Meningen

Kijk zo zie ik mijn horrorfilms toch het liefst! Horror-regisseur Osgood Perkins krijgt blijkbaar de vrije hand en experimenteert er lustig in een fijne stijl op los. Niet met een overdaad aan bloedvergieten of 'jumpscares', (al ben ik daar ook niet vies van!) maar juist veel sfeer en (satanische) symboliek. Dit is geen film die je louter vermaakt met goedkope schrikeffecten! Maar voor filmkijkers die meer avontuurlijker zijn aangelegd is dit een verfrissende kijk op het alom bekende sprookje uit 1812 van de gebroeders Grimm. Inspiratie wordt gevonden uit de tijd van de Grote hongersnood van 1315-1317. Die wereld waarin Grietje (wij leven in een moderne tijd dus dames eerst!) en hans leven blijkt een onbarmhartige plek. Armoede en ziekte teisteren het land, nergens zijn ze veilig. Uiteraard komen ze na hongerige omzwervingen en een paddotrip bij het welbekende heksenhuisje. En terwijl haar broertje zich tegoed doet aan lekkernijen leert Grietje van de bijna demonische heks Holda alles over kruiden, toverdrankjes en een feministische kijk op de boze buitenwereld. De spanning in de film stijgt op een heerlijke subtiele manier, wanneer Grietje en Holda elkaars ware bedoelingen proberen af te tasten. Het helpt enorm dat Sophia Lillis (bekend uit de twee recente It-films) en Alice Krige (genre-veterane en Borg Queen in Star Trek: First Contact ) zo goed op dreef zijn. De duistere middeleeuwse sfeer, voortreffelijke sound, en vreemde geluidseffecten (componist met de simpele naam Rob (Maniac remake) creëren een film die niets minder is dan een bizar rauw juweeltje!

De voordeel van de twijfel, want het lijkt alsof dat de film niet echt af is? Of zal het script wat Tom Hanks, zelf schreef en is gebaseerd op het boek 'The Good Shepherd' (1955) van CS Forester, gewoonweg slecht geschreven zijn? Het zwakste element in de film zijn de personage; Tom Hanks speelt kapitein Krause die een internationaal konvooi van 37 (nergens in de film vermeld) geallieerde schepen moet leiden. Echter je komt zo goed als niets te weten over hem, Krause blijft een inhoudsloos en steriele personage. Oké er is een vrouw die hij wil trouwen, lees en citeert uit de bijbel en soms bloed hij aan zijn voet. Een waarom ontbreekt. Van de andere personen aan boord van het schip kom je niets te weten. Wie waren zij? Tja er is een officier, een marconist en een kok die Tom Hanks maaltijden komt brengen (waarom is niet duidelijk) Ook ontbreekt het de film aan een goede vijand. En hoewel er wel veel kat-en-muis-actiemomenten en close calls zijn ( prima geënsceneerd) wil het de film maar niet lukken om daarom echt goed spannend te worden. Het is alsof je naar een spelletje zeeslag kijkt, waarin de spanning misschien groot is voor de spelers, maar voor de toeschouwers veel minder interessant blijkt.

Film van The Asylum die het verhaal van Grimm’s Sneeuwwitje combineert met Lord of the Rings. Dat dit zo lijkt en in hetzelfde jaar ook The Hobbit en Snow White and the Huntsman uitkwamen, berust natuurlijk geheel op toeval! Sneeuwwitjes vader is gedood door een gigantische CGI-hagedis en haar boze stiefmoeder koningin Gwendolyn, wil nu van de blonde Sneeuw afkomen door enkele hondachtige dingen op haar af te sturen, (jaja, de poging it het boek is er ook!) zodat ze met prins Alexander kan trouwen en zo zijn deel van het betoverde bos over te nemen (daar brandt een magisch groen vuur waar ze achteraan zit) Sneeuw verzamel haar elfenvrienden om de strijd tegen de boze koningin aan te binden. De speciale CGI-effecten zijn low-budget en standaard Asylum, wat kudo's voor het daadwerkelijk filmen in kasteel Rosenburg in Neder-Oostenrijk, op het technisch vlak en het acteerwerk is het gemiddeld maar prima en er zijn voldoende tijdverspillende scènes met dialoog. Tja een handjevol slaaf-elfjes zijn natuurlijk de zeven dwergen niet maar het zit aardig in elkaar.

Regisseur William Girdlers eerste films bewezen al dat hij een neus had voor succesformules en deze schaamteloos durfde te kopiëren. Daar is ook niet veel mis mee, werd ook veelvuldig gedaan en mits het goed wordt gedaan, waarom niet?! Deze Grizzly neemt de Jaws- formule en verplaatst het naar het bos De film volgt het patroon van Jaws (1975) in verschillende aspecten op de voet; het park ondanks alle waarschuwingen openhouden, een natuurvriend speelt een grote rol en het door de ogen van killer-dier hoe de slachtoffers schrikken, rennen en ten onder gaan. Leuk dat het POV-shots daadwerkelijk even omhoog gaat op het moment dat de beer op zijn achterste poten gaat staan. Ja die metershoge grizzlybeer-aanvallen zijn zeer goed ontworpen en de zware ademhaling, het vegen van een grote klauwpoot, evenals een behoorlijke hoeveelheid bloedvergieten zorgen voor de rest. De aanval op het jongetje dat met z’n konijntje speelt, is onvergetelijk en van een ongehoorde bruutheid. Het zou vandaag zeker een R-rating opleveren! Sommige scènes zijn ook geknipt of werden niet gebruikt voor de Amerikaanse release. Een scène met een mooie vrouwelijke boswachter die haar kleren uittrok om een ​​bad te nemen onder een waterval, werd twee keer gefilmd, een met haar ondergoed en beha en een andere zonder. Met een budget van $ 750.000, haalde het $ 39 miljoen op en werd zo de meest succesvolle onafhankelijke film tot dan toe (twee jaar later werd dit overgenomen door Halloween) Ondanks de monster-hit bleef regisseur William Girdler platzak doordat de distributeur alle winst in eigen zak stak. Op 21 januari 1978 stierf William Girdler tijdens een helikopterongeluk. Tragisch maar deze Jaws met klauwen was in ieder geval een best leuke film!

In 1976 verscheen de horrorfilm Grizzly (1976), een goede variant van de toen populaire killer-dieren die in gang werd gezet door Jaws (1975) Die film werd een groot succes. Dit zorgde ervoor dat men een vervolg wilden maken. Zeven jaar later in1983 was het zover en ging het filmen van start in Hongarije. Echter de film kreeg nogal te kampen van tegenslagen! Er gaan wat verschillende verhalen de ronde maar het komt erop ongeveer neer dat de producer er met het budget vandoor ging. En zodoende de Hongaarse regering de productieapparatuur in beslag nam. Met als gevolg dat de postproductie nooit kon worden voltooid.

In 1987 was er een klein beetje hoop omdat een ander bedrijf van plan was de postproductie alsnog te voltooien en de film uit te brengen maar dat bedrijf kreeg in 1988 financiële problemen en de film werd vergeten. De film werd vergeten en verloren gewaand totdat er in 2007 opeens een werkafdruk op het internet opdook. Waarop de uitvoerend producent Suzanne C. Nagy besloot om de film 37 jaar na de opnames alsnog uit te brengen! zo de film kwam pas af in 2020 en uiteindelijk nu in 2021 is het uitgebracht! Of deze film na drie decennia ook zo bedoeld was zoals hij er nu is, tja...we zullen het nooit echt komen te weten!

En dan de film...oké ik begrijp dat het niet eenvoudig is om een ​​film zo oud af te ronden maar ze hebben het volgens mij niet eens geprobeerd! Ongeveer 20% van de film moet uit nieuw beeldmateriaal bestaan. De openingsscène is zijn ook duidelijk stockvideo-beelden van beren en er worden met CGI kogels en bloedeffecten aan toegevoegd. Sowieso zijn de meeste shots van de monsterbeer, natuuropnames van een normale grizzly. De meeste aanvallen zijn buiten het scherm, dus er zijn bijna geen bloedige effecten, alleen achtervolgingen vanuit het oogpunt van de beer. Veel scènes ontbreken en dat deed de climax géén goed! (wilden ze Jaws 2 nadoen?)

De andere toevoeging zijn nog meer concertscène-opnames. Ja er was volgens mij zelf een gloednieuw optreden! Ongeveer de helft van de film bestaat nu uit beelden van een concert. Eerlijk gezegd was dat het laatste wat deze film nodig had...pijnlijk verouderde concertliedjes uit de jaren '80! Wie-owie wil er een poppie meidengroep "Milk From the Coconut" horen zingen? Nu lig veel van de kwaliteit ook niet aan dat het allemaal is verouderd! Nee, regisseur André Szöts had ook gewoon geen talent! Er si veel meer mis; van slecht geplaatste opnamen tot ongeïnspireerde uitvoeringen, er is zoveel mis!

Waar de film nu nog enigszins waarde voor bezit, is omdat er een stel beginnende grote sterren in een zeer kleine cameo aka slachtvee te zien zijn! Hoe groot? Nou George Clooney (Ocean’s Eleven, Gravity), Laura Dern (Jurassic Park, Cold Pursuit) en Charlie Sheen (Two and a Half Men, Wall Street) zijn even aan het begin te zien! En (ahum) John Rhys-Davies (Raiders of the Lost Ark, Gimli in LOTR, Aquaman) speelde de hoofdrol. En er is Louise Fletcher (Firestarter, Verpleegster Ratched in One Flew Over the Cuckoo's Nest)

Met slechts 69 minuten (74 inclusief credits), en met veel meer opnames van foute bandjes dan gruwelijke dieraanval-scènes was dit niets meer of minder dan een onbegrijpelijke puinhoop!

Op zichzelf beschouwd is het een degelijke film en technisch gezien helemaal niet zo slecht, maar de film is eigenlijk doelloos en wekt wellicht de verkeerde verwachting. Met de poster krijg je de indruk dat dit een pulpachtige film vol berengeweld.is, terwijl het in werkelijkheid een gedramatiseerde reconstructie is van waargebeurde gebeurtenissen uit 1967. Dat maakt de film niet minder maar het is het moeilijk te zeggen wat deze film nu wil. Is het een waarschuwing voor overschatting van de natuur, gewoon een eerbetoon aan de slachtoffers en rangers of het laten zien van de gebeurtenissen die vooraf gingen aan de Amerikaanse veiligheidsprotocollen met betrekking tot beren. Aangezien die terug te voeren zijn op de aanvallen die deze film inspireerden? De beren waren duidelijk archiefmateriaal en alleen aan het einde is CGI er gebruikt. Er waren wel wat bloederige scènes, die waren best goed maar over het algemeen is het niet erg horrorachtig. Hoewel dit meer op een televisiefilm lijkt en de setting in de jaren 60 nauwelijks van belang is, is de film redelijk respectabel maar niet echt een must-see.

De Slag om de Schelde was de grootste en zwaarste militaire operatie die tijdens de Tweede Wereldoorlog op Nederlandse bodem plaatsvond. De slag duurde niet alleen vijf weken en kostte duizenden soldaten en burgers het leven maar was ook op militair en politiek vlak complex. Deze prima documentaire film (zag zelf de uitgebreidere docu-serie) probeert het ingewikkelde verloop van de Slag om de Schelde te verslaan. Gelukkig niet zoals die sentimentele oorlogsfilm van vijf jaar geleden

Het Grote Offensief is, net als De Slag om de Schelde, gemaakt in opdracht van ‘Stichting 80 jaar Vrijheid Zeeland’, maar is iets heel anders geworden. De docu is een combinatie van vertelling (voice-over-stem van Gijs Scholten van Aschat), echte beelden en acteren. Een vorm die je wel vaker ziet bij oorlogsdocumentaires en ik vind die best fijn om naar te kijken. Goede aan deze was dat het niet kiest voor een eenduidige schuld of heldenrol.

Het resultaat is een soms rauwe geschiedenisles die: Eisenhower en Montgomery toont als mensen met ambities, blunders en politieke agenda’s en dat hun rivaliteit; dorpen werden verwoest, polders onder water, kwamen te staan en het duizenden doden kostte. Duitsers zijn de uiteraard wel de vijand maar leveren soms knappe prestaties. Echter de acteervaardigheden zijn soms wel erg kneuterig...zeg maar ondermaats! Voor wie het wil gaan kijken; let wel het is meer een educatieve reconstructie dan een echte speelfilm.

Deze vierde aflevering in de Hammer's House of Horror-serie is bizar maar helaas ook weinig intrigerend. Kinderen zijn griezelig. De hele opzet van gekke wetenschapper adopteert probleemkind is eigenlijk nog best prima maar het leidt uiteindelijk ook allemaal tot een onwaarschijnlijke (Terence en Laurie worden afgebeeld als onverschillige ouders) en een wat idiote ontknoping. In de aanloop zijn er gelukkig wel enkele spannende momenten, griezelige beelden en schattige konijntjes. Anders was dit een vergeetbare en teleurstellende aflevering geweest

Ik had nog niet van regisseur Thomas Anders Jensen gehoord maar dit is was zijn tweede film en zit vol met fijne absurditeit. De overmatig zwetende neurotische slager Svend (Mads Mikkelsen met een bijzonder bezopen kapsel) hunkert daarin naar erkenning. Zijn partner Bjarne heeft zijn eigen sores; iets met een geestelijk gehandicapte tweelingbroer. In de concurrentiestrijd met de nare dorpsslager stuit het duo bij toeval op een ongewoon recept, waardoor de klanten niet meer weg zijn te slaan bij de "groene slagers." En ook al zit de film gek genoeg vol met onmenselijke gebeurtenissen de karakters blijven je boeien. De zwarte humor druipt er gewoon vanaf. Vooral Mads Mikkelsen steelt hier de show met zowel hoe hij eruit zag dan ook door de dialogen die hij voert met Bjarne. Die zijn werkelijk fantastisch om te horen. Maar ook de andere leveren heerlijk acteerwerk af. Helaas blijft de spanningsboog niet de gehele film zich goed vasthouden. En is er na de sterke twist een dip in de film door een vrij nutteloze plotontwikkeling. Uiteindelijk was de film het kijken meer dan waard. The Green Butchers is dan ook een volslagen idioot verhaal, vreemd maar wel lekker!

Je moet vooral fan zijn van Herschell Gordon Lewis om naar zijn werk te kijken. Want voor sterk acteerwerk en goede cinema moet je niet bij hem zijn. Echter is de man een groot voorbeeld van de trash cinema. En ook deze keer lukt het hem om met iets bijzonders te komen Hij mixt namelijk zwarte humor met ranzige horror. Iets wat aardig gelukt is! Of zoals mevrouw Pringle aan haar opgezette kat

vraagt: Nietwaar, Napoleon? Het is bijna hilarisch om te zien hoeveel bizarre scenes er om de gore heen zijn gebouwd. Puur om de tijd op te vullen! Een lange achtervolging, meiden die op hun kamer dansen op een jazz-liedje, een vreemd intro, enz. Zelfs de muziek is een allegaartje van jazz, surf-pop en orkestmuziek. En wonderbaarlijk werkt het allemaal zeer goed. Een zeer fijne exploitatie-film en levert Herschell Gordon Lewis hiermee waarschijnlijk zijn meest grappigste film af.

"Bûter, brea en griene tsiis, wa’t dat net sizze kin is gjin oprjochte Fries"

Oké ik begrijp dat een Friestalige film over een berucht krijger en een belangrijk historische figuur uit de geschiedenis van Friesland niet een al te groot budget tot zijn beschikking zal krijgen maar wat was dit...? Het verhaal over Pier Gerlofs Donia (1480-1520). komt totaal niet goed tot zijn recht...Het verhaal springt van de hak op de tak zodat het maar moeilijk te volgen is. Als je een eerbetoon wil maken, is het wel handig als niet Friezen het ook snappen?(al betwijfel ik of die het wel kunnen volgen?)

Nu is Pier soms op zoek naar de moordenaars van zijn vrouw en kind, er zijn meerdere flashbacks naar die gebeurtenis, dan weer is er spiritueel gewauwel over Fries bloed-en-grond (Pier leverde ook strijd op de Zuiderzee... zijn hart ging dus ook uit naar de zee...hoezo dus klei, modder of aarde?), er is een waarzegster, waanvoorstellingen en een verschijning van een zonderling figuur...zucht! Ook gaat men de ‘Braveheart’- achtige kant op als redder van het Friese volk. Wat een onsamenhangend gedoe allemaal!

Ook werden de Gwijde van Vlaanderen (Bram van der Vlugt in zijn allerlaatste filmrol) en de hertog Karel van Gelre (Cas Jansen) opgevoerd maar wie of waarom ze daar waren....je heb geen idee.., als je de film kijkt? Dat de Arumer Zwarte Hoop ook bestond uit Gelderse huurlingen heb ik nergens kunnen horen. Een in de volkstaal geschreven Bijbel was wel ook heel opmerkelijk want Maarten Luther moest zijn Bijbelvertaling nog schrijven! En een Marokkaanse overloper van de Hollanders lijkt er met de haren bij gesleept te zijn omdat zijn rol er nergens echt toe deed!

De animatie die de plaats inneemt van (de waarschijnlijk te dure) massa-scènes waren zo gek nog niet maar regelmatig snakte ik bij de vechtpartijtjes, martelingen en plundering van het dorpje Kimswerd naar B-filmer Roel Reiné. Zijn eveneens Friese Redbad (2018) was ook tegenvallend, maar daar was tenminste aan actie geen gebrek. Ironisch genoeg werd de grote Friese volksheld, vertolkt door... een Hollander! Enfin de Nederlandse geschiedenis is rijk en heeft vaak géén eens opsmuk nodig! Echter was dit de zoveelste Historische film die dat niet echt snapte!

De tiende aflevering in de House of Horror-serie is er weer een die het waar maakt! Ook wel omdat de man in de regisseursstoel Don Sharp hier vermoedelijk de randjes van wat toegestaan is in tv-land, opzoekt! Occulte spiegels, Zwarte magie, geheim satanische genootschap, kippenbloed, een jonge meid in een onthullende witte jurk met twee omgekeerde zwarte kruisen over de borsten, voodoo die een pittige slaapkamerscène veroorzaakt en het aanbieden van brood, zout en wijn kan een risico zijn voor een hypnose... ja het levert tenminste zeer amusante Hammer-onzin. Lekker gestroomlijnd (voor de jaren ;80) en snel tempo, met bijna geen opvulling, daarnaast een grote Hammer-cast en meer dan voldoende spanning eindigt in een uiterst inventieve climax. Wat wil je nog meer...? Oké ik moet toegeven dat ik ook een zwak heb voor dit soort dingen en dat ik er dus echt van heb genoten

De lat lag erg hoog voor een opvolger van deze film. Die kon natuurlijk niet uitblijven. Zijn voorganger was een gigantische blockbuster-hit en ook nog een zeer sterke en goed gemaakte actie/superhelden-film. Nu is het verrassingselement uit dat origineel natuurlijk een beetje weg. Maar evenaart de film zijn voorganger? Neen, het is niet zo goed als de eerste film! Het duurde wat mij betreft allemaal net iets te lang en veel van de grappen zie je toch van te voren aankomen. Gelukkig is de 70-80'ties vibe nog wel overeind gebleven. En dan de CGI want daar draait het bij dit soort films om, die is wisselend; goede CGI (zoals aan het begin) volgt slechte CGI op (Drax aan een lijn achter het ruimteschip) en het einde is er zelfs een overkill. De nieuw geïntroduceerde karakters van vooral Nebula (Karen Gillan) en Ayesha, (Elizabeth Debicki) zijn er erg goed. Echter hierdoor komen Gamora en Drax minder goed over. Het onbenullige rolletje van Sylvester Stallone had voor mij niet gehoeven, zo ook baby Groot of Twijg, die duidelijk gericht is om emotie op te wekken. Ster van de film is Yondu (Michael Rooker) hij weet zeer goed te imponeren! De conclusie is dat de film noch slecht noch super goed is. Er zijn zeker goede momenten echter worden die ook afgewisseld met slechtere.

Een film die van alles wil zijn maar nergens slaagt om daadwerkelijk te overtuigen. De film gaat van start als Anders eindelijk wordt vrijgelaten uit de gevangenis. Zijn zus haalt hem op en beide kampen met een ruw verleden. Dit uit zich in alcohol, drugs en criminaliteit. Echter zodra de film interessant werd, zapt deze weg. Hierdoor zijn de getoonde beelden vaak,niet meer dan braaf handelen; Meisjes worden ontvoert voor vermoedelijk de mensenhandel, een brave handeling over incest tussen vader en dochter en broer en zus, wel te zien zijn het overmatig drugs en alcohol gebruik en wat onschuldige s/m en lesbische handelingen. Mensen die meer affectie met drama-films hebben, kunnen misschien deze film iets beter waarderen doordat de perverse relatie tussen broer en zus sterk uitgemeten wordt. Het thema is duidelijk; er schuilt iets duisters in een ieder van ons. Mensen die gewend zijn om horror-films te kijken, zullen echter niet zo gauw geschokt zijn door dit Deense tamme filmpje. Ikzelf vond de film nu niet echt heel bijzonder of sterk. De film is een drama met verschillende onafgemaakte vage horror-elementen.

Londen, 1946: een jonge, succesvolle schrijfster (Lily James, wat een schoonheid) wordt uitgenodigd door een kleine maar fanatieke leesclub (de naam van de film) op het Kanaaleiland Guernsey. Eenmaal gearriveerd blijkt er een dieper verhaal te liggen achter de vrolijke eilandbewoners en hun club.

Films van regisseur Mike Newells zijn oerdegelijk en getuigen vaak van redelijk goede acteursregie. Maar opzienbarend zijn de meeste niet en zo ook dit kabbelende historisch en romantisch drama. Maar die degelijkheid werkt hier wel bovenverwachting goed. Met het acteerwerk zit het ook wel prima. Ook logische als half Downton Abbey (vier acteurs uit die serie ) hun opwachting maakt. Het hart van Guernsey ligt bij Lily James (Juliet Ashton) en die bewijst de hoofdrol met bezieling te kunnen dragen. Fijn bovendien om pittige vrouwen te zien in zo’n kostuumdrama. Ook is er een Nederlands tintje in de vorm van Michiel Huisman. Deze geeft een sterke vertolking en laat zien te kunnen wedijveren met de meer ervaren Britse acteurs. De film vinkt met gemak de diverse vakjes van het genre aan die nodig zijn om een fijn liefdesverhaal neer te zetten en ook het idyllische karakter van de omgeving is netjes weergegeven. Beide vullen het zoetsappige verhaal goed aan. Deze ouderwetsige film schetst in flashbacks dan misschien een versimpeld beeld van de Tweede Wereldoorlog, het heeft ook het hart op juiste plaats. En is daarnaast ook nog eens een fijne ode aan de kracht van boeken. Dit naoorlogse eilanddrama is misschien oubollig en het verdient zeker niet de originaliteitsprijs maar een aardig leuke romantische film was het wel!

Er zijn niet veel films over prehistorische mensen, oftewel de holbewoners.Dat komt doordat films en authentieke prehistorie geen al te succesvolle combinatie vormen. Geloofwaardige films komen vaak uit bij jagers en verzamelaars die bessen, noten, wortels en incidenteel groot wild verzamelen. Af en toe is er een geboorte, een sterfgeval of ze kuieren rond op uitgestrekte vlaktes. Deze film is zo'n serieuze poging om mensen uit de prehistorie af te beelden. Een beetje in de traditie van "One Million Years BC" (met Raquel Welch), van vijftien jaar eerder maar historisch is deze accurater Wel net als die film is er geen spraak; maar grommen en praten in een primitief jargon.Gelukkig zijn er hier geen dinosauriërs. Het plot volgt; een stam grotbewonende homo sapiens die wordt aangevallen door neanderthalers, waarna er een zoektocht begint om een nieuw vuur te vangen. Onderweg lopen ze wolven, smilodons oftewel sabeltandtijgers (duidelijk gewone leeuwen met lange hoektanden), wollige mammoeten (de kleinere olifanten.die wij kennen met een doek erover) en andere stammen tegen het lijf. De filmmakers verdienen lof voor het maken van een speelfilm zonder begrijpelijke spraak, mooie panoramische landschappen Helaas vond ik het ook iets minder goed oud geworden. (gekeken i.v.m. een challenge op Letterboxd; Watch a movie featuring Ron Pearlman)

Duidelijk weer een film die tussen wal en schip valt! Maar die geenszins als slecht kan worden bestempeld! Oh, degene die de film willen kijken omdat ze gelezen hebben dat het lijkt op Neil Marshall's The Descent (2005) dit klopt niet echt! Afgezien dat tunnels inderdaad een claustrofobische omgeving kunnen zijn, is dit een hele andere film! Het is er eentje met een Lovecraftiaanse invloed!

De film neemt zijn tijd! ​​Het eerste deel leunt ook meer op een sociaal drama over mijnwerkers in de jaren vijftig. Na een proloog uit 1856 waarin een groep mijnwerkers een mysterieus iets tegenkomen, gaat de film naar 1956, waar Amir uit financiële noodzaak zijn thuisland Marokko verlaat om te werken in de ergste mijn van Frankrijk, bekend als het Duivelseiland. En plotseling...kort nadat de mijnwerkers en een professor op de diepte van 1000 meter door een instorting komen vast te zitten, verandert het in een horrorfilm!

Het script is niet helemaal zonder gaten of onwaarschijnlijkheden, maar dit wordt gecompenseerd door een grimmige sfeer en claustrofobische spanning. En het monster natuurlijk! Het wezen-ontwerp is bijzonder en met praktische effecten. De gruwelijke sterfgeval scènes zijn duidelijk niet voor de preutse kijkers bedoeld! Het is onder de grond natuurlijk donker en dat helpt om dingen te verbergen. Ik denk ook dat er een stukje CGI was dat er niet per se geweldig uitzag.

En er zijn hier ook veel Lovecraft-referenties. Er werd de inscriptie 'that is not dead which can eternal lie, and with strange aeons even death may die' voorgelezen wat een citaat is van "mad poet" " Abdul Alhazred" (pseudoniem van HP Lovecraft en schrijver van de Necronomicon) Ook refereren ze aan dat de god/monster afstamt van een "Elder god" Ik ging meteen iets rechtop in mijn stoel zitten! Uiteraard levert dit kosmische bij mij ook punten op!

Regisseur Turi (van het ook al fijne Méandre), die als regieassistent heeft gewerkt voor Quentin Tarantino, Stephen Sommers, Guy Ritchie en Luc Besson, bewijst hier dat hij zeer bekwaam is om een film te maken die lekker opvalt! Het uitgangspunt is niet perse nieuw. Maar ik hou van verwijzingen naar Lovecraft! Het acteerwerk is goed, evenals het geluidsontwerp en film-maken. Kortom, ik heb nogal genoten van deze wezensfunctie.

Je moet gezien worden om te kunnen bestaan...het gaat in de film alleen niet om influencers of andere celebrities op social-media maar om geesten. Want als je sterft kom je in een tussenleven terecht dat een een soort reality-tv show lijkt te zijn. En al die spookachtige influencers moeten voor hunn views en likes, zoveel mogelijk mensen in het echte leven de stuipen op het lijf zien te jagen, anders verdwijnen ze volledig. Het is het uitgangspunt van deze drukke, snelle Taiwanese feelgood-horrorkomedie. Het is visueel zeker niet slecht, de acteerprestaties zijn goed genoeg, er zijn wat grappen die inderdaad grappig zijn en er zijn wat scenes waar bloed vloeit. Maar net als in veel andere horrorkomedies, is er geen sprake van horror, maar veel meer "het Leven van Casper, het vriendelijke spookje." Dit is de moeite waard om te bekijken maar meer vanwege de onnozelheid.

De eerste film in de Japanse Guinea Pig-serie. Geschreven en geregisseerd door Satoru Ogura (hij schreef ook een paar van de andere Guinea Pig-films, en is bekend als de producent,) Devil's Experiment is opgezet als een soort snuff-film en is verder heel rechttoe rechtaan; Een onaantrekkelijk Japans meisje ondergaat een reeks steeds sadistischer wordende martelingen uitgevoerd door drie relatief onopvallende Japanse jongens. We weten niet wie ze is, we weten niet waarom ze daar is en we weten niet wie de jongens zijn die haar martelen. Deze film gaat puur over sadisme en de speciale effecten, niet over karakterontwikkeling. Elk segment van de film is gemarkeerd met een titel op het scherm. We beginnen met "Hit" gevolgd door "Kick", "Claw", "Unconscious", "A Sound", "Skin", "Burn", "Worm", "Guts" en eindigen met "Needle" Inmiddels, is de film meer dan 30 jaar en zijn de speciale effecten met grote sprongen vooruitgegaan en hebben we ook veel meer verontrustende dingen op film gezien. Echt heel goed vind dit soort films niet want ik mis toch vooral een plot. Maar wel credit voor deze film want het zette toentertijd wel een nieuwe standaard voor extreme horrorfilms.

Zwart/wit film die luchtig en zelfs soms grappig begint maar hoe verder de film vordert steeds grimmiger wordt en in het laatste half uur zelfs zeer aangrijpend. Met name de onderlinge (mis)communicatie tussen de krijgsgevangenen en dorpelingen waren soms erg grappig in beeld gebracht. Doordat de film een lange speelduur heeft gingen die Chinese drukte en zoveelste overleg wel een beetje tegenstaan. Maar gelukkig zag het er allemaal zeer mooi uit waardoor er genoeg te beleven viel en werd die lengte enigszins gecompenseerd. En ook het einde was iets minder goed, doordat er als mosterd na de maaltijd opeens kleur werd gebruikt?

Op 9 april in de vroege ochtend begon Operatie Weserübung en sloegen de Duitsers toe bij een aantal strategisch gelegen steden, havens en bruggen in Denemarken en Noorwegen. Hoewel Noorwegen niet goed voorbereid op oorlog was, boekte ze bij Oslo een klein succesje. Ze wisten de Duitse kruiser Blücher (de boot is ook in de film te zien) tot zinken te brengen, hiermee rekte ze tijd om de regering en het nog aanwezige goud uit Oslo te verplaatsen. Deze film handelt over de mannen die het transport van de Norges Bank en regering in Oslo begeleiden en het goud in veiligheid brachten

De film over dat transport via Lillehammer, Åndalsnes, Molde en Tromsø terwijl er gaande langs delen van de route gevochten werd, houd best goed de waargebeurde feiten aan. Onontkomelijk permitteert men voor de film wel enkele vrijheden of is een en ander weggelaten om het soepeler te laten verlopen. Zo was het grootste gedeelte van de goudvoorraad al veiliggesteld. Voor de rest van het goud wilden men wachtte op een wetswijziging om zo ook de bankbiljetten in het buitenland veilig te stellen Op 8 april besloot men om het al opgestelde evacuatieplan, de volgende dag te laten plaatsvinden. Tja dat liep even iets anders..!

De film zelf is solide en goed gemaakt. Geen buitensporige actie, overdreven dramatisch scenes of experimenteel camerawerk. Daarnaast zijn er ook solide acteerprestaties. Ja alles was dus heel degelijk...een beetje zoals het je ook verwacht van het oorlogsfilmgenre. Ondanks dat je weet of kan aanvoelen wat er met goud gaat gebeuren, weet de film nog aardig wat spanning op te wekken.

Aan het einde is er een nogal bevreemde opmerking dat niemand een gouden munt heeft gekregen als bedankje...Afgezien dat het nogal wat tijd heeft geduurd voordat het goud terug was in Noorwegen, handelde de bij naam bekende hoofdrolspelers in staatbelang (de centrale figuur in deze film; Fredrik Haslund was bv. een secretaris in de parlementaire fractie van de Noorse PvdA) en de vele honderden vrijwilligers, de echte helden, waren veelal niet gedocumenteerd en dus helaas naamloos!

Deze western is vrij middelmatig. Als het leger een stel forten op het grondgebied van de Sioux-indianenstam wil bouwen is dat aanleiding voor de indianen om in opstand te komen. Morgan en Denning zijn twee scouts van de cavalerie die nu in een wildwestshow werken. Deze worden opnieuw eropuit gestuurd omdat ze vrienden zijn met de Sioux. De verdere film draait om wat schermutselingen tussen die indianen en de cavalerie. En de enige kans op vrede zijn dan de nieuwe Springfield-geweren. De beelden van het indianen-dorp zijn duidelijk opnames die zijn gemaakt bij een toeristische indianenshow en vallen uit de toon bij de rest van de film. Zoals ook de beelden van de natuur en bizon-jacht. De actiescènes zijn nog aardig in een verder standaard en misschien wel enigszins overbodige film.

Japans wraakfilmpje dat net even iets anders is dan we doorgaans verwachten! Zeer bloederig, trashy en voor sommige schokkend maar met een zeer hoog entertainment-factor. Twee huurmoordenaars rijden naar een kill weg in hun auto omdat ze toch niets beters te doen hebben verteld de één het verhaal achter de kill aan de ander. En zo begint de film over necrofilie, kannibalisme en andere gore. Dit alles uitgevoerd met een bescheiden budget en in een soort van jaren 80 porno-style. 'Gun Woman' is, zonder twijfel, een uitstekende exploitatie/genre- film die doordrenkt is van de meest absurde en bloedige scenes. En daarnaast een soort van hommage brengt aan de wraakfilms van de jaren '70 en '80, zonder alleen maar een kopie te zijn. Het is sterk, eenvoudig en volledig over de top.

ASMR is kort voor ‘autonomous sensory meridian response’. Een soort hypnotiserende, tranceachtige staat van ontspanning. Ben jij dus iemand die een fijn rustgevend gevoel krijg van geluiden en beelden van dieren (varken, kip, koe, fluitende vogels, enz)? Dan is deze film wellicht een goede oplossing om even bij in slaap vallen of te ontspannen? Aan alles is gedacht want tegen het einde van de film gaat er zelfs een soort van wekker. (in de vorm van een tractor) Ikzelf kan me zonder, ook goed ontspannen en verder geen last van slaapproblemen. Daarom doet deze ASMR-film mij net zoveel als de tv-programma's van Bob Ross. NIETS dus!

Dit is de eerste poging van uit Indonesië om een ​​superheldenfranchise van eigen bodem te ontwikkelen. Uiteindelijk moet het resulteren in minstens acht films in het 'BCU' (Bumilangit Cinematic Universe). Gebaseerd op strips die tussen 1969 en 1982 zijn gepubliceerd. Deze film vertelt het oorsprongsverhaal van de held Gundala en ziet er zeker erg stijlvol uit! De meeste Indonesische superhelden, bevechten de rijke, corrupte, bevoorrechte menselijke elite in plaats van monsters of buitenaardse indringers. Ook hier is dat dus het geval! De actie was uitstekend. En dit zijn voornamelijk veel Martial arts met een creatieve choreografie. En toch voelt de film als een gemiste kans. Dit geldt vooral tijdens de tweede helft van de film. Regisseur Joko Anwar vergeet het hoe en waarom van de superkrachten uit te werken. En propt te veel sociale en politieke context in de film. Te vaak zie je dan ook een boze menigte betogen. Daarnaast zijn er ook veel subplots die nauwelijks verbonden zijn met het verhaal. (Of nog niet) Een geheime superheldin genaamd Sri Asih die zomaar plots opduikt tijdens een cruciaal moment? Een netwerk van weeskinderen die opeens zijn opgeleid tot moordenaar. Of iemand die probeert een oeroud kwaad weer tot leven te wekken met een afgehakt hoofd bewaard in een blok glas. Dit zal waarschijnlijk allemaal goed bedoeld zijn om een ​​toekomstige groep van helden en schurken samen te brengen maar maakt de film enorm chaotisch. Ergste was dat men een "immoreel serum" wat geïnjecteerd werd in pakjes rijst opvoert, waardoor zwangere vrouwen immorele baby's kregen. Tja en wat was dan immoreel....LGBT en Porno? Vergeet ook niet om bij de aftiteling rond te blijven hangen, want ook deze film bevat een gebruikelijke tussentijdse scène.

Moordende girlpower! Vrouwelijke moordenaars zijn hot. Het is dan ook een snelgroeiend sub-genre. Deze film doet verder niets nieuws met de verhaallijn en heeft daardoor wat moeite om zijn eigen identiteit te vinden. Het is de bekende mix van; ‘Hitvrouw/man die het doelwit wordt van zijn vroegere opdrachtgevers’ en ‘de killer die zich moet ontfermen over een kind’ De film liep verder soms een beetje stroef met de humoristische one-liners en het verteltempo had iets hoger gemogen! Toch ging de film niet vervelen!

De wapenvrije ijssalon in jaren '50 stijl, de bibliotheek en het misdaadsyndicaat genaamd 'The Firm' deden een beetje vermoeden dat er meer was. Dit werd echter nooit uitgewerkt of duidelijker. Ach het mag de pret niet drukke want de film bouwt een vermakelijke wereld rond zijn personages. Met een heel stel powervrouwen! Lena Headey ( Cersei Lannister "Game of Thrones,") duikt op als moeder en de bibliotheek wordt gerund door drie vrouwen - Madeleine, Florence en Anna May gespeeld door respectievelijk Carla Gugino, Michelle Yeoh en Angela Bassett. Zij geven dit spektakel nog meer schwung maar het is toch vooral Jumanji en Avengers-ster Karen Gillan die de show steelt! Wat een heerlijke verschijning! Ja deze neon-doordrenkte, kleurrijke bombastische wereld met een hele rits goed gemaakte actiemomenten was zeer vermakelijk!

Op 5 november vieren Britten dat op die dag in 1605 voorkomen werd dat katholieke samenzweerder Guy Fawkes (1570-1606) zowel de protestantse Engelse koning James als het parlement opblies. Deze viering staat bekend als Guy Fawkes Day. Deze miniserie handelt over de geschiedenis hiervan.

Het eerste gedeelte gaat over Mary, Koningin van Schotland (Clemence Poesy) die terugkeert van haar verbanning naar Frankrijk. De Schotten hekelen haar omdat ze een Frans accent heeft en zich laat bij staan door een Italiaan. Ondanks dat is ze krachtig genoeg om ervoor te zorgen dat ze trouwt met Lord Darnley (Paul Nicholls) om zo te zorgen voor machtig nageslacht.

Hierna volgt het tweede gedeelte waar het uiteindelijk allemaal omdraait. We zien dat de inmiddels volwassen kreupele en biseksuele James VI of Scotland (Robert Carlyle bekent uit Once upon a time) zijn eigen moeder laat onthoofden. Om zo na de dood van koningin Elizabeth van Engeland de heerser van beide landen te worden. Door geld gebrek breek hij echter zijn woord tegenover de katholieken met als gevolg dat Guy Fawkes (Michael Fassbender) tot zijn daad komt.

Deze politieke intriges, vergaring van macht en geld en de strijd tussen protestanten en katholieken zijn prachtige vertaald naar beelden. Door veelvuldig bloederige en actievolle scenes in te lassen blijft het complexe historische verhaal erg spannend. Alhoewel enige aandacht wel gewenst is om niet te verdwalen in al die personages.

Hoewel ik er niets op tegen heb om de mooie Emilia Fox (silent witness) zowel in mooie victoriaanse jurken als poedelnaakt te zien, is haar subplot als Lady Margaret een beetje overbodig. Verder zijn er lichte parallellen te onderscheiden met het huidige terrorisme (Twin Towers enz.) Of dit bewust was gedaan of dat het echte historie was weet ik niet.

Al met al een zeer mooi stukje in beeld gebrachte geschiedenis. Waar verder maar weinig aan op te merken valt!

Misschien wel leuk om te weten is het feit dat Guy Fawkes in de Tachtigjarige Oorlog ook nog in Den Nederlanden heeft gevochten.

Oké, het concept is misschien verre van origineel, we kennen al voorgangers als; The Running Man, Battle Royale, Series 7, Gamer, Death Race en meer. En ondertussen doet het soms ook nog aan Crank denken. Maar hé, deze film doet best lekker als energieke shoot-em-up. Een non-stop actiefilm die perfect is voor een dikke anderhalf uur plezier. Waarbij de invloed van videogames niet uit de luchht kom vallen. Het geweld is fijn bloederig, soms sadistisch en humoristisch maar valt misschien ietwat in herhaling. Daarnaast zijn er de muziekvideo-achtige sequenties op basis van iets te overbekende liedjes. Ach, het zijn kleine minpuntjes. Radcliffe is weer geweldig en omarmt zijn rol volledig. En ook Samara Weaving is te gek als fijne grofgebekte badass chick. De film is campy, dom, hyperactief en gewelddadig. Het is zeker een nichefilm, maar het valt niet te ontkennen hoe leuk dit is voor fans van genrefilms.

Ik dacht dat dit het tweede deel uit de Magnificent Seven reeks was. Echter was het de derde. Dit keer viel George Kennedy de eer ten dele om Chris te spelen. En afgezien van zijn karakteristieke kop viel dit me tegen. De rest van de zeven waren dit keer ook niet zo heel indrukwekkend. Het bleef allemaal maar vlak. Aangezien dit een vervolg is, is de gehele film maar zeker de climax aan het eind in de overtreffende trap. Verder zat er wel nog spanning in de film. Waardoor de film nipt een voldoende haalt.

Voor een goed verhaal hoef je ‘Grotesque’ niet te kijken; krankzinnige dokter overmeesterd een jong stel, bindt ze vast aan een operatietafel in zijn kelder en probeert seksuele voldoening te krijgen uit hun wil om te overleven. En die voldoening krijgt hij door de prille geliefde geestelijk, seksueel en fysiek te martelen. Iets wat binnen 5 minuten van aanvang film al duidelijk is. Fans van ‘bloed en gore’ zullen zeker niet teleurgesteld worden. De film vertoont nogal wat vergelijking met de Guinea Pig-serie. Echter zijn er ook een paar verschillen. Met een paar flashbacks krijgen de slachtoffers en wij als kijker een rustmomentje en komen we ietsje meer te weten over de personages. Maar de meest sterke troef is toch wel hoe acteur Shigeo Osako de gestoorde psychopaat speelt. Die killer luistert naar klassieke muziek, (op één of andere manier maakte dat het nog meer verontrustend) is vrij timide en heel beleeft naar zijn slachtoffers. Hij komt daardoor zeer geloofwaardig over. Daarnaast vond ik het camerawerk van regisseur Kôji Shiraishiis opvallend strak, met prima kleurgebruik en bijzondere beelden. De film provoceert, maar tegelijkertijd imponeert het getoonde ook! Een goede verdienste van deze martelporno-film.