Meningen

The Machine is een goede scifi/thriller die er erg gelikt uit ziet. Visueel is de film prachtig, en je kan duidelijk zien dat de nodige aandacht besteed is aan camerawerk en CGI. Het verhaal sprak mij in ieder geval meteen aan: een tweede Koude Oorlog waar voornamelijk gefocust wordt op de strijd tussen Groot-Brittannië en China. Een strijd die vrijwel geheel op technologisch gebied gevoerd wordt. De film deed mij denken aan I Robot en een beetje aan Equilibrium, en dat is zeker een compliment.

De film moet het niet van de locaties hebben, maar die zijn eigenlijk ook niet belangrijk. De zwaar beveiligde laboratoria zien er erg gelikt uit. Het is ook goed te zien dat de nodige aandacht is besteed aan CGI en special effects om het geheel een realistische sfeer te geven. Soortgelijke films kunnen naar mijn mening flink falen door dramatisch slechte special effects en CGI, terwijl het script wel potentieel heeft. Het is regisseur Caradog W. James dan ook gelukt om niet bij deze groep te horen.

Toby Stephens speelt erg goed en draagt in zijn eentje al de film op zijn schouders. Niet dat het nodig is maar goed, hij valt zeker op met acteren. The Machine is helaas een film die langs de gemiddelde consument gaat en dat is jammer (minder promotie uiteraard). Deze film kan namelijk prima meelopen met andere uit het genre. Aanrader voor scifi fans die net even wat anders willen zien.

3,5*

Mad Max: Fury Road is een vermakelijke film die de Mad Max franchise (er wordt ook aan een video game gewerkt) weer tot leven heeft gewekt. Dat is heel fijn want het verhaal van het Mad Max is op zijn minst interessant te noemen. Laat ik het maar meteen zeggen: deze film lijkt totaal niet op de origineel uit 1979. Fury Road is zonder twijfel veel leuker dan de film met Mel Gibson in de hoofdrol. De eerste film kon me absoluut niet bekoren (gedateerd, slechte uitwerking, etc). Mad Max: Fury Road ziet er uit als een groots post-apocalyptisch spektakel in "the middle of nowhere". Regisseur George Miller spreekt een heel groot publiek aan met deze film. Een post-apocalyptische samenleving spreekt erg tot de verbeelding van veel mensen en daarom zal deze film veel nieuwsgierige kijkers trekken.

Tom Hardy speelt goed, zoals altijd. Een goede keuze om Hardy te kiezen voor de rol van Max. Een indrukwekkende man om te zien en die zijn weg weet te vinden in explosieve situaties. Hardy voldoet aan mijn beeld van Max: een man met een onbekend verleden, niet erg spraakzaam en uiteindelijk het hart op de juiste plek. Charlize Theron doet niet onder voor Hardy. Een intense rol voor Theron als je kijkt naar de metamorfose die ze heeft moeten ondergaan. Net zoals bij Max kom je weinig te weten over haar personage en dat maakt het mysterieus. Als laatste mag Nicholas Hoult ook genoemd worden als het geschifte personage Nux.

De decors en aankleding van Mad Max: Fury Road zien er heel goed uit. Gelukkig heeft de focus niet gelegen op CGI, en dat is te zien. Het voelt authentiek aan en de voertuigen die omgetoverd zijn tot rijdende moordmachines zien er simpelweg briljant uit. Het is goed te zien dat er veel tijd en geld in is gestoken. Fury Road voelt aan als een doldwaze rollercoasterrit die smaakt naar meer. Het verhaal is niet te simpel en dit zorgt ervoor dat de film niet in elkaar stort van ellende. Uiteraard ligt de focus op actie en daar slaagt de film zeker in. Hhet verhaal is meer een soort van achtergrondvulling. Als we berichten op het internet mogen geloven dan is het hiermee niet klaar. Meer avonturen wachten in het Mad Max universum.

3,5*

Zuid-Koreaanse thriller die met een simpele formule een hoop spanning en sfeer weet te creëren. Er worden absoluut geen nieuwe dingen in het genre geïntroduceerd maar het bekende werk wordt zo goed neergezet dat het helemaal niet uitmaakt. Maen-hol is de enige film van regisseur Jae-Young Shin en dat is jammer. Ik zou namelijk meer werk van hem willen zien.

De nacht in de grote Zuid-Koreaanse stad wordt goed in beeld gebracht. De dreiging die de film de kijker wilt meegeven is voelbaar. Dit keer geen Koreaanse film die aankomt zetten met filosofieën maar gewoon de kijker dik anderhalf uur wil amuseren. De spanning zat er van begin tot eind goed in en de acteurs weten overtuigend te acteren.

3,5*

Mama is een goede horror met duidelijke invloeden van Guillermo Del Toro. De invloeden van Del Toro zijn zeker een pluspunt voor de film. De film wordt een beetje verteld als een duister sprookje en dat is zeker leuk gedaan. Een paar dingen zijn geleend uit Del Toro's Pan' Labyrinth en dat is vrij makkelijk te zien. Mama doet het net allemaal even wat anders dan de gemiddelde horrorfilm en daarom valt deze meer op. De film heeft meer verhaal, meer inhoud. Dat de film soms sprookjesachtig oogt maakt het er alleen maar beter om.

Goede rollen (twee om precies te zijn) van Nikolaj Coster-Waldau. Hij komt niet heel vaak in beeld maar weet een goede aanvulling op zijn rol te geven. Jessica Chastain blinkt naar mijn mening uit in deze film. Ze heeft een aardige metamorfose gehad om haar rol te kunnen spelen. Ze speelt de stoere rock chick Annabel die liever gitaar blijft spelen dan aan "huisje, boompje, beestje" te denken. Megan Charpentier en Isabelle Nélisse spelen goed als de zusjes Victoria en Lilly. Ze vervallen niet in een cliché en dat is verfrissend. Ik wil ook nog even Javier Botet noemen want hij zet op een voortreffelijke wijze de entiteit Mama neer. in De Spaanse film REC speelt hij een soortgelijk monster/entiteit en het is een hele bijzondere prestatie naar mijn mening.

Ik heb genoten van Mama. Het is altijd fijn om een horror te zien die niet uitpuilt van de clichés. Het duistere sprookje dat door het verhaal geweven is maakt het er alleen maar beter op. Fijne combinatie van thriller elementen en enkele angstaanjagende momenten. De sfeer van de film is erg goed. Alleen jammer dat de entiteit Mama iets te vaak in beeld komt, daardoor verliest de film een beetje kracht en spanning. Iets engs behoudt juist zijn kracht als het niet vaak in beeld komt. De film Jaws doet dat bijvoorbeeld perfect (zeker kijken als je die nog niet gezien hebt, dan begrijp je meteen wat ik bedoel). Een aanrader voor horror fans en liefhebbers van Del Toro's werk.

3,5*

Man on a Ledge is een redelijke misdaadthriller die helaas niet bijzonder weet te vermaken. Voor een misdaadthriller gebeurt er eigenlijk maar bar weinig, zowel in het eerste als het laatste deel van de film. Dit had niet veel uit hoeven te maken als het tenminste niet veranderde in een standaard, clichématige film. Het hele idee van de film is interessant en het "plannetje" van het personage Nick Cassidy is vrij origineel, er wordt alleen weinig mee gedaan. En 1 uur en 40 minuten is een lange zit als er niet veel interessants gebeurt. Toegegeven, Man on a Ledge is in principe geen slechte film, maar het had makkelijk veel beter gekund.

De cast, met een aantal vrij grote namen, weten helaas maar weinig bijzonders te doen. Sam Worthington doet zijn B-acteur kunstjes en loopt eigenlijk synchroon met de film. Ik hoef maar één blik op zijn CV te werpen om te zien dat hij in een hoop middelmatige films speelt. Een weinigzeggende acteur. Jamie Bell doet evenmin veel bijzonders en valt ook absoluut niet op tussen de andere namen. Verder doet niemand het onder de maat, het is alleen van zo'n gemiddeld niveau dat er weinig over te vertellen valt.

Man on a Ledge is standaard in alle aspecten, een film die je de volgende dag al vergeten bent. Het is al ontelbare keren gedaan. Dat is jammer want de film heeft potentie om die middelmatigheid te overstijgen. Het "plannetje" wordt slecht uitgediept en dat was nou juist het meest interessante aan de film. Man on a Ledge kabbelt rustig voort en weet toch wel vermaken, al is het maar enkele momenten.

2,5*

Bill Murray schittert in deze film genaamd The Man Who Knew Too Little. De film heeft naar mijn mening duidelijke invloeden van James Bond, The Pink Panther en Hitchcock films. Al deze invloeden zijn op goede wijze met elkaar verweven en de sfeer die het daardoor ademt, is des te beter. Het is naar mijn idee al een kleine klassieker geworden: het mag dan geen hilarische film zijn maar het komedie gehalte is heel constant. Het is gewoon een fijn stukje vermaak. Regisseur Jon Amiel weet goed de Londense sfeer weer te geven.

Bill Murray is goed op dreef. Hij speelt een rol die typisch bij hem hoort: grappig, nonchalant, charismatisch en sukkelig. De rol die hij speelt is heel herkenbaar en daardoor is het makkelijker om snel gewend te raken aan die vent. You love him or hate him. Ik zit er meer tussenin, maar ik heb zeker geen hekel aan de man. Verder is er niemand die in de buurt komt van Murray. Hij staat duidelijk in de schijnwerpers en de andere rollen zijn duidelijk bijrollen.

The Man Who Knew Too little heeft een erg leuk verhaal waarbij de misstanden snel opstapelen. Het is zo fijn in elkaar gezet dat het vanzelf komisch wordt. Het is een laagdrempelige film waar de meeste kijkers makkelijk naar kunnen kijken. Leuk, meer kan ik er eigenlijk niet over zeggen.

3,5*

Margin Call is een interessante drama/thriller die van begin tot eind weet te boeien. Toegegeven, als je geen economische/financiële achtergrond hebt dan is het best lastig om de film op bepaalde momenten te volgen. Het is zeker handig als je er kennis van hebt maar het is niet noodzakelijk. Of je het nou wel of niet begrijpt; het feit blijft dat ingrijpende keuzes gemaakt moeten worden door mensen met een leidinggevende functie in een investeringsbank. Ondanks de lastige termen en vage definities weet regisseur J.C. Chandor een film af te leveren die echt spannend is.

Sterk spelende Kevin Spacey. Maar ja, wanneer speelt hij niet sterk? Overtuigende rol van Spacey als afdelingshoofd(?) Sam Rogers. Een man die duidelijk een veteraan is in het bankwezen. Tegelijkertijd zit hij ook met de nodige zorgen. Ook weer een fijne rol van Paul Bettany. Hij speelt Will Emerson; een jongeman, maar een oude rot in het vak. Jeremy Irons doet het niet slecht, is alleen jammer dat hij beperkte ruimte heeft in zijn rol en niet helemaal uit de verf komt. Zachary Quinto mag ook zeker nog genoemd worden. Hij zit nog niet bijzonder lang in de acteerwereld maar hij heeft een aardig cv opgebouwd. Quinto zet de sterkste rol neer, samen met de rol van Spacey.

Niet verwacht dat een drama/thriller met een financieel thema mij zo zou kunnen interesseren. Het fijne is dat het heel dichtbij de realiteit komt. Dit doordringt je nogmaals van het feit dat er in de film een hachelijke situatie ontstaat waarbij cruciale keuzes gemaakt moeten worden. Ik zou in de film graag hebben willen zien wat de gevolgen zijn van de keuzes die gemaakt zijn. Het zou interessante scènes kunnen opleveren. Dus een beetje een gemiste kans om het nog beter te maken.

3,5*

Niet slecht. Het is vooral een sfeervolle film met een vleugje horror. Technisch gezien is het ook geen horror dus dat maakt verder ook weinig uit. Al moet ik wel zeggen dat meer horror toepasselijker was geweest voor deze film. De Spaanse invloeden zijn duidelijk aanwezig.

Er wordt goed geacteerd door de hele cast. Vooral George Mackay bewijst dat hij veel in zijn mars heeft en ik ben benieuwd naar de films die gaan komen met hem erin. Het oude landhuis als locatie is in ieder geval puik in orde en weet makkelijk een naargeestige sfeer mee te geven. De omgeving is absoluut prachtig en wordt goed in beeld gebracht (deed me eerder denken aan Engeland dan Amerika...)

Het verhaal is niet bijzonder complex en betreed onbekend terrein. Wel is er een duidelijk mysterieuze vibe aanwezig die in het begin niet te plaatsen is. Éen of twee jumpscares zijn aanwezig maar daar blijft het bij. De film moet het vooral van het onbekende hebben. Het zoetsappige einde van de film is aan de ene kant jammer maar de andere kant heeft het ook wel zijn charmes. De speelduur had alleen wel een stukje korter gemogen.

3,5*

Saaie home invasion film met een incompleet plot. Het duurt erg lang voordat de film op gang komt. Als er dan wat gebeurt is het vooral saai. De flashback halverwege de film wordt op een raar moment ingezet en maakt de film slechter. Het lijkt wel alleen een herhaling van een deel van de film. Zo voelen 87 minuten lang aan.

De personages hebben geen moment binding met elkaar. Zeker raar als je weet dat een aantal familie van elkaar zijn. Ze hebben geen enkele empathie voor elkaar en daarom heb ik dat als kijker ook niet voor ze. Ze blijven allemaal heel oppervlakkig.

Er zit geen spannend moment in. De naam thriller is het in ieder geval niet waardig. Zeker geen aanrader.

2*

Don't Click begint als een interessante horror maar wordt vrij gauw een doorsnee horror die vaker niet dan wel eng is. De film begint met een goede start, het voelt mysterieus aan. Helaas maakt de film een andere koers en wordt er gekozen voor goedkope schrikeffecten die nergens weten te overtuigen. Slordig werk van regisseur Tae-kyeong Kim die met een interessant verhaal niet veel kan creëren. Uiteraard kennen we de "vervloekte video" al maar Don't Click brengt dat concept op een andere wijze dan Ringu.

Bo-yeong Park heeft een leuk koppie en weet het meest overtuigend haar rol neer te zetten. Byeol Kang heeft de meest interessante rol als het zusje van Se-Hee omdat haar het meest overkomt. Ze weet haar rol leuk neer te zetten als een meisje dat redelijke geobsedeerd is met sociale media. De twee zussen hebben een leuk samenspel en dat maakt het allemaal het net even wat beter. Helaas is dat niet genoeg om enige binding met de personages te krijgen.

Don't Click weet helaas niet te overtuigen met een interessant verhaal dat slecht is uitgewerkt. De schrikeffecten zijn niet overtuigend en hierdoor heb je minder het gevoel dat je naar een horror kijkt. De film moet het hebben van het mysterieuze maar helaas verdwijnt dat al gauw op de achtergrond. Acteerwerk is redelijk maar weet nergens het niveau van de film op te tillen. Je mist niet veel als je deze film overslaat.

2,5*

"Alle schepen zijn onzinkbaar, tot ze zinken"

Zeer indrukwekkende film van Nederlandse bodem met Frank Lammers aan het roer. Het Nederlandse publiek heeft lang moeten wachten op een film die zo'n geweldige indruk achterlaat als Michiel de Ruyter. Hij is er dan eindelijk, en stelt absoluut niet teleur. Regisseur Roel Reiné weet grootse zeeslagen na te maken en verliest daarbij niet het oog voor detail. De CGI ziet er zeer gelikt uit en zorgt ervoor dat de gevechten nog beter uit de verf komen. De aankleding van de film is ook geweldig, met veel oog voor detail. Sommige kostuums zijn simpelweg prachtig, een lust voor het oog. Het geeft de film een professionele uiterlijk: je weet dat je kijkt naar een film die gewoon af is. De politieke intriges zijn door de hele film geweven en dit levert vele interessante scènes op. Oorlog, politiek, kameraadschap en liefde zijn uitstekend met elkaar vermengd.

Frank Lammers overtreft alle verwachtingen. Ik moet zeggen, waarschijnlijk net als velen, dat ik pessimistisch was over Lammers (hij is bekend van de Jumbo reclames). Het is eigenlijk heel grappig als je er over nadenkt: een man die in reclames speelt, krijgt de hoofdrol aangeboden in een epos. Lammers weet op zeer overtuigende wijze Michiel de Ruyter neer te zetten. Een simpele Zeeuwse man die een strategisch genie is: van kippenvoeren tot het laten zinken van schepen, hij doet het allemaal. Charles Dance speelt wederom uitmuntend als koning Charles II. Hij speelt een meedogenloze man die er alles aan probeert te doen om de Republiek ten val te brengen. Barry Atsma is gewoonweg uitstekend als Johan de Witt. Hij weet de rol zo overtuigend neer te zetten dat het net lijkt alsof je naar Johan de Witt zelf kijkt. Egbert Jan Weeber doet het ook zeker niet slecht als Willem III. Verder prima werk van Sanne Langelaar, Lieke van Lexmond, Derek de Lint en Tygo Gernandt.

Michiel de Ruyter is een film die het hart sneller laat kloppen. Ik voelde toch echt vaderlandse trots tijdens het kijken van de film. Geweldig om de Nederlandse vloot succes na succes te zien boeken tegen de Engelse vloot. De film is groots, heel groots. De zeeslagen zijn briljant en de vele dialogen zijn goed in elkaar gezet. Regisseur Roel Reiné heeft een goede gok genomen door Frank Lammers te laten spelen en heeft top cast bij elkaar weten te krijgen. Ik heb eigenlijk niets meer dan lof voor deze film, heerlijk om weer eens een goede Nederlandse film te zien. Het mag dan niet altijd historisch accuraat zijn (en soms wisselen gebeurtenissen elkaar wel heel snel af), maar ja, een kniesoor die daar op let toch?

4*

Wederom weet de Thaise filmindustrie mij niet teleur te stellen! Deze keer keer geen doodenge horrorfilm maar een actiekomedie! Ik heb me goed kunnen vermaken met "The Microchip". Ik zal toegeven dat ik niet heb moeten bulderen van het lachen maar ik heb regelmatig een glimlach op mijn gezicht gehad van de capriolen van de vier vrienden die centraal staan in de film.

The Microchip is een vlotte actiekomedie die de vaart er goed inhoudt. Anderhalf uur voor deze speelfilm is dan ook precies goed. Wees bereid om te lachen om echte Thaise humor. Je moet het in een heel andere context zien dan westerse humor. Uiteraard bevat de film voldoende universele "fysieke" grappen die het voor iedereen toegankelijk maken.

De acteurs zijn leuk op elkaar ingespeeld en dat maakt deze film zo leuk. Keer op keer blijf ik verbaast van het casting niveau van Thaise regisseurs. Ze krijgen het iedere keer weer voor elkaar om een groepje mensen bij elkaar te brengen die energie hebben en heel goed op elkaar kunnen inspelen. Vier gasten die ieder een uniek uiterlijk hebben waardoor ze goed uit elkaar te houden zijn. Uiteraard mag de travestiet niet ontbreken. De corrupte politieman is ook goed gecast en is totaal het tegenovergestelde van de vrienden: een luguber en gecalculeerd type die niet vies is van een snoeiharde knokpartij.

Het actiegedeelte in de film mag zeker benoemd worden! Het was een genot om die rauwe maar toch vloeiende knokpartijen te mogen aanschouwen. De klappen vallen en ze vallen hard. Ik kan eigenlijk alleen maar met lof spreken over deze film. Het is zeker geen geweldige film maar hij heeft mij zeker verbaast met een simpele formule die gewoon lekker wegkijkt.

3,5*

Midnight meat train is een leuke thriller/horror, verwacht alleen niet iets nieuws aan de horizon. De film hanteert een makkelijke formule: een moordenaar loslaten die op bloederige wijze mensen omlegt. De film slaagt hierin, het geweld en de gore zijn zeer grafisch. Zeker niet een film voor de tere zieltjes onder ons.

Vinnie Jones is lekker op dreef als de "subway butcher". Hij is goed gecast, de dodelijke blik van hem spreekt boekdelen. Vinnie moet vast veel plezier hebben beleefd aan het spelen van deze rol. Hij heeft zijn gang kunnen gaan met de hamer, het handelsmerk van "the butcher". Aparte rol voor Bradley Cooper moet ik zeggen. Of ik kan beter zeggen: aparte film voor hem. Zonder op imdb te gluren lijkt mij dit zijn eerste en waarschijnlijk laatste horror. Ik kan niet zeggen dat ik onder de indruk van hem was. Vinnie Jones draagt deze film volledig.

De film draagt een aparte sfeer uit. New York wordt mooi in beeld gebracht door regisseur Ryuhei Kitamura, meteen een van de sterkste punten van de film. NYC voelt bedreigend en luguber aan. Het verhaaltje is amusant te noemen. Naar mijn mening verliest het verhaal zijn kracht als je meer te weten komt over de reden waarom "the subway butcher" moordt.

Midnight meat train is gewoon een fijne slasher, een verstand op nul film. Grafisch ziet het er allemaal top uit en je voelt de dreigende sfeer van New York. De film is misschien iets te lang om volledig te boeien maar de zeer grafische moord scenes maken dat goed.

3*

"People die at the fair"

A Million Ways to Die in the West is voor mij een hartstikke grappige film geworden. Seth MacFarlane stelt mij wederom niet teleur. Hij weet met deze film, naast Ted, een hilarische film neer te zetten. De grappen zijn grof en vaak over de top, net zoals bij Family Guy. Als je niets hebt met Family Guy en Seth MacFarlane in het algemeen dan ga je deze film niet waarderen. Ik als trouw Family Guy fan ben zonder hoop of verwachtingen naar de bioscoop geweest. Ik ben goed verrast.

Seth MacFarlane blijkt ook een aardige acteur te zijn. Hij weet de snoeiharde grappen goed over te brengen en zijn grijns werkt aanstekelijk. Seth is van alle markten thuis want hij heeft een vinger in de pap bij alle aspecten van de film. Dit is gewoon zijn project, zijn film. Dit is de tweede speelfilm van Seth. Hij voelt niet aan als een acteur die op het witte doek thuishoort maar voor een eerste poging is het zeker niet slecht. Charlize Theron is ook zeker niet op haar mondje gevallen als de stoere cowgirl. Er is een leuke chemie tussen Seth en Charlize en dat is te merken. Liam Neeson is het ook waard om te noemen. Hij heeft absoluut geen indrukwekkende rol in deze film maar hij weet op een leuke manier een slechterik neer te zetten. Verstandige zet van Seth om Neeson in de film te laten spelen, dat maakt het allemaal wat interessanter. Giovanni Ribisi is wederom hilarisch als het lulletje rozenwater. Net zoals in Ted speelt hij de absolute loser. Erg grappig op hem te zien wiegen met zijn heupen terwijl hij een drankje met een rietje drinkt. Leuke cameo's van Christopher Lloyd en Jamie Foxx! Die twee heb ik absoluut niet zien aankomen. Zo bij elkaar een topcast. Ohja en Ryan Reynolds is weer de klos, arme jongen.

Dit is een van de soorten humor waar ik van hou. Soms is het aardig flauw maar de snoeiharde grappen die een grens volledig voorbijgaan zijn gewoon hilarisch. Seth MacFarlane weet wederom te amuseren. A Million Ways to Die in the West mag dan wel misschien niet zo leuk zijn als Ted maar de grappen zijn van hetzelfde niveau. Deze film moet je gezien hebben als een Family Guy fan. Voor alle andere mensen die niet van dit soort humor houden: laat deze film links liggen, anders zal je je continu gaan irriteren aan onder andere de galgenhumor van MacFarlane.

3,5*

"You can't handcuff the wind".

Leuke film. Ik heb eerlijk waar een hoop kunnen lachen. Dit is een van die films die je grappig vindt of totaal niet. Ik moet zeggen dat ik normaal om flauwe humor niet kan lachen maar bij Mindhorn zeker wel. Het verhaal van een jaren 80 superheld is erg cheesy maar de Britten weten het toch veel beter aan te pakken dan de gemiddelde soortgelijke Amerikaanse productie.

Julian Barrat weet te overtuigen als Richard Thorncroft aka Mindhorn. Zijn rol voelt niet geforceerd aan en de grappen lijken vrij makkelijk te komen. Hij weet de ex superheld Mindhorn goed weer te geven. De film doet me wat denken aan de parodie MacGruber, al vond ik die een stuk minder.

Ik ben aangenaam verrast door deze Netflix productie. Hij zal bij de een veel minder goed vallen dan bij de ander. Door een combinatie van een aantal goed uitgevoerde onderdelen kan ik niet anders zeggen dat het een erg komische film is.

4*

The Mortuary Collection is een sfeervolle fantasy horror. De decors zijn prachtig en geven mij een HP Lovecraft vibe. Clancy Brown schittert als de lugubere Montgomery Dark.

Het is geen volbloed horror. Het is eigenlijk een film voor volwassenen maar de verhaal vertellende Montgomery maakt het wat kinderlijker . De gore maakt het in ieder geval zeker meer voor volwassenen (goed gedaan). Jammer genoeg laten ze met de cgi wat steken vallen en daalt het algehele niveau een beetje.

De korte verhalen zorgen ervoor dat de vaart in de film blijft. Het ene verhaal doet niet onder voor het andere en ze voegen allemaal toe aan het geheel. Een van de verhalen heeft duidelijk een meer komische insteek. Conclusie is dat het een fijne film is die vooral een lust voor het oog is met al die sfeervolle decorstukken en interieurs.

Mr. Jones is een aparte film die mij zeker heeft weten te bekoren. Uiteraard is dit niet een film die voor iedereen is weggelegd en dat blijkt wel uit de recensies. Ik heb de film gezien vanuit het perspectief dat er veel gedaan is met weinig. Met een beperkt budget weet regisseur Karl Mueller goed camerawerk te leveren en prima acteurs te ronselen. Dit is knap en daarom is het sowieso de moeite waard om deze film te kijken. Tevens weet Mueller een sfeer te creëren die perfect past bij het verhaal en de achtergrond. De sculpturen van Mr. Jones zijn interessant en mysterieus. Alle sculpturen en standbeelden en hoe je het ook noemt zorgen voor een hele bijzondere, mysterieuze en aparte sfeer. Zeker iets wat we niet vaak gezien hebben.

Jon Foster en Sarah Jones weten een leuk stel neer te zetten die de rust willen opzoeken door te verhuizen naar een huisje in het bos. Foster en Jones zijn goed op elkaar ingespeeld en dit zorgt voor fijne beelden. Het is misschien allemaal niet zo heel bijzonder maar de acteerprestaties zijn meer dan genoeg om deze film naar een hoger niveau te tillen. Ik hoop dat Foster en Jones in de toekomst meer geronseld gaan worden voor horror films.

Het camerawerk is interessant en onderstreept meteen wat deze film zo goed maakt. Er wordt gebruik gemaakt van zowel handheld als vast camerawerk. Dit zorgt voor een fijne afwisseling. Tevens wordt er gebruik gemaakt van een cameratechniek waarbij je het gezicht van een acteur van heel dichtbij ziet. Laat maar zeggen een camera die op je schouder rust en in plaats van naar voren naar achteren is geplaatst. Dit creëert een extra spanning in de film omdat je de emoties haarfijn kan zien van de personages. Deze film onderscheidt zich met deze techniek met andere films in het "footage" genre. Het mooie is dat het allemaal niet zo aanvoelt als een "footage" film en het allemaal heel natuurlijk overkomt.

Mr. Jones is een goede genre film en heeft mij weten te overtuigen met enkele vernieuwende concepten. Het voelt fris aan en doet je niet denken aan slechte films in het " found footage" genre. Karl Mueller weet een bijzondere film te creëren en een hele aparte sfeer neer te zetten. Echt eng is het allemaal niet maar het verhaal insinueert dat het allemaal doodeng is. Duidelijk een film die nauwelijks gebruik maakt van schrikeffecten en het verhaal het werk laat doen. Aanrader voor iedereen die iets nieuws wilt zien in het horror genre en openstaat voor deze docu achtige film.

3,5*

Niets bijzonders deze heropleving van the Mummy. Het ligt er in ieder geval niet aan dat er te weinig gebeurd. De hele film is goed gedoseerd met actiescènes en andere computer gemaakte figuren. The Mummy voelt aan als een film die een aantal genres wilt bundelen maar slaagt er niet in om het goed over te brengen. De komische elementen in de film zijn over het algemeen cliché en alles behalve grappig. Het horrorelement is vrij zwak.

Toen ik las dat Tom Cruise de hoofdrol zou spelen in deze film had ik enige verwachtingen. Ik vind Tom Cruise een prima acteur die goed zijn weg kent in grote films en er wat weet aan toe te voegen. Alleen hier heeft hij zelfs moeite om de middelmatigheid om te zetten naar een aantal leuke momenten. Het is allemaal te standaard om te interesseren. Cruise weet niet hetzelfde niveau neer te zetten als Brendan Fraser in de film uit 1999. Zelfs een naam als Russel Crowe weet geen deuk in een pakje boter te slaan. Zijn rol lijkt zelfs te hinten naar een figuur uit een horrorverhaal uit de 19e eeuw (misplaatst naar mijn mening). De cgi en dergelijke zijn prima maar daar had ik niets anders van verwacht. De film heeft een aantal schrikmomenten die aardig werken.

Dit is weer een van die films die eigenlijk niet gemaakt had moeten worden. The Mummy uit 1999 is solide en heeft 18 jaar later helemaal geen vervolg nodig. Het is zelfs een beetje pijnlijk om te zien dat regisseur Alex Kurtzman hard faalt om de spanning en sfeer van de oude film na te maken. Het is eigenlijk allemaal zo standaard dat ik een paar dagen na het kijken van de film al een hoop details niet meer weet.

2,5*

Fan Mai is een aardige Thaise horror. Ik zal wel meteen zeggen dat het een van de slechtere Thaise horror films is (de meeste Thaise horror films zijn goed en naar mijn mening zitten er een aantal meesterlijke bij). Fan Mai komt voort uit de film Fan Kao die een succes bleek te zijn. Fan Mai borduurt voort op hetzelfde soort verhaal.

Fan Mai is voor een Thaise horror niet bepaald eng. De nodige schrikeffecten zijn uiteraard verwerkt in de film maar het komt allemaal een beetje tam over. Op sommige momenten is er zelfs een "overkill" aan schrikmomenten en dit schaadt de kwaliteit van de film. Visueel ziet het er allemaal mooi uit. De locaties zijn ook prima en als Cee eenmaal voet zet op het eiland... prachtig mooi allemaal! Het schijnt een van de mooiste eilanden in Thailand te zijn, het heet Chang island (Thais voor olifant).

Fan Mai weet genoeg te vermaken om het van begin tot einde uit te houden. Nergens bijzonder maar de film weet je interesse vast te houden. Jammer genoeg verwacht ik alleen meer van Thaise horror omdat ze de lat hoog hebben gelegd. Fan Mai is in ieder geval een leuk tussendoortje.

3*