Meningen

Een gezin neemt zijn intrek in een afgelegen hotel in Colorado dat voor de winter gesloten is. De vader wordt de huisbewaarder en moet het gebouw onderhouden terwijl hij daarnaast ook nog verhalen schrijft.

Vele jaren geleden is de toenmalige concierge krankzinnig geworden en heeft hij zijn gezin uitgemoord. Wanneer de vader zich steeds vreemder gaat gedragen lijkt het alsof de geschiedenis zich zal herhalen. Zijn psychische zoon ziet bovendien gruwelijke vizioenen uit het verleden en van de toekomst.

“The Shining” wordt door velen beschouwd als één van de beste griezelfilms aller tijden en is in mijn ogen ook een topper, maar ik heb er wel enkele gezien die ik nóg beter vond. Het is andermaal een verfilming van een roman van Stephen King, die een onmiskenbaar talent heeft als schrijver van horrorverhalen. Kubrick zwakt de griezelige sfeer wat af door een vleugje zwarte humor aan zijn prent toe te voegen, maar leverde beslist een spannend werkstuk af, dat visueel prachtig geschoten is. Hij legt de nadruk op het psychologische aspect van de horror en speelt vakkundig in op de emoties en de verwachtingen van de kijker. Hiervoor heeft hij ook het maximum gehaald uit de decors: het afgelegen en verlaten hotel in een winters landschap. Alles is hierbij tot in het kleinste detail verzorgd. De prestaties van de cast zijn absoluut top, al zou ik “The Shining” nog enger gevonden hebben indien Jack Nicholson zijn rol volledig au sérieux had genomen. (Wat niet wil zeggen dat hij niet goed acteert.)

De Blu-Ray die in Engeland is uitgebracht heeft een prachtig beeld en geluid. Er zijn zelfs Nederlandse ondertitels. Wat wil je nog meer?

Aanvankelijk waren de titels van de film "The Parasite Murders" en "Orgy of the Blood Parasites". In de Benelux werd de prent destijds uitgebracht als "Huivering". Het is het verhaal van een oudere chirurg die aan het hoofd staat van een modern hospitaal en een soort liefdesdrank uittest op zijn maîtresse. Het experiment loopt uit de hand en doet bloeddorstige parasieten ontwikkelen die zich langs de mond overplanten. Hij deinst er niet voor terug de jonge vrouw om te brengen en in haar lijk een fles zwavelzuur te gieten om de kwaal tot op de wortel uit te roeien. Helaas komt hij te laat, want de dame had blijkbaar ook al een affaire met een andere man.

"Shivers" schuwt de bloederige effecten niet en zorgt ervoor dat de toeschouwer vol afgrijzen getuige is van een bewuste excursie in de slecht smaak. De prent is zoals veel ander werk van de talentvolle Cronenberg technisch knap gerealiseerd en kan gezien worden als een geslaagde variante op het stramien van de venerische ziekten.

De kineast heeft echter later nog een aantal werken afgeleverd die op mij nog veel meer indruk maakten, zoals de briljante "The Fly" en "Dead Ringers". Volledig eens met Halcyon: "Shivers" was de eerste volwaardige horrorfilm van de Canadese regisseur die ondertussen al een indrukwekkend oeuvre op zijn palmares heeft.

De zombies zijn hier koorknaapjes in vergelijking met de creaties van George A. Romero, Jordi Grau of zelfs Lucio Fulci. Een eerder ontgoochelende horrorfilm die er nooit in slaagt de toeschouwer de stuipen op het lijf te jagen. Peter Cushing loopt er eigenlijk maar verveeld bij en zijn Duits accent komt erg geforceerd over. Een bloedloze zombie-film, letterlijk en figuurlijk, die maar matig weet te boeien en finaal de verwachtingen niet inlost. Ken Wiederhorn deed het in elk geval enkele jaren later een flink stuk beter met "Eyes of a Stranger".

Wie toch de DVD wil aanschaffen raad ik de regio 1 editie van Blue Underground aan. Daar is de print van uitstekende kwaliteit, wat van de Vipco UK DVD niet kan gezegd worden.

In “The Shout” (De Kreet) wordt het ongewone relaas verteld van Charles Crossley, een zwakzinnige, die in een psychiatrische instelling is opgesloten. Deze legt de schrijver uit dat hij jaren voordien door Australische inboorlingen ingewijd werd in de ‘Zwarte Magie’ en dat hij alleen door een oorverdovende, helse schreeuw macht kan uitoefenen over leven en dood. Hij zal zijn duivelse gave gebruiken om zich te wreken op de man van de vrouw die hij liefheeft.

Skolimowski wist uit dit thema een redelijke griezelfilm te draaien, die blijkbaar sommige liefhebbers van het genre toch doet rillen van angst. De kineast creëert wel een bevreemdend klimaat maar een echt macabere dreiging ontbreekt. Met een zeker raffinement verleent hij een onheilspellend karakter aan de kleinste details. Alan Bates, als de geestesgestoorde, straalt iets angstaanjagends uit. Naast hem zijn ook Susannah York en John Hurt goed door hun intense geladenheid van hun vertolking. De sfeervolle kleurenfotografie, de verzorgde montage en de intelligente flash-back-regie zijn de pluspunten in “The Shout”, dat echter voor mij maar de middelmaat bereikt. De soundtrack, die blijkbaar afkomstig is van twee muzikanten van Genesis en Rupert Hine, is mij niet opgevallen, ondanks het feit dat ik enkele toffe CD's van hen in mijn platencollectie heb.

Naar een verhaal van August Derleth en Howard Philips Lovecraft. De sfeer zit er goed in vanaf het begin in deze ouderwetse Britse gotische griezelfilm, met een verhaal dat zich afspeelt op een afgelegen eiland, en waar de zolder van een bepaald huis een duister geheim verbergt. Zeker genietbaar voor fans van ouderwetse horror. Warner brengt hem uit in regio 1 als double bill met "It!" aka "Curse of the Golem".

Beklemmende gotische horrorfilm die zich afspeelt in het landelijke Italië van 1952 waarin veel religieuze symboliek en bijgeloof aan bod komen.

Furio Momenté is een jonge ambtenaar, die naar Venetië wordt gestuurd om een moordzaak te onderzoeken. De 14-jarige Carlo Mongiorgi heeft zijn vriend Emilio vermoord en beweert dat Emilio de duivel was. De zaak is politiek gevoelig vanwege de betrokkenheid van geestelijken. Furio's taak is om bewijzen te vinden die de kerk vrijpleiten en de zaak te verdoezelen.

Verschillende diepgaande thema’s bepalen samen het duistere karakter van de film: bijgeloof en volksgeloof, religieus fanatisme en manipulatie, de kracht van roddels en sociale uitsluiting en de verwoestende kracht van leugens. Het script is boeiend, de vertolkingen overtuigend en de soundtrack is bijzonder sfeerscheppend. Andermaal een knappe griezelfilm van Pupi Avati, waarvan ik erg genoten heb.

Alleen spijtig dat hij momenteel alleen uit is in Italië zonder Engelse onderschriften.

"The Silence of the Lambs" vertelt het verhaal van FBI-stagiair Clarice Starling, die de briljante maar gevaarlijke Hannibal Lecter moet raadplegen om een meedogenloze seriemoordenaar te vinden. Jonathan Demme combineert psychologische spanning met subtiele karakterstudie in een film die even verontrustend als meeslepend is. Jodie Foster schittert met ingetogen intensiteit, terwijl Anthony Hopkins’ onvergetelijke Lecter zowel angst als fascinatie oproept. De regie is strak, de montage precies en de sfeer voortdurend beklemmend. Demme’s film onderscheidt zich door haar intelligentie: geen gratuit geweld, maar pure psychologische kracht. "The Silence of the Lambs" is tijdloos meesterwerk dat spanning, intellect en emotie perfect in balans houdt. Onvergetelijk.

Misschien een iets minder angstaanjagende maar toch een griezelig geestige verfilming van de snelschrijvende horrormeester Stephen King. De humor is boosaardig, want de personen waarmee zo lustig de spot gedreven wordt, zijn de bewoners van een doordeweeks stadje van wie de gemoedsrust verstoord wordt door de gruwelijke moorden van een maniak. Alhans dat denken ze tenminste, want ze zijn wel heel traag van begrip. De manier waarop ze de geheimzinnige moordenaar willen te grazen nemen, levert een paar staaltjes van bloederige zwarte humor op. Gelukkig is er een kreupele teenager die beseft dat de daden afkomstig zijn van bovennatuurlijke krachten. Hij moet enkel de bewijzen verzamelen dat de moorden door een weerwolf worden gepleegd.

"Silver Bullet" is een onderhoudende griezelfilm met geslaagde anti-sociale humor en verzorgde speciale effecten. Vlotte regie van de voor mij onbekende Daniel Attias. Vermakelijk voor fans van weerwolffilms.

De film draait om Silvia Prieto die ontdekt dat ze naamgenoten heeft. Ze ontwikkelt een bizarre obsessie voor de “andere” Silvia Prieto's waarbij ze de vraag naar haar eigen identiteit moet ontrafelen.

De film wil een ironische kijk bieden op het dagelijks leven van jonge volwassenen in Buenos Aires. De uitwerking van het verhaal kon mij persoonlijk niet boeien. Het scenario kabbelt te veel voort zonder echte spanningsboog of emotionele betrokkenheid. De personages blijven vlak en moeilijk te doorgronden, waardoor hun lot me weinig kon schelen.

Allie is een succesvolle computerprogrammeur, maar in haar privé-leven zit ze in zak en as. Ze dumpt haar verloofde Sam nadat ze ontdekt dat hij overspel pleegt. Ze vindt troost bij haar buurman. Om de huur van haar appartement te kunnen bekostigen plaatst ze een advertentie voor een huisgenote. Ze aanvaardt de schijnbaar timide Hedy, maar dit meisje heeft wel een duistere kant en begint zich te kleden zoals haar. Allie verzoent zich weer met Sam. Wanneer ze opnieuw gaan samenwonen moet Hedy vertrekken. Maar ze laat het daar niet bij en zorgt dat ze in haar uiterlijk een duplicaat wordt van Allie. Wanneer deze laatste de achtergrond van Hedy begint te onderzoeken komt ze voor een onaangename verrassing te staan.
Psychologische thriller doorspekt met een vleug erotiek en vlot geregisseerd door Barbet Schroeder. De soundtrack van Howard Shore en de fotografie van Luciano Tovoli zijn verzorgd. Er zijn beslist een aantal spannende scènes maar ook enkele cliché’s. De ontknoping is bloederig. Een goede film, zonder meer. Moet ik toch nog eens herbekijken in de toekomst.

“Sinister” is een beklemmende psychologische horrorfilm die zich onderscheidt door zijn sfeer en spanning.

Ellison Oswalt, een schrijver van waargebeurde misdaadverhalen, is op zoek naar zijn volgende grote succes. Om inspiratie te vinden, verhuist hij met zijn gezin naar een huis waar een moord heeft plaatsgevonden—iets wat hij geheimhoudt voor zijn vrouw en kinderen. Hij ontdekt op zolder een doos met Super 8-films waarin de moorden van verschillende gezinnen worden getoond. Naarmate hij het mysterie onderzoekt, wordt duidelijk dat er een bovennatuurlijke kracht in het spel is.

Ethan Hawke is overtuigend in zijn rol als de geobsedeerde schrijver, en brengt de groeiende paranoia en angst goed over. Juliet Rylance als zijn vrouw Tracy voegt emotionele diepgang toe aan het verhaal als de bezorgde echtgenote die zich steeds ongemakkelijker voelt in het huis. De dynamiek binnen het gezin verhoogt de geloofwaardigheid en tastbaarheid van de dreiging.

“Sinister “vermijdt goedkope gruwel en bouwt de spanning op met suggestieve beelden en een onheilspellende soundtrack. De film bevat enkele jumpscares, maar vertrouwt vooral op een sluimerend gevoel van onbehagen.

De prent bereikte met beperkte middelen een groot effect bij mij en bleef na de aftiteling nog nazinderen. Een aanrader in het found-footage genre.

Caroline is een jonge verpleegster die een baan aanneemt in een mysterieus oud huis aan de rand van het moeras bij New Orleans. Ze zorgt voor de zieke echtgenoot van een oude vrouw, maar ontdekt al snel dat het huis vol zit met geheimen, onverklaarbare gebeurtenissen en hoodoo-rituelen. De spanning neemt toe als ze steeds dieper verstrikt raakt in de duistere geschiedenis van de plek.

De film bouwt vooral op sfeer en suggestie in plaats van op expliciete horror of veel special effects, waardoor een beklemmende spanning ontstaat. Het acteerwerk van vooral Kate Hudson en John Hurt is prima en het huis zelf is sfeervol en intrigerend gefilmd. Het script is doordacht en de twist aan het eind is opvallend sterk en verrassend, waardoor de film lang blijft nazinderen. Voor liefhebbers van klassieke spookhuisfilms met een psychologische inslag een absolute aanrader.

Ichabod Crane wordt naar Sleepy Hollow gestuurd om te onderzoeken wie verantwoordelijk is voor de onthoofding van drie personen. Volgens een duistere legende zou een ruiter zonder hoofd die de streek terroriseert de dader zijn.

“Sleepy Hollow” is een sfeervol griezelsprookje dat een hommage is aan de Hammer Films. De locaties zijn somber maar wondermooi. Alles is prachtig gefotografeerd. Het verhaal is evenwel een beetje parodistisch en daardoor niet zo eng, ofschoon een vleugje blood & gore niet ontbreekt. Toch een genot om naar te kijken, ik hou nu eenmaal van gotische settings. Jammer dat de rol van Christopher Lee tot een cameo beperkt bleef. Bij een tweede visie (meerdere jaren later) is de film nog beter meegevallen dan de eerste keer. Tim Burton is een kineast met een groot visueel talent en dat heeft hij hier nog maar eens gedemonstreerd.

Een gokverslaafde die als presentator in een striptent werkt geraakt in de problemen als hij in de schulden zit en door een van zijn schuldeisers bedreigd wordt. Hij doet daarop verwoede pogingen om het geld te bemachtigen. Maar hij heeft een deadline.

Middelmatige prent in zwart wit. De jazz-muziek klinkt gedateerd. De stripacts zijn braafjes. De prent kon mij maar matig bekoren, hoewel ik geen kritiek heb op de cast. Verzorgde fotografie. Als portret van het Soho uit de jaren zestig misschien geslaagd, maar de film komt bij mij soms toch wat saai over.

Werd na zijn release blijkbaar nog omgedoopt tot "The Small Violent World of Sammy Lee" om wat meer volk te lokken. Het bracht allemaal niet zoveel aarde aan de dijk. De film kende slechts een matig succes.

*2,25*, ik zal toch maar naar boven afronden...

Erg vermakelijke en spannende thriller van de Britse Hammer studio's. Naar een scenario van Anthony M. Dawson ofte Antonio Margheriti. De moorden gebeuren in een gesloten kamer op een inventieve manier. Cameraman Guy Green, die ooit nog bekroond werd voor "Great Expectations" van David Lean, stond zelf in voor de regie.

Peter Van Eyck (The 1000 Eyes of Dr. Mabuse) is in topform als de gemene stiefvader. Ook Mandy Miller is indrukwekkend als het intelligente meisje Candy. "The Snorkel" is een boeiende, erg geloofwaardige misdaadprent.

De Sony R1 Box-set "Hammer Icons of Suspense" is een aanrader.

Stefano, een jonge professor, keert terug naar het Venetiaanse eiland waar zijn broer Don Paolo priester is, net op het moment dat een vrouw wordt gewurgd op een manier die doet denken aan een oude onopgeloste moord. Terwijl Don Paolo bedreigende brieven ontvangt en er meer slachtoffers vallen, proberen de broers samen te achterhalen wie achter de reeks moorden zit en waarom het verleden opnieuw wordt opgerakeld. Het onderzoek voert Stefano naar vergeten schuld, religieuze hypocrisie en een jeugdtrauma dat de sleutel blijkt tot de waarheid.
"Solamente Nero" is een degelijke, sfeervolle giallo die sterk leunt op mist, religieuze beklemming en een sombere Venetiaanse setting. De film heeft een aantrekkelijke opzet met een oude misdaad, anonieme dreigbrieven en een reeks bizarre moorden, met een verrassende ontknoping. Antonio Bido bouwt spanning eerder langzaam en methodisch op dan explosief, wat de film een tragische, sombere toon geeft. De sterke punten zitten in de sfeer, de morbide details en het thema van verborgen zonden. Voor liefhebbers van klassieke giallo is dit een intrigerende en stijlvaste titel. Ikzelf heb me prima vermaakt. 3,5/5

Een cryptisch, erg boeiend verhaal over gestolen nazi-geld, een oorlogsveteraan die aan geheugenverlies lijdt en misschien wel een moordenaar zou kunnen geweest zijn. De spanning zit er vanaf het begin goed in en het plot heeft een aantal verrassende wendingen. Knappe vertolkingen en een vlotte regie. Een genietbare film-noir.

Het verhaal van een filmfreak - een fervente bewonderaar van Humphrey Bogart en John Wayne - die carrière hoopt te maken in derderangse Romeinse filmmiddens. Risi spitst zijn aandacht op de liefdesperikelen van de held Antonio Barozzi maar zijn prent mist de typische Italiaanse emotie van het betere werk uit die periode. Enkele geslaagde gags en de plejade van akteurs - waaronder ook Ugo Tognazzi, Vittorio Gassman, Mario Monicelli - zorgen ervoor dat zijn vlakke komedie nog net onderhoudend blijft.

Vier mannen met een schimmig verleden die in een afgelegen Zuid-Amerikaans dorp vastzitten nemen een levensgevaarlijke opdracht aan: twee vrachtwagens met instabiele explosieven over onherbergzaam terrein vervoeren. Wat begint als een uitweg, verandert al snel in een zenuwslopende overlevingstocht waarin elke fout fataal kan zijn. De film bouwt meesterlijk op naar een broeierige, onverbiddelijke nachtmerrie van spanning en morele ontreddering.

"Sorcerer" is een uitzonderlijk sterke thriller die je van begin tot eind in een ijzeren greep houdt. Friedkin maakt van elke scène een beklemmend gevecht tegen natuur, toeval en menselijke zwakte, waardoor de film een bijna fysieke intensiteit krijgt. De sobere, realistische aanpak maakt de spanning alleen maar groter en de emotionele impact dieper. Roy Scheider is schitterend als een man die steeds verder wordt leeggezogen door angst en wanhoop. De film ademt vakmanschap, lef en fatalisme, en levert daardoor een zeldzaam krachtige cinema-ervaring op. Het is een kille, harde film, maar juist daarin schuilt zijn grootse schoonheid. Een remake van "Le Salaire de la Peur" van Henri-Georges Clouzot die het zeer goede origineel nog iets overtreft. Onvergetelijk, nu op 4K UHD bij Criterion in de UK en US. Minstens 4,5/5.

Mooi verfilmd drama, destijds hier uitgebracht onder de titels "De Heks" en "De Blonde Heks", gesitueerd in de Zweedse bossen in het verleden. De Franse ingenieur geraakt er verdwaald en komt in een moeras terecht. Hij wordt gered door een oude vrouw die er in een afgelegen hut leeft samen met haar kleindochter, een primitief maar mooi meisje dat blijkbaar over uitzonderlijke gaven beschikt. Volgens de dorpsbevolking zijn de twee echter heksen. Het meisje is ook bang van een kerk, wat de bijgelovigheid bij de mensen uit de streek alleen maar aanwakkert. Als ze dan toch een kerk binnentreedt heeft het uiteindelijk noodlottige gevolgen voor haar.

De enigmatische Marina Vlady en Maurice Ronet acteren heel geloofwaardig en het verhaal is fraai in beeld gezet (zwart-wit). Soms wat traag, maar nooit vervelend. Een sympathieke productie, die voor sommigen (maar niet voor mij ) misschien gedateerd zal lijken.

Dino Risi’s “Il Sorpasso” wordt vaak geprezen als een klassieker binnen de Italiaanse komedie, maar als je door de nostalgie en het charmante Romeinse landschap heen kijkt, blijft er een film over die niet altijd even geslaagd is.

Het verhaal volgt Bruno (Vittorio Gassman), een luidruchtige, zorgeloze playboy, en de timide rechtenstudent Roberto (Jean-Louis Trintignant) tijdens een impulsieve roadtrip door Italië. Wat begint als een luchtige tocht vol ontmoetingen en situatieschetsen, ontwikkelt zich tot een diepere reflectie op generatieconflicten en de leegte van Bruno’s hedonistische levensstijl.

Hoewel Gassman met zijn vertolking probeert humor toe te voegen, heb ik zijn personage soms als overdreven en irritant ervaren, wat de humor minder effectief maakt. Trintignant speelt zijn rol meer ingetogen, maar zijn karakter blijft te vlak om echt mee te kunnen leven. Ondanks de goede zwart-wit-cinematografie en treffende sfeer, voelt de film langdradig aan en zijn niet alle grappen geslaagd.

Kortom, "Il Sorpasso" is een onevenwichtige roadmovie die af en toe enige charme uitstraalt, maar mij niet kon overtuigen. Velen zijn evenwel enthousiaster.

Canadese gruwelfilm die in 1983 genomineerd werd voor de Grote Prijs van het Festival van Avoriaz. Een hoogvlieger is het echter niet geworden. Het verhaal komt traag op gang en het duurt een hele tijd vooraleer de actie begint. Er zijn wel enkele spannende momenten maar als geheel oogt het eerder middelmatig. Bovendien zijn sommige (niet alle) speciale effecten ondermaats. Het hoofdthema van de soundtrack is van Tangerine Dream. Oliver Reed heeft blijkbaar in de film een telepatische connectie met het monster, waar hij finaal zelf het slachtoffer van wordt. Tijdens het draaien van de prent doken er budgetproblemen op en dat verklaart misschien waarom het een hele tijd duurt vooraleer we de gevaarlijke slang echt te zien krijgen. Gelukkig weten Peter Fonda en Oliver Reed met hun vertolking nog iets te redden. "Spasms" is alleen geschikt voor die-hard horror fans.

Margaret Hichcock en haar minnaar Charles vermoorden haar zieke echtgenoot, arts John Hichcock, door hem zijn reddende serum te ontzeggen. Terwijl ze in zijn sombere villa zijn schat proberen te vinden, beginnen vreemde, lugubere gebeurtenissen zich te herhalen, waardoor zij lijken bezocht te worden door een wraakzuchtig spook.

"Lo Spettro" (1963) is een sfeervolle gothic‑horrorprent rond wellust, verraad en neurose, met een ongezonde drang naar macht en aards bezit. Riccardo Freda zet het verhaal in een donker, koud kasteel‑interieur neer, waarin de beleving van de eerlijke schijn en de psychologische angst samenvloeien tot een ritueel van onzekerheid en zelfverwoesting. De camera volgt de personages met een hypnotiserende, soms droog‑ironische blik, terwijl de muziek en de beeldtaal de onheilspellende sfeer ondersteunen. De acteursprestaties, vooral dat van Barbara Steele, leven in een permanent border‑zone tussen fragiliteit en wraakzucht, wat de film verrijkt tot een duistere krachtige Italiaanse horrorklassieker. De Severin UHD 4K disk is van topkwaliteit.

The Spiral Staircase (1946) was één van de beste psycho-thrillers uit de periode voor “Psycho” (1960). Het had een verrassend plot en werd uitstekend geregisserd met een heerlijk intense en beklemmende gotische sfeer. Deze remake uit 1975 mag er echter ook best wezen. Het scenario is bijna identiek en het werd met de nodige stijl en spanning geregisseerd door Peter Collinson.

De originele versie van Siodmak blijft natuurlijk superieur. De acteurs schudden hier echter ook een degelijke vertolking uit de mouw en je wordt als kijker meegesleept naar de angstwekkende climax. De Warner Bros Archives DVD-R brengt een amamorphic widescreen print van degelijke kwaliteit.

Bud Stamper is de zoon van een rijke oliebaron uit Kansas. Hij heeft een verhouding met het meisje Deanie Loomis die de dochter is van een eenvoudige kruidenier en dat is niet naar de zin van zijn vader. Ook droomt Bud ervan een ranch uit te baten terwijl hij van zijn vader verder moet studeren aan de universiteit. Deanie is stapel van Bud maar een breuk met hem breekt haar hart en ze komt met een depressie in een instelling terecht.

Vlekkeloos geregisseerd drama. Er zijn wel een aantal irritante personages in de film (vooral Buds vader en zijn zuster). Beatty en Wood acteren goed, maar waren al 23 terwijl ze 17-jarigen moesten uitbeelden. Het verhaal kan gezien worden als een studie over het seksueel gedrag bij jongeren in de late jaren twintig maar komt nu toch wel wat gedateerd over. Ik heb me niet verveeld maar vond “Splendor in the Grass” op het moment zelf niet meer dan voldoende. Ik moet zeggen dat na een nachtje slapen het verhaal bij mij toch is blijven hangen en dat ik de film toch degelijk vond.

In 1941 proberen in Polen, de succesvolle Joodse dokter Artur Planck, zijn vrouw Clara en hun twee dochters aan de binnenvallende Nazi's te ontsnappen. Een van de meisjes wordt neergeschoten. Ze vinden onderdak in de boerderij van Emilia, wiens man naar het front trok en vermist is. Terwijl Clara gedwongen wordt om op de zolder te blijven, ontstaat er een verhouding tussen Emilia en Artur en ze vertelt de mensen dat hij haar neef is.

Dit Holocaust-verhaal in flashback-structuur had intenser kunnen zijn, maar de driehoeksverhouding gooit volgens mij roet in het eten. In plaats van een prangende oorlogsfilm werd het een eerder middelmatig melodrama. Op de vertolkingen valt evenwel niets aan te merken.

Naar mijn gevoel een leuke B-horror, die in de Benelux werd uitgebracht onder de titel "De Nacht van de Reuzenwormen". Roept reminiscenties op aan de monsterprenten uit het begin van de jaren 50. Op het eerste gezicht onschuldige gebroken hoogspanningskabels zorgen toch wel voor heel wat kopbrekens. De vreedzame regenwormen ondergaan een transformatie zodat uiteindelijk iedereen voor ernstige problemen komt te staan. Een bescheiden, maar genietbare griezelfilm.

Een tip: fans van Jeff Liebermann moeten zeker eens "Blue Sunshine" van dezelfde kineast bekijken.

"Stalker" is een hallucinante film. Dat is mijn ervaring na een tweede visie. Dertig jaar geleden bekeek ik "Stalker" voor de eerste keer en vond hem toen langdradig. Nu ik hem nog eens bekeken heb, krijg ik toch een positiever beeld van deze prent. Vooreerst is de film een lust voor het oog: het is werkelijk verbluffend hoe Tarkovsky de schoonheid weet te halen uit een industrieel bezoeldeld en vervallen milieu. "Stalker" is voor meerdere interpretaties vatbaar. Dat is de slotsom van wat ik hiervoor allemaal gelezen heb. Persoonlijk zie ik er een metafoor in van het atheïsme versus het geloof (de verboden zone) en ook van het Oosten versus het Westen, waarbij het ijzeren gordijn de toegang tot het verboden westen blokkeert. "Stalker" is als politieke en metafysische fabel een boeiende kijkervaring, waar ik eerlijk gezegd nog eens zou moeten naartoe kijken om er nog meer van te begrijpen.

In elk geval ben ik nu toch ervoor gevonden om nog eens ander werk van Tarkovsky te gaan verkennen.

Sam Varner, een ervaren verkenner, verlaat het leger om op zijn ranch te gaan wonen. Hij neemt een blanke vrouw en haar negenjarig halfbloed zoontje onder zijn hoede. De scout wordt ertoe gedreven om met Salvaje, een gevreesde Apache, die zijn zoontje terug wil hebben, een lange, zenuwslopende en uitputtende tweestrijd te voeren...

In een gebaar, een houding, een blik en gebruik makend van decor-elementen, camera-instellingen en beeldcomposities wordt in deze western heel wat opgeroepen. De realiteit wordt het kader en het stramien waarop regisseur Robert Mulligan zijn thriller geborduurd heeft met knap ingeweven griezelige elementen. Een boeiende kijkervaring.

Een stichtend en oprecht educatief verhaal van een gedreven wiskundeleraar op een school van Spaans sprekende Amerikanen in East Los Angeles. De man geeft niet alleen les met humor en inspiratie maar is bovendien erg bekommerd om zijn leerlingen. Gebaseerd op ware feiten. Knap vertolkt door Edward James Olmos die alle glamour laat varen om zich volledig te identificeren met de leerkracht, die er ondanks zijn leeftijd revolutionaire onderwijsmethodes op nahoudt. Ondanks alle obstakels slaagt hij erin een hele klas met halve delinquenten te laten delen in zijn enthousiasme en deze kansarme Latino-jongeren door een zwaar examen te loodsen. Als de examencommissie de mooie cijfers in twijfel trekt en de hele groep van fraude beschuldigt, verdedigt hij met grote passie zijn ten onrechte verdachte leerlingen. Een positieve film.