vrij eentonig is en geen diepgang heeft. De man heeft zeker beter gespeeld. Hij speelt in ieder geval wel vrij constant. Ziyi Zhang is eigenlijk wel de grote verrassing van deze film. Zij speelt een hele aparte rol en weet daarin uit te blinken. Het personage van Zhang blijkt een complete psychopaat te zijn en is zeer intimiderend en eng. Mooi om te zien hoe zo'n fragiele Chinese vrouw menig man kan laten sidderen van angst.

Doorsnee thriller die nergens goed of slecht wordt. Wel jammer want er had zeker meer in gezeten. Het ligt niet aan het acteerwerk maar meer aan een standaard script. Ik had graag veel meer diepgang en spanning gezien. Het ziet er verder allemaal degelijk uit: dat blijkt wel uit de aankleding en het strakke camerawerk. Horsemen weet je op een aantal momenten op een ander spoor te zetten en dat had ik niet verwacht bij deze film. Het einde laat een beetje te wensen over.

3*

Heerlijk gestoorde en chaotische film. Wat een absurde rit blijkt deze film te zijn, maar wel een zeer vermakelijke rit. Duidelijk een van de betere werken van regisseur Rob Zombie. House of 1000 Corpses is vrij lastig om te typeren omdat het uniek is in de uitvoering. De film is prettig geschift en dat is goed te zien aan de hand van een aantal grafische scènes. Een paar snufjes komedie door de horror zorgt ervoor dat het geheel wat luchtiger wordt. Wees gerust: smerigheid en ranzigheid wordt hier niet minder door.

Regisseur Zombie zorgt ervoor dat het heel moeilijk is om sympathie te krijgen met de stelletjes die meer willen weten over de legende van Dr. Satan. Ze zijn namelijk stereotiep, dom en compleet vervangbaar. Sid Haig is de ster van deze film, dat mag wel duidelijk zijn. Het grappige is dat hij eigenlijk maar weinig in beeld komt vergeleken met sequel The Devil's Rejects. Dit maakt niet uit want Haig bewijst dat hij een gestoord personage kan spelen. Verder leuke en geschifte rollen van de familie Firefly.

House of 1000 Corpses zal een film zijn die je niet heel snel zal vergeten, ongeacht wat je er van vindt. De film is goed gemonteerd en dat zorgt voor interessante beelden. Het is een zeer leuke afwisseling voor de horror fan die even wat anders wilt in het genre. Ondanks dat het soms een beetje goedkoop oogt, weet House of 1000 Corpses zeer zeker te vermaken. Interessant weetje: er wordt niet zozeer geslacht in de film, maar eerder gefileerd.

3,5*

Vermakelijke remake van het origineel uit 1953. House of Wax is een film met het algemeen bekende verhaal: tieners stranden op een verlaten plek en zoeken hulp. Het is een concept waar zeker wat leuks mee gedaan kan worden. Voor een horrorfilm slaagt House of Wax best goed. Het gevoel van déjà vu zal je als kijker best wel eens hebben, tijdens het kijken van deze film zal je dat waarschijnlijk ook wel hebben. Het trucje is al honderd keer gedaan, maar dat maakt voor een "verstand op nul" film zoals deze verder weinig uit.

Er wordt redelijk geacteerd door de cast. Uiteraard zijn de personages luidruchtig en lijken ze het verstand en geduld van een twaalfjarige te hebben. Elisha Cuthbert valt het meest op. Zij doet het allemaal net wat beter dan haar tegenspelers. Ze heeft ook nog eens een mooi gezicht om naar te kijken. Paris Hilton is in ieder geval een absoluut wrak en kan echt niet acteren. gelukkig speelt ze een oerdom blondje (héél waarheidsgetrouw), en we weten allemaal wat er met blondjes gebeurt in horrorfilms.

House of Wax heeft een leuk sfeertje. Het concept van wassenbeelden in films is vrij uniek en daardoor onderscheidt deze film zich beter dan andere generieke horrorfilms. De film ziet er gelikt uit: prima camerawerk en gedetailleerde locaties. De film weet zelfs nog voor een enkele kleine verrassing te zorgen. Ik moet wel zeggen dat de film te lang is. Ik blijft toch vinden dat 90 minuten meer dan genoeg is voor een gemiddelde horrorfilm. Vooral het begin van de film is vrij saai en nodigt niet uit om verder te kijken. Al met al heb ik me prima kunnen vermaken.

3*

Housebound blijkt een leuke verrassing te zijn. Regisseur Gerard Johnstone weet op een interessante manier een thriller te creëren met hier en daar een vleugje horror en komedie. Deze combinatie werkt uitermate goed want het verhaal boeit vanaf het begin en de film kijkt lekker weg. Nieuw-Zeeland is wat mij betreft mede dankzij deze film op de kaart gezet als een serieus filmland. De Britse invloeden zijn zichtbaar en dat vind ik altijd geruststellend. Housebound put kracht uit enkele films uit het horrorgenre en doet dit op onderhoudende wijze. Op bepaalde momenten wordt er duidelijk de draak gestoken met enkele clichés en dit zorgt voor een komische noot.

Totaal onbekende cast maar dat mag de pret zeker niet drukken. Een goede eerste indruk is voor mij gemaakt. Riama Te Wiata steelt wat mij betreft wel de show als een zogenaamde strenge moeder die wel heel makkelijk over zich heen laat lopen. Morgana O'Reilly kon mij minder bekoren omdat ze simpelweg een niet zo fijn personage speelt. Ik begrijp maar weinig van dat hele rebelse gedrag en Kylie Bucknell is uitermate rebels. Cameron Rhodes speelt op een leuke manier een vervelende slijmbal.

Housebound is een verfrissende film die goed amuseert. Als je kijkt naar het script is het allemaal niet geweldig, maar dankzij de goede uitvoering en aankleding is dat meteen vergeven. Een goede combinaties van genres zoals in deze film is altijd verfrissend en zorgt voor diversiteit. Housebound mag zich wat mij betreft bij films als Black Sheep scharen. Ik ben altijd te porren voor dit soort films. Heerlijk!

3,5*

Jung-woo Ha is weer op dreef in deze fijne Zuid-Koreaanse thriller. Wat is het toch prettig om hem te zien acteren en knokken! Ik heb veel waardering voor die man gekregen. Ik zal met plezier alle films langs gaan waar hij in speelt. Hij is niet alleen de Zuid-Koreaanse variant op Jason Statham, hij is een acteur van kwaliteit!

Hwanghae weet een aparte sfeer neer te zetten. Het versleten en smerige van de Yanbian Autonome Koreaanse Regio komt zeer goed over. Fijn om hier ook wat over te leren, nooit geweten dat deze regio bestond. Ideale plek natuurlijk om het verhaal van de film plaats te laten vinden. Dat is naar mijn mening ook meteen wat deze film onderscheidt van andere in zijn soort: een fascinerende locatie.

Het gaat er hard aan toe in de film, er wordt aardig wat gehakt met bijltjes en gestoken met messen. Uiteraard komen vuurwapens nauwelijks voor in de burgerij van China en Korea. Die bendes weten hun weg wel met keukengerei.

De acteerprestaties zijn gewoon helemaal top. Zoals ik al zei speelt Jung-woo Ha geniaal en Yun-seok Kim weet zeker raad met dialogen en bijltjes. De rest is mij te onbekend om dieper over in te gaan, er was in ieder geval een fijn samenspel van acteurs.

Het enige echte minpuntje van de film vond ik de speelduur. Deze film had wat snelheid kunnen halen door er een halfuur uit te laten. Ik moet wel zeggen dat het eigenlijk nergens saai werd, en dat is vrij lastig te bereiken voor een thriller die niet bouwt op een steengoed verhaal. Verder heb ik vrij weinig slechts te zeggen over Hwanghae omdat het wederom een hele fijne Zuid-Koreaanse thriller is. Als afsluiter moet ik nog wel even zeggen dat ik een scheur heb gelegen om de politie in de film, wat een padvinders zeg. Duidelijk niet uitgerust om criminelen te pakken. Met een klein leger achter één persoon aanrennen en niet iemand hebben kunnen arresteren. Zal waarschijnlijk wel komen omdat hun collega's ze omver reden met de patrouille wagens... Het voelde aan als een slapstick scené. Al en al is het jammer dat Hwanghae net geen topper is, maar zeker beter dan Hollywood!

3,5*