Meningen

Onsamenhangende film. Een film gebaseerd op een verhaal op Stephan King geeft geen garnatie dat het ook een goede film! Stephan King voorkeur gaat uit naar zeer platte verfilmingen van zijn verhalen ( de briljante film "the Shinning" vond hij bv. niets). Nu valt dat in deze film gelukkig mee. Maar de karakters die langs komen, zijn er opeens. Door dat gewirwar van mensen is de binding ermee ook veel afstandelijker. Ook vond ik het eind maar erg makkelijk. Had er toch meer een Horror open eind in verwacht!

Vraagje: Deze film is toch ouder dan 2014 of niet? Aangezien Chandler Riggs in de walking dead ook al een stuk ouder is. Kan ik me bijna niet voorstellen dat hij vorig jaar is gemaakt. Denk zelfs dat hij van een jaar of vier terug is!

De lijst van Urban legendes en mythes is lang en groeit nog steeds. Op internet zijn ze heden ten dage ook te vinden in de vorm van zogenaamde; Creepypasta's. Nu is het al bijna wachten op een film over 'Momo' nadat we recentelijk zijn voorganger in de film 'Slender Man' hebben gezien. De 'roem' van Slender Man werd mede veroorzaakt" door de Waukesha Stabbing" En Regisseur Owen Egerton gebruikt de basisdetails van dit tragische geval om er zijn eigen niet-bestaande Urban legend over;'Mercy Black' mee te creëren. Jammer genoeg, maakt hij er een standaard spookshow van en slaagt de film er niet in om erg overtuigend te zijn! Te lang probeert de film het met de spanning of 'Mercy Black' nu een psychische aandoening of toch een echt bestaande entiteit is. De Urban legend is daarbij ook te slecht uitgewerkt, om echt indruk te maken. Het maakt van de film vooral een onopvallende thriller die alleen in de derde act een paar verrassingen bezit. Helaas moet ik concluderen dat de film een gemakzuchtige studio-horrorfilm is die er niet in slaagt iets interessant te doen en teveel vertrouwt op elk denkbare horror-cliché.

Nee, deze biopic is bepaald geen heldenepos, maar vertelt het verhaal van een man die zijn eigen capaciteiten nogal verkeerd inschatte. Maar dit is het enige wat opvallend is aan dit Brits drama dat dus gebaseerd is op een waargebeurd verhaal. Het is namelijk een erg conventionele productie. Het gaat over de Britse zakenman Donald Crowhurst die eind jaren zestig besluit deel te nemen aan zeilwedstrijd: de 'Sunday Times Golden Globe Race' een wedstrijd waarvoor hij in zijn eentje de wereld zal rondzeilen zonder ooit ergens aan land te gaan. In werkelijkheid was hij een man van 35 die zijn vrouw en drie kinderen achterliet voor een krankzinnig avontuur. Dankzij Colin Firths als naïeve doorzetter (zelfs al is die eigenlijk twintig jaar te oud voor de rol) en de degelijke regie van Marsh kijkt de film prima weg. Rachel Weisz (echtgenote Clare), komt er nogal bekaaid vanaf als huisvrouw die geduldig haar man zijn droom gunt, valse hoop voor de jonge kinderen ophoudt en ondertussen het huishouden en de pers te woord staat. Tja...een beetje belegen cinema en waarschijnlijk enkel doordat ik geen voorkennis had over het reisverslag van Crowhurst blijft de film overeind .

Laat ik genereus zijn voor de film! Ik heb namelijk een zwak voor Sherilyn Fenn (Twin Peaks) en zij speelt hier de hoofdrol en is zelfs naakt te aanschouwen. Het is na Puppet Master (1989) de tweede film die uitkwam voor Charles Band's Full Moon producties. En het is een onmiskenbare low budget-horror, toch bezit het nog een beetje glans en heeft zelfs gevoel voor wat stijl. Latere productie moeten soms zelfs dat ontberen. Vreemd waren de eerste scenes die erotisch waren bedoeld, maar zien je eigenlijk twee meiden misbruikt worden. Daarna neemt de film een romantische wending en maak gebruik van het Beauty en het Beast-concept. Bloederig of angstaanjagend zal het nooit worden, er gebeurt praktisch niets. Wat ik nog wel leuk aan de film vond was de transformatie van de geile weerwolf en het acteerwerk van Sherilyn Fenn en Charlie Spradling, buiten dat beide dames mij ook lieten genieten van hun eva-kostuum. Verder is de film slecht geschreven (wat best raar is want Dennis Paoli was verantwoordelijk en deze schreef ook voor films als Castle Freak, From Beyond of Re-Animator) en eveneens is het slordig gemaakt. De elektronische muziek die hier is te horen zal nog menigmaal terugkeren in een Full Moon productie. Oplettende kijkers zullen in het kasteel (Castello di Giove) herkennen uit de films; Castle Freak (1995) en The Pit and the Pendulum (1991) De uiteindelijk conclusie is dat de film prutswerk is maar nog wel leuk prutwerk!

Typische een film die ten ondergaat aan te ambitieuze ideeën. Er zijn in deze film gewoon te veel verhaallijnen. Naast de mythologische zeemeermin, psychiatrische vrouwelijke patiënten. is er ook nog een geest, een seriemoordenaar en aan het einde een vreemde ontknoping met betrekking tot die geest. Daarnaast is er veel onlogica; Dr. Beyer die met een onverklaarbare reden de vissersboot in de gaten houd, de zeemeermin die niet kan praten, maar wel gebarentaal kent, doordat ze piraten heeft geobserveerd. Tja blijkbaar zijn piraten gebarentaal-experts? Ze is ook sterk genoeg om botten te verpletteren, maar kan ze niet ontsnappen uit een dwangbuis? De plotgaten waren gewoonweg storend. Echter de speciale effecten waren niet slecht voor een low-budget film. Het acteerwerk daarentegen was echt niet geweldig. Degene die er nog het beste mee weg kwam was Alexandra Bokova die de zeemeermin speelde. Nee, dit is een beetje te teleurstellend.

De tweede film uit een reeks van vijf, gaat verder waar de vorig ophield; Angélique's hart is gebroken en ze zint op wraak voor de dood van haar innig geliefde man Jeoffrey de Peyrac. Angélique wordt hierbij geholpen door de bendeleider Calembredaine/Nicolas. Echter is Giuliano Gemma geen Robert Hossein en ook de dichter die zichzelf ‘ de wind’ (Jean-Louis Trintignant) noemt kan hem niet vervangen. Gelukkig zitten er in deze film erg leuke scherpe woordenwisselingen tussen de koninklijk politieagent Desgrez en Angélique. Michèle Mercier is een schoonheid en beleeft ook in deze film weer haar avonturen. Verder zien we deugdzame erotiek en zijn er naast een hoeveelheid aan mooie japonnen ook de nodige intriges. Zodoende is dit wederom een prima avonturenfilm die geen moment verveelt.

Oef, hoe omschrijf je deze film uit Spanje want eigenlijk moet je hier juist niet te veel over schrijven of zeggen...Oké kersverse ouders Jesús en Maria kopen naar enig gebakkelei een spuuglelijke Rörret-salontafel... Maar het lot bepaald soms dat de meest onschadelijke beslissingen, meestal in een opwelling genomen, ertoe kunnen leiden dat je verwikkeld raakt in een nachtmerrie waaruit je niet kunt ontsnappen...Wie had ooit gedacht dat deze film over een salontafel zo verontrustend zou kunnen zijn? Er waren momenten dat ik moest lachen terwijl er eigenlijk een pijnlijke situatie was te zien. Hoe kreeg men die ongemakkelijke situatie grappig? Geen idee! Alles werd vakkundig geregisseerd door Caye Casas, die het strakke en inventieve script ook meeschreef. De filmmakers weten dat de spanning van de dreiging niet komt uit dat de bom ontploft, maar juist van vermijding en wanneer het gebeurd, weten ze dat subliem uit te buiten! Onbeschrijfelijk effectief!

De Belgische genre-regisseur Fabrice Du Welz maakte de overstap naar Amerika en komt met een uitstekend wraak-filmpje. Bij Los Angeles denkt je algauw aan palmbomen, zon en bruingebrande lichamen, echter die zien we niet in “Message from the King” Nee, het L.A. van Du Welz is regenachtig en grijs. Het begint met dat de Zuid-Afrikaanse Jacob is gearriveerd op LAX en stevig aan de tand wordt gevoeld door de douaneambtenaren. Jacob King wordt gespeeld door Chadwick Boseman (de aankomende Black Panther) en is op zoek naar zijn zus Bianca. Hierbij worden geweldexplosies niet geschuwd. Echter concentreert de film zich niet op dit geweld maar veel meer op personages en dat maakt dat dit een zeer goede film is en niet de zoveelste wraak-actie-film. Daarnaast zijn het de acteurs die het hem doen. Chadwick Boseman oogt cool en draagt de film zonder problemen (de nieuwe Denzel?) en ook Teresa Palmer is fantastisch. Het enige minpuntje is de afsluiting van het verhaal, het wat en waarom er nu in Preston’s villa gebeurde en het hoe en wat er nu precies mis was met Bianca, komt niet heel goed aanbod. Dit is voor regisseur Fabrice Du Welz doen niet een hele vreemde film vol met bizarre scenes. Maar verpakt in mooi jasje zoals de thrillers van weleer is het nog steeds beter dan een heel gros van dit soort films. Hij weet er een zeer mooie stilistische film van weten te maken Top!

Sequels, prequels, ze hebben vaak één ding gemeen; ze zijn geen succes.(uitzonderingen zijn er natuurlijk ook) Ook ‘Messengers 2: The Scarecrow’ is geen succes. Sterker het stempel ‘prequel’ klopt bij deze film al niet. De enige overeenkomst is dat het hele gebeuren zich op een boerderij afspeelt (misschien dezelfde maar ik betwijfel het) en O ja de kraaien zijn er even. Verdere vergelijkingen zijn er niet en weg is de spannende spookhuis-setting. Er wordt een vogelverschrikker achter een geheime deur in de schuur gevonden en tja weg zijn de gevleugelde vrienden. Die vogelverschrikker hangt er maar, terwijl de aan hem toegerekende moorden uit beeld worden gepleegd en weg was daarom ook de horror. Er zitten wel nog een paar erotische scènes in die de mannelijke kijker even wakker schudden, maar die het verhaal totaal niet dienen. En de climax was ook niet echt toereikend. Een echte tegenvaller!

Corvus corone, Kraai ook bekent onder "de Boodschapper van de Dood" en ook al hebben ze een kleine rol in deze film, de titel is dus wel een verwijzing naar deze vogel. Een film die het Amerikaanse debuut van Oxide en Danny Pang is, een tweeling uit Hongkong. De broers Pang maakte als regisseurs al meerdere misdaad- en horrorfilms die zich vooral kenmerken door veel gevoel voor visuele flair maar verder luchtige inhoud. Dat is bij deze dan ook niet anders! De familie Solomon heeft een huis in North Dakota kunnen kopen. Dat het huis spookt, merken alleen de kinderen. Maar wie gelooft nou een zestienjarige meid en kleine Ben, die niet kan praten. Zo'n beetje elke horror-cliché komt wel voorbij en ook elementen (laten we het op hommages houden) van meerdere horror-klassiekers zoals ‘The Grudge’, 'The Shinning' en natuurlijk 'The Birds' Ondanks dat de film vrij conservatief is en zeker het wiel niet opnieuw uitvindt, levert de film wel anderhalf uur degelijk vermaak. Iets wat, mits in goede handen, soms ook wel eens fijn is!

Ondanks dat de film redelijk veel positieve reviews krijg, vond ik de film verre van goed. De low-budget seventies horror film draait om niet veel personages: 1 man en drie vrouwen. Plus een negroïde albino die, voor Joost mag het weten, aan het begin soms langs kwam? En als twee van die vrouwen op pad gingen dan... Ook op de momenten dat er dan wat "gore" kwam zoals de bioscoop en supermarkt moorden, waren die vooral tam en verre van spectaculair. Eerder lachwekkend. En wat waren die stadsmensen dan precies? Vermoedelijk zombies maar ze gedroegen zich te veel als gewoon; mensen. Daarnaast was er voordat en tijdens dat een moord plaats ging vinden even elke logica zoek. Naast die "enge" momenten, was het middelste gedeelte vooral langzaam en leek het alsof het einde maar was afgerafeld. Het enige waar ik nog iet positiefs over kan zeggen; waren de zeventige jaren decors en de mooie vrouwen. Verder is het vooral een sterk verouderde film uit 1973, die maar weinig leuks te bieden had.

Films over Mad scientist zijn er legio gemaakt en in vele gevallen ook beter dan deze. Toch heb ik best genoten van dit low-budget-filmpje over geneticus Dr. Peter Houseman die zijn nieuwste genetische formule op zichzelf uitprobeert. De hoofdzaak, waarom de film minder goed is, komt doordat de film nogal verwarrend is om naar te kijken. Er wordt belangrijke informatie weggelaten waardoor in sommige scènes er zomaar plotsklaps dingen gebeuren. Ook begint de film vrij langzaam en raakt helaas ook niet in een stroomversnelling. Regisseur George L. Eastman probeert nog wel wat broodnodige opwinding erin te pompen, maar het is maar weinig en ook erg laat. De metamorfose uit de titel is tot het einde nogal teleurstellend en dat einde is vooral erg cheesy. De dokter maakt nachtelijke uitstapjes en die zien wij (en hijzelf) terug in flashbacks. Deze flashbacks bevatten wat actie waardoor de film wel nog een beetje spanning krijgt. Sommige special effects waren nog best redelijk. De soundtrack was inderdaad best bizar. Een soort triomfmuziek op de synthesizer. Soms werkte het wel, maar vaker ook niet. Er is in de film een jongetje aanwezig dat onbedoeld creepier eruit zag dan het monster zelf. Iets nieuws toevoegen aan het subgenre doet de film niet, ook zijn er veel betere te vinden maar toch heeft de film, ondanks veel fouten, wel enigszins spanning. Voor een goede film kijk je dan ook beter een klassieker maar heb je wat tijd over dan is deze best leuk!

Na het (bescheiden) succes van The Deadly Spawn (1983) ging men voor een vervolg. Maar met een iets groter budget muteerde de verhaallijn echter naar iets anders. Zoals het hoort houden ze het plot simpel; Wetenschappelijke experimenten met buitenaards genetisch materiaal...wat zou er mis kunnen gaan in een afgelegen en geheime faciliteit... twee (ver over de datum) tienermeisjes kunnen dit alleen maar stoppen. Heerlijke jaren '80/'90 onzin!

Sciencefiction -schlock met een enorm wormachtig, vlees-werpende monster dus van de bovenste plank! Een ontzettend vermakelijke, creatieve film die speciale make-upeffecten, en vooral heerlijke stop-motionanimatie (animatronic) op de meest charmante manier combineert. En dat weerzinwekkende wezen wordt gewoon losgelaten in goed verlichte gangen van een onderzoekslaboratorium. (low-budget film hebben nogal eens de neiging om het licht uit te doen) Gaaf!

De film zal ook al in 1987 zijn opgenomen waarna ze nog een tijdje aan de stop-motioneffecten sleutelde en ondertussen een distributeur zochten. Grotendeels tevergeefs dus in 1993 deed het een paar filmfestivals aan en werd in 1993 rechtstreeks op video uitgebracht. Oké critici noemen het misschien "trash" maar dat wil niet zeggen dat het ook slecht is. In ieder geval niet volgens de normen van direct-to-video sciencefiction-horror uit de jaren 90.

Ongelooflijk dat deze film, die tussen de 3,5 miljoen en vijf miljoen Rijksmark had gekost, destijds een grote flop is geweest. Gelukkig kunnen we achteraf bijna niet anders dan concluderen dat regisseur Fritz Lang een visionair was, want hoe vaak is deze film niet geïmiteerd, geciteerd en/of gekopieerd. Dat de film een aardige duit gekost heeft was ook wel te zien aan de talrijke maquettes en volgens de berichten 36.000 figuranten en 300 modelauto's. Maar we zien ook een verbluffende visuele stijl. Dit is absoluut een mooi voorbeeld van het Duitse expressionisme. Indrukwekkend waren de special effect. Natuurlijk is het niveau van de effecten niet te vergelijken met de digitale CGI-technieken van tegenwoordig, maar voor die tijd was het meer dan revolutionair. Daarnaast was het verhaal wat in Metropolis vertelt wordt zelfs nu nog steeds relevant. Het gaat over een groot stad waarin er een te grote kloof is tussen de rijken en het gewone "werk" volk en laat de gevaren zien die op de loer liggen als die industrialisatie te ver wordt doorgevoerd. Mooi verbeeld en verwoord in de eindscène: ‘Het brein en de handen kunnen elkaar nooit begrijpen indien het hart niet als bemiddelaar optreedt. Doordat Metropolis in 1927 een catastrofe voor de distributeur was, is er lange tijd alleen een ingekorte versie bewaard gebleven. Echter in 2008 doken er in Argentinië ineens nieuwe beelden op, waarvan men dacht dat ze verloren waren gegaan. De gedeeltelijk verloren gegane film is opnieuw gereconstrueerd en er is ruim 25 minuten extra beeldmateriaal aan toegevoegd. Ik heb dan ook deze langere versie gekeken, die muzikaal begeleidt werd door The New Pollutants. Een bijzondere iets moderne score. De film heeft bijzonder veel betekend voor de cinema in het algemeen en het sciencefictiongenre in het bijzonder. Dit prachtige werk van Lang was zijn tijd ver, ver vooruit!

Aflevering van BBC's "A Ghost Story for Christmas" van schrijver/regisseur Mark Gatiss. Hij probeerde het al eens in 2013, 2018, en 2019 maar met wisselend succes. In 2021 kreeg deze serie met veel werk van Mr. James weer een vervolg. Conservator van het Cambridge University Museum Edward Williams ontvangt een Mezzotint-gravure van een onbekend landhuis met een imposante voorgevel, een uitgestrekt gazon en, misschien, nog wel iets anders. Veel zullen het er niet zijn maar puristen van Mr James' werk zullen misschien wat problemen hebben met de veranderingen aan het verhaal maar voor wie zowel van moderne als klassieke horror houdt zit met deze wel geod!

Zeer mooie film over de Opstand van Warschau in 1944. De special effect zijn zeer prachtig! Zoals bv. de shockwave waarna het bloed en lichaamsdelen regende Het geweld van vooral de verliezende Duitsers is heftig in beeld gebracht. Executeren van gewonden en van vooral de moord van zijn broertje (en moeder). Alleen ik kreeg me toch een hekel aan die hoofdrolspeler Józef Pawłowski. ! Volgens mij zei hij vrij weinig en als er wat door hem werd gezegd dan was het: "Ik wil mijn VLS (pistool)". Nee, die win zeker geen oscar! Zofia Wichłacz en Anna Próchniak overtuigde wel. De andere spelers waren helaas niet prominent genoeg aanwezig om op te vallen. De twee rare liefdesscene`s klopte niet bij de film en dragen ook niets bij. Dit haalt de gehele film naar beneden. Het was iets te rommelig maar doordat het visueel erg sterk was drieenhalve ster!

"Haven't you seen any horrorfilm ever? No I have a sex life! "

Na Winnie The Pooh (2022) mag je in de VS sinds 1 januari 2024 ook zonder de toestemming van Disney aan de slag met het verhaal en de figuurtjes uit 'Steamboat Willie'. (veel andere door Disney gebruikte verhalen waren al publieke domein, en zolang ze niet op de grote studio lijken ook gewoon te gebruiken) In ieder geval, is dus de eerste Mickey Mouse...euh Steamboat Willie slasher-film. En voor alle duidelijkheid de moordenaar is dus niet Mickey Mouse of Steamboat Willie maar een man met een masker van het beroemde knaagdier die Mike heet. En verder gaat het over mensen die rondhangen en praten in en arcadehal. Echter zijn er een paar elementen die zo goofy en dom zijn. Er is maar één kill (zonder bloed) die oké was en Mickey kan teleporteren. Huh...ja echt hij kan teleporteren! Eerlijk gezegd, als ze wat bloedige moorden hadden toegevoegd, had dit veel plezier kunnen opleveren, maar er is gewoon te veel gepraat. En waarom trouwens dit vertellen als flashback met agenten ​​die een gothic-meisje ondervragen? Tja het was beter dan verwacht maar helaas zijn er flink wat slechte keuzes gemaakt waardoor het niet een goede film! werd

"I may have underestimated May's taste."

Ondanks de titel van de film speelt de magnetron niet de hoofdrol...Het draait hier om Donald, een middelbare bouwvakker die de gastronomisch magnetron-gerechten van zijn vrouw May zat is. Maar er achter komt dat ze wel lekker smaakt. Die Donald werd gespeeld door Jackie Vernon die de stem in de animatie Frosty de sneeuwman verzorgde. Ik ga niet zeggen dat dit goed is of dat het grappig was, maar op een of andere manier was er wel iets van jaren '80 charme aanwezig. Veel van de humor-oneliners, zijn onhandig en vallen gewoon in het niet. Er is wat bloedige...dingen maar bar weinig gore-effecten en veel vrouwelijk vlees, letterlijk en figuurlijk! De komische aspecten en acteerprestaties zijn wisselvallig of het is allemaal een product van zijn tijd. Leuk om eens gezien te hebben maar niet echt goed!

De film start met het heel bekende horror-begint: een stel betrekt een (huur)huis, maar ontdekt dat er wat spookachtigs gaande is. Echter is het moeilijk te zeggen waar het script nu voor ging, omdat men er meerdere genre-elementen erin stopt; geesten, home-invasie met moordende eigenaar en iets met een sekte "de Broederschap van de Oranje Koning" Alles had iets te maken met de wolf-bloedmaan die zal plaatsvinden.

Helaas is de film vooral ongericht, onbevredigend en onsamenhangend. Occulte en spirituele connecties tussen het huis, Frederick, Tom en de bloedmaan worden allemaal geïnsinueerd! Het was wel druk bezig met het creëren van een mythe maar vergat om de karakters te ontwikkelen. En daarnaast wil de film ook nog een boodschap erin stoppen... Seksueel grensoverschrijdend gedrag op de werkvloer en de positie van vrouwen in de jaren vijftig. Hierdoor landen de meeste momenten die bedoeld zijn om het publiek bang te maken, helemaal niet!

Wel jammer want er werd goed geacteerd, de productie was netjes, had een mooi decor van het retro-stijl huis en ook de make-upeffecten waren prima gedaan. Maar doordat scriptontwikkeling soms domweg gewoon spontaan lijken te ontstaan, is vaak meer raadselachtig dan eng. En dat doet de film geen goed! Het is gewoon te onopvallend!

De beide kanten van virtuele oplichting en chantage Een Estse thriller-drama met een intrigerende opzet; Het verwaterde huwelijk van Leo duwt hem in de val van Karl, die zijn nieuwe metgezel en haar dochter medeplichtigen maakt. Het eerste half uur is spannend gefilmd met vlotte montage, een best aardige jazzy elektronische geluidsontwerp, uitstekende cinematografie en een prima tempo. Daarna slaagt de film er niet in een balans te vinden tussen de thriller- en familiedrama, raakt het verstrikt in repetitieve scènes van de onsympathieke personages en ontbreekt het de film aan een memorabelere manier van gevaar. Het is eigenlijk gewoon een beetje doelloos ronddwalen.

Typisch Nederlandse familiefilm gebaseerd op het boek “Es ist ein Elch entsprungen” van de Duitse auteur Andreas Steinhöfe. In 2005 was er al een Duitse verfilming, die in Nederland werd uitgebracht onder ‘Prettige kerst Mr. Moose’ Deze heb ik niet gezien en vergelijken kan ik dus niet. Voor deze remake zijn kosten nog moeite bespaard. Top is het dat de eland gemaakt is met behulp van de animatronics van Chris Clarke (Harry Potter-films, Charlie and the Chocolate Factory, enz) het redt het voorspelbare verhaaltje. Het gaat verder compleet voor veilig dus helemaal in de happy-kerstsfeer, beetje humor en een rits bekende namen; Arjan Ederveen is de buurman, sprekende eland is de stem van Jeroen van Koningsbrugge en de Kerstman is Derek de Lint en Jelka van Houten de moeder. Ach de film heeft charme en kijk makkelijk weg om niet heel erg te zijn. (gekeken i.v.m. een challenge op Letterboxd; Watch a Christmas movie)

Toch wel een fatsoenlijke productie voor een latere Bruce Willis-film. Waarin Bruce Willis en Megan Fox FBI-agenten zijn die onderzoek doen naar een mensenhandel-netwerk maar stuiten door politieagent Emile Hirsch op het werk van de seriemoordenaar "The Truck Stop Killer" Na meer dan honderd films te hebben geproduceerd maakt Randall Emmett hier zijn regiedebuut en doet dat verdienstelijk. Er is niets bijzonders aan deze film, maar het is over het algemeen een goed gemaakte film met op-en-top -Amerikaans plot wat je ook vaak ziet langskomen in misdaadseries. Oh en Megan Fox vond zo heerlijk om de pooier af te ranselen dus naar deze film werd Machine Gun Kelly haar nieuwe vriendje... (gekeken i.v.m. een challenge op Letterboxd; watch a movie featuring someone that you used to like but don't like now.)

Hmm, blijkbaar een film die kijkers verdeeld in voor- en tegenstanders. Ook wel een beetje gek want deze film biedt genoeg vermaak, heeft een retro mooie zwart/witte 70's en een retro gekleurde 90's -uitstraling en levert sterke punten op de factoren waar fans op zitten te wachten: aardige gore en een fijne killer! Die deed wel wat denken aan: Skeletor uit He-man Oké niet geweldig acteerwerk (welke slasher wel?) en misschien niet ieders ding omdat er niet één, maar TWEE films tegelijkertijd worden gevolgd? Echter vond ik dat toch best redelijk creatief bedacht. Enfin ikzelf hoor dan ook meer in de eerste categorie!

Alles draait om de film van de geïnspireerde indie-filmmaker Ted Radford uit de jaren zeventig. Om het zo echt mogelijk te maken, vermoorde hij zijn acteurs echt en beland in een instituut voor gestoorden. Het is natuurlijk niet moeilijk om te raden, dat het schrikbewind van Ted Radford nog niet afgelopen is. En tijdens een nachtelijke vertoning van de film in een vervallen theater in de jaren negentig verschijnt hij weer ten tonele.

Logica en gebreken zullen er uiteraard ook wel zijn (wederom welke slasher niet?), maar op de een of andere manier werkt het geweldig. Het is een cool idee en met het algemene slashers-uitgangspunt wordt er een leuke nieuwe draai aan het sub-genre gegeven. Denk dat deze film een beetje wordt onderschat; het is low budget,(en heeft daar wat last van) maar het doet wel wat een horror-fan graag ziet in een horrorfilm; gore, babes en een moordenaar die je bij blijft. Fans van het horror-genre moeten hier toch mee uit de voeten kunnen?

Het begin van de film is ongekend raadselachtig en meeslepend. Wat is er met Alton aan de hand? Waarom verdraagt hij geen daglicht en wordt hij 's nachts van motel naar motel gereden? Wat zoekt de FBI bij de religieuze sekte waar hij vandaan komt? Alton en zijn vader Roy Tomlin (Michael Shannon) worden op de hielen gezeten door sekteleden, de FBI én de NSA, maar lijken voor nog iets veel groters op de vlucht. Langzaam aan komt er wat informatie los. Eén ding wordt al wel snel duidelijk: Alton is geen normaal kind. Het is dan ook een flinke domper als het na een steengoede eerste helft alsnog misgaat. Het verhaal wordt steeds vreemder en wankeler. Rare oplossing over ouderschap en evolutie moeten de gaten in de plot verhullen. Sciencefictionelementen die opzienbarend zouden moeten zijn, werken nu juist de film tegen. Het is dus gewoon jammer dat de boel aan het einde zo glad is gepolijst. Het acteerwerk is dankzij de goede sterrencast van hoge kwaliteit. Daarnaast kan je aan de film goed zien dat hier een ambitieus, begaafd verteller aan het werk is. Regisseur Jeff Nichols heeft genoeg kwaliteit om deze film toch nog van een bijzondere glans te voorzien.

Het regiedebuut van Sarah Adina Smith is er één die valt onder de found-footage. Maar ondanks het pluspunt dat de camera niet te erg in het rond vlieg is ook hier het grootste euvel dat er maar weinig gebeurd. Drie zussen; Annie (Jennifer Lafleur), Isa (Aleksa Palladino) en June (Lindsay Burdge) keren, naar de verdwijning/verdrinking van hun moeder, terug naar hun ouderlijk huis. Deze dames spelen meer dan uitstekend! Op het acteerwerk en cinematografie is dan ook maar weinig aan te merken. Maar tja, veel gebeuren in deze film? Afgezien van het gekeuvel over herinneringen aan moeder, jeugd en waar je als familie nog meer over kan hebben, gebeurd er eigenlijk niets. Totaal nietszeggend en uit de toon vallend is een plotseling in beeld zijnde zeg maar; videoclipje Duidelijk om tijdsduur wat te rekken. Soms zijn er lichte pogingen tot suspense en spanning. Zo wordt er gerefereerd naar een soort Urban legend gebaseerd op de mythe van "De Zeven Zusters van de Plejaden" Is er mysterieuze muziek en wat onverklaarbare dingen maar deze ebben net zo snel weer weg dan als ze er zijn! Ik kan niet zeggen dat de film slecht is omdat het zeker een bepaalde kwaliteit bezit, maar dit intelligente drama dat wordt ondersteund door geweldig acteren is niet het soort film waar ik veel mee kan.

"He is ordering us to charge, like the Samurai, to save our honor." ***Proest!

Deze opgepoetste versie van Midway (1976) is vooral tweeslachtig. Waar die oudere film op een uiterst spannende manier laat zien hoe de slag om Midway met alle betrokkene verliep, slaagt deze film daar niet zo goed in! Positief was het nog wel dat de film wel volledig wil zijn; het start bij de aanval op Pearl Harbor. Gaat dan naar een aanval op de Marshall eilanden (vraag me wel af of die er ook echt waren omdat het eiland later pas werd bevrijd?of liep het chronologisch niet goed?) En ook James Doolittle duikt op om zijn befaamde luchtaanval op Tokio uit te voeren en men noemt de Slag in de Koraalzee

Maar ja, algauw werd duidelijk (niet verwonderlijk) dat Emmerich toch meer kies voor spektakel, iets wat misschien prima past bij één van zijn rampenfilms, maar deze aanpak is niet geschikt voor dit waargebeurde oorlogsverhaal. Vliegdekschepen, waar ze mee varen alsof ze een auto besturen uit Fast & Furious Om de personages gaven ze eigenlijk geen zier! Doolittle paste vooral in de heroïek, inlichtingenofficier Edwin Layton en Joseph Rochefort zijn er wel maar hun grote aandeel in deze slag is minder nadrukkelijker aanwezig. Door de vele actie, werd het eiland Midway vergeten en moest door middel van iemand die kwam filmen, weer de film ingesleept worden.

Zoals dus al verwacht draait het bij Emmerich alleen om actie met gebruik van veel green-screen. Mede hierdoor ziet alles er net te gelikt uit, echte rauwheid is er niet te vinden. Opvallend was ook de best nep aanvoelende goedkope special effecten van de Pearl Harbor-aanval aan het begin. Later waren de luchtgevechten en duikbombardementen wel een stuk onderhoudender. De dialogen zijn vooral erg cheesy. Amerikaanse soldaten die werden consequent neergezet als dik aangezette 'good ole boys. Naturel klinkende dialogen waren spaarzaam.

Maar goed, Emmerich bewandelt altijd wel de platgetreden paden En dat is hier niet anders! Als actie-popcornvermaak dus wel aardig maar nog steeds niet echt daverend. En als goede oorlogsfilm een teleurstelling.

Deze Spaanse film heeft maar één sterke troef en dat is Luis Tosar. Hij is Conciërge in een Spaans appartementencomplex en staat elke ochtend om 5 uur op om aan naar zijn werk te gaan. Hij is rustig en zeer vriendelijk naar de bewoners en echt zo iemand waar niemand iets slechts van verwacht. Wij als kijkers weten vanaf de eerste scènes eigenlijk al beter! Hiermee begint de film sterk en roept ‘n aardig beklemmende sfeer op, mede ondersteund door vrij op-de-huid-zittend camerawerk. Echter gaat het verhaal meer over wat César doet dan zijn beweegredenen. En die pesterijen die hij doet zijn ook niet heel schokkend. Maar die onderbelichting van Césars motivatie was wel het meest teleurstellende. Veel van het probleem komt omdat de film via een voice-over met de stem van César of via het praten met zijn moeder in het ziekenhuis vertelt; ‘het lukt hem niet om gelukkig te zijn' maar we zien dat nergens in beeld? Het bedoelde meeleven met zijn karakter bleef hierdoor uit, wat mijn beleving een stuk minder intens maakte dan mogelijk was geweest. Daarnaast was de rest van de cast zo goed als niet aanwezig. Alles draaide om die gekke conciërge. Tel daarbij een paar ongeloofwaardige zaken en toevalligheden. Was er meer van Césars pijn dán was dit één van de meest creepy films geweest. Nu was het een aardige film die op momenten voortkabbelt en die maar net voldoende je aandacht wist te behouden.

Deze derde aap-film van regisseur Ernest B. Schoedsack (King kong en Son of Kong 1933) leunt zwaar op de stop-motion-technieken van Willis O’Brien (The Lost World 1925) en een jonge Ray Harryhausen. Die hier ook eigenlijk het meeste werk heeft gedaan. Ze wonnen voor deze film overigens ook een Oscar voor Special Effects. Het is zelfs een betere opvolger (dan son of Kong) voor de klassieker King Kong. Ook qua aap! Deze aap is namelijk een stuk kleiner dan papa Kong. Maar erg goed ontworpen. Echter ons de grote Kong laten vergeten doet deze film ook niet want in de basis is het gewoon een, hetzij wat ouderwetse, familie-film. Met een verhaal van uit de kluiten gewassen aap wordt grootgebracht door een meisje, gaat naar de grote stad en wanneer het goed mis gaat, ontsnapt hij weer terug naar zijn eiland. Met het onontkoombaar goed einde. Maar waar de scenes met effecten meesterlijk zijn, (wel soms door de tijd wat ingehaald) zitten er ook mindere elementen in de film. Zo vond ik de keuze voor cowboy's een stuk minder geslaagd. Leeuwen vangen zoals je ook stieren vangt met een lasso? Enfin, het is en blijft een zeer charmante film!

De Spaanse MIL GRITOS TIENE LA NOCHE ('Duizend schreeuwen heeft de nacht') is simpelweg een onnozele slasher die onbedoeld komische momenten afwisselt met bijzonder bloederige moord-scènes. Als ziet er supergoedkoop uit en de beroerde nasynchronisatie helpt ook niet echt. Toch beleefde ik er beslist veel plezier aan. Direct al bij de openingsscène, weet je dit gaat een heerlijke bloederige pulpfilm worden. En inderdaad! Voor de rest hoef je het niet te doen want het is simpele slasher kost: moorden, menig meisje gaat uit de kleren, veel onlogische handelingen en als uiteindelijk de ontmaskering plaatsvindt is de dader precies degene die de kijker verwachtte. Daarnaast moet een goedkope Madrileense studio doorgaan voor een Amerikaanse hogeschool. Maar in de tussenliggende scenes zien we de voorgeschotelde gruweldaden en die zijn dan wel heerlijk wansmakelijk weergegeven, hetgeen zeker de horror-fan zal bekoren. Ook het achtergrondverhaaltje van de maniak is wel geinig: Van lichaamsdelen van verscheidene vrouwen is deze zieke geest bezig een puzzel in elkaar te zetten. Aan het einde van de film is er nog een laatste ´geintje´ dat bijzonder aardig is.

Ook leuk is het om de trivia van de film te bekijken:

Jack Taylor (Professor Brown) speelde al eerder in tientallen Euro-horrorfilms

Edmund Purdom (de directeur) was vijftig jaar lang actief als B-acteur (erg homofoob, ook in deze film)

Christopher George (inspecteur Bracken) speelt zelfs samen met zijn vrouw Linda Day, de blonde tennisster annex undercoveragente Mary Riggs.

Nadat regisseur Juan Piquer Simon mij ook al verraste met Slugs, Muerte Viscosa (1988) ben ik wel benieuwd geworden naar zijn andere werk!

Miljung zoals de film in het Koreaans heet is een film van regisseur Jee-woon Kim (I Saw the Devil, The Good, the Bad, the Weird) en met deze keert hij terug naar zijn moederland. De laatste film die hij maakte was in Amerika en was een groot debacle. Misschien wel nog beter dan menig ander standaard actie film maar alsof een jongleur zijn act moest opvoeren met 1 hand vastgebonden. Waarschijnlijk is er daarom dan ook door Warner bros gekozen om hem een film in Korea te laten maken. En dat was geen slechte keuze!? Een heerlijke spionage-film waarin we Koreaanse politieagent Lee Jung-chool volgen die in dienst is van de Japanse bezetter. Captain Lee Jung-chool (Song Kang-ho: Snowpiercer, Gwoemul) wordt belast met de opsporing van de verzetsgroep het Heroïsche Korps. Vooral belichaamt door Kim Woo-Jin (Yoo Gong: Busanhaeng) maar hij is natuurlijk niet de enige verzetsstrijder. Verder zien we ook nog Byung-hun Lee (I Saw the Devil, The Magnificent Seven) in een cameo langs komen. Maar Song Kang-ho verdient uiteindelijk toch alle lof want hij speelt zijn rol briljant! Is hij een verrader, een patriottische mol of een opportunist? Dan toch misschien een man die in ieder geval sterk in conflict is met zijn eigen geweten? Met het acteerwerk zit het dus zeker goed. En doordat de film een zeer lange speeltijd heeft konden ook de karakter zich zeer sterk ontwikkelen. De film is ook zeker elk van die 140 minuten waard om te bekijken! En dan de locatie in Seoul en Shanghai geheel in '20 jaren stijl die waren prachtig. De nodige actie was spannend of zelf soms gruwelijk, want wat te denken van martelingen, een twintig minuten durende bloedstollende achtervolging in een trein of de uiteindelijke ontknoping op muziek van Ravels “Bolero”? Voor iedereen die eens een blockbuster wil zien met verzetsstrijders die het tegen Japanners op nemen i.p.v. Duitsers, is dit een zeer goede film.