Meningen

Eenvoudige maar effectieve 13 in een dozijn wraakthriller met een opvallende prestaties van Sarah Bolger. Beetje sociaal realisme, een alleenstaande timide moeder, zoontje met een trauma en lokale slechteriken maken haar het leven zuur tot de druppel overloop. De setting van Noord-Ierland doet niet veel onder voor die van zijn Engelse of Amerikaanse equivalent. Het uiterlijk van de film is solide. Een iets te cartoonesk schurk. Deze grote baas voelt te gekunsteld. Zo ook de scenes met de politie en vuilnismannen die waren vooral pijnlijk. Dit wordt gecompenseerd door een paar leuke licht-bloederige scenes. Over het algemeen is het resultaat dus effectief, maar soms te bekend. Het is een film die niet slecht is, maar ook niet heel bijzonder.

De film speelt zich af tijdens de Joseon-dynastie,een dynastie die 500 jaar heeft bestaan en die grotendeels het gezicht van de hedendaagse Korea bepaald heeft. Kostte of moeite zijn dan ook gespaard om het leven binnen de muren van het paleis zo mooi mogelijk in beeld te brengen. Die beelden waren dan ook erg indrukwekkend. Honderden bedienden zorgde voor het wel en wee van koning en andere hoog geplaatsten. En als dan een dienstmeisje zichzelf ophangt, ontrafelt zich een web van intrige, machtsmisbruik, doofpot affaires, verboden liefdes en het veiligstellen van posities. Paleisarts Chunryung leg zich niet bij de conclusie van zelfmoord neer en start een onderzoek. We volgen haar onderzoek en zien ondertussen het harde en wrede leven in en rond het paleis. Verdriet, wanhoop, angst en zelfs de lijfstraffen alles wordt in beeld gebracht. Een fantastische heerlijke sfeervolle Koreaanse kostuum-film.

Niemand zal de films van Herschel Gordon Lewis ooit verwarren met hogere kunst; 'The Gore Gore Girls' vormt daar ook geen uitzondering op! Het is low-budget Schlock, ontworpen voor de drive-in en gevuld met felrood nepbloed en een paar ontblote borsten. Nuance? Subtiliteit? Dat is niet aan H.G. Lewis besteed! Goede smaak kan samen met verwachtingen het raam uit worden gesmeten. En toch, bezitten zijn film iets...

Deze film opent met dat stripster Suzy Cream, door een onzichtbare zwart-gehandschoende aanvaller, met haar gezicht herhaaldelijk tegen een spiegel wordt geslagen. Tevens wordt er in de film getracht om gebruik te maken van schaduwen, en is er voor het subgenre gebruikelijke wending. Hiermee lijkt mij dat H.G. Lewis een eigen versie van de Italiaanse Giallo wilde maken. Maar dan wel met de voor Lewis bekende bloederige Gore en humor.

Doordat de film zich in en rond een nachtclub afspeelt, kon H.G. Lewis ook zijn andere specialiteit; Nudity's aan de film toevoegen. Een groot gedeelte van de film bestaat dan ook uit er niets toedoende stripteases. Ach, als erin een andere scene bij een slachtoffer de tepels worden afgesneden, en er dan uit de ene borst gewone melk terwijl uit de andere chocolademelk in een glas wordt opgevangen, maakt dat weer heel wat goed. De 'Gore Gore Girls' vind ik niet de beste film van Lewis, en de term 'best' wordt in deze context subjectief gebruikt. Als je Herschel Gordon Lewis andere films leuk vindt, zal je hier van genieten. Als je zijn andere werk al erg vindt, is dit bij deze niet anders. Zo simpel is het!

Regisseur Scott Derrickson startte zijn carrière niet erg hoopvol met Hellraiser V, maar herpakte zijn eigen met het heerlijke The Exorcism of Emily Rose. De rest van zijn filmografie bestaat echter uit prima, op het bar slechte Deliver Us from Evil na, maar veilige bioscoopfilmpjes. Het is dan ook bijna ironisch dat als hij juist wat knotsgek en buiten de geijkte paden doet, de film wordt verbannen (of gedumpt op) naar de streamingdienst!

Ondanks een onhandige opzet, (of juist daardoor) maakt het zijn potentieel meer dan waar. Oké misschien is de opening met het achtergrondverhaal voor Levi (Miles Teller) en Drasa (Anya Taylor-Joy) niet echt nodig. Tja, films van nu moeten helaas 2 uur duren hé? Het verhaal is kort; bewaak de kloof, niet tegen buitenstaanders, maar tegen wat eruit zou kunnen komen. Uiteraard kom dat dan tevoorschijn.

Het script neemt verder elementen uit horror, actie, sci-fi en romantiek en stopt ze in een blender. Veel zijn er niet meer films met een van-de-pot-gerukt plot en een redelijk budgetniveau. Ze stammen vaak nog uit de tijd dat zandwormen in de woestijn rondkropen en J. Lo en Ice Cube stoeiden met een gigantische slang. Het is dan ook volkomen logisch dat dit niet in de bioscoop te zien is, de meeste blockbusters bezitten zelden dit soort anarchistische horror-actie-energie! En ja...de logica en geloofwaardigheid zijn gesneuveld voor entertainment! So What?

De film is duidelijk gericht om ‘tegenpolen trekken elkaar aan’-dynamiek te geven en wie wil er nu niet een schattige Anya Taylor-Joy zien dansen op Blitzkrieg Bop van The Ramones? Verder een prima score van Atticus Ross en Trent Reznor (NIИ) en met All Along the Watchtower en Spitting Off the Edge of the World een paar toepasselijke rocksongs. En daarnaast nog overtuigende CGI ook! Al die verschillende elementen samen, voegen een soort eigenzinnige charme toe. Ja dit vond ik gaaf!

Deze Hammer Film combineert het goede regiewerk van Terence Fisher met het super-acteerwerk van Christopher Lee en Peter Cushing. Een dubbele traktatie dacht ik zo! Zeker als ook de voor Hammer zo bekende sfeer aanwezig is. De setting is zoals vanouds ergens in Duitsland/Oostenrijk van de negentiende eeuw. En het enige nieuwe komt van de “Gorgon.” Waarschijnlijk op zoek naar nieuwe creaturen hebben ze hun inspiratie proberen te halen uit de Griekse Mythologie en vonden die in een soort van moderne Medusa. Een van de weinige foutjes is de hier al eerder aangehaalde fout van de naam Megara. Of dit nu komt omdat ze personages door elkaar hebben gehaald of dat ze het bewust gedaan hebben zullen we helaas nooit weten. Afgezien van de wat neppe “Gorgon” is deze film een prachtige en entertainde Hammer film geworden die best in het rijtje van klassiekers kan worden geplaatst.

Het jaar zonder zomer 1816, in dat jaar arriveert dichter Percy Bysshe Shelley (Julian Sands) samen met zijn toekomstige vrouw Mary Godwin (Natasha Richardson) en haar stiefzuster Claire Clairmont (Myriam Cyr) bij de villa Diodati aan het Meer van Genève om te verblijven bij dichter en schrijver Lord Byron (Gabriel Byrne). Ook aanwezig is de arts John William Polidori (Timothy Spall). Deze bijeenkomst van literaire bekende zal de geschiedenis in gaan als de geboorte van zowel Frankenstein als ook de moderne vampier. Deze film van de Britse regisseur Ken Russell heeft verder een 'fictief' verhaal maar is deels wel gebaseerd op die bijeenkomst. Vandaar dan ook de naam 'Gothic.' Echter is dit geen makkelijke of rechtlijnige film. Eerder chaotische en het zal absoluut niet iedereen in de smaak vallen.

Enige voorkennis over de histories personages maakt het kijken misschien iets leuker maar is niet echt een vereiste. Wel is het nodig om sterk tegendraadse films leuk te vinden want regisseur Ken Russell doet wat erin hem opkomt en wat hij zelf leuk vind. Dit kan soms Artsy Fartsy (is het niet) overkomen en dat moet je natuurlijk wel liggen! In de hoofdlijn zijn het die vijf karakters die uiteindelijk iets creëren maar verder is alles plot-technisch zo'n beetje losgelaten. Af en toe lijkt het dan ook op experimenteel toneel, terwijl op andere momenten het meer kinds overkomt.

Dit kan ook komen doordat iedereen ook daadwerkelijk aan de laudanum heeft gezeten. Er zijn zoveel rare beelden. De meest bizarre zijn toch wel een harnas dat tot leven komt waarvan tevens de fallus is geharnast, borsten met ogen, een gerecht met rijst en levende bloedzuigers, Een Turkse buikdansende mannequin. Daarnaast zijn er ook de terugkerende elementen van de gotische literatuur te zien; een oud kasteel, verval, demonische (en Byronische) figuren, schedels, stormachtige nachten, bliksem, dromen, voortekenen, en romantische liefde, we zien ze allemaal in cameo's in de film.

De cast met bekende namen speelt erg goed en doen niet voor elkaar onder. Toch is het Timothy Spall die het meest opvalt. Hij maakt optimaal gebruik van zijn kansen om een hysterische, overspannen dokter Polidori uit te beelden die krankzinnig jaloers lijdt onder suïcidale gedachten. De gek onder de gekken. Om deze gekte te completeren is er dan nog de soundtrack van Thomas Dolby. Zijn maffe synthipop past goed bij de verwarde sfeer.

Met een onderwerp uit het begin van de negentiende eeuw, gefilmd op een manier die doet denken aan de flowerpower van de jaren '60 maar die toch overduidelijk uit de jaren '80 komt, weet regisseur Ken Russell een geïsoleerde, opzettelijk clichématige maar wonderbaarlijke gotische wereld te scheppen.Een filmische orgie!

Als laatste nog een klein feitje: Het schilderij dat op de schoorsteenmantel hangt in de logeerkamer, en die in een droom wordt nagebootst in live-actie, is gebaseerd op John Henry Fuseli's The Nightmare

De buitenaarde wezens/monsters stellen niet teleur! Wel CGI, maar nog best indrukwekkend aangezien het budget niet groot moet zijn geweest. Tja, en daar houd het wel een beetje op... Horror volgens het boekje, onderhoudend en zeker leuk voor een keer. De personages die we leren kennen zijn de klassieke Ierse archetypen. En oké de creatures zijn allergisch voor alcohol maar voor de kijker is te veel en te vaak naar dronken shenanigans kijken veel minder leuk! De film strandt dan ook in; Leuk idee! Het is soms best leuk voor even maar ze weten niet wanneer ze moeten stoppen,en daardoor duurt de grappen vaak te lang. Daarnaast blijft het allemaal wel erg netjes, er is zo goed als geen Gore. (twee rollende hoofden maar geen bloed) En met soort tong om te zuigen vroeg ik me af waarom dat die Grabbers dan ook tanden hadden? Het bleef mij een raadsel?

De meeste recente horrorfilms gaan over schoonheidsnormen in de maatschappij van vandaag en hoe we ons lichaam met middeltjes kunnen manipuleren om er goed uit te zien. Deze ook! Wanneer Wei's vader zijn experiment mislukt, met dodelijke gevolgen, moet ze China verlaten en bij haar tante Ling in Nieuw-Zeeland gaan wonen. Hierna gaat de film richting high-school taferelen met gemene meiden maar als haar professor Paul, (een grote rode vlag) haar lab-assistent maakt, kan ze naar hartenlust verder aan vaders onderzoek werken en werd de film voor mij ook leuker met lekker wat bloed! Voor deze film ook niet onbelangrijk; is dat de cast behoorlijk solide was. De film had wel een slechte timing van uitkomen! Want naast die een hit-film uit 2024 met een soortgelijk thema is dit minder flashy en hip geschoten En mensen willen graag vergelijken. Echter is dit ondanks zijn mindere budget, zeer vakkundig gemaakt en flink bloederig ook!

SUPER!!! Absurd en geweldig, dubbelzinnige woordgrappen, dialogen vol humor. Spectaculair gefilmd. Een cast vol van bekende acteurs. De een nog hilarischer in beeld dan de andere.

Denk dat Wes Anderson zijn manier van een verhaal vertellen niet iedereen zal liggen. Aangezien ik ook redelijk wat lagere punten zie. En dat kan ik ook wel begrijpen. Maar ik zelf hoor bij de mensen die deze film helemaal TOP vind! Ik was nog nooit toegekomen aan een film van Wes Anderson( wel zijn ze me opgevallen) maar nu ik deze heb gezien denk ik een inhaal slag ga doen!

Ik had ook het gevoel dat er een verborgen boodschap in zat. Of parabellen naar onze tijd en leven. Maar zeker weet ik het nog niet, dat zien we bij een volgende kijk beurt misschien. Maar dat die er komt is zeker! Qua filmen(of invloeden) deed het me denken aan Amelie, The fall en de films van Terry Gilliam. Stop dit allemaal in de mixer en je heb deze bijzonder fijne film! En dan zit ook Saoirse Ronan nog in de film........ zucht.

De film wordt beschreven als een actiethriller, maar er is niet veel actie. (de film heeft een paar vuistgevechten en er wordt wat geschoten) De eerste helft van de film bouwt de personages, erotische spanning en sfeer op. Buddy krijgt een reperatie-klus om vlak voor een naderende orkaan uitbarst het hek van een gotisch, Victoriaans herenhuis voor excentrieke Walter (Cage) en zijn verleidelijke vrouw Fancy (KaDee Strickland) te repareren. De film had enigszins een probleempje met dat na alle opbouw het niet goed weet af te sluiten in de finale. Het kwam gehaast en een beetje te terughoudend over. Toch was de film leuk genoeg als zwoele thriller met een Cage die doet waar hij goed in is en een prima ondersteunende cast. Het was alleen jammer dat het nooit zo gek of donker werd aan het einde wat het wel zou kunnen...

Poging van de Italiaanse regisseur Umberto Lenzi om grootse serieuze Tweede Wereldoorlog film met een flinke sterrencast te maken. (in navolging van The Longest Day, A Bridge Too Far en Battle of Britain) Helaas slaagt het daar niet in omdat er simpelweg niet voldoende budget was en doordat het schrijfwerk van het script te wensen overlaat. Dat laatste is een probleem omdat het in wezen een verzameling losse scenes is met verschillende mensen uit de Tweede Wereldoorlog... Geallieerde generaal en vader, zijn zoon, Joodse actrice en zelfs de Duitse kant komt aan bod. Het geheel vormt geen samenhangend geheel, ook al belanden sommige personages in Tunesië tijdens de Slag om de Mareth-linie. Veel ervan is gewoon middelmatig...de acteerprestaties met veel geklets, de actie waarnaar verluidt veelvuldig gebruik wordt gemaakt van andere films en archiefbeelden. De 104 minuten durende film is niet eens zo heel slecht, maar tegelijkertijd is er niet genoeg tijd om echt met iedereen mee te leven en filmbeelden hergebruiken vind ik ook "not-done"...

Het gegeven over vier welgestelde mannen van middelbare leeftijd die zich terug trekken in een afgelegen huis om zichzelf dood te eten, leek mij een interessant gegeven. Daarnaast was die gastronomische orgie toentertijd aanstootgevend. De film was dus controversieel, wat het alleen maar meer interessant maakt om eens te kijken. Echter viel het erg tegen. De film kwam over als gedateerd en daardoor extreem saai.Tijden veranderen blijkbaar want het was maar moeilijk voorstellen dat deze film zoveel ophef heeft veroorzaakt. Oké de personages Marcello, Michel, Phillippe en Ugo (domweg de voornamen van de acteurs) vreten, boeren, schijten, kotsen en neuken onder het genot van oeverloze dialogen om dan plof dood neer te vallen. De meeste grappen behoren onder de categorie platte humor en waren niet leuk. En zelfs het camerawerk of setting waren niet eens bijzonder. De enige credit die ik de film misschien wel kan geven is dat het eerste was met wat we nu in de mainstream niet anders zien. (winden laten,boeren, overgeven, diarree) En met een tijdsduur van 130 minuten maakt dat de film er niet prettiger op, het is duidelijk teveel van het goede. Het duurde ook best lang voordat ze beginnen met de schans-partij en de heren eten vrij beschaafd. De eet-orgieen zijn niet echt extreem. Toen de dames van lichte zeden arriveerde was dat even een moment dat ik weer wat aandacht had voor de film. Helaas was het vrouwelijk naakt dat van korte duur want de prostituees verdwenen al zeer snel en de enige die overbleef was Andréa Ferréol en zij maakte op mij totaal geen indruk.

Italiaanse zwart-wit film. Met de weinig verrassende titel "De Grote Oorlog" een verwijzing naar de Eerste Wereldoorlog. Waarin twee bangeriken uiteindelijk toch helden blijken te zijn. Echter het grootste deel gaat over dat de twee in bangelijke situaties raken en incompetent zijn. Ook is er terugkerend gedoe rond kippen. Het moet grappig of komisch bedoeld zijn maar waren het voor mij niet1 Geen idee trouwens of het aan het Italiaans lag of dat ze gewoon enorm lang aan het praten waren. Daarnaast ziet de film er maar middelmatig uit, zijn de soldaten ook nog regelmatig aan het zingen en zit er enorm veel ander opvulmateriaal in, waardoor de film een speelduur van 2 uur en een kwartier bezit! Het werkt tegen of schaadt allemaal deze film!

Tegen een koe; 'Je bent geboren in Wertemburg en ik in Parijs, maar dat belet ons niet elkaar te begrijpen'

Oorlogsfilm waar elke poging tot iets boeiends in de kiem gesmoord wordt. De Franse officieren Boëldieu en Maréchal worden tijdens een verkenningsvlucht neergehaald en gevangen gezet. Dit is niet te zien! Ontsnappingspogingen op éénmaal na zijn er niet te zien. De Eerste Wereldoorlog was een onvoorstelbare tijd maar ook daar was eveneens niet veel van te zien.

Nee in het Duitse krijgsgevangenenkamp geen hachelijke situaties. Eten binnensmokkelen staat er vermeld in het bovenstaande plot. Nou ik heb hier niets van gezien. De gevangen Franse officieren haalde deze netjes af bij een ophaalpunt. Verder wordt er veel tijd gestoken om de personages luxe maaltijden te laten nuttigen, wijn en whiskey te drinken en muzikale opvoering te tonen. Daarnaast is er veel tijd voor 'talking heads' en elitarisme. Aristocratische officieren die verlicht zijn met kunst...

Afgezien van dat de film dan een inspiratiebron vormde voor de ontsnappingstunnel in "The Great Escape & Stalag 17" en het zingen van "Marseille" om de Duitsers woedend te maken in "Casablanca " was het voor mij verder maar een duffe en saaie bedoeling. Laten we het maar op houden dat het niet mijn 'Cup of Tea' was.

Achtervolgingen op leven en dood met een temperatuur ver onder nul. Wraak, moord en woeste actie in een bevroren landschap. Die zijn heel opmerkelijk aan de film; die grote hoeveelheden Sneeuw en bittere kou, zijn wat dat betreft een buitenbeentje binnen het doorgaans zo stoffige spaghettiwestern-genre. Jean-Louis Trintignant is Silence, een premiejager die zich laat inhuren om op te treden tegen een stelletje rotzakken onder leiding van ene Loco (Klaus Kinski) Plaats van handeling is de bergachtige staat Utah, waar de sneeuw tot borsthoogte valt. Silence zwijgt en is zeker niet de premiejager met een hart van goud. Nee, hij is bijna net zo slecht, het enige verschil met Loco is dat Silence wat sympathieker overkomt. Verder wordt er zoals het hoort in een spaghettiwestern veel en graag geschoten. Is er ook nog tijd voor een erotische onderonsje met weduwe Pauline (Vonetta McGee, één van de spaarzame Afro-Amerikaanse in een western) Ook het einde was er één die niet alledaags was! Kortom een prima film!

In deze film zien we Tina, een vrouw met een bijzonder onaantrekkelijk uiterlijk, die van een afstand schaamte en angst ruikt. Die buitengewone gave maakt haar tot een gewaardeerd collega bij de grenswacht van een internationale veerlijn. Het is de start van een bizarre, romantische drama-film rond een Scandinavische mythe, die tevens nog wat conventies leent uit de genrefilm.

Gräns (grens) is gebaseerd op een kort verhaal van de schrijver John Ajvide Lindqvist. Deze schrijver is ook bekend van het prachtige 'Let the Right One In'. Zo overweldigend als die film vond ik deze niet. Dit komt vooral omdat de Iraans-Deense regisseur Ali Abbasi (Shelley) het gebeuren nogal afstandelijk filmt/toont. En dat terwijl je door het onalledaagse uiterlijk je toch al meer moeite heb als kijker om een emotionele binding te krijgen. Wel spelen Eva Melander (Tina) en Eero Milonoff (Vore) erg goed en zijn op vakkundige wijze onherkenbaar gemaakt met een dikke laag make-up. Tegenover dat gebrek aan emotionele herkenbaarheid staat wel een leuk plot.

Helaas zit het bedoeld of onbedoelde metafoor een betere film in de weg. Het zijn dan ook juist de buitenissigheden en paar scènes die je eerder in een (horror)genrefilm zal verwachten die van deze drama c.q. Arthouse-film iets anders dan andere maakte. Zoals bv. de minst opwindende seksscène, aller tijden!

De film gaat enigszins genereus om met de historische feiten. Zweden was neutraal tijdens WO II, (hoeveel, daar zijn natuurlijk vraagtekens bij te zetten.) en angst dat de Duitsers, Zweden zouden binnenvallen waren er ook niet echt. (ze dreigden gewoon hun mijnen te vernietigen als de Duitsers binnenvielen) De kans dat er geheime of verboden uitstapjes naar de andere kant van de grens waren (laat staan voorbereidingen te treffen om bruggen op te blazen), is vermoedelijk dan ook klein.

In de film stort er ook Duits vliegtuig neer en onderscheppen ze de invasieplannen voor Zweden. Documenten met de naam "Operatie Polarfuchs". Nu is dat inderdaad een bestaande operatie maar dat was niet de invasie van Zweden, maar een onderdeel van "Operatie Barbarossa", de aanval vanuit Finland op Moermansk. Alhoewel ik ook op een site wel een vermelding vond over een Duits niet-gerealiseerd plan voor de bezetting van Zweden (voor 10 maart 1943) Is het bestaan ervan erg twijfelachtig. Enfin hoe dat precies zit, weet ik niet! En is ook niet van veel belang bij deze film.

Want dit was een best aardige oorlogsfilm die de gebruikelijke regels van het genre volgt. Het verhaal is dat van een groep Zweedse soldaten die achter de vijandelijke linies in Noorwegen een paar kameraden terug proberen te krijgen. Doordat het zich bevindt in het hoge noorden, speelt veel zich af in een omgeving van eindeloze sneeuw. Wat uiteraard mooie beelden oplevert. Behalve dat het er geweldig uitziet, is er ook veel spetterende actie. Deze scènes zijn de meest memorabele deel van de film. Geweldige shootouts met rondvliegende kogels en gevechten en bloederigheid.

De Duitsers zijn de standaard slechteriken maar praten wel Duits. Verder deed de cast het goed en was er naast het Zweeds ook wat Noors te horen. Ja dit was zo gek nog niet en best een fijne oorlogsfilm die door het fictieve meer weg had van The Guns of Navarone of The Dirty Dozen. Uitermate bevredigend werkje!

Een zeer mooie en afwijkende horrorfilm waarbij vooral de combinatie van een intelligent script, een stijlvolle beeldvoering en af en toe lekker gore scènes het tot een zeer sterke film maken. Vooral die stijl van "in your face" filmen werkte hierbij erg goed. Hoewel Raw misschien is te classificeren als een kannibalen-horror, past het niet in het rijtje van de zijn illustere voorgangers en is daar ook niet echt mee te vergelijken. In dat context heeft het meer weg van ‘coming-of-age’ drama maar wel met een zeer macaber randje. Het knappe is dat debuterend regisseuse Julia Ducournau dat proces bijna uitsluitend vormgeeft met krachtige beelden. De film bezit zoveel prachtige scenes dat ik niet kan nalaten om er een paar te benoemen: zo is er een claustrofobisch scene van Justine onder de lakens, een scène met een bizarre ritueel waarbij een jongen (onder gele verf) en Justine (onder blauwe verf) pas de kamer weer mogen verlaten als beide partijen helemaal groen zijn geworden en een vrij lugubere scene met een vingertopje. Dit maakt Grave tot meer dan een uitstekende film. Dit is ook mede dankzij de voortreffelijke vertolking van Garance Marillie. Zij speelt de onschuldige, maagdelijke tiener die zich ontpopt zich tot een bloeddorstig creatuur dat worstelt met ongewilde impulsen die haar doen gruwen en tegelijkertijd ook duivels onweerstaanbaar blijken. Een fascinerende transformatie.

Brave tv-griezelfilm, De film moet doen zonder schokkende beelden. Een echtpaar koopt een stuk grond in een rustige buurt en laten er hun droomhuis op bouwen. Zodra zij zijn ingetrokken, gebeuren er vreemde dingen. Bij de buren is het ook niet pluis. Echter is dat enge, niet heel eng; er is een toilet dat vanzelf doorspoelt, de tv gaat vanzelf aan, de garagedeur doet raar, wat beestjes en de suggestie dat er "schaduwachtige" figuren rondlopen. Alles roept televisie dus er zit geen bloed in en jaren '50 familiewaarden staan hoog in het vaandel! De realiteit achter hun 'droomhuis' is een Afro-Amerikaanse begraafplaats...dus O, O, als dat geen waardevermindering van je huis oplevert! De film is een bewerking van het boek "The Black Hope Horror", dat gebaseerd is op het verhaal van Bill en Jean Williams die beweren dit te hebben meegemaakt. Niet heel veel te beleven of bijzonders!

“We’re going to hell….together”

Uit de verhalen bundel 'De satanskinderen en andere verhalen' (in het Engels 'Night Shift') van Stephen King putten vele filmmaker al jaren inspiratie (o.a. 'Children of the corn' 1984, 'The Boogeyman' 2023, 'The Mangler'1995, 'The Lawnmower Man'1992 en 'Trucks'1997 staan erin) Ook deze 'Graveyard shift' (Ratten) is in die bundel te vinden. Het korte verhaal van iets meer dan een dozijn pagina's is verwerkt tot dit volledig scenario.

Uiteraard zijn er dus een heleboel dingen bij verzonnen. Het hele gebeuren is gesitueerd rond de textielfabriek met de naam Bachman Mills (een verwijzing naar het pseudoniem Richard Bachman) waar ‘de nieuwe man in de stad’ last krijg van een groepje ‘jij komt niet van hier', en er is natuurlijk ‘een harde foute baas’ plus een love-interest. Gekste van de film is Brad Dourif die als rattenverdelger een pleidooi houd, over dat die rotbeesten samenheulen met de Vietcong.

De cast is voorgesteld, men bereikte de plaats waar het allemaal moet gaan gebeuren dus in het laatste deel is het tijd voor het bloederigere werk! Het is dus even wachten maar door het behoorlijke acteerwerk en maffe gebeurtenissen was dat helemaal niet erg! En met het einde kom je als horror-fan ook ruimschoots aan je trekken! Misschien was deze film dan niet 'geweldig', maar het was wel ontzettend leuke tijd.

Tja, volgens de recensies zal het; nihilistisch gemep zijn, plat vermaak, een lege huls, een wedstrijdje verpissen voor alfamannetjes (omdat de film geschreven, geregisseerd en geproduceerd is door mannen) JA dat klopt misschien allemaal wel...maar het weet ook met de allergrootste gemak te vermaken! Verwacht geen spannende spionagefilm waar de titelheld zich uit ingenieuze complotten moet redden. Er zijn ook géén personageontwikkelingen want laten we eerlijk zijn; je kijkt een actiefilm als deze niet om enige diepgang. Dus JA, dit is domweg een adrenaline gedreven ‘no brainer‘ actiefilm. Het had zo één van de betere Michael Bay-films kunnen zijn! Het verhaal is simpel en rechtlijnig zoals je dat vaker ziet in pure actiefilm. De jacht op Sierra Six (werknemer van een afdeling binnen de CIA waarvan hun agenten (de grijze mannen) buiten de wet handelen) door Lloyd Hansen en zijn leger van huurlingen en premiejagers. Deze jacht op Six vindt plaats in de hele wereld (o.a. Praag, Frankrijk, Azerbeidzjan Wenen, Thailand en Kroatië) De gebroeders Russo leggen de focus geheel op actie! Heel veel actie. Kosten nog moeite zijn bespaart om groots uit te pakken in die actie-scenes waaronder een de tram-achtervolging en complete verbouwing van de binnenstad van Praag. Wel was heel soms de CGI iets minder goed gelukt of minder goed duidelijk. Tja de dames zijn inderdaad minimaal aanwezig. Ana de Armas (bondgirl in No Time to Die) mag een paar keer Ryan Gosling redden en rondrijden in een rode Audi, dat was het wel. Gelukkig is er ook geen geforceerd romantisch subplot. Het plot, jacht op één man, kent iedereen natuurlijk wel van de vele andere geheim agenten-films maar met deze versie was verder niets mis en was gewoon een prima actiefilm voor als je niet teveel wilt nadenken.

Deze film is een verbetering ten opzichte van de vorige, maar de eerste vier films zijn echt nog steeds veel en veel beter. In het verhaal krijgen, Rose en Assad (klein beetje) ook iets meer te doen dan de vorige keer, waardoor ze meer als een team gaan voelen in plaats van alleen maar onbeduidend gezelschap van Carl Mørck te zijn. Het acteerwerk was goed. Ulrich Thomsen doet het nu ook beter als Carl Mørck (geen kauwgom meer!) maar je mis nog steeds Nikolaj Lie Kaas en Fares Fares! Zijn personage Assad werd trouwens alweer door een andere acteur gespeeld. Zaki Youssef werd vervangen door Afshin Firouzi maar veel maakt het niet uit want zijn rol is nog steeds beperkt! Rose (Sofie Torp) is hier de belangrijkste sidekick. Het meest ongelukkige is het verhaal: het uitgangspunt is intrigerend en de uiteindelijke onthulling prima maar de uitvoering is hopeloos; wie zit erom meer scènes uit het privéleven van Mørck te wachten dan het moordmysterie? Waarom die eerste vier films zo goed waren? Het was overtuigend procedureel en griezelig speurwerk terwijl daar maar af-en-toe van af werd geweken. Tja, ook nu weer, blijf het eeuwig zonde dat de schrijver Jussi Adler-Olsen ontevreden was en het lukte om overstappen want de serie bezit gewoon niet meer dezelfde kwaliteit. Typisch gevalletje schoenmaker...(of in dit geval schrijver) blijf bij je leest.....

“bullshit artist”

In "The Greasy Strangler" is er absoluut geen tekort aan belachelijke momenten! Het is enorme borrelende kook-pot van walgelijke naakt-scenes, groteske scenes met eten, foute kleding (gedragen door lelijke mensen) en bizarre personages die gekke dialogen verkondigen. De film heeft hierdoor misschien nog het meest weg van sommige van Lloyd Kaufman’s Troma-films. Inclusief de paar bespottelijke rare moorden met uit-ploppende ogen. Humor en mij gaan niet altijd goed samen maar gek genoeg werkte het bij deze film voor mij wel! (Bij Troma trouwens ook) Ik heb toch menigmaal hard moeten grinniken! Het verhaal is eigenlijk heel simpel; we volgen twee volwassen mannen, vader en zoon, die extreem ongemakkelijk zijn om naar te kijken terwijl ze elkaar concurreren voor een vrouw. Daarnaast is er dan nog de "Vettige Wurger." Oké er is geweld maar niet in die hoedanigheid dat het als horror heel effectief kan zijn, al is er wel heel veel ranzigheid. Cinematografisch is de film wel nogal verwijderd van Troma want dit doet als het geheel veel meer art-house-achtig aan. Zeer kleurrijk! En dan is er nog de soundtrack die misschien nog wel het meest klinkt als het geluid van een gameboy-spelletje en ook net zo catchy. Zeker is dat die absurde humoristische smerigheid niet iedereen zal kunnen waarderen.

Om maar direct met de deur in huis te vallen, er is enorm veel mis met ‘The Great Wall’. De actie is overladen met overdreven shots, de monsters vormen één grote lelijk geanimeerde massa, en de personages zo plat als een dubbeltje. Echter is de vraag, “is het leuk?”. Het antwoord daarop is dan wel een voorzichtige Ja. Tian Jing is erg leuk als stoere vrouwencommandant Lin Mei. Daarnaast is de hand van regisseur Yimou Zhang duidelijk terug te zien in kleurrijke vormgeving (iets waarop de film de meeste punten score.) Ook de vele shots vanuit de lucht genomen zijn prachtig en geven een goed idee van de grootsheid van deze muur. Daarnaast zijn de shots genomen in de mist bijna sprookjesachtig en zorgen ze tegelijk voor een extra spanning. Door de Amerikaanse en Chinese samenwerking en het commerciële oogpunt werden de huurlingen William Garin (Matt Damon) en Pero Toval (Pedro Pascal) geïntroduceerd. Helaas zijn deze nu net de zwakste schakel en zorgde zelfs voor wat controverse in thuisland China. Toch is de invloed van Zhang op de westerse beleving van de Chinese cinema groot. En was de keuze om juist zijn nieuwste verhaal vanuit het oogpunt van twee westerlingen te vertellen dan ook niet zo heel vreemd. Een goede en verfrissende keuze was dan weer het verplaatsen van de actie naar de toenmalige Chinese hoofdstad. Toch blijft bij mij het gevoel hangen dat er veel meer in had gezeten. En dat is zonde, want de zo goed als Chinese (en Hongkongse) cast zet een mooie prestatie neer. Wellicht dat Hollywood in de toekomst deze acteurs en actrices een keer de kans geeft hun eigen legendes helemaal te mogen spelen. Dat zal een dergelijke film vooral ten goede komen. Nu is deze fantasy-actie film niet zo Great!

Oei dat viel niet mee! De film begint met een lange proloog die in een soort persconferentie laat zien wat voor goede jongens de Special Forces zijn. Maar er is een linkse journalist.... en ja die jongens zijn de ergste! Uiteraard ben je dan een commie-liefhebber en die heeft het dwaze in zijn hoofd gekregen dat deze oorlog misschien smerig is. Nou ze zullen die journalist wel eens wat laten zien! Zo ze gaan dus met zijn alle naar Vietnam!

De Amerikanen brengen in Vietnam al hun tijd door met leuke of nuttige dingen te doen, zoals het bieden van medische hulp aan behoeftige boeren en het knuffelen van schattige kinderen. Ondertussen zijn de Vietcong het echte, gezichtsloze kwaad, zij vermoorden kinderen en vrouwen of verkrachten ze. De journalist realiseert zich dat Amerikaanse soldaten volkomen gelijk hebben. Maar voordat je afscheid neem van de Special Forces laten ze nog even zien hoe goed ze zijn en is er een gekke handeling die gaat over een Amerikaanse ontvoering van een Vietcong-generaal. Special Forces stoppen hem in een oranje jumpsuit, laten een ballon op met een haak en een vliegtuig sleept hem mee. Ja zo sla je een grote vis aan de haak....?

Zouden er nog veel mensen in 1968 geweest zijn die deze propagandafilm geloofde? De publieke opinie was toen toch sterk aan het veranderen! Ook niks mis met een film die niet tegen de Vietnamoorlog was, maar dat wil nog niet zeggen dat de film vervelend, cliché, dom en eenvoudig moet zijn!

Tjonge wat goed! En al is het geen volbloed horror, wel zeer goed genoten van deze film. De acteurs lijken bijna ‘echte mensen.’ Nadat ze in een vrij vervelende situatie raken is de reactie en het handelen van de personen knullig. Geen MacGyver of übermenschen die zich door hun vijanden heen vecht. Ook de vijand zelfs is onhandig met ontstaande situatie. En dat alles maakt van deze film een zeer spannende film en ook visueel is het een lust voor het oog. Saillant detail is dat er twee acteurs uit Star Trek aan mee doen. Acteur Patrick Stewart vertolkt hierin eens een andere rol. Nu speelt de man altijd zeer goed toch vond ik hem hier iets te mak. En dan was er nog Anton Yelchin, deze stal de show/film. Hij liet hier voor het eerst zijn kunnen zien en het is dus nogal wrang dat deze helaas op June 19, 2016 is overleden.

Aan de start van de film komt er de rode asteroïde Flora recht op onze Aarde af! Maar geen zorgen het wordt niet zo'n film waarin ene Bruce wordt gebeld om de boel op te blazen. Al lijkt het in eerste instantie wel die kant op te gaan! Zeker als ze ook nog commandant Jack Rankin (Robert Horton) inschakelen om de asteroïde op te blazen. Oké dit verhaal is ook vrij eenvoudig; survival horror in de ruimte met een subplot over een liefdesdriehoek. Echter als “The Green Slime,” in een Amerikaanse studio was gemaakt, had het eindresultaat waarschijnlijk een stuk minder Fun geweest. Maar deze film is in een Japanse studio gemaakt met een verschillende bekende Japanse filmmakers. Als eerste is deze film van regisseur Kinji Fukasaku die in 2000 ook het zeer gewaardeerde Battle Royale heeft gemaakt. En nog meer genre-werk op zijn naam heeft staan. Daarnaast zijn de Special Effects vormgegeven door Yukio Manoda en Akira Watanabe die verantwoordelijk waren voor vele Kaijû (Godzilla) films. Hierdoor zien we nogal wat overeenkomsten met de films van Ishiro Honda. Daardoor zijn de effects op zijn minst nogal, um... eigenaardig. We zien microscopisch aliens uitgroeien tot onnozele vreemde monster-pakken. Ook zijn er omvangrijke op speelgoed-lijkende miniaturen en deze geven de film een zekere charme mee. Nu is het ook niet zo dat de Amerikaanse invloed slecht is want het scenario is van de legendarisch strip-vormgever Bill Finger. De man die verantwoordelijk was en is van hoe Batman eruit ziet. De Amerikaanse acteurs zijn redelijk in hun performance, al dan niet heel opvallend. De show wordt vooral gestolen door een heel blik aan verpleegsters-eye-candy. Waarbij de oh-zo-mooie Lisa gespeeld door Luciana Paluzzi (Fiona Volpe uit de vierde James Bond; Thunderball) het vrouwvolk een gezicht gaf. De film is verre van perfect; door de tijdduur lijkt de film zich soms meer aan het einde zich te herhalen ook de vete van commandant Jack Rankin en commandant Vince Elliott om snoepje Lisa komt heel slecht uit de verf. Maar verder was dit voor mij toch een hele fijne pulp-film!

Een Nederlandse film, en al dan niet stem-beïnvloeding, het stemde mij niet direct hoopvol maar...dit was niet eens zo verkeerd! Ik vond het ondanks hier en daar tekortkoming door het budget beter dan die eerste Nederlandse film waarbij Netflix co-producent was!

Het bedrijf (CFX digital) van de Drentse ondernemer Thomas Nauw is gespecialiseerd in bedrijfsvideo's, after-movies van gala, bruiloft, sportevenement of festival en 3D visualisaties. Toen deze Peter Nillesen (de hoofdrolspeler) had ontmoet, ontstond er ambitieus plan om een oorlogsfilm te gaan maken. En nu in 2023 is daar dan deze kleinschalige oorlogsfilm! In totaal hebben er meer dan 400 mensen aan de film gewerkt, waaronder vele kosteloos.

De Duits-Nederlandse officier Ludwig Mengelberg, in het Duitse leger luisterend naar de bijnaam 'Der Fliegende Holländer', wordt na aan het oostfront te hebben gevochten, overgeplaatst naar Drenthe. Vlak voor dat Operatie Amherst, (een commando-luchtlandingsactie in april 1945 van zo'n 700 Britse en Franse parachutisten inclusief vier Nederlanders en een Syriër) van start gaat. Mengelberg, die door verschrikkingen steeds meer moeite heeft met de oorlog komt klem te zitten tussen vaderlandsliefde, plichtsbesef en gewetensnood.

Kijkend naar het acteerwerk is het Peter Nillesen en zijn tegenspeler Dirk Gunther Mohr die de film dragen. De rest van de cast is een mix van ervaren acteurs, re-enactment groepen en lokale vrijwilligers, waarvan sommigen weinig tot geen acteerervaring hadden. Dit heeft als gevolg dat een aantal scènes wat houterig overkomen. Echter daarvoor terug krijg je wel dat de Duitsers, Russen, Fransen en Britten gewoon hun eigen taal spreken! Dat is TOP!

Door het gebruik van de verschillende re-enactment groepen zijn de details van de productieontwerpen; sets, tank, zijspan-motoren, jeeps, vrachtwagens, vliegtuig, kostuumontwerpen realistisch en waarheidsgetrouw en een redelijk interessant verhaal. Is het dan ook niet anders dan indrukwekkend te noemen wat de filmmakers voor elkaar hebben gekregen met een mager budget. De film slaagt erin om een redelijk goede film te zijn, misschien niet zo perfect, als genreklassiekers (met veel grotere budgetten) maar zeker boven-verwachting (en Nederlandse begrippen) was dit helemaal zo slecht niet!

Tussen regisseur Neil Jordans laatste en deze zaten 6 jaren, het is dan ook best verwonderlijk dat deze stalker-thriller niet beter is geworden. Het verhaal is te mager, gemakzuchtige plotwendingen, onbegrijpelijke beslissingen van eendimensionale personages en een net iets te geforceerde reeks van toevalligheden. Nee, dit leek meer dertien-in een dozijn en dat viel best tegen! De lol van de film zit ’m in de ietwat droogkomische uitvoering en wonderlijke combinatie van actrices Chloë Grace Moretz en Isabelle Huppert. Beide actrices doen het ontzettend goed en spelen overtuigend. Daarnaast ziet de film er netjes uit. Vooruit ik ben gul en geef het een iets hoger rating, omwille van de twee sterke actrices.

'Babes Behind Bars'-filmpje...waarin Dyanne Thorne nogmaals haar Ilsa-ding doet, ditmaal in een vunzig filmpje van niemand minder dan Jesus Franco. Voor de duidelijkheid technisch gezien heet deze onofficiële Ilsa-film; 'Greta the Mad Butcher' en verscheen tussen de tweede en derde officiële in de reeks. Pas jaren later veranderde het bedrijf dat de rechten bezat de naam in 'Ilsa, the Wicked Warden' Ach of je Dyanne Thorne nu in een concentratiekamp, een goelag, een harem of zoals hier in Zuid-Amerikaans psychiatrisch ziekenhuis voor vrouwen die aan "seksuele afwijkingen" lijden plaatst; heel veel maakt het niet uit. Geen van de Ilsa-films was ooit geweldig … Tja en wanneer je in de eerste scène al een groepsdouche en Dyanne Thorne in een bubbelbad ziet, weet je waar de prioriteiten van de regisseur liggen. Er is in ieder geval in deze een zwaar gebrek aan kleding. Het maakt de film een eentonig parade van naakte vrouwen. Uiteraard zijn er wat marteltaferelen (regelmatig ook niet eens te zien), en Ilsa heeft haar sadistische kant, maar het is verder allemaal vrij tam. Ongeveer het enige gedeelte dat waarschijnlijk in je hoofd blijft hangen, is het einde. Dit was tijdverspilling, en kwam niet in de buurt van de oorspronkelijke Ilsa: She Wolf van de SS-serie.