Meningen

Ondanks dat de film redelijk veel positieve reviews krijg, vond ik de film verre van goed. De low-budget seventies horror film draait om niet veel personages: 1 man en drie vrouwen. Plus een negroïde albino die, voor Joost mag het weten, aan het begin soms langs kwam? En als twee van die vrouwen op pad gingen dan... Ook op de momenten dat er dan wat "gore" kwam zoals de bioscoop en supermarkt moorden, waren die vooral tam en verre van spectaculair. Eerder lachwekkend. En wat waren die stadsmensen dan precies? Vermoedelijk zombies maar ze gedroegen zich te veel als gewoon; mensen. Daarnaast was er voordat en tijdens dat een moord plaats ging vinden even elke logica zoek. Naast die "enge" momenten, was het middelste gedeelte vooral langzaam en leek het alsof het einde maar was afgerafeld. Het enige waar ik nog iet positiefs over kan zeggen; waren de zeventige jaren decors en de mooie vrouwen. Verder is het vooral een sterk verouderde film uit 1973, die maar weinig leuks te bieden had.

Films over Mad scientist zijn er legio gemaakt en in vele gevallen ook beter dan deze. Toch heb ik best genoten van dit low-budget-filmpje over geneticus Dr. Peter Houseman die zijn nieuwste genetische formule op zichzelf uitprobeert. De hoofdzaak, waarom de film minder goed is, komt doordat de film nogal verwarrend is om naar te kijken. Er wordt belangrijke informatie weggelaten waardoor in sommige scènes er zomaar plotsklaps dingen gebeuren. Ook begint de film vrij langzaam en raakt helaas ook niet in een stroomversnelling. Regisseur George L. Eastman probeert nog wel wat broodnodige opwinding erin te pompen, maar het is maar weinig en ook erg laat. De metamorfose uit de titel is tot het einde nogal teleurstellend en dat einde is vooral erg cheesy. De dokter maakt nachtelijke uitstapjes en die zien wij (en hijzelf) terug in flashbacks. Deze flashbacks bevatten wat actie waardoor de film wel nog een beetje spanning krijgt. Sommige special effects waren nog best redelijk. De soundtrack was inderdaad best bizar. Een soort triomfmuziek op de synthesizer. Soms werkte het wel, maar vaker ook niet. Er is in de film een jongetje aanwezig dat onbedoeld creepier eruit zag dan het monster zelf. Iets nieuws toevoegen aan het subgenre doet de film niet, ook zijn er veel betere te vinden maar toch heeft de film, ondanks veel fouten, wel enigszins spanning. Voor een goede film kijk je dan ook beter een klassieker maar heb je wat tijd over dan is deze best leuk!

Na het (bescheiden) succes van The Deadly Spawn (1983) ging men voor een vervolg. Maar met een iets groter budget muteerde de verhaallijn echter naar iets anders. Zoals het hoort houden ze het plot simpel; Wetenschappelijke experimenten met buitenaards genetisch materiaal...wat zou er mis kunnen gaan in een afgelegen en geheime faciliteit... twee (ver over de datum) tienermeisjes kunnen dit alleen maar stoppen. Heerlijke jaren '80/'90 onzin!

Sciencefiction -schlock met een enorm wormachtig, vlees-werpende monster dus van de bovenste plank! Een ontzettend vermakelijke, creatieve film die speciale make-upeffecten, en vooral heerlijke stop-motionanimatie (animatronic) op de meest charmante manier combineert. En dat weerzinwekkende wezen wordt gewoon losgelaten in goed verlichte gangen van een onderzoekslaboratorium. (low-budget film hebben nogal eens de neiging om het licht uit te doen) Gaaf!

De film zal ook al in 1987 zijn opgenomen waarna ze nog een tijdje aan de stop-motioneffecten sleutelde en ondertussen een distributeur zochten. Grotendeels tevergeefs dus in 1993 deed het een paar filmfestivals aan en werd in 1993 rechtstreeks op video uitgebracht. Oké critici noemen het misschien "trash" maar dat wil niet zeggen dat het ook slecht is. In ieder geval niet volgens de normen van direct-to-video sciencefiction-horror uit de jaren 90.

Ongelooflijk dat deze film, die tussen de 3,5 miljoen en vijf miljoen Rijksmark had gekost, destijds een grote flop is geweest. Gelukkig kunnen we achteraf bijna niet anders dan concluderen dat regisseur Fritz Lang een visionair was, want hoe vaak is deze film niet geïmiteerd, geciteerd en/of gekopieerd. Dat de film een aardige duit gekost heeft was ook wel te zien aan de talrijke maquettes en volgens de berichten 36.000 figuranten en 300 modelauto's. Maar we zien ook een verbluffende visuele stijl. Dit is absoluut een mooi voorbeeld van het Duitse expressionisme. Indrukwekkend waren de special effect. Natuurlijk is het niveau van de effecten niet te vergelijken met de digitale CGI-technieken van tegenwoordig, maar voor die tijd was het meer dan revolutionair. Daarnaast was het verhaal wat in Metropolis vertelt wordt zelfs nu nog steeds relevant. Het gaat over een groot stad waarin er een te grote kloof is tussen de rijken en het gewone "werk" volk en laat de gevaren zien die op de loer liggen als die industrialisatie te ver wordt doorgevoerd. Mooi verbeeld en verwoord in de eindscène: ‘Het brein en de handen kunnen elkaar nooit begrijpen indien het hart niet als bemiddelaar optreedt. Doordat Metropolis in 1927 een catastrofe voor de distributeur was, is er lange tijd alleen een ingekorte versie bewaard gebleven. Echter in 2008 doken er in Argentinië ineens nieuwe beelden op, waarvan men dacht dat ze verloren waren gegaan. De gedeeltelijk verloren gegane film is opnieuw gereconstrueerd en er is ruim 25 minuten extra beeldmateriaal aan toegevoegd. Ik heb dan ook deze langere versie gekeken, die muzikaal begeleidt werd door The New Pollutants. Een bijzondere iets moderne score. De film heeft bijzonder veel betekend voor de cinema in het algemeen en het sciencefictiongenre in het bijzonder. Dit prachtige werk van Lang was zijn tijd ver, ver vooruit!

Aflevering van BBC's "A Ghost Story for Christmas" van schrijver/regisseur Mark Gatiss. Hij probeerde het al eens in 2013, 2018, en 2019 maar met wisselend succes. In 2021 kreeg deze serie met veel werk van Mr. James weer een vervolg. Conservator van het Cambridge University Museum Edward Williams ontvangt een Mezzotint-gravure van een onbekend landhuis met een imposante voorgevel, een uitgestrekt gazon en, misschien, nog wel iets anders. Veel zullen het er niet zijn maar puristen van Mr James' werk zullen misschien wat problemen hebben met de veranderingen aan het verhaal maar voor wie zowel van moderne als klassieke horror houdt zit met deze wel geod!

Zeer mooie film over de Opstand van Warschau in 1944. De special effect zijn zeer prachtig! Zoals bv. de shockwave waarna het bloed en lichaamsdelen regende Het geweld van vooral de verliezende Duitsers is heftig in beeld gebracht. Executeren van gewonden en van vooral de moord van zijn broertje (en moeder). Alleen ik kreeg me toch een hekel aan die hoofdrolspeler Józef Pawłowski. ! Volgens mij zei hij vrij weinig en als er wat door hem werd gezegd dan was het: "Ik wil mijn VLS (pistool)". Nee, die win zeker geen oscar! Zofia Wichłacz en Anna Próchniak overtuigde wel. De andere spelers waren helaas niet prominent genoeg aanwezig om op te vallen. De twee rare liefdesscene`s klopte niet bij de film en dragen ook niets bij. Dit haalt de gehele film naar beneden. Het was iets te rommelig maar doordat het visueel erg sterk was drieenhalve ster!

"Haven't you seen any horrorfilm ever? No I have a sex life! "

Na Winnie The Pooh (2022) mag je in de VS sinds 1 januari 2024 ook zonder de toestemming van Disney aan de slag met het verhaal en de figuurtjes uit 'Steamboat Willie'. (veel andere door Disney gebruikte verhalen waren al publieke domein, en zolang ze niet op de grote studio lijken ook gewoon te gebruiken) In ieder geval, is dus de eerste Mickey Mouse...euh Steamboat Willie slasher-film. En voor alle duidelijkheid de moordenaar is dus niet Mickey Mouse of Steamboat Willie maar een man met een masker van het beroemde knaagdier die Mike heet. En verder gaat het over mensen die rondhangen en praten in en arcadehal. Echter zijn er een paar elementen die zo goofy en dom zijn. Er is maar één kill (zonder bloed) die oké was en Mickey kan teleporteren. Huh...ja echt hij kan teleporteren! Eerlijk gezegd, als ze wat bloedige moorden hadden toegevoegd, had dit veel plezier kunnen opleveren, maar er is gewoon te veel gepraat. En waarom trouwens dit vertellen als flashback met agenten ​​die een gothic-meisje ondervragen? Tja het was beter dan verwacht maar helaas zijn er flink wat slechte keuzes gemaakt waardoor het niet een goede film! werd

"I may have underestimated May's taste."

Ondanks de titel van de film speelt de magnetron niet de hoofdrol...Het draait hier om Donald, een middelbare bouwvakker die de gastronomisch magnetron-gerechten van zijn vrouw May zat is. Maar er achter komt dat ze wel lekker smaakt. Die Donald werd gespeeld door Jackie Vernon die de stem in de animatie Frosty de sneeuwman verzorgde. Ik ga niet zeggen dat dit goed is of dat het grappig was, maar op een of andere manier was er wel iets van jaren '80 charme aanwezig. Veel van de humor-oneliners, zijn onhandig en vallen gewoon in het niet. Er is wat bloedige...dingen maar bar weinig gore-effecten en veel vrouwelijk vlees, letterlijk en figuurlijk! De komische aspecten en acteerprestaties zijn wisselvallig of het is allemaal een product van zijn tijd. Leuk om eens gezien te hebben maar niet echt goed!

De film start met het heel bekende horror-begint: een stel betrekt een (huur)huis, maar ontdekt dat er wat spookachtigs gaande is. Echter is het moeilijk te zeggen waar het script nu voor ging, omdat men er meerdere genre-elementen erin stopt; geesten, home-invasie met moordende eigenaar en iets met een sekte "de Broederschap van de Oranje Koning" Alles had iets te maken met de wolf-bloedmaan die zal plaatsvinden.

Helaas is de film vooral ongericht, onbevredigend en onsamenhangend. Occulte en spirituele connecties tussen het huis, Frederick, Tom en de bloedmaan worden allemaal geïnsinueerd! Het was wel druk bezig met het creëren van een mythe maar vergat om de karakters te ontwikkelen. En daarnaast wil de film ook nog een boodschap erin stoppen... Seksueel grensoverschrijdend gedrag op de werkvloer en de positie van vrouwen in de jaren vijftig. Hierdoor landen de meeste momenten die bedoeld zijn om het publiek bang te maken, helemaal niet!

Wel jammer want er werd goed geacteerd, de productie was netjes, had een mooi decor van het retro-stijl huis en ook de make-upeffecten waren prima gedaan. Maar doordat scriptontwikkeling soms domweg gewoon spontaan lijken te ontstaan, is vaak meer raadselachtig dan eng. En dat doet de film geen goed! Het is gewoon te onopvallend!

Typisch Nederlandse familiefilm gebaseerd op het boek “Es ist ein Elch entsprungen” van de Duitse auteur Andreas Steinhöfe. In 2005 was er al een Duitse verfilming, die in Nederland werd uitgebracht onder ‘Prettige kerst Mr. Moose’ Deze heb ik niet gezien en vergelijken kan ik dus niet. Voor deze remake zijn kosten nog moeite bespaard. Top is het dat de eland gemaakt is met behulp van de animatronics van Chris Clarke (Harry Potter-films, Charlie and the Chocolate Factory, enz) het redt het voorspelbare verhaaltje. Het gaat verder compleet voor veilig dus helemaal in de happy-kerstsfeer, beetje humor en een rits bekende namen; Arjan Ederveen is de buurman, sprekende eland is de stem van Jeroen van Koningsbrugge en de Kerstman is Derek de Lint en Jelka van Houten de moeder. Ach de film heeft charme en kijk makkelijk weg om niet heel erg te zijn. (gekeken i.v.m. een challenge op Letterboxd; Watch a Christmas movie)

Toch wel een fatsoenlijke productie voor een latere Bruce Willis-film. Waarin Bruce Willis en Megan Fox FBI-agenten zijn die onderzoek doen naar een mensenhandel-netwerk maar stuiten door politieagent Emile Hirsch op het werk van de seriemoordenaar "The Truck Stop Killer" Na meer dan honderd films te hebben geproduceerd maakt Randall Emmett hier zijn regiedebuut en doet dat verdienstelijk. Er is niets bijzonders aan deze film, maar het is over het algemeen een goed gemaakte film met op-en-top -Amerikaans plot wat je ook vaak ziet langskomen in misdaadseries. Oh en Megan Fox vond zo heerlijk om de pooier af te ranselen dus naar deze film werd Machine Gun Kelly haar nieuwe vriendje... (gekeken i.v.m. een challenge op Letterboxd; watch a movie featuring someone that you used to like but don't like now.)

Hmm, blijkbaar een film die kijkers verdeeld in voor- en tegenstanders. Ook wel een beetje gek want deze film biedt genoeg vermaak, heeft een retro mooie zwart/witte 70's en een retro gekleurde 90's -uitstraling en levert sterke punten op de factoren waar fans op zitten te wachten: aardige gore en een fijne killer! Die deed wel wat denken aan: Skeletor uit He-man Oké niet geweldig acteerwerk (welke slasher wel?) en misschien niet ieders ding omdat er niet één, maar TWEE films tegelijkertijd worden gevolgd? Echter vond ik dat toch best redelijk creatief bedacht. Enfin ikzelf hoor dan ook meer in de eerste categorie!

Alles draait om de film van de geïnspireerde indie-filmmaker Ted Radford uit de jaren zeventig. Om het zo echt mogelijk te maken, vermoorde hij zijn acteurs echt en beland in een instituut voor gestoorden. Het is natuurlijk niet moeilijk om te raden, dat het schrikbewind van Ted Radford nog niet afgelopen is. En tijdens een nachtelijke vertoning van de film in een vervallen theater in de jaren negentig verschijnt hij weer ten tonele.

Logica en gebreken zullen er uiteraard ook wel zijn (wederom welke slasher niet?), maar op de een of andere manier werkt het geweldig. Het is een cool idee en met het algemene slashers-uitgangspunt wordt er een leuke nieuwe draai aan het sub-genre gegeven. Denk dat deze film een beetje wordt onderschat; het is low budget,(en heeft daar wat last van) maar het doet wel wat een horror-fan graag ziet in een horrorfilm; gore, babes en een moordenaar die je bij blijft. Fans van het horror-genre moeten hier toch mee uit de voeten kunnen?

Het begin van de film is ongekend raadselachtig en meeslepend. Wat is er met Alton aan de hand? Waarom verdraagt hij geen daglicht en wordt hij 's nachts van motel naar motel gereden? Wat zoekt de FBI bij de religieuze sekte waar hij vandaan komt? Alton en zijn vader Roy Tomlin (Michael Shannon) worden op de hielen gezeten door sekteleden, de FBI én de NSA, maar lijken voor nog iets veel groters op de vlucht. Langzaam aan komt er wat informatie los. Eén ding wordt al wel snel duidelijk: Alton is geen normaal kind. Het is dan ook een flinke domper als het na een steengoede eerste helft alsnog misgaat. Het verhaal wordt steeds vreemder en wankeler. Rare oplossing over ouderschap en evolutie moeten de gaten in de plot verhullen. Sciencefictionelementen die opzienbarend zouden moeten zijn, werken nu juist de film tegen. Het is dus gewoon jammer dat de boel aan het einde zo glad is gepolijst. Het acteerwerk is dankzij de goede sterrencast van hoge kwaliteit. Daarnaast kan je aan de film goed zien dat hier een ambitieus, begaafd verteller aan het werk is. Regisseur Jeff Nichols heeft genoeg kwaliteit om deze film toch nog van een bijzondere glans te voorzien.

Het regiedebuut van Sarah Adina Smith is er één die valt onder de found-footage. Maar ondanks het pluspunt dat de camera niet te erg in het rond vlieg is ook hier het grootste euvel dat er maar weinig gebeurd. Drie zussen; Annie (Jennifer Lafleur), Isa (Aleksa Palladino) en June (Lindsay Burdge) keren, naar de verdwijning/verdrinking van hun moeder, terug naar hun ouderlijk huis. Deze dames spelen meer dan uitstekend! Op het acteerwerk en cinematografie is dan ook maar weinig aan te merken. Maar tja, veel gebeuren in deze film? Afgezien van het gekeuvel over herinneringen aan moeder, jeugd en waar je als familie nog meer over kan hebben, gebeurd er eigenlijk niets. Totaal nietszeggend en uit de toon vallend is een plotseling in beeld zijnde zeg maar; videoclipje Duidelijk om tijdsduur wat te rekken. Soms zijn er lichte pogingen tot suspense en spanning. Zo wordt er gerefereerd naar een soort Urban legend gebaseerd op de mythe van "De Zeven Zusters van de Plejaden" Is er mysterieuze muziek en wat onverklaarbare dingen maar deze ebben net zo snel weer weg dan als ze er zijn! Ik kan niet zeggen dat de film slecht is omdat het zeker een bepaalde kwaliteit bezit, maar dit intelligente drama dat wordt ondersteund door geweldig acteren is niet het soort film waar ik veel mee kan.

"He is ordering us to charge, like the Samurai, to save our honor." ***Proest!

Deze opgepoetste versie van Midway (1976) is vooral tweeslachtig. Waar die oudere film op een uiterst spannende manier laat zien hoe de slag om Midway met alle betrokkene verliep, slaagt deze film daar niet zo goed in! Positief was het nog wel dat de film wel volledig wil zijn; het start bij de aanval op Pearl Harbor. Gaat dan naar een aanval op de Marshall eilanden (vraag me wel af of die er ook echt waren omdat het eiland later pas werd bevrijd?of liep het chronologisch niet goed?) En ook James Doolittle duikt op om zijn befaamde luchtaanval op Tokio uit te voeren en men noemt de Slag in de Koraalzee

Maar ja, algauw werd duidelijk (niet verwonderlijk) dat Emmerich toch meer kies voor spektakel, iets wat misschien prima past bij één van zijn rampenfilms, maar deze aanpak is niet geschikt voor dit waargebeurde oorlogsverhaal. Vliegdekschepen, waar ze mee varen alsof ze een auto besturen uit Fast & Furious Om de personages gaven ze eigenlijk geen zier! Doolittle paste vooral in de heroïek, inlichtingenofficier Edwin Layton en Joseph Rochefort zijn er wel maar hun grote aandeel in deze slag is minder nadrukkelijker aanwezig. Door de vele actie, werd het eiland Midway vergeten en moest door middel van iemand die kwam filmen, weer de film ingesleept worden.

Zoals dus al verwacht draait het bij Emmerich alleen om actie met gebruik van veel green-screen. Mede hierdoor ziet alles er net te gelikt uit, echte rauwheid is er niet te vinden. Opvallend was ook de best nep aanvoelende goedkope special effecten van de Pearl Harbor-aanval aan het begin. Later waren de luchtgevechten en duikbombardementen wel een stuk onderhoudender. De dialogen zijn vooral erg cheesy. Amerikaanse soldaten die werden consequent neergezet als dik aangezette 'good ole boys. Naturel klinkende dialogen waren spaarzaam.

Maar goed, Emmerich bewandelt altijd wel de platgetreden paden En dat is hier niet anders! Als actie-popcornvermaak dus wel aardig maar nog steeds niet echt daverend. En als goede oorlogsfilm een teleurstelling.

Deze Spaanse film heeft maar één sterke troef en dat is Luis Tosar. Hij is Conciërge in een Spaans appartementencomplex en staat elke ochtend om 5 uur op om aan naar zijn werk te gaan. Hij is rustig en zeer vriendelijk naar de bewoners en echt zo iemand waar niemand iets slechts van verwacht. Wij als kijkers weten vanaf de eerste scènes eigenlijk al beter! Hiermee begint de film sterk en roept ‘n aardig beklemmende sfeer op, mede ondersteund door vrij op-de-huid-zittend camerawerk. Echter gaat het verhaal meer over wat César doet dan zijn beweegredenen. En die pesterijen die hij doet zijn ook niet heel schokkend. Maar die onderbelichting van Césars motivatie was wel het meest teleurstellende. Veel van het probleem komt omdat de film via een voice-over met de stem van César of via het praten met zijn moeder in het ziekenhuis vertelt; ‘het lukt hem niet om gelukkig te zijn' maar we zien dat nergens in beeld? Het bedoelde meeleven met zijn karakter bleef hierdoor uit, wat mijn beleving een stuk minder intens maakte dan mogelijk was geweest. Daarnaast was de rest van de cast zo goed als niet aanwezig. Alles draaide om die gekke conciërge. Tel daarbij een paar ongeloofwaardige zaken en toevalligheden. Was er meer van Césars pijn dán was dit één van de meest creepy films geweest. Nu was het een aardige film die op momenten voortkabbelt en die maar net voldoende je aandacht wist te behouden.

Deze derde aap-film van regisseur Ernest B. Schoedsack (King kong en Son of Kong 1933) leunt zwaar op de stop-motion-technieken van Willis O’Brien (The Lost World 1925) en een jonge Ray Harryhausen. Die hier ook eigenlijk het meeste werk heeft gedaan. Ze wonnen voor deze film overigens ook een Oscar voor Special Effects. Het is zelfs een betere opvolger (dan son of Kong) voor de klassieker King Kong. Ook qua aap! Deze aap is namelijk een stuk kleiner dan papa Kong. Maar erg goed ontworpen. Echter ons de grote Kong laten vergeten doet deze film ook niet want in de basis is het gewoon een, hetzij wat ouderwetse, familie-film. Met een verhaal van uit de kluiten gewassen aap wordt grootgebracht door een meisje, gaat naar de grote stad en wanneer het goed mis gaat, ontsnapt hij weer terug naar zijn eiland. Met het onontkoombaar goed einde. Maar waar de scenes met effecten meesterlijk zijn, (wel soms door de tijd wat ingehaald) zitten er ook mindere elementen in de film. Zo vond ik de keuze voor cowboy's een stuk minder geslaagd. Leeuwen vangen zoals je ook stieren vangt met een lasso? Enfin, het is en blijft een zeer charmante film!

De Spaanse MIL GRITOS TIENE LA NOCHE ('Duizend schreeuwen heeft de nacht') is simpelweg een onnozele slasher die onbedoeld komische momenten afwisselt met bijzonder bloederige moord-scènes. Als ziet er supergoedkoop uit en de beroerde nasynchronisatie helpt ook niet echt. Toch beleefde ik er beslist veel plezier aan. Direct al bij de openingsscène, weet je dit gaat een heerlijke bloederige pulpfilm worden. En inderdaad! Voor de rest hoef je het niet te doen want het is simpele slasher kost: moorden, menig meisje gaat uit de kleren, veel onlogische handelingen en als uiteindelijk de ontmaskering plaatsvindt is de dader precies degene die de kijker verwachtte. Daarnaast moet een goedkope Madrileense studio doorgaan voor een Amerikaanse hogeschool. Maar in de tussenliggende scenes zien we de voorgeschotelde gruweldaden en die zijn dan wel heerlijk wansmakelijk weergegeven, hetgeen zeker de horror-fan zal bekoren. Ook het achtergrondverhaaltje van de maniak is wel geinig: Van lichaamsdelen van verscheidene vrouwen is deze zieke geest bezig een puzzel in elkaar te zetten. Aan het einde van de film is er nog een laatste ´geintje´ dat bijzonder aardig is.

Ook leuk is het om de trivia van de film te bekijken:

Jack Taylor (Professor Brown) speelde al eerder in tientallen Euro-horrorfilms

Edmund Purdom (de directeur) was vijftig jaar lang actief als B-acteur (erg homofoob, ook in deze film)

Christopher George (inspecteur Bracken) speelt zelfs samen met zijn vrouw Linda Day, de blonde tennisster annex undercoveragente Mary Riggs.

Nadat regisseur Juan Piquer Simon mij ook al verraste met Slugs, Muerte Viscosa (1988) ben ik wel benieuwd geworden naar zijn andere werk!

Miljung zoals de film in het Koreaans heet is een film van regisseur Jee-woon Kim (I Saw the Devil, The Good, the Bad, the Weird) en met deze keert hij terug naar zijn moederland. De laatste film die hij maakte was in Amerika en was een groot debacle. Misschien wel nog beter dan menig ander standaard actie film maar alsof een jongleur zijn act moest opvoeren met 1 hand vastgebonden. Waarschijnlijk is er daarom dan ook door Warner bros gekozen om hem een film in Korea te laten maken. En dat was geen slechte keuze!? Een heerlijke spionage-film waarin we Koreaanse politieagent Lee Jung-chool volgen die in dienst is van de Japanse bezetter. Captain Lee Jung-chool (Song Kang-ho: Snowpiercer, Gwoemul) wordt belast met de opsporing van de verzetsgroep het Heroïsche Korps. Vooral belichaamt door Kim Woo-Jin (Yoo Gong: Busanhaeng) maar hij is natuurlijk niet de enige verzetsstrijder. Verder zien we ook nog Byung-hun Lee (I Saw the Devil, The Magnificent Seven) in een cameo langs komen. Maar Song Kang-ho verdient uiteindelijk toch alle lof want hij speelt zijn rol briljant! Is hij een verrader, een patriottische mol of een opportunist? Dan toch misschien een man die in ieder geval sterk in conflict is met zijn eigen geweten? Met het acteerwerk zit het dus zeker goed. En doordat de film een zeer lange speeltijd heeft konden ook de karakter zich zeer sterk ontwikkelen. De film is ook zeker elk van die 140 minuten waard om te bekijken! En dan de locatie in Seoul en Shanghai geheel in '20 jaren stijl die waren prachtig. De nodige actie was spannend of zelf soms gruwelijk, want wat te denken van martelingen, een twintig minuten durende bloedstollende achtervolging in een trein of de uiteindelijke ontknoping op muziek van Ravels “Bolero”? Voor iedereen die eens een blockbuster wil zien met verzetsstrijders die het tegen Japanners op nemen i.p.v. Duitsers, is dit een zeer goede film.

Films van de Coen broers zijn volgens mij altijd goed. Tenminste ik kan me niet heugen dat ik er één gezien heb die mijn niet beviel. En zo dan ook deze. En oké in het gangster-genre zijn er misschien betere gemaakt maar deze houd zich makkelijk staande in de sub-top. Gabriel Byrne speelt Tom Reagan die middenin een machtsstrijd belandt tussen wat gangsters. Die machtsstrijd is net als schaken vooruit denken en dat is wat we dan ook zien. Een plot dat steeds net even anders zit dan we dachten. Iets wat de Coens als geen ander kunnen. Aankledingen en dialogen zijn daarnaast heerlijk. De actie is zo geschoten dat die ook voor een komische noot zorgt. Er is verder gewoonweg niet veel op deze film aan te merken.

Het is goed om anders te zijn: En anders is deze Whisper of the Heart vergeleken met andere films uit Studio Ghibli. Geen gevechten, mysterieuze wezens en geen vliegende varkens of kastelen. Toch is het wel eem Ghibli met een coming-of-age verhaal over een meisje. Een prachtig verhaal over de eerste liefde van Shizuku. Warmhartig gebracht en zeker niet klef want uiteindelijk draait het er niet om of ze de jongen krijgt wel of niet. Het gaat over het opgroeien en keuzes in je leven maken. En dit alles op het zeer toepasselijke liedje van John Denver: Take me Home, Country Roads.

En dat in een prachtige gedetailleerde getekende wereld. Die aanvoelt alsof je naar een gewoon film zit te kijken. Als Shizuku dan eindelijk weet welke weg ze wil bewandelen en er dan vol voor gaat, zien wij prachtig vormgegeven droomsequenties. Die dromen zijn van haar boek over het kattenbeeldje van Baron Humbert von Jikkingen en deze zien we later weer terug in The Cat Returns (Neko no Ongaeshi (2002)

Een heerlijke warme film en ook stiekem een soort eerbetoon aan de vele voorgaande Ghibli-films doordat in de hele film er verwijzingen te zien zijn.

Ondanks soms houterige dialogen en een eenvoudige maar creatieve verhaallijn was dit verloren gewaande Scanner-vervolg, toch wel erg leuk om te kijken. Terwijl je aan het begin, nog moet denken aan First Blood (1982), waarbij de politie een bescheiden ogende zwerver (ditmaal Zack Connors (Graham Skipper) lastigvalt wiens krachten ze ook niet kennen. Het is daarmee de perfecte film voor fans van horrorfilms uit de jaren 80. Het is bloederig en vol met indrukwekkende praktische effecten. Ook de telekinetische heldin Rachel Meadows betreft, Lauren Ashley Carter (The Woman, Jug Face) levert sterk spel. En dan was er nog de altijd memorabele Larry Fessenden. Een ander sterk punt van de film is de pulserende score van Steve Moore (ook de componist van The Guest en Welp (Cub)

Het geeft je een beetje het gevoel, de beleving van, de film die je in een hoekje van het rek van videotheek vindt, die je op goed geluk meeneemt en die achteraf een erg leuke film blijkt te zijn! Net zo goedkoop als het was in de jaren '80 maar oprecht en aangenaam.

Regisseur Guy Ritchie baseert zich (volgens de aftiteling) voor zijn nieuwste film op het boek Churchill's Secret Warriors: The Explosive True Story of the Special Forces Desperadoes of WWII uit 2014 van Damien Lewis en gaat over Operatie Postmaster Ook al trek deze film de op-waargebeurde-feiten-gebaseerd-kaart, is de vraag niet hoe nauwkeurig het is, maar hoe vermakelijk... Het antwoord is: een allegaartje die er ergens tussenin zit...

Het resultaat is een meer verfraaide benadering van de allereerste missie van een speciale militaire eenheid (Maid Honor Force, die uiteindelijk No.62 Commando, oftewel de SSRF werd) opgericht door Winston Churchill en die op eigen initiatief achter de vijandelijke linies mochten opereren. Deze missies legde ook de inspiratiebasis voor Ian Flemings James Bond. (die ook in de film is te zien)

Het plot van de film wijkt dus niet heel veel af van de bekende oorlogsfilms (The Dirty Dozen, The Inglorious Bastards of Kelly's Heroes) waarin een groepje schurken samenkomt voor een onmogelijke missie om de nazi's te stoppen. Maar met iets meer Ritchie-bravoure en rijkelijk geleend bij Tarantino. En niet alleen maar omdat er een Spaghetti Western-muziekscore onder was gezet!

Er zijn zeker een paar veelbelovende momenten, alhoewel de actiescènes niet erg innovatief zijn en zo gemakkelijk gaan dat er bijna geen gevoel van gevaar aan kleeft. Als de Tweede Wereldoorlog zo soepel was verlopen, als in deze film dan zouden de geallieerden Berlijn in een mum van tijd hebben bereikt. Maar ach ze waren nog competent genoeg.

Wat ik niet kan zeggen van het optreden van Rory Kinnear als Winston Churchill. Het valt niet te ontkennen dat het soms potentieel had maar de film valt tussendoor ook weleens plat, het blijft dus uiteindelijke ergens in het midden hangen, zonder ergens goed te overtuigen.

Functioneel en goed gemaakt is deze Mexicaanse misdaadthriller zeker maar anders dan dat het plot doet vermoeden concentreert het zich niet op het mysterie van de seriemoordenaar van jonge meisjes maar de corruptie binnen de politie van de jaren zeventig. De film zit dicht tegen het Noire-genre aan en verkent en onrechtvaardigheid in een deprimerend Mexico, Ook al probeert het einde de wreedheid ervan te verzachten. Het heeft een super intense en donkere sfeer en het productieontwerp van het Mexico van de jaren 70 is cool. Het verhaal ontwikkelt zich langzaam, maar op een manier die je boeit, met scènes vol details en zeer goed uitgevoerde vertolkingen van de hele cast. Helaas had de versie die ik zag niet synchroon lopende ondertiteling maar zelfs dan was het zonder enige twijfel wel een goed uitgevoerde noir-thriller.

In 1967 speelde Audrey Hepburn een blinde vrouw die werd geterroriseerd door drie inbrekers in de film Wait until Dark Dit is de technologische geüpgrade versie van die film! Ben je blind en wordt je gestalkt door gewelddadige criminelen? Maak je geen zorgen, daar is de app "See for Me" voor. Videobellen met aan de andere kant iemand die kan zien. Uiteraard had Kelly, degene die hier opneemt, een handige militaire achtergrond en First-person shooter-ervaring. Vaak wordt bij veel van dit soort film de kracht ontleent aan de sympathie voor het hoofdpersonage. Echter de bedenkers maken Sophie juist onsympathiek; ze is een kreng tegen iedereen en haar verlies van gezichtsvermogen gebruikt ze als reden om van haar klanten te stelen. Een leuke bijkomstigheid om van de gehandicapte heldin eens iets anders te maken dan een perfecte engel waar iedereen van wil houden en medelijden mee heeft. Een hoofdpersoon die niet veel beter is dan de criminelen die ze probeert te ontwijken. Door die morele complicaties toe te voegen aan deze home-invasion-Thriller weet men zich toch net genoeg te onderscheiden om er aardig tijdverdrijf van te maken !

De eerste 20 minuten aan het begin van deze film, waren pure, traditionele romantische komedie, compleet met voice-over, echter zodra Harry per ongeluk een telefoon opneemt ....vanaf dat moment schakelt de film over van romcom naar paranoïde spannende thriller. Een film die het publiek eerst iets geeft wat ze al honderd keer hebben gezien, iets waarvan ze denken dat ze het weten, maar dan....180 graden draait en je met een ietwat slechte smaak achterlaat

Het kostte regisseur Steve De Jarnatt uiteindelijk acht jaar om deze film gemaakt te krijgen. Filmmaatschappijen durfde het niet aan of wilde het script teveel veranderen (inclusief Steven Spielberg) en die studio's hadden misschien gelijk want het publiek bleef weg maar tjonge... wat was dit een verschrikkelijk fijne film!!! Nu wel duidelijk gefilmd met een wat lager budget.

Anthony Edwards (Harry Washello) en Mare Winningham (Julie Peters) waren erg geloofwaardig! Daarnaast ontmoeten ze verschillende personages die allemaal oh-zo-Los Angeles eruit zien. Geweldig hoe het verhaal van de film heen en weer slingerde tussen komedie, romantiek en actie. En met een opwindende synth-score van Tangerine Dream! JA... dit was een prachtige maar vreemde mashup van romantische komedie en apocalyptische thriller. Helaas kreeg de film niet het succes wat het verdiende maar dit was een uitermate bevredigende film!

"Don't you guys listen to like Slayer or Death??"

Weinig interessante Low budget met veel dialogen en waar maar weinig in gebeurd. Miranda kan niet sterven en ja er zijn een paar kills. Echter het werd nergens echt bloederig en naar enkele pogingen schakelt de film over naar een road-movie met veel overpeinzingen en onzinnige karakters. Zo ontmoeten ze onderweg personages als een man in een konijnenpak, een man met een opgezette vos en een vrouw die dode katten ziet. Ik denk dat dit komisch moest zijn? De film is met 104 minuten ook een veel te lange film! Iets wat zelden in het voordeel uitvalt voor low-budget films! Uiteindelijk blijkt dat de film niet veel meer is dan een liefdesverhaal verpakt als horrorfilm. Oké wel op een onhandige, Stockholmsyndroom-manier Doordat de enige persoon die haar begrijpt, de persoon is die haar probeerde te vermoorden. Tja ik vond het nog een hele klus om de film door te komen.

Een leuke en ongevaarlijke horrorfilm. Het is zelfs aardig goed voor een tienerhorrorfilm. Hoewel het een film uit de vroege jaren '90 is, heeft het nog de sfeer van de 80's B-films. De film deelt misschien wat overeenkomsten met Carrie (verlegen buitenstaander, rare moeder, paranormale krachten, enz.), maar weet redelijk goed op zichzelf te staan. Problemen komen van (hoe kan het ook anders met deze filmtitel) spiegel die duistere magie bezit en uiteraard Megan (Rainbow Harvest) begint deze te gebruiken om wraak te nemen op de populaire tieners. Het pesten waar Megan doorheen gaat, is vrij standaard, en de personages, zelfs Megan, ontwikkelen maar weinig diepte. De film scoort ook punten voor het goede spookachtig einde en Rainbow Harvest intrigerende aanwezigheid. Verder is er plezier te beleven aan de ondersteunende cast vol cultnamen; Megan's moeder (Karen Black, Burnt Offerings, Family Plot) dierenbegrafenisondernemer Mr. Veze (William Sanderson, Blade Runner) en een van de leraren van Megan is Stephen Tobolosky (Spaceballs, Memento). Daarnaast is er ook nog actrice Yvonne De Carlo uit 'The Ten Commandments' te zien (meer zoals ze eruit zag in American Gothic) in een iets langere cameo. De naakte douche- en sterfscène van de rondborstige Charlie Spradling (Wanda in Puppet Master II) behoort tot de vermakelijkste van de film. De film is ​​zeker beïnvloed door andere, maar het slaagt er toch in om op zijn eigen manier intrigerend te zijn.

Het is maar moeilijk voor te stellen dat iemand ooit heeft bedacht om van Mirror Mirror (1990) een franchise te maken. Oké dat was een smaakvolle semi-succesvolle horrorfilm, geschreven en geregisseerd door vrouwen maar een vervolg? Tja een onooglijke boosaardige spiegel is blijkbaar voldoende om door te gaan...?

Het werd helaas nergens interessant. Eerder was dit heel dom of domweg lui. Een heavy metal rockband opvoeren om de spookspiegel te onthullen? Roddy Mcdowell (ja die van Planet of the Apes) in zijn meest duffe rol als dokter. En Mark Rufflo (lang voordat hij de Hulk werd) die een soort van 'mysterieus' personage speelt dat misschien slecht was, maar ook een soort van "sexy" liefdesbelang. En dit alles speelt zich af in een nonnenklooster?

Gooi een rare klusjesman erin, en een nutteloze subplot over een hebzuchtige stiefzus die wat geld probeert af te persen van de hoofdpersonage. Die stiefzus is trouwens duidelijk oud genoeg om misschien .. euh het is maar een ideetje ...de kinderen bij je in huis te nemen. En de rest van de film is Marlee gehuld in kort nachtjaponnetjes die danst terwijl raven uit een spiegel vliegen en broertje Jeffrey die viool speelt.

Daarbovenop is er het complete gebrek aan bloed, krijg je personages die voortdurend in zichzelf lopen te praten, een Windows 93 grafische ridder. De film ploetert in een slakkengang en wonderbaarlijk bevinden zich in de finale een paar schattige digitale effecten. Tja en … .ah… ok… wie o wie had het verwacht... compleet uit het niets is er ongeveer voor 30 seconden een behoorlijk cool monster?

Duidelijk was dit een vervolgfilm (Of is het een remake of een prequel?) waar niemand echt op zat te wachten. En achteraf blijkt het ook geen goede aanrader! Gek genoeg zouden ze het nogmaals proberen met een derde deel?

Alice in wonderland verdwaalt in de wereld van Dali ofzo??? Visueel is het allemaal indrukwekkend maar het kon me niet echt boeien. Ik mistte vooral de spanning/fantasy. Tja dat vonkje waardoor je in de fantasy wereld wordt getrokken en het je niet meer weg wil! Het leek ook een beetje op dat ze vooral kunstzinnige wilde zijn!