Meningen

Middelmatige drama/horror die voornamelijk neigt naar een romantisch drama. Alleen de kijkers die makkelijk schrikken kunnen nog wel plezier beleven aan deze film, maar voor de geharde horror fans is dit wel een heel slap tussendoortje. Het verhaal van Fak Wai Nai Gai Thoe heeft in ieder geval potentie, maar die wordt niet benut. Het jammere is dat er te veel typische Aziatische drama/romantiek in zit waar ik persoonlijk niet zo goed tegen kan. De eerste helft van de film gebeurt er nauwelijks wat, dus als kijker word je niet gemotiveerd om de film af te zien. 95 minuten is dan nog een aardige zit.

Aan de acteurs ligt het in ieder geval niet, want die doen prima werk. Chutavuth Pattarakampol, Supassra Thanachat en Thanapob Leeratanakajorn hebben een fijn samenspel. De relaties van de personages komen geloofwaardig en herkenbaar over. Jammer alleen dat het soms iets te veel van het goede is en er geforceerd gespeeld wordt.

Fak Wai Nai Gai Thoe mist wat een hoop andere Thaise horror films wel hebben: een hoop angstaanjagende momenten. De film heeft enkele ongeloofwaardigheden die de film er absoluut niet enger van maakt. Het zwakke einde van de film maakt het er niet veel beter op. Regisseur Sopon Sukdapisit slaat dus aardig de plank mis. Gelukkig heeft de man wel twee sterke horror films op zijn naam staan die goed zijn. Het is misschien beter om deze film over te slaan.

2,5*

The family/Malavita is zeker geen bijzondere film, laat ik dat voorop stellen, maar is ook zeker geen saaie film. De wapendragende familie op de poster doen de film eer aan, er gaan zeker wat botten gebroken worden met allerlei voorwerpen. Het is een en al cliché maar Robert de Niro draagt de film, en die man heeft al heel wat grote gangsters gespeeld en mag het nu zeker rustig aan doen als meneer Manzoni.

Robert de Niro en Tommy Lee Jones zijn niet voldoende om deze film volledig uit het moeras te trekken, daar is de formule al te vaak voor gebruikt. Wel doet de Niro denken aan Paul Vitti uit Analyze this. In zijn gedachten zie je meneer Manzoni namelijk al het gezicht van een buurtbewoner op een gloeiend heet rooster drukken. De twee kinderen zijn, zoals vaak in dit soort films, overbodig te noemen. Het leuke is wel dat ze situaties net zo aanpakken als vaderlief, als je een geintje met ze uithaalt dan slaan ze genadeloos terug. Dat zorgt voor komische situaties. Verwacht niet puur een komedie, er worden namelijk aardig wat mensen koelbloedig om zeep geholpen. Eigenlijk een best wel rare combinatie van komische geweld dat daarna wordt opgevolgd door executies... Ze hadden het beter bij het komische moeten houden.

The family is geen hoogvlieger maar weet net genoeg te boeien. Jammer dat de rol van Tommy Lee Jones niet bepaald interessant is, hij had wel wat meer speeltijd mogen invullen. Gelukkig redden twee grootse acteurs de film die anders totaal onzichtbaar langs zou zijn gegaan. Als laatste wil ik even zeggen dat het jammer is dat ze als locatie een über saai Frans dorpje hebben gebruikt, ik snap dat het juist een ideale locatie had moeten zijn voor het verhaal maar op een of andere manier heeft het niet gewerkt..

3*

Wederom een leuke film met Simon Pegg! Ik kan me niet vinden in het gemiddelde dat de film momenteel krijgt (2,25 sterren). Ik zal deze film zeker niet de hemel in prijzen maar er zijn toch een aantal aspecten die deze film interessant maken.

Simon Pegg speelt zoals vanouds een redelijk vaag type. Ditmaal nog met een extra snufje krankzinnigheid. Geniaal om te zien hoe paranoïde het karakter van Pegg is, en bizar om te realiseren dat er ook daadwerkelijk mensen zijn die ernstig verstoord zijn in hun paranoïde gedrag. Er is vrij weinig aan te merken aan Pegg's acteerprestaties, hij is gewoon weer lekker op dreef en laat duidelijk zijn acteerstijl zien.

Op visueel gebied is A Fantastic Fear Of Everything simpelweg mooi. De film ademt een duistere maar toch luchtige sfeer. Londen's East End wordt op een prachtige manier weergegeven, vooral de intro is erg leuk en doet aan het grauwe Victoriaanse tijdperk denken. Het huis van het karakter Jack zou zo uit een Dickens boek kunnen zijn gekomen. Ja, de film heeft sfeer en een prachtig decor en leuke soundtracks die de film aanvullen. Aan het einde lag ik in een scheur om een plat gedraaid nummer uit de eighties die heel leuk gebruikt wordt in een situatie. Het verhaaltje van Harold de egel is leuk verteld en ronduit prachtig weergegeven, dat zou gemakkelijk een serie kunnen zijn voor kinderen. Het heeft vast veel tijd en moeite gekost om die animaties te maken.

Het ontbreekt de film niet aan komische momenten, je moet soms alleen goed kijken om ze te zien. De hele situatie is alleen al zo bizar dat ik moest lachen. Prachtig om Pegg door de kamer te zien vliegen om in de badkamer te belanden. De humor is subtiel in deze film. Je kan er om lachen of totaal niet, ieder zijn/haar smaak. Deze film ligt in mijn straatje, ik kan Simon Pegg waarderen en heb genoeg kunnen lachen om alle films waar hij inspeelt.

Ruime 3,5*

Fargo is een redelijk film die helaas regelmatig niet weet te boeien. Ik begrijp de ophef over deze film eigenlijk niet. Ik heb nergens iets uitzonderlijks weten te bespeuren. Het is zeker geen slechte film, dat ook niet. Het mag dan niet al te spannend en komisch zijn, maar de film weet in zijn geheel toch wel te boeien. Grappig dat deze film een komedie wordt genoemd. De komedie is ver te zoeken en de gebeurtenissen die grappig moesten zijn, waren niet grappig. Ik begrijp de achterliggende gitzwarte komische noot wel, maar ik vond het weinig effect hebben. De locatie is sfeervol: de sneeuwrijke omgeving van Minnesota zorgt voor leuke beelden en is naar mijn mening een van de sterkte elementen van de film.

Steve Buscemi speelt altijd fijn en stelt hier dan ook niet teleur. Helaas is het geen overtuigende prestatie van Buscemi en dat is jammer. Hij speelt een leuk personage, maar net zoals zijn medespelers komt hij niet helemaal tot uiting. Peter Stormare speelt het leukste personage en komt het beste uit de verf. Zijn kracht ligt in zijn bescheiden vocabulaire, zijn staar en de eeuwige peuk in de mond. William H. Macy kan mij niet bekoren en dat heeft hij eigenlijk zelden kunnen doen (Boogie Nights als uitzondering). Hij speelt niet bijzonder genoeg om op te vallen tussen Buscemi en Stormare. Frances McDormand speelt een vervelend en dom personage. Ik weet niet of het zo bedoeld is of niet, maar het zag er niet al best uit. Ik kan me niet voorstellen dat het een waargetrouw beeld is van de persoon waarop haar rol is gebaseerd.

Alhoewel Fargo mij niet in het bijzonder heeft weten te interesseren, heb ik me er toch wel mee vermaakt. Het acteren van duo Buscemi en Stormare zorgt voor enkele grappige scènes. Ik kan niet zien wat andere mensen nou zo geweldig vinden aan Fargo, maar ik ga de film ook niet in het bijzonder afkraken omdat ik het niet zie. Toch weer een film waar ik wat over heb kunnen schrijven.

3*

Interessante documentaire die een gedetailleerde kijk geeft in het leven van een terdoodveroordeelde man die ten onrechte vastzit. Nick Yarris is een persoon die onmiddellijk sympathie weet op te wekken met zijn manier van vertellen. Hij komt vrij excentriek over maar na 23 jaar "death row" is dat allesbehalve schokkend.

Regisseur David Sington kiest er voor om de focus te leggen op de persoon Nick Yarris en niet op wat hij wel en niet heeft gedaan. Dat soort dingen hebben we vaak genoeg gezien en het is vooral fascinerend om te zien hoe een persoon verandert tijdens langdurige opsluiting met het vooruitzicht van executie. De vertelling van Nick wordt fijn afgewisseld met sobere beelden, waardoor het hele verhaal niet een typische Amerikaanse achtbaanrit dreigt te worden. De combinatie van beeld/geluid is vooral goed als Nick geluiden imiteert en deze dan te horen zijn in het daadwerkelijke geluid.

Deze docu laat je intens meeleven met Nick en dat maakt het zo goed. Ik vind het vooral goed dat er aandacht blijft voor het uiterst gefaalde Amerikaanse rechtssysteem dat mensen opsluit zonder een degelijk proces. The innocence project is een belangrijke factor hierin. Zij blijven aandacht vragen voor mensen die ten onrechte zijn opgesloten. Als deze docu je interesse heeft gewekt dan raad ik je zeker aan om de Netflix serie "making a murderer" te kijken. Verslavend materiaal en het blijft een tijd na het kijken van de docu bij je hangen.

4*

Prettig gestoorde komedie. Filth is een film die vlot wordt verteld, er zit een zekere snelheid in. Voeg daaraan toe lekkere zwarte komedie en aparte personages en je krijgt een achtbaan van een film. Filth zoekt de grenzen van fatsoen op, en gaat daar overheen. Het is een film waarbij het verhaal flinterdun is en andere elementen beter zijn uitgewerkt. Eigenlijk is het verhaal ook niet zo interessant, het moet het vooral hebben van de absurditeit. Regisseur Jon S. Baird heeft een film gemaakt die wat langer zal blijven hangen bij de kijker dan een gemiddeld filmpje. Het doet me allemaal een beetje denken aan The Wolf of Wall Street.

James McAvoy steelt de show als de zeer arrogante rechercheur Robertson. Een personage waar je al vrij snel hekel aan begint te krijgen maar die je toch graag tekeer ziet gaan. Robertson is helemaal de weg kwijt en laat een spoor van vernietiging achter. Jamie Bell heeft niet zo'n interessante rol maar dat komt voornamelijk omdat McAvoy van begin tot eind in de schijnwerpers staat. Imogen Poots heeft een leuk koppie maar krijgt bijna geen mogelijkheid om te acteren.

Filth heeft weinig inhoud maar wel veel fratsen. Het is een doldwaze rit van rechercheur Robertson en het voelt regelmatig chaotisch aan. Filth heeft ook een plotwending die ik niet zag aankomen en dat is zeker een pluspunt. De film wordt opgeleukt door een aantal fijne soundtracks. De film heeft tevens een prima einde en schotelt de kijker ook nog een leuke aftiteling (zou ik zeker even zien) voor.

3,5*

Redelijke oorlogsfilm. Ik kan me niet vinden in de stevige kritieken. Al moet ik wel toegeven dat het geen bijzondere film is. Forbidden Ground lijkt een gebrek aan inspiratie en budget te hebben. Met het budget van 1,5 miljoen Australische dollars is er toch nog een hoop voor elkaar gekregen. Uiteraard is vrij snel te zien dat het er niet allemaal even gelikt uitziet. Zeker bij de effecten is te zien dat er niet teveel geld voorhanden was. De kostuums en attributen aan de andere kant zijn prima.

Het is mij niet opgevallen (of heeft me gestoord) dat Australiërs de rollen van Britse soldaten vervullen. Er wordt prima geacteerd. Vooral Johan Earl en Martin Copping hebben chemie en zorgen zo voor een aantal prima scenes.

Forbidden Ground staat duidelijk in schaduwen van WW1 films zoals All Quiet on the Western Front maar weet zich gelukkig toch staande te houden door het acteerwerk, aankleding en actiescènes.

3*

Wow. Wat kan ik zeggen over deze film? Ik ben bijna bang om iets verkeerds te zeggen over deze film. Het is een pareltje, een parel die de mainstream niet opgemerkt heeft. Inclusief mij die bij toeval deze film is tegengekomen. Mensen zeggen: Donnie Darko moet je zeker zien! Ik knik dan meestemmend, maar ik weet ook dat de meeste dat niet zouden zeggen over deze film. Is ook te zien aan het gemiddelde: een groep mensen die de film de hemel inprijzen (inclusief mij) en een groep die de boodschap niet begrijpt. Inderdaad, niet iedereen zal de film begrijpen. Hiermee kleineer ik niemand, je moet echt helemaal open staan voor deze film om de pracht te zien.

Het heeft naar mijn idee vrij weinig zin om echt in te gaan op de inhoud. Iedereen interpreteert het leven en de dood anders. Wat uiteraard wel besproken kan worden zonder dat een hoop mensen hier haaks tegenover staan zijn de uitmuntende acteerprestaties van Jackman en Weisz. Hun verdriet en blijdschap spat van het scherm af. Zelden heb ik bij een acteer het gevoel gehad dat hij/zij echt huilt. Bij Jackman kan ik geen onderscheid maken tussen echt en nep. Dat maakt de film intens. De verhaallijnen lopen zeer goed door elkaar heen. Als je goed nadenkt is het eigenlijk maar een verhaallijn: die van de first father. Zijn strijd door de tijd heen. Verzwolgen worden door de boom van leven en voor eeuwig staan in een veld. Mooier dan dit heet de regisseur het niet kunnen brengen. Het enige kleine minpuntje dat ik kan noemen is soms de warrigheid. Alhoewel ik ook moet toegeven dat het waarschijnlijk niet mogelijk is om het makkelijker te brengen dat dit. Is het leven en de dood makkelijk? Wat mij verder opviel was de terugkerende kleur amber (dit neem ik aan althans) die in de stervende ster te zien was, in het ziekenhuis en bij het laboratorium. Een zeer mooie en kalmerende kleur die duidelijk een belangrijke rol speelt in de film. En de muziek... simpelweg prachtig en een echte waarde toevoeging voor de film. Het pianowerk is simpel doch zeer indrukwekkend.

Deze film verdient je hele aandacht, als je geen zin hebt om te in te leven en je niet focust dan mis je heel veel en verziek je je eigen beeld van de film. Doe jezelf een plezier als film buff en bekijk deze film met je volle verstand en ga helemaal in de film, leef mee. Als deze film niet op je "to see before I die" lijst staat dan ben je stom 4,5 sterren voor The Fountain!

Foxcatcher is een heel interessant drama dat het verhaal verteld van de worstelaars Mark Schultz en David Schultz en hun relatie met de excentrieke miljonair John Du Pont. De film neemt de tijd om het verhaal uit een te zetten. Dat verveelt geen moment. De kwaliteit is er van af te lezen en je wordt vanaf het eerste moment in het verhaal gezogen. Foxcatcher heeft een goed verhaal, geweldige acteerprestaties en een bijna altijd aanwezige spanning.

Steve Carell is simpelweg magistraal als John Du Pont. Hij is bijna onherkenbaar. Carell bewijst dat hij meer kan dan komedie en bewijst hier onomstotelijk dat hij met verve een hele serieuze rol kan spelen. Ik had mijn twijfels over het acteerwerk van de man, maar bij deze geef ik toe dat ik fout zat. Carell speelt een man die alles heeft, en ook weer niets. Het is af en toe zelfs bijna eng om te zien hoe emotieloos Du Pont er uit ziet. Een type persoon die van alles verbergt achter zijn uitdrukkingsloze gezicht. Channing Tatum is ook zeer goed als de worstelaar Mark Schultz. Een rol die heel goed bij Tatum past. Het is heel interessant om de ontwikkelingen te zien tussen Du Pont en Mark Schultz. Mark Ruffalo heeft ook een fijne rol als de broer van Mark, tevens een worstelaar. Ook hij wordt steeds dieper in de wereld van Du Pont getrokken.

Bennett Miller heeft heel goed werk afgeleverd. Een onvervalst stukje kwaliteit cinema. De personges zijn interessant en het verhaal is heel goed uitgewerkt. Ik heb me geen moment verveeld. Als kijker wil je alleen maar dieper gezogen worden in de wereld van de drie heren die langzaamaan richting een climax gaan. De dialogen zijn van een hoog niveau. Maar vooral de blikken en gezichtsuitdrukkingen (mimiek) zijn zeer overtuigend. De film sluit af met een goed einde. Een aanrader.

4*

Frankenstein's Army is een originele film van Nederlandse bodem. Richard Raaphorst weet de meeste kijkers te verrassen met bizarre kostuums, passende muziek en een geschifte professor. De film is ook meteen een van de beste low-budget films waar nazi's in voorkomen. Vele in dit specifieke genre zijn namelijk te belachelijk en tenenkrommend. Raaphorst heeft er echter al zijn energie en passie ingestoken om van Frankenstein's Army een kleine klassieker te maken. Als je het mij vraagt is dat aardig gelukt.

Het verhaal van Frankenstein's Army lijkt vrij snel in elkaar geflanst te zijn. Begrijpelijk dat Raaphorst zich gefocust heeft op het belangrijkste van de film maar een wat beter uitgedacht verhaaltje had zeker geen slechte keuze geweest. Het voelt namelijk allemaal cliché aan. Groepje soldaten die een ondergronds complex vinden... Ik heb dat in ieder geval al vaak zien langskomen. Gelukkig stoort dit verhaaltje niet zo want je weet dat het uiteindelijk toch gaat draaien om iets heel interessants. Het camerawerk is gelukkig niet zo schokkerig. Het gedateerde van de beelden geeft het allemaal meer sfeer en is passend voor de film. Ik heb het al heel wat slechter gedaan zien worden.

Prima cast voor de film. Je kan uiteraard niet veel verwachten van een low budget film dus het is allemaal meegevallen. Karel Roden spant zonder twijfel de kroon als geschifte professor. Roden heeft al in aardig wat onbekende films gespeeld maar hij weet er altijd een eigen twist aan te geven. Ik heb respect voor die man. Slimme keus van Raaphorst een vrij bekende acteur in de film te stoppen. Geeft het allemaal wat meer kwaliteit. Dat moge duidelijk zijn want Roden gaat helemaal in zijn rol op, prachtig om hem zien te acteren in zijn "mechanisch wereldje".

Wow. Simpelweg een wow voor de prachtige creaturen in de film. Raaphorst heeft logischerwijs de meeste energie en geld gestoken in het vormgeven van de monsters. Je kan het zo gek niet bedenken maar het loopt in de film rond. Wapens in alle varianten zijn aan de ondode vastgemaakt. Bizarre diepzeeduikers pakken en zeemijnen als hoofden. Wat een lugubere show zeg. Deed me trouwens denken aan de videoclip van "The Beautiful People" van Marilyn Manson. Verder is de film een en al viezigheid: hoofden, benen, liters bloed en lijken aan vleeshaken. Deze film scoort sowieso hoog in het gore genre.

Frankenstein's Army is een bijzondere ervaring. Iedereen die zich thuis voelt in het horror/gore genre moet deze gezien hebben. Raaphorst heeft zich bewezen als regisseur. Ik voel meteen vaderlandse trots.

3,5*

Na het zien van Fuk Sau moet ik concluderen dat het niet bepaald mijn "cup of tea" is. Fuk sau weet niet boven matigheid uit te komen door onder andere het veelvuldige gebruik van slow-motion en over the top actie. Een bepaalde stijl van films maken waar Johnnie To graag mee werkt, als ik het zo zie. Jammer genoeg vind ik het in deze film toch niet goed passen. Ik zie het vaker in films uit Hong Kong/China en ik ben er simpelweg geen fan van. Sfeervol is de film in ieder geval wel. De locaties Macau en Hong Kong worden gedetailleerd in beeld gebracht.

Johnny Hallyday valt het meest op door zijn acteerwerk. De man ziet er echt uit als een oude baas en er hangt een "classy" look om hem heen. Hij heeft een bijzondere karikatuur waarmee hij autoriteit en wijsheid uitstraalt. Het trio Ka Tung Lam, Suet Lam en Anthony Wong Chau-Sang hebben een leuk samenspel. Een groepje mannen waar ik eigenlijk meteen sympathie voor heb. Simon Yam speelt niet al te bijzonder (eigenlijk een beetje irritant) en is niet intimiderend en autoritair in zijn rol. Jammer genoeg heb ik hier de sterkste punten van de film genoemd. Ik moet trouwens mijn twijfels zetten bij enkele keuzes die de personages maken: een aantal zijn niet bepaalde realistisch en sommige ogen zelfs kinderlijk. Sommige van die dingen zijn opzich wel typerend voor cinema uit Hong Kong.

Fuk Sau is een twijfelachtige film die ik geen voldoende kan geven. Het over the top geweld en de slow-motion halen alle snelheid uit de film. Zo blijkt 108 minuten een lange zit te zijn. Tevens wordt er soms te overdreven geacteerd en lijkt het zelfs theatraal. Ik zal andere films van Johnnie To een kans geven, maar als het te veel op dit lijkt dan zal ik me weinig kunnen amuseren ben ik bang.

2,5*

Normaal ben ik te porren voor films die zich afspelen in de Tweede Wereldoorlog maar deze kon mij niet bekoren. Fury blijkt vooral weer een ode te zijn aan Amerika. Grappige is wel dat regisseur David Ayer niet heeft geschuwd om de Amerikaanse tankbemanning regelmatig als beesten neer te zetten. Het is dus een beetje van alles wat en dat is best wel frappant. Fury heeft dus van alles wat, maar excelleert nergens in. Tevens heeft de film een aardig aantal ongeloofwaardigheden. Hiermee bedoel ik onder andere goedgetrainde SS soldaten die met bosjes tegelijk worden afgemaakt door de tankbemanning. Ook de scène met de vrouw en dochter in het huis slaat nergens op.

Ik word steeds minder enthousiast van Brad Pitt en die lijn zet zich door. In deze film speelt Pitt weer een cliché: de onoverwinnelijke soldaat die alles beter weet. Pitt acteert regelmatig te overdreven en weet mij zelfs lichtelijke te irriteren. Shia LaBeouf kan mij in deze film ook niet bekoren. Dat ligt voornamelijk aan het personage dat hij speelt want het staat bol van de ongeloofwaardigheden. Van pacifist tot moordmachine in luttele dagen, het kan blijkbaar. De rest van de acteurs doen het redelijk maar nergens waan je je in de Tweede Wereldoorlog.

Fury moet het vooral hebben van de actiescènes. Die zien er simpelweg goed uit: rauw en smerig. Zo krijg je als kijker echt het gevoel dat je naar een realistische oorlogsfilms kijkt. Jammer genoeg is dat het enige dat Fury goed doet, en dat is bij lange na niet goed genoeg om zich te kunnen scharen bij oorlogfilms zoals bijvoorbeeld Saving Private Ryan.

3*