Meningen

"I don't really think of myself as someone with giant tits. I think of myself as more of, like, a brain in a jar."

Eerder feel-good-movie dan komedie en een vrij bekend coming-of-age-film waarin een jonge vrouw verhuist, fouten maakt, wanhopig ergens bij wil horen, onsympathiek overkomt om er vervolgens achter te komen dat ze volwassen moet worden en zichzelf uiteindelijk vindt, omdat ze menselijk en muziekjournalist is...Men kiest hier vooral voor de meest voorspelbare route. Een groot deel van de charme van de film komt van Barbie Ferreira, die een heerlijk chaotische en hartverwarmende rol neerzet. Een vrij standaar romatische film die door de hoofdrolspeler nog een ​​prettige en toegankelijke kijkervaring werd.

Films van de Coen broers zijn volgens mij altijd goed. Tenminste ik kan me niet heugen dat ik er één gezien heb die mijn niet beviel. En zo dan ook deze. En oké in het gangster-genre zijn er misschien betere gemaakt maar deze houd zich makkelijk staande in de sub-top. Gabriel Byrne speelt Tom Reagan die middenin een machtsstrijd belandt tussen wat gangsters. Die machtsstrijd is net als schaken vooruit denken en dat is wat we dan ook zien. Een plot dat steeds net even anders zit dan we dachten. Iets wat de Coens als geen ander kunnen. Aankledingen en dialogen zijn daarnaast heerlijk. De actie is zo geschoten dat die ook voor een komische noot zorgt. Er is verder gewoonweg niet veel op deze film aan te merken.

Het is goed om anders te zijn: En anders is deze Whisper of the Heart vergeleken met andere films uit Studio Ghibli. Geen gevechten, mysterieuze wezens en geen vliegende varkens of kastelen. Toch is het wel eem Ghibli met een coming-of-age verhaal over een meisje. Een prachtig verhaal over de eerste liefde van Shizuku. Warmhartig gebracht en zeker niet klef want uiteindelijk draait het er niet om of ze de jongen krijgt wel of niet. Het gaat over het opgroeien en keuzes in je leven maken. En dit alles op het zeer toepasselijke liedje van John Denver: Take me Home, Country Roads.

En dat in een prachtige gedetailleerde getekende wereld. Die aanvoelt alsof je naar een gewoon film zit te kijken. Als Shizuku dan eindelijk weet welke weg ze wil bewandelen en er dan vol voor gaat, zien wij prachtig vormgegeven droomsequenties. Die dromen zijn van haar boek over het kattenbeeldje van Baron Humbert von Jikkingen en deze zien we later weer terug in The Cat Returns (Neko no Ongaeshi (2002)

Een heerlijke warme film en ook stiekem een soort eerbetoon aan de vele voorgaande Ghibli-films doordat in de hele film er verwijzingen te zien zijn.

Ondanks soms houterige dialogen en een eenvoudige maar creatieve verhaallijn was dit verloren gewaande Scanner-vervolg, toch wel erg leuk om te kijken. Terwijl je aan het begin, nog moet denken aan First Blood (1982), waarbij de politie een bescheiden ogende zwerver (ditmaal Zack Connors (Graham Skipper) lastigvalt wiens krachten ze ook niet kennen. Het is daarmee de perfecte film voor fans van horrorfilms uit de jaren 80. Het is bloederig en vol met indrukwekkende praktische effecten. Ook de telekinetische heldin Rachel Meadows betreft, Lauren Ashley Carter (The Woman, Jug Face) levert sterk spel. En dan was er nog de altijd memorabele Larry Fessenden. Een ander sterk punt van de film is de pulserende score van Steve Moore (ook de componist van The Guest en Welp (Cub)

Het geeft je een beetje het gevoel, de beleving van, de film die je in een hoekje van het rek van videotheek vindt, die je op goed geluk meeneemt en die achteraf een erg leuke film blijkt te zijn! Net zo goedkoop als het was in de jaren '80 maar oprecht en aangenaam.

Regisseur Guy Ritchie baseert zich (volgens de aftiteling) voor zijn nieuwste film op het boek Churchill's Secret Warriors: The Explosive True Story of the Special Forces Desperadoes of WWII uit 2014 van Damien Lewis en gaat over Operatie Postmaster Ook al trek deze film de op-waargebeurde-feiten-gebaseerd-kaart, is de vraag niet hoe nauwkeurig het is, maar hoe vermakelijk... Het antwoord is: een allegaartje die er ergens tussenin zit...

Het resultaat is een meer verfraaide benadering van de allereerste missie van een speciale militaire eenheid (Maid Honor Force, die uiteindelijk No.62 Commando, oftewel de SSRF werd) opgericht door Winston Churchill en die op eigen initiatief achter de vijandelijke linies mochten opereren. Deze missies legde ook de inspiratiebasis voor Ian Flemings James Bond. (die ook in de film is te zien)

Het plot van de film wijkt dus niet heel veel af van de bekende oorlogsfilms (The Dirty Dozen, The Inglorious Bastards of Kelly's Heroes) waarin een groepje schurken samenkomt voor een onmogelijke missie om de nazi's te stoppen. Maar met iets meer Ritchie-bravoure en rijkelijk geleend bij Tarantino. En niet alleen maar omdat er een Spaghetti Western-muziekscore onder was gezet!

Er zijn zeker een paar veelbelovende momenten, alhoewel de actiescènes niet erg innovatief zijn en zo gemakkelijk gaan dat er bijna geen gevoel van gevaar aan kleeft. Als de Tweede Wereldoorlog zo soepel was verlopen, als in deze film dan zouden de geallieerden Berlijn in een mum van tijd hebben bereikt. Maar ach ze waren nog competent genoeg.

Wat ik niet kan zeggen van het optreden van Rory Kinnear als Winston Churchill. Het valt niet te ontkennen dat het soms potentieel had maar de film valt tussendoor ook weleens plat, het blijft dus uiteindelijke ergens in het midden hangen, zonder ergens goed te overtuigen.

Functioneel en goed gemaakt is deze Mexicaanse misdaadthriller zeker maar anders dan dat het plot doet vermoeden concentreert het zich niet op het mysterie van de seriemoordenaar van jonge meisjes maar de corruptie binnen de politie van de jaren zeventig. De film zit dicht tegen het Noire-genre aan en verkent en onrechtvaardigheid in een deprimerend Mexico, Ook al probeert het einde de wreedheid ervan te verzachten. Het heeft een super intense en donkere sfeer en het productieontwerp van het Mexico van de jaren 70 is cool. Het verhaal ontwikkelt zich langzaam, maar op een manier die je boeit, met scènes vol details en zeer goed uitgevoerde vertolkingen van de hele cast. Helaas had de versie die ik zag niet synchroon lopende ondertiteling maar zelfs dan was het zonder enige twijfel wel een goed uitgevoerde noir-thriller.

In 1967 speelde Audrey Hepburn een blinde vrouw die werd geterroriseerd door drie inbrekers in de film Wait until Dark Dit is de technologische geüpgrade versie van die film! Ben je blind en wordt je gestalkt door gewelddadige criminelen? Maak je geen zorgen, daar is de app "See for Me" voor. Videobellen met aan de andere kant iemand die kan zien. Uiteraard had Kelly, degene die hier opneemt, een handige militaire achtergrond en First-person shooter-ervaring. Vaak wordt bij veel van dit soort film de kracht ontleent aan de sympathie voor het hoofdpersonage. Echter de bedenkers maken Sophie juist onsympathiek; ze is een kreng tegen iedereen en haar verlies van gezichtsvermogen gebruikt ze als reden om van haar klanten te stelen. Een leuke bijkomstigheid om van de gehandicapte heldin eens iets anders te maken dan een perfecte engel waar iedereen van wil houden en medelijden mee heeft. Een hoofdpersoon die niet veel beter is dan de criminelen die ze probeert te ontwijken. Door die morele complicaties toe te voegen aan deze home-invasion-Thriller weet men zich toch net genoeg te onderscheiden om er aardig tijdverdrijf van te maken !

De eerste 20 minuten aan het begin van deze film, waren pure, traditionele romantische komedie, compleet met voice-over, echter zodra Harry per ongeluk een telefoon opneemt ....vanaf dat moment schakelt de film over van romcom naar paranoïde spannende thriller. Een film die het publiek eerst iets geeft wat ze al honderd keer hebben gezien, iets waarvan ze denken dat ze het weten, maar dan....180 graden draait en je met een ietwat slechte smaak achterlaat

Het kostte regisseur Steve De Jarnatt uiteindelijk acht jaar om deze film gemaakt te krijgen. Filmmaatschappijen durfde het niet aan of wilde het script teveel veranderen (inclusief Steven Spielberg) en die studio's hadden misschien gelijk want het publiek bleef weg maar tjonge... wat was dit een verschrikkelijk fijne film!!! Nu wel duidelijk gefilmd met een wat lager budget.

Anthony Edwards (Harry Washello) en Mare Winningham (Julie Peters) waren erg geloofwaardig! Daarnaast ontmoeten ze verschillende personages die allemaal oh-zo-Los Angeles eruit zien. Geweldig hoe het verhaal van de film heen en weer slingerde tussen komedie, romantiek en actie. En met een opwindende synth-score van Tangerine Dream! JA... dit was een prachtige maar vreemde mashup van romantische komedie en apocalyptische thriller. Helaas kreeg de film niet het succes wat het verdiende maar dit was een uitermate bevredigende film!

"Don't you guys listen to like Slayer or Death??"

Weinig interessante Low budget met veel dialogen en waar maar weinig in gebeurd. Miranda kan niet sterven en ja er zijn een paar kills. Echter het werd nergens echt bloederig en naar enkele pogingen schakelt de film over naar een road-movie met veel overpeinzingen en onzinnige karakters. Zo ontmoeten ze onderweg personages als een man in een konijnenpak, een man met een opgezette vos en een vrouw die dode katten ziet. Ik denk dat dit komisch moest zijn? De film is met 104 minuten ook een veel te lange film! Iets wat zelden in het voordeel uitvalt voor low-budget films! Uiteindelijk blijkt dat de film niet veel meer is dan een liefdesverhaal verpakt als horrorfilm. Oké wel op een onhandige, Stockholmsyndroom-manier Doordat de enige persoon die haar begrijpt, de persoon is die haar probeerde te vermoorden. Tja ik vond het nog een hele klus om de film door te komen.

Een leuke en ongevaarlijke horrorfilm. Het is zelfs aardig goed voor een tienerhorrorfilm. Hoewel het een film uit de vroege jaren '90 is, heeft het nog de sfeer van de 80's B-films. De film deelt misschien wat overeenkomsten met Carrie (verlegen buitenstaander, rare moeder, paranormale krachten, enz.), maar weet redelijk goed op zichzelf te staan. Problemen komen van (hoe kan het ook anders met deze filmtitel) spiegel die duistere magie bezit en uiteraard Megan (Rainbow Harvest) begint deze te gebruiken om wraak te nemen op de populaire tieners. Het pesten waar Megan doorheen gaat, is vrij standaard, en de personages, zelfs Megan, ontwikkelen maar weinig diepte. De film scoort ook punten voor het goede spookachtig einde en Rainbow Harvest intrigerende aanwezigheid. Verder is er plezier te beleven aan de ondersteunende cast vol cultnamen; Megan's moeder (Karen Black, Burnt Offerings, Family Plot) dierenbegrafenisondernemer Mr. Veze (William Sanderson, Blade Runner) en een van de leraren van Megan is Stephen Tobolosky (Spaceballs, Memento). Daarnaast is er ook nog actrice Yvonne De Carlo uit 'The Ten Commandments' te zien (meer zoals ze eruit zag in American Gothic) in een iets langere cameo. De naakte douche- en sterfscène van de rondborstige Charlie Spradling (Wanda in Puppet Master II) behoort tot de vermakelijkste van de film. De film is ​​zeker beïnvloed door andere, maar het slaagt er toch in om op zijn eigen manier intrigerend te zijn.

Het is maar moeilijk voor te stellen dat iemand ooit heeft bedacht om van Mirror Mirror (1990) een franchise te maken. Oké dat was een smaakvolle semi-succesvolle horrorfilm, geschreven en geregisseerd door vrouwen maar een vervolg? Tja een onooglijke boosaardige spiegel is blijkbaar voldoende om door te gaan...?

Het werd helaas nergens interessant. Eerder was dit heel dom of domweg lui. Een heavy metal rockband opvoeren om de spookspiegel te onthullen? Roddy Mcdowell (ja die van Planet of the Apes) in zijn meest duffe rol als dokter. En Mark Rufflo (lang voordat hij de Hulk werd) die een soort van 'mysterieus' personage speelt dat misschien slecht was, maar ook een soort van "sexy" liefdesbelang. En dit alles speelt zich af in een nonnenklooster?

Gooi een rare klusjesman erin, en een nutteloze subplot over een hebzuchtige stiefzus die wat geld probeert af te persen van de hoofdpersonage. Die stiefzus is trouwens duidelijk oud genoeg om misschien .. euh het is maar een ideetje ...de kinderen bij je in huis te nemen. En de rest van de film is Marlee gehuld in kort nachtjaponnetjes die danst terwijl raven uit een spiegel vliegen en broertje Jeffrey die viool speelt.

Daarbovenop is er het complete gebrek aan bloed, krijg je personages die voortdurend in zichzelf lopen te praten, een Windows 93 grafische ridder. De film ploetert in een slakkengang en wonderbaarlijk bevinden zich in de finale een paar schattige digitale effecten. Tja en … .ah… ok… wie o wie had het verwacht... compleet uit het niets is er ongeveer voor 30 seconden een behoorlijk cool monster?

Duidelijk was dit een vervolgfilm (Of is het een remake of een prequel?) waar niemand echt op zat te wachten. En achteraf blijkt het ook geen goede aanrader! Gek genoeg zouden ze het nogmaals proberen met een derde deel?

Alice in wonderland verdwaalt in de wereld van Dali ofzo??? Visueel is het allemaal indrukwekkend maar het kon me niet echt boeien. Ik mistte vooral de spanning/fantasy. Tja dat vonkje waardoor je in de fantasy wereld wordt getrokken en het je niet meer weg wil! Het leek ook een beetje op dat ze vooral kunstzinnige wilde zijn!

Helaas valt deze home-invasion film precies in de categorie die het wanhopig probeert te overstijgen: Vrij standaard B-genre met een voorspelbaar en vergeetbaar verhaal. De plotwending komt met verbazingwekkende onverschilligheid over. Het meest verbijsterend is de verspilling van goed acteerwerk...vooral dat van Frank Grillo die het overgrote deel vastgebonden aan een bed doorbrengt. Het scenario vervangt spanning door hele stukken nutteloze dialogen. Het einde zonder bevredigende afloop maakt de frustratie alleen maar groter. De cinematografie was oké. Regisseur Kevin Lewis maakte ooit het erg toffe Willy's Wonderland (2021) maar lijkt nu met elke nieuwe film nog meer op te schuiven naar middelmatig kijkvoer.

Het plezier wat je aan deze film beleeft wordt bepaald door of je een fan bent van de Australische televisieserie Miss Fisher's Murder Mysteries of niet. Zij is een stijlvolle moderne aristocratische privédetective in Melbourne in de jaren twintig. Deze film heeft als achtergrond het door de Britten gecontroleerde Palestina, waar Miss Fisher het mysterie van een bloedbad onder een Bedoeïenen-stam probeert te ontrafelen. Vanaf de eerste opening roept de film de sfeer op van de klassieke avonturenfilm uit jaren '30 en '40. (inclusief de beroemde film-kus aan het einde) Deze film over Miss Fisher werkt goed als een soort kruisbestuiving tussen Indiana Jones en James Bond. Ze bezit een stijlvolle kledingkast, is onverschrokken en bedreven in verschillende mannelijke dingen. De film zelf stijgt niet echt boven de serie uit maar doordat dit uitstapje naar het grote scherm, gedeeltelijk werd gefinancierd door de fans, is het wel precies waar die fans om vroegen. Het is ook de reden dat sommige effecten wat goedkoop (wat ze natuurlijk ook zijn) overkwamen maar voor de fans was dit een vermakelijk whodunnit-avontuur.

LEUKE, Leuke, leuke...luchtige screwball-komedie. Die zich daarbij eveneens afspeelt in de tijd waarin dit soort films populair waren. Een dag uit het leven van gouvernante Guinevere Pettigrew; voor wie het in Londen van net voor de Tweede Wereldoorlog niet mee zit. Wanhopig steelt ze een baan die voor iemand anders bedoeld is, dat blijkt bij de naïeve zangeres/actrice Delysia Lafosse te zijn. Het leven van Miss Pettigrew wordt voorgoed verandert. Amy Adams is erg aanstekelijk als de frivole enfant terrible en Frances McDormand biedt voldoende tegenspel als de stoïcijnse Miss Pettigrew. De bedoeling van de filmmaatschappij was om dit script in 1939 al uitbrengen maar de Tweede Wereldoorlog gooide roet in het eten. Bijna 70 later belanden het script dan toch nog op het witte doek. Hoewel het dus wel een moderne film is, bezit het eveneens die gezellige ongedwongen sfeer als bij de oudere films van weleer. Heerlijk luchtig vermaak dus...

On-dodelijke langzaam en soms sympathiek.Bij de film staat het genre Horror vermeld echter als ik de film hierop zal waarderen zal de film verre van geslaagd zijn! De film is namelijk een Drama-film pur-sang. Wel dan één waarbij de persoonlijke ontwikkelingen van een zombie-vrouw centraal staan. En waar de zombie metaforisch moet gezien worden. De film is verder vooral heel zen, zonder muziek, overbodig dialoog en met alleen geluid, herhalend geluid, wel te verstaan. Zo werkte het herhalende geluid van de sloffende slippers mij halverwege op de zenuwen. Gek genoeg is de enige andere vrouw die we zien wel erg veel en overvloedig aan het blèren en schreeuwen. Ook de repeterende beelden van het dagelijks boenen, ontvangen van fruit en teruglopen naar haar verblijfplaats deden boeddhistisch aan. Vreemd is dat ondanks dat de film verder in zwart-wit beelden (erg mooi gedaan door Daisuke Sôma0 was geschoten, er aan het einde plots nog wat kleur te zien was. Zeker is dat ik dit niet opnieuw zou kijken maar over het algemeen genomen heb ik wel enigszins genoten van de film (al heb ik tweemaal terug moeten spoelen door in slaap te vallen)

Geen idee wat ik hier nu weer van moet denken? Het is visueel soms erg mooi en overtuigend en de specials effecten zijn soms ook goed gelukt Er is een prima cast maar de rest van de film pakt nogal wisselvallig uit. Alle clichés passeren de revue, vaak niet eenmaal, maar wel verschillende keren. Oude ideeën worden gerecycled. Een levenloze muziekscore van Ennio Morricone. Helaas soms ook niet-overtuigende CGI. De finale is ongelooflijk melig. Drama in de film komt recht uit een soap. In het eerste uur gaat nog als de film veel wetenschappelijke details toont maar ja... echte ruimtereizen zijn alles behalve echt opwindend. Dus ongeveer halverwege moet er wat gebeuren en hier begint de film zijn oriëntatie te verliezen. Als er eindelijk een 'alien' te zien is, is het te laat. Waarom Brian De Palma instemde om de oorspronkelijke regisseur Gore Verbinski, die de set verliet vanwege meningsverschillen over het budget, te vervangen, is mij een raadsel? Maar ik denk dat deze film zonder twijfel de minste film uit de carrière van de filmmaker was.

Regisseur Frank Darabont is geen kleine jongen binnen de wereld van film en tv. Hij is de bedenker van The Walking Dead en twee films in de top drie met hoogste waardering op MM zijn van zijn hand. Met deze 'The Mist' levert hij zijn derde Stephen King verfilming af. Echter gaat hij met deze film ook flink onderuit. De regisseur wil namelijk meer dan een hersenloze horror-film tonen en stopt zodoende een aanzienlijke portie maatschappijkritiek in de film. We hebben meer te vrezen van onszelf dan van de verschrikking buiten. Tot uiting gebracht in zeer veel dialoog. Het had dan ook vermoedelijk beter geweest als hij op de minder ernstige kant van het verhaal zich had gericht. Soms lijkt ook veel meer een stijl-oefening voor zijn serie TWD. Waarvan we hier trouwens zo'n beetje de halve cast aanwezig zien zijn. Het enige waardoor de film nu nog enigszins opviel was het einde. Een einde wat niet het originele verhaal volgde. Dat de SFX maar net voldoende waren, vergeef ik de regisseur, want het verhaal gaat dat hij maar voor de helft van het budget hebben moeten werken en dat zijn eigen salaris erbij in is geschoten. Helaas is veel meer mis met de film en echt enthousiast werd ik er niet van.

"Why don't you just shut up and function?".

Het was een poging tot romantiek van de schurk aan het begin van deze film. Dit is duidelijk er eentje in het kader; "Wat heb ik nu weer zitten kijken?" Maar dan wel in negatieve vorm. Al zijn sommige dialogen nog wel lekker cheesy en quoteable. Het verhaal is niet echt de moeite waard om iets over te zeggen. Het plot klopt niet want het gaat om de ontbrekende schakel tussen apen en mensen en er zijn meer mannen dan vrouwen te zien. Donker Afrika is duidelijk een park en naar wat recensie te hebben gelezen blijkt dit Malibu State Park te zijn. Een paar elementen in dit verder goedkope prul waren dan nog intrigerend of eigenlijk meer vreemd.

De (s)exploitation bestaat eruit dat Barbara Leigh tweemaal (off-screen) wordt verkracht Verder gebeuren er nogal wat dingen in het pikkedonker waardoor het allemaal niet is te zien. Echter de meeste vreemde scenes (ze geef borstvoeding aan een baby van de apen en heeft later seks met diezelfde ontbrekende schakel. Was dat niet een vorm van bestialiteit?) zijn voor de blonde Jenny Neumann. Maar de scene waar er opeens een liedje begint te spelen en Neumann een banaan eet span werkelijk waar de kroon! Hier te zien Ook raar was het dat Buchanan voor het maken van die aapachtige Oscar-genomineerde Rob Bottin en Oscar-winnaar Greg Cannom bereidt heeft gevonden om te helpen. Het mocht allemaal niet baten! Regisseur Larry Buchanan is een goede kandidaat om te nomineren voor de 'Slechtste regisseur.'

Afrikaanse folklore en ideeën over horror zijn Interessant Visueel is deze ook best oké! Het acteerwerk eveneens goed, alleen in uitvoering valt het tegen. Met slechts 92 minuten voelt dit als een hele opgave om doorheen te komen. Het tempo is veel te gezapig, het wacht veel te lang met schrik of andere spannende elementen en eigenlijk komt het ook nooit volledig op gang. Want in de eerste plaats is dit gewoon een familiedrama over generatietrauma en de blijvende gevolgen van de apartheid, dus verwacht niet teveel aan horror. In de laatste 20 minuten zijn er dan enkele horrorelementen Maar uiteindelijk slaagt het er niet in je te boeien of je iets nieuws te laten zien.

Beetje maffe film (een miniem plot, niet al te snel tempo maar wel een kijkervaring die met niets te vergelijken is)die een soort hybride is van kunsthistorische reenactment, speelfilm, tableau vivant (levend schilderij) en wordingsgeschiedenis van datzelfde schilderij; De Kruisdraging of De Calvarietocht van Christus (1564) en is het grootste paneel van Pieter Bruegel de Oudere ooit schilderde. De film opent met Pieter Bruegel en begunstiger Nicolaes Jonghelinck die door de opstelling van het doek lopen. Hierna verlaat de regisseur dit gegeven en zie je de zestiende eeuw figuren van het schilderij ontwaken en het dagelijkse leven oppakken. Zij geven een goed beeld van de tijdsgeest van de periode waarin Bruegel leefde. Ja en alles zag er onomstotelijk Bruegeliaans uit! Alhoewel Rutger Hauer, misschien iets te oud was om Bruegel te portretteren, Bruegel moet ongeveer 39 jaar oud zijn geweest.(niet echt een grijsaard) Af en toe laat de film ook het leven van de schilder zelf zien. Zo zie je huiselijke tafereeltje van zijn vrouw Mayken Coecke van Aelst en de kinderen. Handig was het dat de kijker via Nicholaes Jonghelinck (Michael York, Logan's Run, The Three & Four Musketeers) de gedachtegang achter het schilderij krijg te horen (met op de achtergrond "De bouw van de toren van Babel" een ander schilderij van Bruegel) Dit was een visueel en een virtueel spektakel maar wel met de voorwaarde dat je de schilderkunsten van de Vlaamse Primitieven kan waarderen.

Wat een bijzondere en vreemde film. Veel boeddhistische mystiek gecombineerd met zwarte magie. Dit resulteert in heel wat freaky beelden met ingewanden, hersens en eten. De special effects zijn erg jaren `80 maar zien er nog best cool uit. De Shaw Brothers studio waren nadat de Kungfu hype was afgelopen opzoek naar nieuwe manieren om geld te verdienen. Daarvoor zochten ze hun heil in de Horror. Regisseur Chih-Hung Kuei kreeg van de studio een voor hun maatstaven ruim budget en maakte deze bizarre film. Toch moesten wij westerlingen een tijdje wachten op de DVD release want deze film is pas in 2006 op DVD verschenen. Als je van aparte films houd dan is dit een absolute Must-see!

Knotsgekke horrorfilm uit Hongkong met een wel heel erg onsamenhangende plot. Sterker de vertelstructuur van de film is gewoon niet logisch maar ​​meer een reden om breed scala aan bloederige effecten en andere bizarre gekkigheid te laten zien. Het verhaal begint wanneer een vrouw een jade vaas koopt op een veiling. De vaas lijkt de vorm van een dildo te hebben en dat maakt de vrouw geil Enfin er huist dus een "Mongolische seksduivel" in...(De lamp van Aladdin is er niets bij) De titel, de duivelsfoetus zelf is er ook maar bij gehaald want die verschijnt maar in precies één shot...Oh, en blijkbaar zijn dingen ook gewoon normaal want niemand reageert nauwelijks ergens op...Totdat een taoïstische priester hulp biedt dan breek de gekte pas echt goed los! Je zult het grootste deel van de film afvragen: "Waar de fuck kijk ik naar?"- "Wat voor film zit ik te kijken?!" Oh en de muziek is "geleend" van Vangelis, de soundtrack van The Thing en Amityville, om er maar een paar te noemen. Er zijn flink veel tekortkomingen en incompetentie maar door zijn gekte wordt dat vergeven!

Voorop gesteld dat ik niet de grootste fan ben van gangsterfilms, moet ik ook bekennen dat de film me ook niet tegenvalt. De film start met een gevecht waarbij Chuck wordt opgepakt en in de gevangenis belandt. De geheel verdere film volgen we deze Chuck dan ook. Veelal heeft het te maken met de verkiezing van Jing Hing Triad. Waar elke drie jaar een Dragon Head wordt gekozen en ditmaal zijn dat dus de vrijgekomen Chuck en Wulf. Prachtig beelden, degelijk acteerwerk, zelf wat grappen en de spanning wordt goed vastgehouden. Minpuntje waren de special effects van moorden die waren erg nep. Nu weet ik niet of het de bedoeling was of dat het puur toeval was maar met de huidige verkiezingen in Hong-Kong. En de demonstraties tegen de bemoeienis uit Peking. Zag ik toch wat parallellen in deze film.

“Is this you? Barely 10K and not even verified?”

Deze film doet heel hard zijn best om zo standaard mogelijk te zijn! En slaagt daar ook nog eens in! Wat misschien ook wel weer een prestatie is! De eerste 30 minuten zijn gewoon blabla van Instagram-bikinimodellen die rondhuppelen... Enfin het is natuurlijk ook niet heel verrassend dat de meisjes te maken met een huisinvasie want oh, oh aan sociale media kleven nu eenmaal gevaren. Dan 30 minuten waarin de slechteriken dingen op sociale media posten... Geeuw...Tjonge ik geloof niet dat ze over de titel heel lang hebben moeten nadenken! En dan...is er in het laatste bedrijf het terugvechten het is natuurlijk een horrorfilm maar er hier gebeurd dat op de meest onoriginele manieren...en is gewoon niets bijzonders ook niet qua speciale effecten of bloedvergieten. Tja dit was gewoon een luie, low-budget home-invasie met een versleten boodschap over sociale media maar met voldoende eye-candy om niet direct af te haken.

Het eerste Engelstalige uitje voor Indonesische filmmaker Joko Anwar is deels mysterie en deels survival thriller. En is niet heel erg horrorachtig. De hoofdpersonage John weet niet wie hij is of waarom hij levend begraven is midden in het bos, en een groot deel van de film besteedt aan het krijgen van die antwoorden. Ook de kijker tast in het donker over wat er gaande is. Gelukkig is de film niet zonder verrassingen en het zijn deze die ervoor zorgen dat de film prima te bekijken is! Er zijn een paar subtiele bloederige scenes aanwezig. Over het geheel genomen voelt de film aan, als het wat mindere werk van deze ervaren filmmaker. De cast is op één hand te tellen en de film is grotendeels woordeloos. Wat ook wel goed is want je bemerk toch dat het Engels niet de eerste taal was. Toch vond ik dit een opvallend goed gemaakte film die bekende elementen gebruikt maar er iets nieuws mee probeert te doen, en daar grotendeels ook in slaagt!

Heerlijke gotische film

Deze film neemt als uitgangspunt de notoire ‘gothic novel’ van de Britse schrijver Matthew Gregory Lewis.

Dit verhaal is erg uitgebreid maar heeft twee belangrijke verhaallijnen. De eerste betreft de corruptie en ondergang van de monnik Ambrosio, en zijn interacties met de vermomde demon Matilda en de deugdzame maagd Antonia. Het andere subplot volgt de romantiek van Raymond en de non Agnes. De roman bevat ook verschillende anekdotes van andere personages.

Echter kiest men er hier vooral voor om zich alleen te richten op de onvermijdelijke ondergang Ambrosio. Hierdoor ontstaat er beetje een probleem met het waarom de twee laatst genoemde personages er zijn en Antonia hadden misschien iets beter geïntroduceerd kunnen worden. Maar de dubbelzinnigheid van Valerio werd wel goed uitgevoerd in de film.

Ach wat de film mist in zijn verhaalstructuur maakt het goed door een onheilspellende atmosfeer op te roepen en deze bekende horror/thriller elementen op effectieve wijze in te zetten. Tjonge wat was er hier een fijne gotische stijl: onweer, krassende kraaien, duistere schaduwen, kerkhoven, processies en angstaanjagende waterspuwers. Het steekt visueel uitstekend in elkaar. Hoewel het camerawerk conventioneel is, wordt alles treffend in beeld gebracht. De belichting is heerlijk duister en sfeervol, de kostuums zijn overtuigend en het hoogtepunt is de Maria-processie aan het einde van de film!

De film moet het dus meer hebben van de verontrustende sfeer. Alhoewel de inhoud van het boek de goegemeente destijds flink door elkaar schudde. Zal het in deze moderne tijd ook niet per se vrouwen laten flauwvallen en mannen zou doen beven. Toch gaat de film niet voluit, wil helaas zijn kijker niet al te heftig schokken! Al bevat de film van regisseur Dominik Moll nog steeds wel ingrediënten die de schokfactor behouden; er is incest, er is verkrachting, er is moord. Alles wat je nodig hebt voor een goede psych-thriller!

Nu ben ik bang dat gotische films heden ten dage het niet al te goed zouden doen, het publiek vind het algauw te rustig maar eigenlijk verdiend de Gothic novel; The Monk: A Romance van Matthew Gregory Lewis nog wel een verfilming maar dan enige terughoudendheid. Tot die tijd is dit een absoluut een goede verfilming!

Startend met een hilarische introductie van een echte professor (Dr. Frank Baxter van de Universiteit van zuidelijk-Californië) is dit een een zeer vermakelijke 50’s/60’s creaturen-film. En er zijn zelfs twee niet-of semi-menselijke soorten. Waarbij de in de titel vermelde mol-mensen een soort half-mens half-dier zijn en slaven van het andere volk. Verder vond ik dat het verhaal toch vrij goed doordacht was. Met kleine details; zoals de paddenstoelen en de gevoeligheid voor licht en bij een voedsel tekort offerde de beschaving van albino Soemeriërs hun eigen mensen (al was het niet zo slim om hier vrouwen voor te nemen) Doordat het zich afspeelt onder de grond hangt er een effectieve claustrofobisch atmosfeer. De film kan niet anders dan een B-film zijn geweest want de dialogen die soms pittig (lang) en soms grappig (droog) waren, kwamen duidelijk voort om de boel te rekken. Zo ook een plots getoonde heel bizarre dans-scene. En dan was er nog een gave schurk in de persoon van de Hoge Priester met van die rare, strenge gezichtshaar (Deed me denken aan Japans) Iets wat dan weer niet klopte was het feit dat er blijkbaar schapen waren maar iedereen die at...? Paddenstoelen? Daarnaast was het einde; met het instorten van de grotten een beetje gemakzuchtig. Of dit ook kwam door de studio-bazen weet ik niet. Echter het ironische lot dat John Agar's liefde ten deel viel, was wel door deze studio-bazen bedacht. Zij zagen een relatie tussen verschillende rassen niet zo zitten! De film is daardoor iets te gedateerd maar er blijf genoeg leuks om van te genieten!

Kort en krachtig. Alhoewel het geen zombiefilm is, speelt het wel met de regels en verwachtingen van dat subgenre. Waar die niet te stoppen drang van de ouders om hun kinderen te vermoorden vandaan komt wordt niet echt uitgelegd door regisseur Brian Taylor (Crank) Al zijn er wel een paar aanwijzingen. Wie weet wordt hier dieper op ingegaan bij een eventueel vervolg. (met het open einde lijkt die er te moeten komen) Toch wekt de film een vreemd grimmig genoegen op om te zien hoe de ouders zich tegen hun kroost keren. Veel van de fun komt dan ook van het molesteren van die "onschuldig" kinderen, al gaat dit niet helemaal voluit. Uiteindelijk eindigt de film met herkenbare home invasions thriller elementen maar door een stel flashbacks weet de film de aandacht toch goed vast te houden. Hoe leuk je de film vind hangt ook een beetje af, van hoe goed je Nicolas Cage kan hebben. Toch levert hij hier puik werk. Hilarisch en memorable is de scene wanneer hij een pool-tafel verbouwd terwijl hij de Hokey Pokey zingt. Selma Blair is eveneens goed als de uitgebluste moeder en de kids wekken (zonder zelf irritant te worden) de juiste irritatie op om ze achter het behang te plakken. Met deze film past regisseur Brian Taylor de Howard Hawks-formule "drie goede scènes, geen slechte" perfect toe! Een prima film dus!

Een maaltijd kan je met kruiden op smaak brengen, en zo werkt het met films ook wel een beetje. Waarbij de spannende gebeurtenissen dan de smaakmakers zijn. Echter deze film voegt totaal geen spanning toe aan zijn verhaal. In de totale film is er geen vleugje of toefje spanning te vinden. Veelal zien we actrice Charlene Choi jammeren over haar verloren vriendje en eten bereiden of nuttigen aan tafel. Zij is leuk om te zien maar haar acteerwerk is ronduit slecht. Dieptepunt zijn haar woede-uitbarstingen, die zijn niet om aan te zien. Daarnaast zijn er zo verschrikkelijk veel verwijzingen naar de gemoedstoestand van Choi, dat de kijker maar weinig moeite hoeft te doen om te weten dat het niet helemaal klopt. Hieronder wordt over een vermeend los gaan gesproken, echter heb ik die niet kunnen ontdekken. Na meer dan een uur is er wel een soort van opleving/clou maar die kabbelt net zo rustig voort als al het voorgaande. Om vervolgens tot overmaat van ramp ook nog eens doodleuk het begin te herhalen. Op muziek bij een film let ik niet zo heel vaak maar hier irriteerde ik me mateloos aan de foute liftmuziek of tenenkrommende dramatische deuntjes. Kortom deze film was voor mij niks minder dan een zoutloos geheel!