Meningen

Horrorfilms en kleine ruimtes het levert regelmatig innovatieve films op! Het is de kracht van eenvoud! Zo ook deze waarin het enige personage gedurende het grootste deel van de looptijd op het scherm te zien is.Da t personage is Wes (Ryan Kwanten), die blijkbaar in zijn auto leeft, na een relatiebreuk. Wes stopt bij een stopplaats langs de weg en wordt opgesloten in een wc-gebouw met niets anders dan een mysterieus figuur die tegen hem praat...vanuit het hokje naast hem...

De film weet het voor elkaar te krijgen om steeds net genoeg mysterie te bieden om de interesse te blijven wekken en net genoeg uitleg om de kijker door te laten kijken. Dat alleen al is een indrukwekkende prestatie! Met minder dan 80 minuten weet de film ook hoe het tijd die hij heeft zo goed mogelijk kan benutten! Daarnaast zijn er paar zeer goed geplaatste, perfecte grappen (dubbelgelegen van die humor) En is er een mooie vormgeving van het toiletgebouw...

De stem uit het glorie-gat is die van Academy Award-winnaar, JK Simmons. Die je in de film nooit op het scherm ziet. Hij is een halfgod, de eerstgeborene van Cthulhu oftewel de Lovecraftiaanse Ghatanothoa en hiermee voeg de film zich bij de kosmische horror Verder creatieve speciale effecten en de regie van Rebekah McKendry was behoorlijk indrukwekkend! Het kleinere budget staat deze grotere ideeën nooit in de weg. Dat komt allemaal door de balans tussen effecten en verbeeldingskracht! Het is duister grappig met een aantal werkelijk indrukwekkende beelden! Dit was een wonderbaarlijk goede film!

Dit is een leuke en vermakelijke low-budget film. Het is gemaakt in 13 dagen voor slechts $ 8.000 (volgens IDMB) en dat is niet te zien! Deze film heeft indrukwekkende productiewaarde en biedt een leuke kijkervaring. Tenminste als je er net iets meer erin wil investeren! Vergis je niet, het is geen echte horrorfilm maar er gebeuren wel eigenzinnige en vreemde dingen in deze film.

De film gaat over Elizia (Linnea Gregg) die wordt gedumpt door haar vriend, vanwege zijn obsessie met complotten. Kort daarna begint ze zelf paranoïde te worden, ze hoort stemmen van god of hallucineert ze, ze ziet/hoort een pratende een hond en kabouter en een mysterieuze telemarketeer, belt haar steeds op.

Dit is een beetje een mindfuck met genoeg stijlfiguren uit andere subgenres. Soms zijn er een split-schermen, reclamespotjes en zelfs een Ayahuasca-trip. Tijdens één scène is een fragment van Carnival of Souls te zien. Er zijn verder een paar horror-elementen maar er is ook komedie en in zijn kern is het met het afglijden in waanzin (psychische aandoening) door een relatiebreuk (liefdesverdriet) natuurlijk enigszins een drama.

Elizia, het personage dat je van het begin tot het einde volgt en de film staat of valt dus met een goede geloofwaardige actrice, gelukkig speelt Linnea Gregg haar geweldig! Kortom deze film was een uiterst ambitieus, en goed gemaakt speelfilmdebuut.

Goddess of Love is geschreven en gedeeltlijk geproduceerd door Alexis Kendra (Hatchet II) Deze zeer mooie dame neemt dan ook zelf de hoofdrol voor haar rekening. Groot voordeel voor de kijkers is dan ook dat zij menigmaal naakt of in sexy lingerie door het beeld loopt. Al speelt ze ook zeer gedegen haar rol. Regisseur Jon Knautz liet bij zijn vorige film: The Shrine (2010) al zien dat hij een prima filmer was, met een oog voor detail. Dat is ditmaal niet veel anders! Maar het verhaal is een beetje te routineus met teveel nadruk op het oninteressant drama en te weinig op de horror. Ikzelf kreeg ook het gevoel dat het rond 2015 populaire boek Fifty Shades of Grey lichtelijk dienst had gedaan voor inspiratie. Bijzondere van de film was de interessante twist tijdens de climax. Echter voelt de film in het geheel, door te weinig verandering in tempo, enigszins vlak. In het algemeen is Goddess of Love mooi gefilmd en is Alexis Kendra aantrekkelijke om naar te kijken. Heeft het een aantal leuke ideeën waardoor het verhaal net interessant genoeg is om je aandacht vast te houden, maar zie ik mezelf niet weer op zoek gaan naar deze Godin van de liefde. Daar maakt de film te weinig impact voor.

Een anti-exorcisme. Ondanks een paar jump scares en hallucinaties van Lara is het nergens echt een goed horrorverhaal. Eerder een film die religieus fanatisme, godsdienstwaanzin en twijfelachtige praktijken van charlatans onderzoekt. Wat als geestelijk ziekte, psychologisch trauma of verkeerd begrepen gedrag binnen een geloofsgemeenschappen niet worden erkent of worden verblind door geloof in een hogere macht? Wat als wetenschap wordt verworpen?

Echte bezetenheid is in deze film natuurlijk onwaarschijnlijk door de opzet van de film maar waarom ze het vaag laten en/of Lara een onverwerkte trauma of psychose had, snapte ik niet zo goed...Het maakte de film wel minder aangrijpend maar de benarde situatie was zeer goed gedaan. Deze keerzijde van duiveluitdrijvingen, kent zo zijn problemen; praterig, en in het middenstuk helaas minder interessant doordat het niet altijd even duidelijk waarom of emotioneel meelevend was.

De film is losjes gebaseerd op een echte gebeurtenis, de mislukte exorcisme van Joan Vollmer in Antwerp, Victoria (Australië), in 1993.Wat de echte horror is...Want dit kan en gebeurt ook nog steeds! In de aftiteling van de film somt Kozakis dan ook verschillende namen (Janet Moses, E’Dena Hines en Israa Zourob) op van mensen die zijn gedood tijdens ongeoorloofde exorcisme.

Hm, voor mij zit er een nuance tussen een slechte film en een B-film...die laatste tonen vaak nog enigszins een combinatie van passie en doorzettingsvermogen. In tegenstelling tot de mockbusters van Asylum of films van Uncork'd Entertainment wordt er daadwerkelijke een poging ondernomen om een ​​film te maken. Niet iedereen is tenslotte Spielberg of Scorsese en kan werken met grote budgetten en dat is prima. Deze film is noch zeldzaam noch uniek, maar het is wel een echte B-film

Horrorfilmmaker Charlie Steeds en zijn kleine Britse onafhankelijke filmmaatschappij, Dark Temple Pictures , doen tien jaar lang hun zijn best met het produceren van low-budget horrorfilms met passie en rauw doe-het-zelf-gevoel. En ja deze film heeft lang niet genoeg budget om de ambitie die het heeft waar te maken. Dat sommige dingen niet goed of goedkoop uitpakken, is jammer, want er is hier een ogenschijnlijk aardige film.

De film begint veelbelovend. met Jim Peters, wordt gevraagd om mee te doen aan een expeditie aan boord van de nieuwe experimentele onderzeeër Providence 3 Ze gaan onderzoek doen naar een ontdekte stenen poort in een sleuf bij Antarctica. Wat doet het daar beneden? De Pickman Company gelooft dat er belangrijke geheimen te ontdekken zijn. Het team van zes personen bestaat ook uit kapitein Atkins, ingenieur Hank O'Connell, bezorgde bioloog en beveiligingsman Joe Meeker. Waarom heeft een project als dit een beveiligingsman nodig en geen oceanograaf? Iemand moet het machinepistool dragen, daarom!

Een van de dingen waar het lage budget echt in naar voorkwam is de "onderzeeër". Het uiterlijk van het voertuig is alsof men met een minimum aan budget naar de bouwmarkt waren geweest om materialen te kopen. Het zag er erg Spartaans uit bijna zoals de eerste Godzilla-films. De acteurs, zijn allemaal vaste Dark Temple. acteurs, hebben dus enigszins ervaring en doen volledig hun best voor hun optredens. De effecten zijn weliswaar beperkt, maar wel praktisch en goed gedaan. Ook een pluspunt is dat het grotendeels een origineel verhaal is wat geïnspireerd is door de Cthulhu-mythos.

Tot slot, was deze film leuk? Tja...hou je van B-films? Hou je van sets en miniaturen die doen denken aan de B-films uit de jaren 50? Kan je door tekortkomingen heen kijken die worden weggemoffeld door ​​een snel tempo, montage en andere trucjes? En niet onbelangrijk ben \je fan van Lovecraft? Low budgetfilms als deze staan ​​bekend om een ​​mindere kwaliteit maar compenseren dat door te entertainen en dat deed deze!

Een prima zaterdagmiddagmatineefilm met uitgebreide spectaculaire effecten als de hoofdattractie! In 1962 vocht Godzilla al eens tegen Kong en in 1974 en 1975 nam hij het op tegen Mechagodzilla Je kon er dus op wachten dat men elkaar weer zal treffen in het "MonsterVerse" -franchise. En met dezae vierde film was het dan zover! De techniek om gigantische monsters te laten vechten is uiteraard sindsdien heel sterk veranderd en de film ziet er dus supergoed uit. Beide titelmonsters bezitten zo ook hun eigen fan-schare en om daar een aardige balans in te vinden valt niet mee, toch is regisseur Wingard daar best in geslaagd! Ja je kan best spreken dat de twee CGI-gevechten tussen beide titanen, gigantische waren! Echter waar men veel minder in slaagde waren de personages! Terugkerende personages uit de eerdere Godzilla- franchisefilms worden gemengd met nieuwe mensen om te proberen het Godzilla- universum een nieuwe vorm te geven. Echter waren zij oftewel standaardcliché of gewoon overbodig! In het beste geval wisten ze het plot een klein beetje verder te helpen. In de effecten was ook een goede verbetering na het teleurstellende tet donkere en kletsnatte "Godzilla: King of the Monsters" Regisseur Adam Wingard liet zien hoe dat moest door de eerste Titanen-confrontatie midden op een zonovergoten zee te ensceneren! Al met al een film die precies geef wat de titel belooft! Al had er zeker iets meer ingezeten! Aangezien je spreekt van de "MonsterVerse" -franchise is het wachten op een volgende deel maar hoe men die wil vormgeven is mij niet zo duidelijk...?

Gog is vooral een voortbrengsel van zijn tijd.

Het is 1954 en in een ultra-geheime installatie ergens onder de grond in de woestijn, werken Amerikaanse onderzoekers aan een project om ruimtereizen mogelijk te maken. Dit complex wordt gerund door super-computer Novac. Deze heeft twee hulpjes in de vorm van Gog en Magog. Wat zal er toch mis kunnen gaan, met robots die zijn vernoemd naar personen (of landen) die volgens de geschriften van de drie grootste religies een rol spelen in de vernieling van de wereld?

De rol van vrouwen was in de jaren '50 ook anders; zo zien we Joanna Merritt wel als een capabel en intelligent persoon maar is het wél de MAN die haar moet redden. Terwijl de VROUW hysterisch wordt en een flinke tik mag ontvangen. Daarnaast was ook de technologie erg verouderd en de ontkenning in de film dat mens niet gemaakt was om in de ruimte te reizen, werd in 1961 al ontkracht. Er is in de film helaas geen humor die voor wat luchtigheid kon zorgen. Nee, we krijgen vooral veel wetenschappelijk ouderwets geklets en als er dan nog aardige kills te zien waren dan had ik misschien wat positiever kunnen zijn. Nu is het vooral sober acteerwerk en chauvinisme wat de klok sloeg. Een film met een leuke start, een paar leuke ideeën maar waarin te weinig gebeurd en die te oubollig is, om echt goed te zijn.

Eind 2010 weten Russische genrefilms als horror, sciencefiction en fantasiefilms op te vallen! Tja hoe anders is dat in anno nu..? Enfin één van de meest Interessant projecten was deze Gogol Nachalo. Het eerste deel van een tv-serie die als film in de bioscopen werd uitgebracht. Voor degenen die Nikolaj Vasiljevitsj Gogol niet kennen: hij was een schrijver uit Klein-Rusland (het huidige Oekraïne) die leefde in de 19e eeuw. Zijn werken zijn over de hele wereld populair vanwege hun duistere sfeer. Hier wordt Gogol gebruikt als een fictief personage die occulte zaken onderzoekt.

Het begint met "Murders in Dikanka" Je maakt kennis met Nikolai Gogol, een schrijver die hoofdonderzoeker Yakov Petrovich Guro helpt. Samen reizen ze naar het dorp Dikanka om een mysterie van verschillende meisjes die zijn vermoord te onderzoeken. Na die belevenissen gaat dit bijna naadloos over in "The Red Cape" Een huisvrouw die vreemdgaat met een andere man worden vermoord aangetroffen. Gogol probeert om de moorden op te lossen.

De film bevat prachtige periode en sfeer settings, kostuumontwerpen zagen er authentiek uit, soms zijn er beelden (een koets die door de nacht rijdt, afgetekend tegen een levensgrote maan) die enorm mooi zijn! Wel lastig is het dat als je niet weet dat dit een serie is je een einde zal verwachten. Echter het mysterie rond de ruiter dient als basis voor een overkoepelend uitgangspunt voor alle drie de films dus de conclusie is pas aan het einde te verwachten!

De film is een horrorfilm en op dat vlak stelt het zeker niet teleur! Mooie bijkomstigheid was dat de Russische dames naast mooi ook wel eens hun kleding verliezen. Een geweldige sfeer en goede combinatie van genres maken van dit een heerlijke belevening! Het vervolg is Gogol. Viy (2018)

Derde en laatste film in de titeltrilogie waarin Nikolai Gogol avonturen beleeft die hem zogenaamd inspireren voor zijn boeken en verhalen. Aangezien dit eigenlijk een tv-serie was begint het met hoofdstuk vijf. "Rider's Lair" In de laatste film leek het alsof Gogol stierf, echter hij herrijs uit het graf, wordt beschuldigt voor de dood van de Kozakken en de jonge vrouwen waarna de onthulling van de ware identiteit van de de zwarte ruiter volgt

In het laatste zesde hoofdstuk. "Terrible Vengeance" krijg je parallel de gebeurtenissen van nu en die van 163 jaar geleden met daarin de mythologie van de zwarte ruiter. Wat uiteindelijk overblijft is een prettig afgeronde finale. Tja verder valt ook niet veel te zeggen. Regisseur Baranov zet de elegante donkere gotiek uit de eerste twee delen voort en tja als je bij die al enthousiast was, is dat bij deze niet anders! Ik vond het echt geweldig, gave sfeer, en een goed in elkaar stekend verhaal.

Met dit tweede deel uit de Russische fantasie -horrorfilm zie je hoe het verder gaat met speciale onderzoeker Nikolaj Gogol. Aangezien het ook als tv-serie is bedoeld begint het hoofdstuk 3 "Enchanted place" Buitenstaander Basavryuk kom naar het dorp Dikanka. De lokale bevolking is bang van hem, omdat hij bekend staat als een jager op de zielen. Wanneer het volgende meisje verdwijnt, leidt dit uiteindelijk naar "hol van het beest" Daarna is het in hoofdstuk 4 de beurt aan het zo'n beetje bekendste verhaal van Gogol; "Viy" Nikolai Gogol gaat achter een heks aan maar voordat ze kan worden ondervraagd, wordt ze neergestoken door een vreemdeling met een espenstaak. In de kerk komt het tot een treffen met de demon Viy. Tja aangezien dit onderdeel uit maakt van een tv-serie waar een driedelige film van is gemaakt. Zit het net als met eerste deel, met de sfeer, de look, het acteerwerk en de effecten ook dit keer weer goed Op naar het vervolg, " Gogol. Terrible Revenge

Deze verfilming van een boek van de Britse fantasy schrijver Terry Pratchett stond al een tijdje op mijn lijstje. Alle verhalen van Pratchett spelen zich af op ‘Discworld’ een wereld die wordt gevormd door een platte schijf, gedragen door vier olifanten die op de rug van een gigantische schildpad staan. We zien die wereld even aan het begin, zodat het duidelijk is dat we in de wereld van Pratchett zijn belandt. Maar het verhaal is verder tamelijk los van andere Schijfwereldverhalen, waardoor het goed op zichzelf kan staan. Geen donker werkje trouwens maar ruim drie uur luchtige fantasie, die overigens moeiteloos voorbij kabbelt vanwege het aanstekelijke verhaal. Waarom het in twee delen van ieder anderhalf uur is opgesplitst is niet goed duidelijk, deel 1 eindigt midden in het verhaal dat in deel 2 gewoon verder gaat waar het was gebleven. Het verhaal draait om de oplichter Moist von Lipwig. Zijn motto is ‘you can’t fool an honest man’. Totdat hij op een dag tegen de lamp loopt en ter dood veroordeeld wordt voor zijn wandaden. Hij wordt echter van het schavot gered door de mysterieuze lord Vetinari. Hij geeft aan hem de keuze: alsnog de doodstraf of een baan als de nieuwe postmeester in het stadje Ankh Morkpork. Of Moist aan de vloek van het postkantoor zal weten te ontsnappen vormt grotendeels de inhoud van de eerste aflevering, terwijl de tweede aflevering vooral over de concurrentiestrijd tussen het postkantoor en de clacks ( soort vroege versie van de telegraaf) gaat. De aankleding ziet verzorgd uit en doet zelfs bijzonder alledaags aan. Wat een pluspunt is. Denk aan een soort Charles Dickens setting. Ook de acteurs zijn goed gecast. Veel semi bekende hoofden dan ook. We zien Andrew Sachs (bekend als Manuel uit 'Fawlty Towers') als de stokoude junior postbode Mr. Groat, Charles Dance als Lord Vetinari. Richard Coyle ('Prince of Persia', 'Sands of Time') als Moist von Lipwig is erg goed en weet een perfecte oplichter te spelen en toch charmant te blijven. De gelauwerde acteur David Suchet ('Hercule Poirot') zet ondertussen met vilein genoegen de onbarmhartige schurk Reacher Gilt neer, en een opvallende verschijning is Adrian Schiller als monsterlijke banshee. Maar Actrice Claire Foy ('Season of the Witch') steelt tenslotte, de show als Miss Dearheart. Ondanks dat het een alledaags of universeel verhaal is, wordt de wereld ook bevolkt door andere wezens en zal niet iedereen gecharmeerd zijn of zich op zijn plaats voelen. Maar degenen die dit wel zijn beleven een mooi stukje fantasie waarmee je gemakkelijk een lange avond vult. Klasse!

Zeer mooie Zuid-Koreaanse film. The Wailing laat zich vertalen als huilen of jammeren en dat zien we in de film dan ook regelmatig voorbij komen. Dit gebeurd op een Aziatische manier die misschien niet voor iedereen is weggelegd. Daarnaast is het een vreemde mix van meerdere genres. Echter is het thriller-gedeelte wel de leidende draad in de film. Wie pleegt de gruwelijke moorden? Aan hoofdpersonage Jong-Gu, een politieagent in een plattelandsdorpje, de taak om dit op te lossen. Hierdoor ontstaan er soms komische situaties of beland je regelrecht in een bizarre horror. Deze Jong-gu is trouwens ook maar een sulletje die door de gehele film aardige wat maaltijden verorbert. In het hele begin van de film is er een bijbel-citaat uit Lukas 24: 38 Maar Hij zei: "Waarom schrikken jullie zo? Waarom denken jullie dat? 39 Kijk naar mijn handen en voeten. Dan kunnen jullie zien dat IK het Zelf BEN. Voel maar. Een geest heeft geen vlees en botten, maar Ik wel." En dat is precies waar de film ongeveer overgaat. Naar dit citaat begint de film nog redelijk luchtige en rustig maar hoe verder we in de bijna tweeënhalf uur durende film vorderen, hoe dreigender de sfeer wordt. Die tijdsduur is nodig om het oosters occultisme en de christelijke symboliek een duivels spel te kunnen laten spelen en het geheel op een heerlijk kookpunt te brengen. Waarnaar aan het einde het kringetje rond is en het bijbel-citaat op een vreemde manier op zijn plaats valt.

De film opent met een scene die zo past in elk ander gangster-epos. We zien namelijk Akira Kagayama verklaren dat hij altijd al lid van de Yakuza wilde zijn. Niet voor de indrukwekkende tatoeages maar voor de trots en macht. Echter Miike zal Miike niet zijn als deze film verder niet totaal anders verliep. En in dit geval compleet ontspoort in knotsgekke ideeën en maffe figuren. Want Kagayama's baas en voorbeeld is niet zomaar een Yakuza-godfather, nee hij wordt door de bevolking op handen gedragen maar is ook een vampier. En als deze door een vampierenjager-priester, die eruit ziet als een kruising tussen een inquisitor en Django, wordt gedood ontploft de film in één grote orgie van krankzinnigheid. Een stad vol met Yakuza-vampieren, een stinkende Kappa goblin, een braaf schoolmeisje en verpleegstertje waarbij hun slechtste zelf naar boven komt, een vrachtwagen waar Knight Rider bij verbleekt, en last but not least een man in een Kermit de Kikker-pak die zijn beste Bruce Lee imitatie weggeeft en iedere Yakuza kan verlammen En later groeit een maatje zelfs uit tot Godzilla-proporties. En dit alles eindigt in een maf gevecht tussen Kagayama en The Raid‘s Yayan ‘Mad Dog’ Ruhian. En dit is nog maar de helft van alle bizarre gebeurtenissen. Charmant, gek, geestig en creatief, dat is dit werkje van Miike zeker! Elk dorp heeft zijn gek en die van de filmwereld heet Takashi Miike.

Welkom in de knotsgekke wereld van Takashi Miike, en dat wordt direct duidelijk vanaf de eerste scene. Echter wat hierna volgt is een lange lijst van nog absurder en nog meer hilarische momenten en scenes. Bizar... wat zeg ik, dat is zelfs te licht uitgedrukt! Het is gewoonweg waanzinnig! Een review schrijven is bijna niet mogelijk. Daarom neemt plaats op je bank en laat je meenemen op reis door de Yakuza-crimineel Minami en ervaar zelf de extravagante-filmische wereld van Miike.

De film is losjes gebaseerd op het Canadese Bre-X schandaal uit 1993. Een gigantisch goudvoorraad zou toen ontdekt zijn in de jungle van Indonesië. Maar uiteraard om juridische redenen zijn de namen (David Walsh werd Kenny Wells)en betrokken bedrijven (Bre-X werd Washoe en Canada werd Amerika) veranderd. En het is een solide film, met een prima tempo en vol energie met een aardige 80's soundtrack. Geld, geld en nog eens geld maar geld maakt niet gelukkig...de wereld van kostbare metalen is er één van foute corrupte mannen in pakken. Te midden van deze bevindt zich Kenny Wells een wanhopige dromer..maar met .‘a dangerous sickness’ Gespeeld door een zichtbaar genietende Matthew McConaughey met zijn bierbuik, scheve gebit en wijkende haarlijn. Het maakt van de film een aangename en vermakelijke. Die gelukkig niet zwaar op de hand of zeer dramatisch was!

Goud, het kostbare edelmetaal veroorzaakt al honderden jaren voor totale gekte, onder andere in Amerika, Canada en Australië zijn er grootschalige, stormachtige goud-rushes uitgebroken. Ook heden ten dage zoekt de mens nog koortsachtig naar goud...wat ook is te zien in realityseries van Discovery (o.a. Gold Rush) Ook nu de goudprijs al langere tijd op recordhoogtes staat, brengt dat in Australië heuse goudzoekers op de been vooral in de streek van Kalgoorlie, waar ook goudmijnen zijn.

Het is dan ook niet verwonderlijk dat het in deze Australische film draait om Man One (Zac Efron) en Man Two(Anthony Hayes) die in een dystopische toekomst een enorme goudklomp in het midden van een onherbergzame woestijn ontdekken. Een niet al te ingewikkeld plot. Maar als je een actievolle thriller film verwacht heb je het mis. Dit is namelijk een vrij minimalistische survivalthriller over hebzucht en hoe ver het iemand gaat voor het beschermen van een goudklomp.

Het kost tijd om op gang te komen en aangezien er maar weinig dialoog is (en soms helemaal geen dialoog), is het aan Efrons vermogen als acteur om ons betrokken te houden bij het verhaal en zijn karakter. Gelukkig is dit iets wat hij uitzonderlijk goed doet. Geholpen natuurlijk door de regie en het camerawerk die verder géén veel opsmuk nodig hebben. Eén locatie, éénpersoon en een subtiel gebruik van rekwisieten en de metamorfose van Efron. Gedempte kleuren dragen bij aan het gevoel van hitte en ontbering. De nacht wordt verlicht door een zelfgemaakte fakkel of kampvuur. Het gehuil van hongerig wilde honden zorgt voor koude rillingen. Aan de gemengde reacties te zien spreekt de film niet iedereen aan maar ik vond dit behoorlijk sterk.

De reis begint wanneer een mysterieus vliegend wezen (Humunculus) een gouden amulet op het dek van het schip gedropt. Samen met een goud gemaskerde grootvizier van de stad Marabia gaat Sinbad en zijn metgezellen op weg om een profetie te vervullen. Echter de duistere Prins, Koura, een kwaadaardige tovenaar, is ook wanhopig om deze amuletten te bemachtigen en zo zijn jeugd terug te verwelkomen.

Dus zowel Sinbad als Koura racen naar Lemuria maar voordat het zover is, zie je voor het eerst waarom deze film een mijlpaal in de fantasie cinema is. Er breekt een boegbeeld los en dit was de eerste van een stel uitstekende creaties van Ray Harryhausen en zijn gezelschap. Deze klei-stop-motion animaties (of "Dynamations") komen uit de willekeurige wereldmythologie. Er is zesarmige Kali (het hoogtepunt) uit de hindoe-religie, een griffioen en een combinatie van centaur/cyclops uit de Griekse mythen, en de homunculus komt uit de middeleeuwse alchemie. Maar al deze wezens zijn geweldig vormgeven!

De cast is zeer verdienstelijk John Phillip Lawdie (Sinbad) is bezit de klassieke heroïsche charme en Tom Baker speelt de schurk met vermakelijke slechtheid. Caroline Munroe (The Spy Who Loved Me (1977) liefdesbelang Margiana krijg niet veel kansen maar valt zeker op! Of was dat misschien omdat regisseur Gordon Hessler meer geïnteresseerd in haar decolleté lijkt?

Er zijn zoveel andere prachtige gebeurtenissen die plaatsvinden, dat het kijken naar deze film pure vreugde gaf! Het zat vol met leuke en nostalgische animaties effecten van Ray Harryhausen. En het is de enige van de drie die zijn held afbeeldt zoals ik hem het liefste heb; als de zeeman die de vrijheid van de zee verkiest, boven het trouwen met de prinses en daarmee een einde maakt aan zijn avonturen.

Hm, hier had ik toch nog niets neergepend!? Enfin deze film baseert zich dus op een gelijknamige bestseller die handelt over het waargebeurd relaas over de gruweldaden van de Duitse seriemoordenaar Fritz Honka. In de jaren zeventig maakte hij Hamburg onveilig en vermoordde meerdere prostituees. En blijkbaar is de film bij verschillende pers nogal controversieel. Ophef over dat de film ranzig en weerzinwekkend zal zijn? Dat de film geen enkele ambitie toont om de gruweldaden te verklaren en dat ook nog door hun zo geliefd regisseur de Duits-Turkse Fatih Akin? Kortom de critici waren geschokt.

Na het kijken van de film is de conclusie; critici zijn gewoon niets gewend! De gewelddaden in de film zijn enorm afgezwakt. En oké vervreemdend is het wel; het afzagen van een hoofd, domweg buiten beeld, met schlagermuziek op de achtergrond. Verder toont de film door ietwat uitvergroting de leefwereld van een gemiddelde seriemoordenaar. De film valt niet bij iedereen in de smaak, maar is uitvergroting van de realiteit niet het wezen van drama? Fritz Honka is hier niets meer dan een sneue, lelijke, niet al te intelligente man die bijna per ongeluk moorden pleegt.

Vorig jaar (2019) in april werd op Imagine Film Festival de film (een publieksfavoriet) beschreven als "horrorvariant op Jiskefet" En daarmee lijkt de film vooral voor de genreliefhebber, niet voor de casuele kijker. Mijn enige puntje van kritiek op de film is dat regisseur Akin, het niet helemaal is gelukt om zijn sociale engagement mede door zijn achtergrond , achterwege te laten.

'O My Gosh' wat een chaotische puinhoop...Een stel Britten arriveert bij hun AirBNB midden in het bos, maar het blijkt dat dit het verkeerde adres was, heel logische dat je dan maar inbreekt....Al is dudielijk te zien dat ze niet de deur forceren maar draaien aan de deurknop...hilarisch...! In dit huis vinden ze vier bedden, één te zacht, één te hard, enzovoort. Ze vinden ook vier stoelen, kommen en vier borden. Enfin niet belangrijk maar er moest wel iets terug te zien zijn van het sprookje van Goudhaartje...De personages waren op zijn best matig Alhoewel ik dit niet goed kon vast te stellen, aangezien het grootste deel van de dialoog achteraf in ADR (Automatic Dialogue Recording) is opgenomen. Was er geen geld voor geluidsman? Was de geluidsband voor groot deel verprutst? Helaas was dit niet heel veel beter! Sowieso is de editor geen groot talent want er zijn tal van montage-problemen; er zijn zoveel onsamenhangende scènes en verwarrende overgangen dat de verhaallijn flink werd verstoord. En de gore en het bloed kwamen naast dat ze amateuristisch waren gewoon te laat! (pas het laatste halfuur) Samengevat, de film slaagt er niet in om welk vlak ook het echt goed te doen. Daardoor is het ook een beetje een merkwaardige film!

Alhoewel de Golem, een schepsel uit de Joodse legendes, binnen de populaire cultuur geen onbekende is, verschijnt hij niet heel vaak in films. 'Der Golem, wie er in die Welt kam' uit 1920) een Duitse expressionistische film van Paul Wegener is denk ik de meest bekendste. De regisseur-broers Doron en Yoav Paz (JeruZalem) wekken in deze periode-folk-horror het mythische wezen met wat Kabbalistische spreuken, water en vruchtbare grond dan ook weer tot leven.

En dat doen ze best verdienstelijk! Door de setting plaats te laten vinden rond 1673 in een Litouws afgezonderd dorp doet het je onontkoombaar denken aan die andere zeer bekende folk-horror-film uit 2015. Verder lijken het Jiddisch en Slavisch volkssprookje van de klei-jongen en 'Fiddler on the Roof' model te hebben gestaan voor het verhaal. Echter alles wel met een moderne draai want het is hier een vrouw die touwtjes in handen heeft. Actrice Hani Furstenberg levert in deze film dan ook buitengewoon goede prestaties.

De broers weten prima om te gaan met het beperkte budget. Het bloed en gore zijn over het algemeen CGI maar door vaak maar vluchtig in beeld te zijn weten ze dit aardig te maskeren. Jammerlijk is dat het Golem-kind, algauw gewoon een "creepy kid" met soms een CGI-gezicht en zwarte ogen werd. Daarnaast is het script wel erg gemakkelijk, voorspelbaar en zeker naar het einde toe te dramatisch. Desondanks dat dit een prima folk-horror is, blijft het helaas hangen in de middenmoot.

Duitse-expressionistische horrorfilm. Nu had ik wel Nosferatu meerdere keren gezien en daar erg van genoten maar deze iets eerdere en minder bekende Der Golem nog niet. Vergeleken met die film was deze zeker minder! Het was leuk om weer een keer een stomme film te zien, al doe ik dat wel met mate. De vertelstijl is toch een stuk langzamer dan films van latere leeftijd. De decors waren mooi en ik vond dat de scene waarin de rabijn het verhaal van zijn volk vertelt erg vooruitstrevend gefilmd.

Een boeiende thriller met goed acteerwerk maar die niet uitgroeit tot een volledig bevredigend resultaat. De jongere vriend van de middelbare leeftijd zijnde vrouw verdwijnt abrupt nadat ze een gehuurd vakantiehuisje in een afgelegen bosrijke omgeving moeten delen met een stel twintigers. Ze probeert het mysterie op te lossen, wat er met hem is gebeurd...

Opvallendste publiekstrekker is het optreden van Winona Ryder. Nu is Winona's echte achternaam Horowitz dus bestaat mijn vermoeden dat de regisseur haar neefje is! Maar de rest van de cast deed het zeker niet slecht! Helaas gaat het nooit echt helemaal los of weet het iets meer spanning op te wekken. Eerst kijk je naar een vrij eenvoudige thriller, die bijna meer een relatiedrama is, na de verdwijning gaat het richting mysterie waarvan het op een of andere manier gaat verklaren waarom de oorspronkelijke titel "The Cow" was!

Een andere minder aspect van de film was dat er in de verhalende structuur onhandig gebruik van flashbacks werd gemaakt! Om uit te leggen wat er aan de hand is, zie je niet alleen stukjes film opnieuw, maar deze verkleinen ook de spanning of mysterie. Je ziet namelijk eerder dan het hoofdpersonage de uitkomst. Ryder en Mulroney vormen nog wel voldoende genoeg een leuk paar op het grote scherm om er een fatsoenlijke thriller van te maken maar er is niets opmerkelijks aan deze film.

Een soort Hong Kong Horror variant op Se7en (1995) Alhoewel de nadruk meer op de thriller en drama kant lag. Was er redelijk lekkere gore en wat we zien was mooi in beeld gebracht. Helaas kon de vrouw van de politieagent niet acteren, wat was die slecht!

Technisch gezien is er niets op deze film aan te merken en ook bezit het een goede cast het vooral de fout van een ongeïnspireerd verhaal dat elementen uit verschillende films haalt. Deels Zuid-Koreaans periodefilm en deels Zatoichi-look-a-like. De film is dus technisch bekwaam, bevat grote sterren, het productieontwerp en de kostuums zijn gedetailleerd. De film is dus redelijk goed om naar te kijken, echter is het enigszins onopvallend. Een wraak-actie verhaaltje van Kyun-ju voor zijn vermoorde familie die omgeven wordt door politieke intriges. Het probleem is dat het dit Kyun-ju-verhaal gewoon niet zo interessant is.Het is verder gewoon een verhaal over een man die wordt aangenomen door een vreemde mentor. Het kleine romantische zij-plot was zelfs interessanter, helaas wordt deze niet uitgewerkt. Dit kleine liefdesverhaal was eigenlijk best aardig.Ook bij de actie (zwaardgevechten ) aan het einde wordt er onnodig gebruik gemaakt van slow motion. De film is op geen enkele manier echt slecht het is alleen allemaal zo onopvallend, je hebt het reeds eerder gezien.

Het door Vicente Amorim geregisseerde Good (2008) is gebaseerd op het gelijknamige succesvolle toneelstuk van Cecil Philip Taylor uit 1981. Waarin hoofdpersoon John Halder, een Duitse literatuurprofessor, zich langzaam maar zeker tot in de hoogste regionen van de nazi-organisatie wordt gezogen. Hij staat niet bepaald achter de politieke ideeën van de nationaal-socialisten, maar hij lijkt niet in te (willen) zien dat ze echt een gevaar zouden kunnen worden. Vooral voor zijn Joodse vriend Maurice (Jason Isaacs), en waarvan hij het dan ook nalaat om hem te helpen. Het klinkt als uiterst boeiend maar helaas walsen de filmmakers in telegramstijl door de thema’s heen en is verdere subtiliteit ver te zoeken. Ook Viggo Mortensen lijkt aan het slaapwandelen te zijn in de film en weet de kijker niet goed mee te krijgen in zijn belevingswereld. Er zijn teveel saaie, ongeïnspireerde momenten en helaas te weinig interessante elementen in de film. Al zijn ze er gelukkig wel! Daarnaast kan ik me gewoon niet voorstellen dat een intellectueel als Halder niet door kan hebben wat voor een verschrikkelijk drama, en hier zelfs onderdeel van uit maakt, zonder hier überhaupt geen weet van blijkt te hebben. Het camera en acteerwerk zijn verder zeer degelijk en de Engelse taal, waar Duits de voertaal hoort te zijn, stoort echter maar weinig als je eenmaal in de film zit en het feit geaccepteerd hebt. Helaas voelt de film als een gemiste kans.

Rijkeluiszoon Christian, lijkt op het eerste gezicht een aardige, verlegen man, hij woont samen met Frank, een mens die aan puppy play doet oftewel verkiest om zijn leven te leiden als een hond.(naar onze mening) Je ziet Christian op Tinder Sigrid ontmoeten, daten, ze heeft moeite met zijn ‘hond’ maar ach geld maak veel goed..... enfin ze gaan naar een buitenhuis in de middle of nowhere. Tja wat er dan gebeurd is natuurlijk ook gewoon voorspelbaar. Want ondanks de vreemde situatie is de film, niet heel spannend. Het had van mij wel meer mogen ontsporen maar helaas was dat maar erg tam. Een Scandinavische film dus acteerwerk en verdere filmische kwaliteit waren netjes. Het fetisj-uitgangspunt was interessant, het einde enigszins een verrassing en dus best oké maar meer ook niet!

De film doet het goed voor wat het is. De hele film wordt verteld vanuit het perspectief van de hond, er zijn geen gezichten van mensen. Ze doen er niet toe, alleen hun stemmen en de hond Indy die op zijn enge spookavontuur ging. Het enige probleem hier is dat de schrikmomenten niet echt geweldig zijn. Visueel is het prima in orde maar afgezien van deze opvallende gimmick (want ik vind dat het niet meer dan dat is) gebeurde er maar weinig en was het repetitief. Tja de film was wel kort maar voelde nog steeds als een korte film die te ver is uitgerekt. Ach en er is een flink portie aan schattigheid van de hond die een grote rol speelt in mijn beoordeling!

Ondanks vele anderen, kan ik deze film, zelfs met zijn acteer- en plotfouten, wel waarderen. Een film die geheel is opgenomen met oude camera's en licht- en geluidsapparatuur om de eenvoudige stijl van de jaren veertig zo veel mogelijk te benaderen, en waarbij archiefbeelden uit het decennium worden gemengd met zwart-wit nieuw materiaal.

Het verhaal wordt in drie delen verteld door de ogen van jonge chauffeur Tully (Tobey Maguire), oorlogscorrespondent Jake Geismer (George Clooney ) en de Duitse Lena Brandt (Cate Blanchett) en speelt zich af tijdens de Conferentie van Potsdam in Berlijn tussen Truman, Churchill en Stalin na de overgave van Duitsland. De drie raken verzeild in een rustig noir-moordmysterie dat ze naar alle uithoeken van Berlijn brengt.

Je ziet een naargeestige en kille wereld. Visueel weet het de sfeer van jaren veertig studiofilms als The Third Man en Casablanca (al overtreft het die klassiekers nergens) goed op te roepen. Kortom de film werkt als eerbetoon aan een vervlogen genre of stijl. Misschien zelfs wel te goed waardoor het voor kijkers van vandaag te ouderwets en langzaam was. Je moet eenvoudigweg, wat langer wachten tot het mysterieuze plot zich uitbetaald.

Grootste struikelblok zijn de optredens van de hoofdrolspelers. Clooney weet blijkbaar niet zo goed wat hij aan moet met een held-tegen-wil-en-dank. Tobey Maguire lijkt soms meer te denken dat hij Peter Parker speelde. Het is Cate Blanchett die als enige een overtuigende vertolking geeft. Echter ook de magie tussen Clooney en Blanchett ontbreekt. Hoewel het dus een paar gebreken kende, is het zeker een interessante meeslepend amusant experiment.

De filmposter kondigt aan van de maker van Final Destination en het is duidelijk dat regisseur Jeffrey Reddick (hij schreef alles behalve deel 4) ook werkt vanuit datzelfde draaiboek. Relatief vreemden die worden verenigt door een extreme gebeurtenis om vervolgens een voor een te worden uitschakelt. Het plot probeert ook sociaal commentaar toe te voegen over omstanders die bij gebeurtenissen niet ingrijpen maar toekijken. De boodschap is nogal prekerig en onhandig. Er is ook een terugkerend thema met het getal zevenentwintig en de symboliek van de kraai, als de brenger van de dood. De film probeert meerdere componenten uit andere films te lenen (en niet eens de beste) en beseft niet dat ze helemaal niet passen. In veel opzichten doet het meer denken aan een tv-thriller; De productiekwaliteit is niet indrukwekkend en de personages zijn nogal eendimensionaal. De focus lag meer op geloof, karma en schuld en de sterfgevallen zijn gewoon flauw en bijna volledig buiten de camera, iets wat de 'Final Destination'-franchise juist onvergetelijk maakte. Dit speelfilmregiedebuut van een scenarioschrijver was maar een ondermaatse bedoening!

Connie Nikas (Pattinson) plant met z’n verstandelijk gehandicapte broer Nick (Benny Safdie) een overval (let op hun gruwelijk goede maskers) op een bank. De overval lukt nog min of meer maar Nick blijf niet uit de handen van de politie. Dit is de start van grandioze film! Een misdaad/actiefilm zonder dat er wapens aan te pas komen. Heel wat anders dan wat we doorgaans voorgeschoteld krijgen. Toch zijn er genoeg explosieve situaties en zijn ze gevarieerd genoeg. Telkens als je verwacht dat de plannen dreigen te mislukken, verzint Connie weer iets om het anders te benaderen. Maar met elk van die ontsnappingen graaft hij zichzelf ook dieper in de ellende. Veel snelheid van de film komt uit de cameravoering van Sean Price Williams, die de film een constante beweging meegeeft, een gevoel van rusteloosheid in een stad die nooit slaapt. Close-ups worden afgewisseld met luchtshots die doen denken aan politiehelikopter achtervolgingen. En die prachtige rauwe, ongeromantiseerde -beelden komen tijdens die nachtelijke trip samen met de pulserende score van de experimentele muzikant Oneohtrix Point Never. Daarnaast speelt Robert Pattinson (The Twilight Saga) hier zeer overtuigend en is haast onherkenbaar als Connie. Regisseur Benny Safdie die zelf de rol van Nick op zich neemt was iets minder maar nog steeds verdienstelijk. Ook leuk is dat we actrice Jennifer Jason Leigh in de rol van Corey Ellman als een vriendin van Connie zien. Deze film is erg mooie New Yorkse straatpoëzie over destructieve Broederliefde; verpakt met een jachtig tempo, smoezelige locaties, pulserende elektronische soundtrack en bijzondere camerawerk, die het nachtelijke leven vangt met schaduwspelen en neontinten. En al die factoren maken dat Good Time een enerverende film is geworden.

Aan het einde tijdens de credit's is er nog een mooie melancholische bijdrage van Iggy Pop die in volledige Leonard Cohen-modus zingt.